[Fic Reborn]หยุดสงคราม แล้วเธอกับฉันมารักกัน G27,ASa

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 16 ASa : จุดจบของทุกสิ่ง(เวนิส)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 เม.ย. 60

ตอนที่ 16 ASa : จุดจบของทุกสิ่ง(เวนิส)

Sasia : Say

" อืม... "

' รู้สึกมึนหัวจัง ' ฉันตื่นลืมตาขึ้นมาในที่...ที่คุ้นเคย แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านมาทำให้ฉันตื่นมองรอบๆห้อง นี่คือห้องของฉันที่อยู่ในบ้านพักที่เวนิส งั้นเองหรอนี่เรามาอยู่ที่บ้านแล้วสินะ ระหว่างที่กำลังประมวลผลฉันก็มาไปรอบๆห้องก็เห็นเครื่องตรวจชีพจรพร้อมกับสายน้ำเกลือและสายให้เลือดที่ทั้งสองอย่างใกล้หมดแล้ว ' นี่ฉันเสียเลือดมากเลยงั้นหรอ ' เมื่อรู้ว่าเป็นมายังไงแล้วก็เหลือบไปเห็นร่างที่พาฉันมาที่นี่ ' คุณอเลาดี้ ' อย่างที่ทุกคนรู้ว่าเขานั่นชั่งแข็งแกร่งและน่ากลัวมากแต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขานั้นทั้งอ่อนโยนและเก่งในเวลาเดียวกัน ถึงแม้คนอื่นจะมองว่าเขานั้นน่ากลัวแต่สำหรับฉันเขาคือผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้เด็กยิ้มได้นะ ' เอ๋!นี่เราคิดแบบนี้ไม่ได้นะ ' ระหว่างที่เถียงกับตัวเองในใจก็ได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางยามเช้านี้เดินมาที่ข้างเตียงและช่วยฉันได้กล่าวขึ้น

" เป็นยังไงบ้าง...รู้สึกดีขึ้นไหม "

" ค่ะ ^^ อ่ะ..เอ่อ ขอบคุณ- "

" ไม่ต้องพูดหรอก "

คุณอเลาดี้ขัดคำพูดของฉันในระหว่างที่ช่วยพยุงฉันให้นั่ง เขานอนสบายหรือเปล่านะเพราะดูจากสีหน้าคงปวดตัวไม่น้อย โซฟานั้นถึงจะนอนสบายแต่มันก็ทำพิษได้เหมือนกันนะ ระหว่างที่จะเอ่ยถามคุณอเลาดี้ก็ได้เอ่ยก่อน....นี่เราช้าอีกแล้ว

" จำได้ไหมว่าเธอสลบไปตอนไหนระหว่างมาที่นี่ "

" อืม....จำได้ว่าหลังจากที่พักกันฉันก็อยู่บนหลังคุณอเลาดี้.....จากนั้นก็รู้สึกว่ามึนหัวมากๆก็เลย...อา..คงจะเป็นตอนนั้น "

" เพราะคุณเล่นเอาหัวไปจุ่มน้ำแบบนั้นล่ะ "

" ก็... "

ฉันไม่กล้าเถียงเขากลับเลยค่ะ เมื่อฉันเถียงไม่ได้จึงหันไปเปลี่ยนเรื่องแทน

" เอ่อ...แล้วเลือดนี่... "

" อ่อ...เลือดหมดใช่ไหมกรุ๊ปคุณน่ะ "

" ค่ะ เพราะฉันเคยไปลุยถล่มแฟมิลี่ติดต่อกันถึง 3 แฟมิลี่เมื่อหลายเดือนก่อนก็เลยว่าจะ....หาเวลามาบริจาคเลือดเก็บไว้อยู่น่ะค่ะ มีอะไรคาใจหรือเปล่าค่ะ "

ฉันจ้องไปในดวงตาสีนิลเทาที่ดูนุ่มลึก ดวงตาที่ใครๆก็หลงไหลถ้าไม่ติดที่เจ้าตัวไม่สุสิงกับใครเป็นพิเศษล่ะก็นะ คุณอเลาดี้ที่ดูสีหน้าคล้ายเศร้านิดๆก่อนจะจับมือฉันขึ้น ' เขาเป็นอะไรนะ '

" กรุ๊ปเลือดคุณก็หายากอยู่แล้วยังจะทำตัวเองจังเลยนะ ดีที่ผมมีกรุ๊ปเลือดเดียวกับคุณ "

" เอ๋?! งั้นถุงเลือดนี่... "

" อืม..ผมบริจาคให้คุณเอง ถือว่า ' หายกัน ' แล้วนะ "

หายกัน? อย่าบอกนะว่าเขารู้เรื่องที่ฉัน....ทำ โอ๊ย!!นี่มันวันอะไรเนี้ย~~ ระหว่างที่กำลังประมวลผลอยู่คุณอเลาดี้ก็ลอบยิ้มอย่างอบอุ่นขึ้นพร้อมกับลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

ตึกตัก!

' เอ๋!! เมื่อกี้ใจเราเต้น...นี่ฉัน... ' ฉันที่ถูกรอยยิ้มนั้นส่งมาให้ทำเอาหัวใจฉันเต้นแรง มันเป็นแบบนี้ก็ตั้งแต่คุณอเลาดี้ล็อกตัวฉันไว้ตั้งแต่ตอนนั้น(Ch.14)ทำเอาหัวใจเต้นไม่ยอมหยุด และใครจะยอมให้เขาตายล่ะ

" ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะนะ ไข้ก็หายแล้ว...เร็วๆนี้อาจจะได้กลับไปโรม "

" จะ..จริงด้วยนะคะ ^^// "

ฉันแสร้งกลบเกลื่อนก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยหลังจากที่เขากำลังจะเดินหายไปห้องน้ำพร้อมกับเสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้ น่าจะเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนล่ะมั้ง

" ทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะ "

" อ่ะ! เอ๋! ยังไง...หรอค่ะ "

" .....เหมือนซ่อนอะไรไว้ จริงด้วยนะผมอยากรู้ว่าทำไม ทำไมคุณถึงรับกระสุนแทนผม และผมจะออกมารับคำตอบก่อนมื้อเช้าจะมา กรุณาตอบผมด้วยนะ...ซาเซีย "

ตึกตัก!

เป็นอีกครั้งที่เขาพูด ฉันพยักหน้ารับก่อนเพื่อให้เขาสบายใจและเดินไปอาบน้ำ...นี่ฉันต้องบอกเขาให้หมดสินะ เหตุผล...มีอยู่อย่างเดียว ' เขาจะมาตายไม่ได้ ' นี่คือสิ่งที่ฉันนึกได้เพียงสิ่งเดียว แล้วไอ้ความรู้สึกนี่ล่ะ!? ' ซาเซียเธอต้องเข้าใจมันเร็วๆนะก่อนมื้อเช้า อ่ะ! ' อยู่ๆก็มีคำพูดหนึ่งขึ้นมา เป็นคำพูดระหว่างที่ฉันกำลังตัดชุดอยู่กับฟูยุเป็นวันก่อนไปที่งานเลี้ยงนั้น อยู่ๆฟูยุเพื่อนสนิทของฉันก็พูดขึ้น

' ซาเซีย เธอคิดยังไงกับคุณผู้พิทักษ์เมฆาหรือมีความสัมพันธ์อะไรกันหรือเปล่า '

' อะไร! เปล่านี่..ไม่มีนะ /// "

' ถ้างั้นทำไมต้องหน้าแดง '

' อ่า...ฉัน ฉัน/// '

' เธอต้องชอบเขาแน่นๆซาเซีย ไม่งั้นเธอจะยอมให้เขานอนห้องเดียวกับเธอหรือไม่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันน่ะ '

' เปล่านะ!! จะว่าอย่างนั้นเถอะ...ฉันอาจจะคิดไปเองน่า ^^;; '

' ไม่หรอกซาเซีย เธอควรคิดนะ..ถ้าเกิดว่าเธอขาดเขาไปเธอจะอยู่ได้ไหม '

คำพูดและการสนทนาครั้งนั้นทำให้ฉันนึกขึ้นและจินตนาการขึ้น หากฉันไม่มีคุณอเลาดี้...อยู่ๆความทรงจำครั้งก่อนก็ปรากฏ มันคือภาพที่ฉันนิมิตเห็นมันก่อนถึงวันงาน 2 วัน ภาพที่คุณอเลาดี้ถูกไล่ต้อนจนเกือบตกหน้าผา เห็นพวกนั้นพูดอะไรกับคุณอเลาดี้ไม่รู้(แค่นิมิตเห็นแต่ไม่ได้ยินเสียงพูดน่ะ//ซาเซีย)จากนั้นพวกมันก็น่าจะสั่งคนที่ใช้ปืนขู่ยิงเข้าให้ที่ขั้วหัวใจของคุณอเลาดี้ก่อนจะตกลงไปที่หน้าผา ในตอนนั้นวินาทีที่เห็นเขาสิ้นลมหายใจราวกับว่าตัวฉันเอง....ก็หมดลมหายใจเช่นกัน

" ควรบอกความรู้สึกของเราสินะ "

ฉันกลุ้มมือข้างหนึ่งที่ไม่มีสายน้ำเกลือและเลือดที่หน้าอก นึกๆไปแล้วเราคิดยังไงกับคุณอเลาดี้นะ ความรู้สึกชอบน่ะก็ชอบอยู่แต่...ถ้ามากกว่า ' ชอบ ' ตัวฉันเองก็ไม่เข้าใจตรงนี้เลยนะ...ไม่รู้ว่าคุณอเลาดี้ออกมาจากห้องน้ำเมื่อไรเพราะเมื่อฉันถอนหายใจเขาก็เข้ามายืนอยู่ข้างๆเตียงก่อนจะนั่งลงข้างๆเตียงซึ่งเขาอยู่ในสภาพพึ่งอาบน้ำที่คอเขามีผ้าขนหนูผืนเล็กคล้องคออยู่ เสื้อเชิ้ตสีครีมที่ไม่ติดกระดุมครบกางเกงธรรมดาขายาวสีเทาอมดำ ' อืม...ดูจากสภาพแล้ว..หนี้ไม่รอดแล้วล่ะ ' ถ้าเป็นแบบนี้หน้าเราตอนนี้คง...

" หน้าแดงนะ...ไข้ขึ้นอีกรอบหรือเปล่า "

" !..เปล่านี่ค่ะ/// "

" แล้วคำตอบผมล่ะ "

" ค่ะ...คุณมาจะมาตายตอนนี้ไม่ได้และที่สำคัญคุณคงมีคนสำคัญมากๆแน่ๆ อีกทั้งคุณเป็นกำลังสำคัญของคุณจีอ็อตโต้ฉันให้คุณมาตายไม่ได้หรอก "

ฉันบอกกลับไปแล้วจ้องหน้าเขา คุณอเลาดี้จ้องอยู่เช่นกันก่อนจะถอนหายใจและเอาผ้าขนหนูออกพร้อมกับเขยิบเข้ามาทางฉัน ' เขากำลังอยากจะบอกอะไรน่ะ '

" ผมพอรู้เหตุผลนี้อยู่นะ แต่ผมอยากได้ยินอย่างอื่นมากกว่า "

" อย่างอื่น? "

ฉันยังคงงงเล็กน้อยกับคำพูดนั้น อะไรที่ว่าอีกเหตุผล? ยังไม่ทันได้คิดอีกรอบก็ต้องแปลกใจเมื่อคุณอเลาดี้ใกล้กับฉันมากจนแทบจะได้ยินลมหายใจ ตอนนี้หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะราวกับว่าจะมีเหตุที่ไม่คาดคิด และเมื่อคิดแบบนั้นคุณอเลาดี้ที่เอามือเขาเชยคางของฉันเพื่อให้สายตาของเราผสานกัน ตอนนี้หน้าฉันคงแดงแน่ๆ

" หน้าแดงอีกแล้ว นี่เธอคิดจะทำร้ายผมด้วยการไม่บอกอะไรหน่อยหรอ "

" บอก? บอก... "

" คุณไม่รู้ตัวว่าคุณรู้สึก ' พิเศษ ' กับผมบ้างหรอ "

" เอ๋! "

' นี่เขาอยากได้ยินหรอ คำพูดแบบนั้นไว้ใช้กับคนพิเศษไม่ใช่หรอ ' ระหว่างที่อยู่ในท่านั้นฉันก็เบี่ยงเบนสายตาไปทางอื่นและไม่รับรู้ถึงใบหน้าที่เข้าหาไม่ทันตั้งตัว คุณอเลาดี้เข้ามากระซิบข้างหูฉันว่า...

" ผมอยากได้คำตอบก่อนมื้อเช้านี้นะ ซาเซีย "

" ///อืม ฉัน...ฉันไม่แน่ใจ แต่...แต่ฉันก็- อุ๊บ! "

ไม่ทันจะได้กล่าวจบคำพูดของฉันถูกกลืนหายไปเมื่ออีกฝ่ายได้เข้ามาประกบริมฝีปากของฉัน คุณอเลาดี้เริ่มเอามืออีกข้างประคองหลังฉันไว้เพื่อไม่ให้ฉันได้ขยับและคงห่วงเรื่องบาดแผลด้านแขนซ้ายนี่ด้วยแต่ว่าคุณอเลาดี้เริ่มหยอกล้อในโพรงปากฉัน ลิ้นร้อนๆของเขาเกี้ยวลิ้นฉันไปมา ' อ่า...ฉัน ฉันทำไม่เป็นนะ ' ฉันหลับตาปี๋แต่ก็ตอบรับจูบนั้น คุณอเชาดี้ผละออกก่อนจะให้ฉันได้หายใจและยกยิ้มที่มุมปากราวกับว่าเขาได้คำตอบแล้ว

" เธอก็ ' รัก ' ผมไม่ใช่หรอ ทำไมต้องปกปิดด้วย "

" อึก! ก็..ก็ไม่แน่ใจนี่/// งั้นเพื่อขอโทษที่ไม่ตอบขอพูดได้ไหมค่ะ "

ฉันมองเขาด้วยใบหน้าแต้มสี คุณอเลาดี้ยิ้มและจับผิวแก้มฉันอย่างเบามือ

" อืม...ผมรอฟังอยู่ "

" ฉัน...รักคุณ/// ซึ่งแน่นอนมันคือเหตุผลหนึ่งที่ไม่อยากเห็นคุณตาย "

ฉันเชื่อว่าฉันต้องทำหน้าแย่อยู่แน่ๆ เขาเข้ามาปลอบฉันด้วยการลูบหัวอย่างอ่อนโยนพร้อมกับพูดคำที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ

" ผมเองก็ไม่ต้องการเห็นคุณตายนะ อย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะซาเซีย ต่อจากนี้ผมจะเรียกด้วยชื่อนี้และแน่นอน...เธอจะต้องอยู่ข้างผมไปตลอดชีวิตผมด้วย "

" จะพูดว่า ' คบ ' ไหมใช่ไหมล่ะ...คำตอบนี้ขอพูดว่า ' ตกลง ' อเลาดี้ อืม... "

ยังไม่ทันได้พูดจบอีกแล้ว...ก็ถูกอเลาดี้จูบอีกรอบ ให้ตาย...คนนี้นิบ้าจูบหรือไงนะ
.
.
.
.
.
เวลาผ่านไปหลังทานมื้อเที่ยงฉันได้นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงโดยมีอเลาดี้อยู่ข้างๆและซึ่งแน่นอนเครื่องมือต่างๆก็ถูกถอนออกไปแล้วเพราะเมื่อเช้าหมอประจำตัวฉันได้เข้ามาทความสะอาดแผลให้และพันแผลให้ใหม่ อเลาดี้เองก็อ่านหนังสือที่เขาอยากอ่านตอนนั้นเองที่ฟูยุได้เข้ามาพร้อมกับมินนะ

" ซาเซียมีรายงานจากโรม ตอนนี้พวกอเล็กซ์บุกไปทำลาย...เอ่อ.. "

" ทำลายคฤหาสน์คาร์สโรสและท่านพ่อของซาเซียก็...ฮึก! "

" พวกเราขอโทษ X2 "

ตุบ!

ราวกับฟ้ากลั่นแกล้ง หนังสือที่ฉันถืออยู่หล่นลงบนตัวฉันพร้อมกับน้ำตาที่ไหลมาอย่างไม่ขาดสายฉันพยายามเช็ดมันให้หมดและคุมสติไว้ ' ท่านพ่อ...แบบนี้เท่ากับว่าที่นั้น...ทั้งชื่อเสียงก็ถูกทำลาย ' ฉันที่ยังมีสติบ้างพยายามใช้น้ำเสียงตามเดิม

" แล้ว...แล้วพวกพี่รีบอร์นล่ะ "

" อืม! ดูเหมือนจะพาส่วนหนึ่งรอดได้น่ะ "

" กลับไป...ใช้เครื่องบินส่วนตัวกลับกันเถอะ "

ฉันบอกอย่างนั้นก่อนจะทำท่าลุกจากเตียงอเลาดี้ขว้างฉันไว้ด้วยการจับที่แขน

" ไม่ได้นะ เธอพึ่งจะได้พักไม่ควรไปแบบนี้ "

" แต่...ฉัน ฉันเชื่อว่าฉันไม่เป็นไร "

ฉันส่งยิ้มให้อเลาดี้ เขาดูท่าจะเป็นห่วงมากจริงๆเพราะเขาส่ายหัวและถอนหายใจก่อนจะพยักหน้ารับ ฟูยุและมินนะที่เห็นดังนั้นจึงออกไปเตรียมความพร้อม ส่วนอเลาดี้ขออาสาเก็บของให้แทนฉัน
.
.
.
.
.
.
ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง ลานจอดเครื่องบินของฉันเอง มันอยู่ห่างจากตัวคฤหาสน์ 1 กิโลเมตร ซึ่งเมื่อลงมาก็พบกับพี่รีบอร์น

" พี่รีบอร์น!! เป็นยังไงบ้างคะทุกคน "

" คุณหนู!! ขอบคุณมากที่เธอปลอดภัย "

" สึจังล่ะ "

" อยู่ที่นั้นกับโกคุเดระและยามาโมโตะ แน่นอนพวกท่านวองโกเล่พรีโม่ด้วย "

เมื่อได้ยินดังนั้นฉันจึงแอบยิ้มขึ้นมาซึ่งแน่นอนฉันไปหาอเลาดี้เชิงบอกว่า ' ไปกันเถอะ ' เขาพยักหน้ารับแต่ก่อนจะไปฉันเองก็ขอปืนพกมาจากพี่รีบอร์นมาด้วย

ณ กลางลานสวนหลังคฤหาสน์

ตอนนี้ฉันกำลังเฝ้าดูการต่อสู้ของคุณจีอ็อตโต้กับอเล็กซ์หลังจากที่คุณจีจัดการคนที่ชื่อ คาร่า เธอคนนั้นคือลูกมือของอเล็กซ์นั้นล่ะ ในจัวหวะที่เห็นว่าอเล็กซ์เสียท่าให้แก่คุณจีอ็อตโต้และกำลังจะถูกจัดการก็ถูกสึจังขัดขึ้น

" คุณจีอ็อตโต้ ไม่!! อย่าเลยค่ะถ้าคุณทำมันจะไม่ดีต่อตัวคุณนะ "

" แต่มันฆ่าพ่อของซาเซียนะแล้วก็พ่อเธอด้วย!! "

" ถึงอย่างนั้น...ฉันก็ไม่อยากเห็นใครตายอีกฉะนั้นจับเขาไปก็พอแล้วค่ะ "

ฉันที่เห็นว่าอีกฝ่ายยอมทำตามคำขอของสึจังจึงทำได้แค่เดินถอยออกไปเป็นจังหวะเดียวกับที่อเล็กเตรียมเล็งสึจัง ฉันกัดริมฝีปากก่อนจะยกปืนขึ้นและเล็งจุดที่คิดว่า ' นัดเดียวจบ '

ปัง!

" ?! "

พวกคุณจีอ็อตโต้ต่างพากันตกใจและแน่นอนว่าฉันเห็นในสิ่งที่ฉันคิดมาตลอด คุณจีอ็อตโต้กอดร่างสึจังแน่น ' งั้นเองสินะที่จะขอดูแลสึจังเอง ' เมื่อคิดว่าจบเรื่องจึงเดินไปทางพวกเขาอเลาดี้เองที่นิ่งเงียบมานานก็เดินตามมา สึจังเอ่ยขึ้นระหว่างที่ยังไม่เห็นพวกฉัน

" วิธียิงแบบนี้...?! "

" เฮ้อ~ เป็นแบบนี้จนได้สินะ ^^ ไม่เจอกันนานเลยนะคะสึจัง คุณจีอ็อตโต้ คุณจี "

ฉันกล่าวทักทายทุกคนที่อยู่ตรงนั้นสึจังเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

" คุณซาเซีย!! แขนด้านซ้ายของคุณ... "

" อ่า..^^ โดนกระสุนไหล่ซ้ายแล้วก็ตกหน้าผาไงค่ะ ^^ แต่ไม่เจ็บมากหรอก- อ้า!! อย่าจับแขนฉันแบบนี้อเลา~~ "

" หึ! ไหนว่าไม่เจ็บ นี่แค่แตะเองนะ "

อเลาดี้ยิ้มกรุ้มกริ่มใส่ฉัน ฮึ่ม~แกล้งกันเลยนะ ฉันทำหน้างอนๆใส่เขาปลอบใจฉันด้วยการลูบหัวเบาๆฉันจึงไม่สังเกตุสีหน้าคนอื่นที่พากันทำสีหน้างงๆ และเป็นอีกครั้งที่ฉันเหลือบไปเห็นคุณจีอ็อตโต้กระซิบกับสึจังทำฉันได้ยินทุกคำพูด

" สึนะ แล้วเรื่องของเราล่ะ "

" เอ๋?! /// อย่ามาถามตอนอยู่กับคุณซาเซียสิค่ะ "

" อ่ะ! อยากคุยกันทำไมไม่บอกล่ะค่ะคุณจีอ็อตโต้ ฉันจะได้พาคนเจ็บคนอื่นๆไปก่อน "

" นั้นสิ "

คุณจีเห็นด้วยกับฉันจึงทำให้สึจังหน้าขึ้นสีมากกว่าเดิม คุณจีอ็อตโต้จึงเอ่ยขึ้นแทน

" งั้นขอแบบนั้นเลยล่ะกันนะซาเซีย "

" ค่ะ^^ อ่ะ!จริงสิ สึจัง...อย่าได้กลัวความรู้สึกของตัวเองนะ พูดไปเลย 0^< "

ฉันยิบตาให้ก่อนจะไปกระซิบกับอเลาดี้ว่า ' ไปดูท่าด้านอื่นๆเถอะ ' ทำให้พวกฉันออกไปและทิ้งให้สึจังคุยกับคุณจีอ็อตโต้ หลังจากที่ออกมาแล้วคุณจีก็ขอไปดูคนอื่นๆเผื่อว่ามีคนติดตอนนั้นเองที่อเลาดี้เข้ามาถามหลังจากที่พวกเราอยู่ด้วยกันเพียงสองคนแล้ว

" ' อย่าได้กลัวความรู้สึกของตัวเอง ' ทีตัวเองยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลยนะ "

" ก็..ก็ /// "

ฉันเถียงกลับไม่ได้ จะว่ายังไงล่ะ...ก็แม้~พอเป็นเรื่องคนอื่นทีไรฉันช่วยได้ทุกอย่างเลยนี่นา อเลาดี้ที่เห็นว่าฉันเงียบจึงจับหัวฉันเบามือและให้ซบที่ไหล่เขาก่อนจะเอ่ยขึ้น

" บอกไม่ได้ไม่เป็นไร แล้วจะเอายังไงต่อล่ะครับคุณหนูของคาร์สโรส "

" .....นั้นสินะ อาจจะ...กลับไปที่ทางเหนือเพื่อซ่อนตัวล่ะมั้ง "

ฉันผละจากตัวอเลาดี้ก่อนจะหันไปจ้องใบหน้าของเขา อเลาดี้เองก็มองอย่างห่วงมากๆและแอบเศร้าด้วยและจังหวะนั้นเองก็มีคุณจีอ็อตโต้ สึนะและพี่รีบอร์นเดินมา

" ไม่ต้องหายไปซ่อนก็ได้ซาเซีย ฉันคิดว่าพวกเธออยู่ที่คฤหาสน์กับพวกเราก็ได้นี่ "

" แต่...คนอื่นๆ- "

" คุณหนู ผมเข้าใจว่า ' เกรงใจ ' ท่านพรีโม่นะครับ แต่ในกรณีในตอนนี้ท่านกำลังบาดเจ็บและพวกนั้นอาจจะหาทางจัดการ ผมคิดว่าท่านควรพิจารณาอีกครั้งและ...ควรนึกถึงยัยนี่ด้วยว่า หลังจากแยกจากท่านพรีโม่มันยังทำหน้าที่ได้อยู่ไหม "

" รีบอร์น!!! อย่ามาว่าฉันนะ/// "

สึจังตะโกนใส่พี่รีบอร์นที่ทำสีหน้านิ่งๆและหน่ายๆกับคนตรงหน้า นั้นสินะ...ความรัก..เมื่อมีรักคงจากคนที่รักไม่ได้หรอก เมื่อคิดดังนั้นฉันจึงยิ้มและเอ่ยราวกับประกาศ

" ค่ะ...ถ้าอย่างนั้นทางคาร์สโรส แฟมิลี่จะขอให้ทุกคนที่รอดชีวิตทุกคนเข้าอยู่ภายใต้การดูแลของวองโกเล่ แฟมิลี่นับแต่บัดนี้ หรือก็คือ ' ขอให้รับพวกเราเป็นลูกน้องได้ไหม ' ค่ะ ^^ บอส "

" อย่าเล่นกันแรงสิ ^^;; แต่ก็...แน่นอนซาเซีย "

ทั้งฉันและคุณจีอ็อตโต้จับมือกันเมื่อทุกคนเห็นดังนั้นจึงต่างพากันโฮร้องด้วยความดีใจ ฉันเองหลังจากที่เห็นภาพนี้ก็อดยิ้มไม่ได้แต่ก่อนจะได้มองไปรอบๆก็ถูกอเลาดี้โอบกอดก่อน ฉันอยากบอกเขาดังๆว่า ' ขอบคุณและดีใจที่ได้อยู่กับเขาอีกนะ '
.
.
.
.
.
จบ ASa จ้า^^

#อย่าพึ่งหายไปไหน ยังเหลือตอนพิเศษอีกหนึ่งตอนนะ ^^ และเป็นตอนจบของเรื่องนี้จริงๆแล้ว ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะ บ็ายบาย~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #42 sakura (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 21:47
    จะรออ่านน่ะค่ะ

    สู้ๆค่ะ
    #42
    0
  2. #41 tharinee_thachee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 20:54
    สู้ๆค่ะไรท์
    #41
    0