[ Fic Jelsa ] Snow in your heart

ตอนที่ 9 : 8 Everything doesn't always perfect

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    10 พ.ค. 58

8

 Everything doesn’t always perfect

ท้องฟ้าหลังดวงตะวันตกดินบ่งบอกสัญญาณแห่งราตรีได้คืบคลานมาถึงแล้ว แม้ยามราตรีจะปราศจากแสงจากดวงอาทิตย์ แต่ทว่ายังคงมีดวงดาวมากมายที่พร้อมจะส่องแสงประกายระยิบระยับไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี อีกทั้งดวงจันทร์ดวงกลมทอแสงสีนวลอบอุ่นให้ยามราตรีนี้ไม่มืดมนราวกับว่ากำลังปลอบประโลมหนุ่มเรือนผมสีเงินและหญิงสาวเจ้าของฉายาราชินีหิมะให้หลุดพ้นจากความทุกข์นี้ไป

 “ฉันก็มีบางอย่างที่ฉันไม่มีเหมือนกันชายหนุ่มเรือนผมสีเงินลูบหัวหญิงสาวผมสีบลอนด์อ่อนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างเอ็นดู ราวกับเธอเป็นเด็กตัวเล็กๆ

คุณ...ฮึก...หมายความว่าไง...ฮึกเอลซ่าถามพร้อมเสียงสะอื้น ดวงตาสีฟ้าทะเลจดจ้องไปยังดวงตาสีฟ้าอ่อนอย่างสงสัย ก่อนจะขยี้ตาเล็กน้อยเพราะความระคายเคืองน้ำตาของเธอเล็กน้อย

ผมน่ะ...เคยมีครอบครัวที่อบอุ่นมากๆเลยล่ะ มีพ่อ แม่ และน้องสาวเหมือนคุณนี่แหละแจ็คพูดพร้อมยิ้มบางๆราวกับเหตุการณ์เหล่ายังอยู่กับเขาตลอด

แล้ว...เกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่และน้องสาวข...

พวกเขาไม่ได้เป็นอะไรหรอก เพียงแต่ผมโดน...ลักพาตัวไปสีหน้าของแจ็คค่อยๆเคร่งเครียดขึ้น สมองของเขาค่อยๆประมวลผลให้นึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้น เสียงเด็กร้องไห้ เสียงแส้ที่ฟาดลงไปที่หลังของเด็กมันดังกึกก้องในหัวของเขา

ตอนนั้นผมอายุประมาณสิบเอ็ดปี ผมไปพลัดหลงพ่อแม่และน้องในห้างแห่งหนึ่งที่ใหญ่พอสมควร ดังนั้นผมจึงขอความช่วยเหลือจากชายแปลกหน้า ซึ่งดูท่าจะใจดีพอสมควร แต่ผมคิดผิดแจ็คหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะยกช็อคโกแลตร้อนที่วางไว้ข้างตัวของเขาขึ้นดื่ม พร้อมเหลือบมองเอลซ่าที่ตั้งแต่ฟังอย่างใจจดใจจ่อ

เขาได้ให้ลูกอมผมเป็นการปลอบใจ แต่พอผมอมมันเข้าไปเหมือนกับว่าทุกอย่าง มันดับวูบลงทันที...พอผมรู้สึกตัวอีกที ผมก็อยู่ในโรงเก็บอะไรสักอย่าง รู้แค่ว่ามีเด็กอีกประมาณสี่ถึงห้าคนอยู่ด้วย

แล้วเขาทำอะไรกับคุณบ้างเอลซ่าเริ่มแสดงสีหน้ากังวลราวกับเป็นใหญ่โตถึงระดับโลกเลยทีเดียว

พวกเขาให้พวกผมทำงานในโรงเก็บนั้น เหมือนกับว่าเป็นโรงงานผลิตของปลอม ถ้าผมไม่ทำพวกเขาก็จะขังผมในห้องที่มืดที่สุด อดอาหาร แล้วก็เฆี่ยนตีจนกว่าจะยอมทำงานด้วย

แล้วคุณอยู่ที่นั่นกี่ปี แล้วคุณถูกช่วยตอนไหนเอลซ่ายิงคำถามรัวๆใส่เขาราวกับอ่านนิยายที่ไม่สามารถปล่อยมันลงได้

ผมอยู่ที่นั่นประมาณเกือบจะปีกว่า ตอนนั้นผมได้แต่รอความหวังว่าใครสักคนต้องมาช่วย โดยเฉพาะพ่อแม่ของผม ผมเฝ้ารอพวกเขาว่าสักวันพวกเขาต้องหาผมเจอ...จนกระทั่งตำรวจได้เข้ามาช่วยพวกผม พร้อมรวบตัวพวกชายแปลกหน้าเหล่านั้นไว้ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาประกายแสงแห่งความหวัง ทำให้เอลซ่าถอนหายใจอย่างโล่งออกเพราะอย่างน้อยเขาก็ได้กลับไปหาครวบครัวของเขา

แล้วคุณได้เจอพ่อแม่ไหมดวงตาของเอลซ่าเป็นประกายอย่างตื่นเต้น เมื่อกำลังดูละครและเชียร์ให้จบแบบบริบูรณ์

จากนั้น ผมและเพื่อนๆก็กลับไปกับตำรวจที่สถานีตำรวจ พวกเราทุกคนต่างเฝ้ารอพ่อกับแม่ที่จะกลับมารับพวกเรากลับไปยังบ้าน หลังจากนั้นไม่นานพ่อแม่ของเพื่อนผมคนแรกก็ได้มาถึง แล้วทะยอยกันมาเรื่อยๆ ตอนนั้นผมได้แต่หวังว่าจะพบ พ่อ แม่และน้องสาวอีกครั้ง แต่ทว่าไม่มีวี่แววว่าพวกเขาจะมาเลยน้ำตาของลูกผู้ชายที่เก็บไว้นาน เอ่อล้นเล็กน้อย ทำเอาเอลซ่าสะเทือนใจไม่น้อย เธอไม่คิดเลยผู้ชายสุดแสนกวนตีนคนนี้จะเศร้าเป็นด้วยเช่นกัน แจ็คค่อยปัดน้ำตาของเขาออกก่อนจะเล่าเรื่องตอน

วันแล้ว วันเล่าที่ผมรอพวกเขา จนกระทั่งตำรวจได้ส่งเจ้าหน้าที่จากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามารับผมไป ตอนแรกผมก็กลัวนนะว่าจะอยู่ที่นั่นได้หรือเปล่า แต่ทุกคนที่นั่นใจดีและดูแลผมอย่างดีจนผมไม่ต้องการที่ออกจากที่นั่นไปอีกและผมก็อยู่ที่นั่นจนถึงตอนนี้

คุณรู้รึเปล่า ทุกอย่างน่ะ ไม่ได้เพอร์เฟ็กตลอดไปหรอกนะ พระอาทิตย์ก็ต้องมีตกดิน ท้องฟ้าย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แม้กระทั่งพระจันทร์ยังต้องมีข้างขึ้นและข้างแรมเลยแจ็คพูดพร้อมหันไปหาเอลซ่าด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ดวงตาสีฟ้าอ่อนทั้งสองได้สบประสานกัน เหมือนกับว่าเขาต้องการให้คำพูดของเขาสื่อผ่านถึงเธอ

โห ชีวิตคุณเนี่ย ผ่านอะไรมาเยอะจริงๆเลยนะเอลซ่าพูดพร้อมหันไปเช็ดน้ำตากับเรื่องราวของแจ็คเล่ามาเล็กน้อย

แน่นอนว่าผมชีวิตผมผ่านมาเยอะนะ ยกเว้นแต่...แจ็คหยุดพูดพร้อมหันไปเอลซ่าเล็กน้อย

ยกเว้นแต่อะไรเหรอเอลซ่าพูดพร้อมหันไปหาแจ็คที่กำลังมองเธอด้วยความสงสัย ดวงตาสีฟ้าอ่อนของแจ็คไล่มองเรื่อนร่างเอลซ่าจากบนลงล่างอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อเธอรู้ทันความคิดของเขาทำให้จึงรีบเอามือมากอดอกไว้ทันที

คุณเนี่ยวันๆคนแต่เรื่องนี้ใช่ไหมเนี่ย อย่าหวังจะแตะฉันแม้แต่ปลายนิ้วเดียวเอลซ่ารีบหันหน้าไปอีกข้าง เพื่อไม่ให้เห็นแก้มของเธอที่เริ่มแดงระรื่นเพราะนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา

ผมเปล่านะคุณคิดไปเองอีกแล้ว ถ้าผมทำแบบนี้ได้หรือเปล่าล่ะ

มะ...เอลซ่าพยายามพูดห้ามแต่ดูท่าจะสายเกินไป มือหนาของแจ็คได้เลื่อนโอบกอดหัวไหล่ข้างขวาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ทำให้เธอพยายามสะบัดตัวออกจากพันธนาการของเขา แต่ดูท่าจะไม่เป็นผล

คุณปล่อยเอลซ่าพูดพร้อมหันไปมองแจ็คด้วยสายตาทักท้วงว่า เขากำลังทำตัวไม่เหมาะสม เธอจึงพยายามเอื้อมมือข้างซ้ายเพื่อแกะมือของเขาออก แต่กลับโดนมืออีกข้างของแจ็คล็อกไว้เช่นเดียวกัน เมื่อหมดหนทางเธอจึงเงยหน้ามองเจ้าของมือปลาหมึกอย่างเสียอารมณ์

คุณกลัวผมขนาดนั้นเลยหรอแจ็คเผยยิ้มที่มุมปากพร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มเพื่อหยอกเล่นอารมณ์ของเธอ ทำให้เธอจึงรีบหันหน้าหนีทันที

ฉะ...ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อยเอลซ่าตอบแต่ไม่ได้หันหน้ากับมาหาเขา

ดูจากลักษณะ การหันหน้าหนี พูดเสียงสั่น มันหมายความว่าคุณกำลังกลัวผมอยู่นะเมื่อเธอได้ยินคำพูดที่ดูท่าว่าจะจับผิดเธอได้ ทำให้เธอรู้สึกร้อนที่หน้าขึ้นไปอีก หัวใจเจ้ากรรมของเธอเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งทำให้เธอต้องการหนีออกไปจากตรงนี้โดยเร็ว

หรือว่าคุณวะ...ในขณะที่แจ็คจะถามต่อไป เธอลุกขึ้นยืนทันทีทำให้มือของแจ็คที่เคยโอบและล็อกเธอไว้ หลุดออกไปอย่างเป็นอิสระ เธอจึงรีบหันไปหยิบแก้วโกโก้ของเธอที่วางไว้ที่ม้านั่งอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดใบหน้าที่กำลังแดงเพราะการกระทำของเขา

เอ่อ...พอดีฉันอยากเข้าห้องน้ำ ขอตัวก่อนนะเอลซ่าพูดพร้อมหันหลังวิ่งกลับไปยังที่พักทันที

เดี๋ยวสิคุณ...เฮ้อแจ็คพยายามตะโกนไล่หลังหวังให้เอลซ่าหันกลับมาซึ่งเหมือนว่าจะไร้ผล ทำให้เขาหันมาถอนหายใจพร้อมเอามือกุมขมับของเขา

ฉันทำอะไรลงไปเนี่ยดวงตาสีฟ้าอ่อนจ้องมองท้องฟ้ายามราตรีอย่างเหม่อลอย แต่ในหัวของเขากับนึกถึงการกระทำที่ไม่เหมาะสมกับผู้หญิงที่เขาแค่เดินทางร่วมกัน ไม่รู้ว่าใจของเขาทำงานผิดกับสมองที่เขาสั่งหรือไม่

โอย ไอสมองบ้าเนี่ย เลิกคิดสิ เลิกคิดแจ็คพยายามไม่ให้เขาคิดถึงเหตุการณ์ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งห้าม เขายิ่งคิดขึ้นมาอีก

บ้าเอ๊ย รีบกลับไปนอนดีกว่า จะได้เลิกคิดถึงมันแจ็คพูดพร้อมหยิบถุงพลาสติกที่เต็มไปด้วยคุ๊กกี้และค่อยๆเดินออกห่างจากจากม้านั่งอย่างทุลักทุเล ทิ้งไว้แต่แก้วโกโก้เปล่าไว้ตรงม้านั่ง

.
.

.

ภายในห้องนอนสีขาวราวกับหิมะ สิ่งของทุกชิ้นถูกใช้โทนสีขาวทำให้ดูขาวโพลนไปอีก แต่กลับมีสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้ขาวโพลนไปด้วยคือ ร่างของหญิงสาวผมสีบลอนด์อ่อนที่กำลังนั่งกอดเข่าของเธออยู่บนเตียง ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพของผู้ชายผมสีเงินที่จู่ๆก็โอบกอดเธอถึงสองครั้ง ครั้งแรกเธอรู้ว่าเป็นเพียงเพราะเขาอยากปลอบเธอ ครั้งที่สองเธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้โอบกอดเธอไว้

เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะเอลซ่าพูดพร้อมเอื้อมมือไปจับหัวไหล่ที่ถูกเขาโอบ

เขาอยากเล่นกับความรู้สึกของเรางั้นเหรอ

คุณกลัวผมขนาดนั้นเลยเหรอจู่ๆคำพูดของแจ็คก็แล่นเข้ามาในหัวเธอ ทำให้หน้าของเธอทั้งแดงและร้อนในเวลาเดี๋ยวกัน

เราจะคิดถึงเรื่องพวกนี้ทำไมเนี่ยเอลซ่าพยายามส่ายหัวอีกครั้งเพื่อหลีกเลี่ยงการหวนคิดถึงเหตุการณ์เหล่านั้น

จะว่าไป...ลืมทำข้าวเย็นนิ รีบออกไปทำก่อนที่เขาจะกลับมาดีกว่าว่าแล้วเธอจึงเดินไปยังประตูหน้าห้องแล้วค่อยๆแง้มเปิด อย่างช้าๆ เพื่อดูว่าแจ็คกลับมาหรือยัง

เมื่อเธอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงรีบเดินตรงดิ่งไปยังห้องครัว พร้อมเปิดตู้เย็นเพื่อเช็กว่าอะไรที่เธอสามารถนำมาทำเป็นข้าวเย็นได้

ไหนดูสิ ไข่ แครอท ผัก...แมคแอนชีสเหรอ (มักกะโรนีซอสชีส)”เอลซ่าพูดพร้อมดึงกล่องแมคแอนชีสแบบพร้อมทานออกมาจากตู้เย็นสองกล่องก่อนนำไปวางไว้ตรงเคาน์เตอร์

โอเค งั้นรีบทำกันเลยดีกว่าจากนั้นเธอจึงรีบแกะกล่อง เจาะรู แล้วเอาใส่ไมโครเวฟทันที ระหว่างที่เธอรอมันอบอยู่นั้น เธอก็เหลือบหันไปมองประตูทางเข้าห้องพักอย่างระหวาดระแวง

ติ้ง! เมื่อเสียงเตือนของไมโครเวฟดังขึ้น เอลซ่าใช้มือเปล่าหยิบแมคแอนชีสสำเร็จอย่างไม่กลัวร้อนวางไว้ที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะใส่อีกกล่องเข้าไป

เร็วๆสิ เร็วเมื่อเธอตั้งค่านาทีเสร็จแล้ว จึงรีบกดปุ่มสตาร์ททันที ก่อนเหลือบไปมองประตูทางเข้าอีกครั้งอย่างกระวนกระวนใจ

เสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันไดทำให้เธอรู้สึกได้ ว่าเขากำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า เธอจึงจ้องที่หมายเลขที่กำลังค่อยๆลดลงแบบตาไม่กระพริบ ถึงแม้ตัวเลขเหล่านั้นจะลดลงเร็วมากเท่าไหร่ มันกลับช้าลงกว่าเดิม

เมื่อเสียงของลูกบิดประตูดังแกร๊กดังขึ้น ทำให้เธอที่เฝ้าหน้าเตาไมโครเวฟ รีบกดหยุดทันทีพร้อมเปิดนำกล่องแมคแอนชีสออกมาโดนไม่ทันระวังความร้อนของกล่อง

โอ๊ย! ร้อนๆ มือเรียวขาวของเอลซ่าที่ไม่สามารถทนความร้อนได้มาก เมื่อเธอสัมผัสความร้อนระอุจากกล่องแม็คแอนชีส จึงททำให้กล่องตกลงพื้นทันที ซึ่งเป็นจังหวะเดียวที่แจ็คได้เดินเข้าในห้องพอดี

คุณเป็นอะไรหรือเปล่าแจ็คพูดพร้อมวางถุงคุ๊กกี้ไว้หน้าประตูและวิ่งไปยังสาวผมสีบลอนด์อ่อนด้วยความวิตกกังวล

ไม่เป็นไรฉันสบายดีเอลซ่าพูดพร้อมกุมมือที่แสบร้อนไว้ไม่ให้แจ็คเห็น แต่ดูท่าจะไม่เป็นผลเมื่อมือหนาของเขาดึงข้อมือของเธอไว้ไปดู

ไม่เป็นอะไรล่ะ ดูสิแดงหมดแล้วแจ็คพูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่เอลซ่าไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมดึงมือที่ทีรอยแดงให้เอลซ่าดู

ฉันดูแลตัวเองได้ ปล่อยฉัน...โอ๊ย แสบนะเอลซ่าพูดพร้อมสะบัดแขนของเธอให้เขาปล่อย แต่ทว่ามือของเธอกลับถูกฉุดไปยังอ่างล้างจานอย่างรวดเร็ว เมื่อน้ำจากก๊อกที่ถูกเปิดสัมผัสมือแดงของเธอ เธอจึงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ราวกับน้ำเดือดที่ถูกเอาน้ำแข็งใส่

คุณนี่ บอกแต่ผมให้ระมัดระวังตัวเอง แต่ไม่หัดดูตัวเองเลยนะ รออยู่ตรงนี้เดี๋ยวผมไปเอาของปฐมพยาบาลมาแจ็คพูดพร้อมปล่อยมือเอลซ่า ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องของเขาเพื่อเอาของปฐมพยาบาลออกมา

จะรีบกลับเข้าห้องดีไหมนะ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลหันซ้ายขวาไปมา เพื่อเช็กให้แน่ใจว่าเขาไปเอาของจริง เธอค่อยๆลุกขึ้นพร้อมค่อยๆย่องไปที่ห้องของตัวเอง

ผมรู้นะว่าคุณคิดหนีกลับเข้าห้องเสียงแจ็คเล็ดลอดออกมาจากห้องของเขา ทำให้เอลซ่าถึงกลับหยุดชะงักพร้อมหันไปยังบานประตูหน้าห้องของแจ็คที่มีชายหนุ่มที่มือทั้งสองข้างมีผ้าสำลีสีขาวและถ้วยที่ใส่น้ำเย็นในมือของเขาที่กำลังทำหน้านิ่ง ก่อนจะค่อยๆเดินมาหาเธอ

เอ่อ แค่อยากไปเก็บของเฉยๆน่ะเอลซ่าพูดแก้ตัวพร้อมหัวเราะแห้งๆให้แจ็คที่ตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

ตอนมือเธอแดงขนาดนั้นน่ะเหรอ ส่งมือมาแจ็คพูดพร้อมแบมือเพื่อรออีกฝ่ายส่งมือให้ เอลซ่าถอนหายใจฟึดฟัดพร้อมยื่นมือข้างที่เป็นแผลให้เขา

คุณเนี่ยจริงๆเลยนะแจ็คพูดพร้อมหยิบผ้าสำลีออกมาชุบน้ำเย็นก่อนจะค่อยๆประคบอย่างเบามือ ตอนนี้เอลซ่าได้หลบตาลงต่ำเพื่อไม่ให้เห็นหน้าของแจ็ค

อะไรกันเนี่ย หัวใจเต้นอีกแล้วเหรอเอลซ่ากับตัวเองในใจ ก่อนที่สมองจะสั่งการให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาโอบกอดเธอถึงสองครั้งในวันนี้ เมื่อรวมกับตอนนี้คือครั้งที่สาม เป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในตัวของเขานับจากที่เขาโอบกอดเพื่อปลอประโลมเธอ

ทำไมคุณชอบทำให้ผมเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย...เสร็จแล้วหัวใจของเอลซ่าที่เต้นแรงราวกับจังหวะของกลองแต่ยิ่งเขาพูดแบบนี้ทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีก

ขอบคุณมากนะ เดี๋ยววันนี้ฉันขอทานข้าวในห้องนะ พอดีมีของที่ต้องเก็บเอลซ่ายกมือของตัวเองขึ้นดู พร้อมลุกขึ้นยืนและเดินไปหยิบกล่องแม็คแอนชีสและเข้าห้องอย่างเร่งรีบ

เธอเป็นอะไรของเธอนะ ทำไมต้องเร่งรีบขนาดด้วยแจ็คชักสีหน้าสงสัยพร้อมเกาหัวกับความไม่เข้าใจผู้หญิง มือสีขาวนวลค่อยๆเก็บผ้าสำลีใส่ถุงปฐมพยาบาล หลังจากเขาจึงค่อยๆเอาน้ำที่ใช้แล้วไปเทใส่อ่างล้างจาน ทันทีดวงตาสีฟ้าอ่อนสะดุดกับกล่องแม็คแอนชีสที่ตกอยู่ที่พื้นพร้อมกับน้ำของชีสที่ไหลเยิ้มออกมาจากรูที่เจาะ เขาจึงเอื้อมมือหยิบขึ้นพร้อมเช็กสภาพของกล่อง

น่าจะกินได้อยู่ละมั้ง งั้นกินเลยดีกว่าจะได้มาทำความสะอาดพื้นต่อแจ็คพูดพร้อมฉีกพลาสติกออกก่อนที่ใช้ส้อมตักเข้าปาก แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักไปชั่วครู่

ทำไมมันเย็นๆเนี่ย

LT
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

  1. #38 Zoleir the traveler (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 11:45
    ยังรออยู่นะคะ~ เฝ้ารอไรต์ที่ท่าน้ำทุกวันเลย55555
    #38
    0
  2. #37 Kkunlert (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 14:30

    สนุกมากกกก ฟินมากกก รีบมาต่อนะคะไรท์

    #37
    0
  3. #27 momoctpyl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 21:23
    สนุกมากๆ ^_^รอไรต์มาอัพต่อนะ
    #27
    0
  4. #23 na-- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 17:06
    ทำไมมันเย็นๆอะ? ปล.ดีใจหลายที่ไรต์อัพแล้วค้าาา
    #23
    0