[Osomatsu-san] Destiny!! คารามัตสึเกิร์ลของฉันคือเธอไงล่ะ!

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 เด็กสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

ชื่อของเขาคือมัตสึโนะคารามัตสึ

ผู้เป็นพี่รองแห่งบ้านมัตสึโนะ


ตอนนี้เขาเดินตามทางท่ามกลางอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้า

นึกหาที่ที่ไม่มีใครเพื่อที่จะได้หายไปจากโลกนี้ซะที…


“ตึกๆๆ”

เสียงฝีเท้าค่อยๆก้าวเข้าไปในซอกร้างระหว่างตึกที่ไม่มีผู้คนแล้วหยุดลงเมื่อถึงกลางซอยนั้น


เรื่องราวต่างๆที่เคยเกิดขึ้นย้อนกลับมาในสมอง

ทั้งเรื่องที่มีความสุข..ที่เขาเคยหัวเราะร่วมกันกับทุกๆคน..เคยรวมหัวแกล้งคนตอนเด็กๆ

พี่น้องที่สุดแสนจะสำคัญของเขา

โอโซมัตสึ พี่คนโต

โจโรมัตสึ

อิจิมัตสึ

จูชิมัตสึ

และน้องสุดท้องโทโดมัตสึ

ทั้งเรื่องร้ายๆที่เราทะเลาะกัน

แล้วก็เรื่องที่เขาถูกจิบิตะลักพาตัวไป...ที่พี่น้องทุกคนปาเข้าของใส่เขาอย่างไม่ใยดี

แม้กระทั่งลูกแพร์ยังสำคัญยิ่งกว่าตัวเขา


ถึงเขาต้องนอนโรงพยาบาลเป็นเวลานาน..

พวกพี่น้องของเขาก็ไม่รู้

พอคิดถึงตรงนี้น้ำตาของเขาก็ไหลออกมา

มันเต็มไปด้วยความโศกเศร้า


ชายในเสื้อฮู้ดสีน้ำเงินค่อยๆล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ดและค่อยๆหยิบบางอย่างออกมา

ใบมีดสีเงินของสิ่งนั้นสะท้อนกับแสงอาทิตย์เรืองรองที่ส่องลงมาได้อย่างดี


ใช่แล้ว…

มันคือ ‘มีดทำครัว’

เขาค่อยๆนำมันออกมาจากกระเป๋า

ยกมันขึ้นมาที่ข้างคอ

‘แค่นี้..ก็จะจบ-’


“พ..พี่จาย.....ช่วย..หนูหน่อย…”

จู่ๆก็มีเด็กตัวเล็กๆที่ดูแล้วน่าจะอายุประมาณ 9 ขวบยืนอยู่ด้านหลังเขาตอนที่เขากำลังโฟกัสกับของที่กำลังดึงออกมา ต้องเก็บของสิ่งนั้นเข้าไปข้างในกระเป๋าเสื้อเหมือนเดิมทันที


นัยตาสีแดงราวกับทับทิมของเธอเป็นประกายราวกับจะดูดเขาเข้าไป

ผมสีดำที่ยุ่งเหยิงของเธอยาวไปถึงเข่า

เสื้อของเธอก็เป็นแค่ชุดกระโปรงสีขาวหลวมๆ ที่ดูแล้วเธอคงหนาวน่าดูในเวลาแบบนี้…


“ด..เด็กผู้หญิง? หลงทางหรอ? พ่อแม่ไปไหนล่ะ?”

เขาถามเด็กที่อยู่ข้างหน้าเขาเบาๆเพื่อที่จะได้พาไปส่ง


“ไม่มีพ่อแม่..”

เธอพูดขึ้นเบาๆก่อนจะก้มหน้าลงสีหน้าที่ดูสิ้นหวังของเด็กสาวทำให้คารามัตสึตัดสินใจอะไรบางอย่างขึ้นได้


“งั้นก็ช่วยไม่ได้นะ..มาพักที่บ้านฉันก่อนมั้ยล่ะ…”

คารามัตสึพูดออกไป ไม่รู้ว่ามีอะไรทำให้เขาตัดสินใจแบบนั้น..

ยังไงเขาก็อยู่คนเดียวนี่นา…

พาเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆกลับไปพักซักคนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง…

มันไม่เป็นไรอยู่แล้ว...ก็ไม่มีคนสนใจนี่นา…


“ขอบคุณนะคะ..พี่..จาย…”

รอยยิ้มเล็กๆได้พุดขึ้นมาบนหน้าของเด็กสาว


“พี่ชื่อคารามัตสึนะ”

ชายหนุ่มจับมือของเด็กสาวปริศนา


“คายา..มัตสึ…”เธอลองพูดชื่อของคารามัตสึดู


“โย๊ชๆ ทำได้ดีมากเลย..”

คารามัตสึลูบหัวเด็กสาวเบาๆแล้วจูงมือเธอออกมาจากซอยแล้วเดินกลับบ้านไปด้วยกัน

มือของเธอเย็นราวกับน้ำแข็ง..บางทีคงจะเป็นเพราะว่าอากาศรอบข้างมันเย็นสินะ


“สวมเอาไว้สิ..”

ผมตัดสินใจถอดเสื้อหนังของผมคลุมให้สาวน้อยที่เดินข้างกาย


“อ..อุ่นจัง”

ฝ่ายชายหนุ่มเองก็ยิ้มตอบเด็กสาวเช่นเดียวกัน

ทั้งสองคนคุยกันระหว่างทางกลับบ้านถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นคารามัตสึที่ชวนคุยซะมากกว่า

บางทีเขาอาจจะรู้สึกดีที่มีคนคอยฟังเขาด้วยเลยพูดด้วยหลายๆอย่าง

ด้านเด็กสาวก็ดูท่าจะชื่นชอบการฟังเขาคนนี้พูดบางครั้งเวลารู้สึกว่ามันตลกก็จะหันหลบไปหัวเราะเบาๆด้วย

และแล้วทั้งสองคนก็เดินมาถึงบ้าน…


คารามัตสึเปิดฮีทเตอร์ในห้องนั่งเล่นไว้ให้เด็กสาวก่อนจะรีบเดินไปเก็บมีดในห้องครัว


‘ตอนนี้มีคนที่ต้องการฉันแล้วสินะ..’

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงเดินกลับมาหาเธอ


“อยากได้อะไรก็บอกได้เลย!คารามัตสึสุดcoolคนนี้จะหามามอบให้ลิตเติ้ลคารามัตสึเกิร์ลเอง!”

คารามัตสึย่อตัวลงให้มีความสูงเท่าๆกับตัวของเธอ


“คิสุ...คิสุ”

เธอพูดแล้วรีบพุ่งตัวเข้าใส่คารามัตสึทำให้คารามัตสึเสียหลักล้มลงไปด้านหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว


“คิสุ? เห้ย!! จะทำอะไรน่ะ?”

เด็กสาวปีนขึ้นมาบนหน้าตักของคนที่นั่งลงก่อนจะค่อยๆบรรจงประกบริมฝีปากของชายหนุ่มที่อายุมากกว่าถึงสามเท่าของเธอช้าๆ


“อื้อ!!”

ชายหนุ่มพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่กล้าทำร้ายเด็กตัวเล็กๆที่ดูไม่มีเรี่ยวแรง


“ขอบคุณนะคะ นายท่านคารามัตสึ…”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูโตมากขึ้นแล้วค่อยๆถอยออกมาจากตัวชายหนุ่มที่ถูกคร่อมร่างอยู่


“ฟรึ่บ!!”

จู่ๆผมสีดำของเด็กสาวก็ยาวขึ้นก่อนที่ร่างจะเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าโครงของเด็กสาวอายุ9ขวบ

เธอในตอนนี้มีสัดส่วนเหมือนกับเด็กสาวอายุ17 แม้แต่ชุดกระโปรงหลวมๆที่เธอใส่นั้นก็ดูคับขึ้นมาทันทีเมื่อเธอมีรูปร่างแบบนี้


และยังไม่รวมถึงสิ่งนั้นที่โตเกินกว่าที่หนุ่มเวอร์จิ้นอย่างเขาจะสามารถทนมองได้ โดยไม่เกิดอารมณ์อะไรขึ้นเลย


“ฉันขอแบ่งอายุไขของนายท่านมาน่ะค่ะต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้แจ้งก่อน…”

เธอพูดแล้วถอยตัวออกมานั่งคุกเข่าด้านหน้าคารามัตสึที่ยังคงช๊อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น


“เธอ...ไม่ใช่มนุษย์?”

คารามัตสึหน้าแดงขึ้นมาราวกับมะเขือเทศตัวแข็งทื่อเพราะความตกใจพูดออกมาเบาๆ


“ค่ะ...ฉันเป็น...”

.
.
.
.
.
.
.
และ...ตัดจบ!
ช่วงนี้เน็ตคอมไรท์แย่มากกก
เพิ่งเสร็จจากงานพร๊อบเลยมาลงต่อค่ะ!
ยังไม่ได้ทำตรงข้างหน้าเลย....
พรุ่งนี้งานโรงเรียน2วันและวันครูต่อด้วยงานที่โคราชวันเสาร์,อาทิตย์! ช่วงนี้มีแต่วันงานเยอะของไรท์..

แล้วก็...ไรท์ทำซับมูวี่เสร็จแล้ว!!

เอาล่ะ เจอกันอาทิตย์หน้านะคะ!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1 ความคิดเห็น