Stamford นางร้ายสายสวย!

ตอนที่ 1 : เปลี่ยนครั้งที่1 :: ความตายคือการเริ่มใหม่ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    8 พ.ค. 60

"ไปตลาดค่ะ"

หญิงสาวร่างระหงบอกวินมอเตอร์ไซค์ที่จอดเทียบท่าหลังจากเธอได้โบกมือเรียก พี่วินพยักหน้ารับเบาๆ ตองผาจัดการขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์

วืดดด

ตองผารู้สึกได้ว่ามอเตอร์ไซค์เคลื่อนไปเร็วมากจนเธอรู้สึกไม่ปลอดภัยเธอรีบเกาะไหล่แล้วเขย่าตัวพี่วินทันที

"พี่! ขับเร็วเกินไปแล้ว"

ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ คนข้างหน้ายิ่งบิดแฮนด์เข้าไปอีก เธอรีบเปลี่ยนจากเกาะไหล่เป็นกอดเอวคนข้างหน้าทันที นี่แวนดีเซลเข้าสิงหรือไง!!

"พี่หนูยังไม่อยากรีบตายว้อยย กรี๊สสสสส!!!"

ตองผาพูดทั้งๆที่หลับตาและกอดเอวคนข้างหน้าแน่น เมื่อเห็นว่าข้างหน้าเป็น4แยกที่รถพลุ่งพล่าน แล้วแยกของเธอขึ้นเป็นสีแดงอยู่ ยังชดใช้บุญคุณพ่อแม่ไม่หมดเลยก็ต้องมาจบชีวิตตรงนี้แล้วสินะ

พรึบ

จู่ๆมอเตอร์ไซค์ก็หยุดลงแบบกระทันหัน เธอยังคงหลับคาปี๋ยอมรับชะตากรรมอยู่ที่เดิม

"ข้ารู้ว่าข้าหล่อ แต่เจ้าเลิกกอดเอวข้าสักทีได้ไหม"

แทนตัวอย่างนั้น ต้องไม่ใช่คนสติดีแน่ เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก็พบกับแผ่นหลังของพี่วินที่ขับมาอย่างกับกำลังแสดงFast8 รอบๆตัวเป็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวโพลน ตองผาเด้งตัวออกจากมอเตอร์ไซค์ทันที

"พี่พาหนูมาไหนเนี่ย ปล่อยหนูออกไป ไม่งั้นหนูเรียกตำรวจแน่"

พูดไม่พอรีบหยิบมือถือขึ้นมา แต่กลับต้องชะงักไป เพราะไม่มีสัญญาน เธอจ้องคนข้างหน้าเขม็ง ก่อนที่เขาจะหันหลังมา วินมอไซค์อะไรหล่อขนาดนี้!!! ออร่าเปล่งปลั่งมาก เรือนผมสีรัตติกาลยาวสลวยที่ผู้ชายไม่ได้จะไว้แล้วหล่อได้ทุกคน ดวงตาคมกริบสีเลม่อน ใบหน้าเรียวคมคาย สูงราวๆ190เป็นผู้ชายร่างใหญ่ กรี๊ดด ไม่ใช่คนแล้วนะแบบนี้

"แฮ่ม เลิกจ้องหน้าข้าได้แล้ว ข้าก็เขินเป็นนะ"

เขากระแอ่มไอและหลุบตาลง ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ไม่แน่ใจเพราะโกรธหรือเขินกันแน่ ตองผาสะดุ้งโหยงแล้วรีบสะบัดความคิดนั้นออกไปให้พ้นๆจากหัวทันที

"ข้าคือพระเจ้า"

"ห้ะ พี่หลุดออกมาจากศรีทัญญาปะเนี่ย"

หญิงสาวขมวดคิ้วแล้วก้าวถอยหลังให้ห่างออกยิ่งขึ้นไปอีก ถึงหล่อขนาดนี้แต่ลักพาตัวฉันและพูดจาแปลกๆ มันก็ไม่น่าไว้ใจอยู่ดีนั่นแหละ ตองผาคิด

"บังอาจพูดกับพระเจ้าอย่างนี้เจ้านี่ เห้อ"

พระเจ้าในชุดวินมอไซค์(?) ลุกออกมาจากมอเตอร์ไซค์แล้วเดินเข้ามาหาตองผา เธอเองก็ถอยหลังออกไปเช่นเดียวกัน

"เจ้าจะหยุดเดินห่างจากข้าได้รึยัง"

"ก็นายเดินเข้ามาหาฉันนี่ไอ้โรคจิต หยุดเดินเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันตบเลือดสาดแน่"

พูดพร้อมง้างมือขึ้นมา แต่ละนิ้วมีเล็บยาวคมสีฟ้าสดใสเต็มไปหมด คนเป็นพระเจ้าหยุดเดินทันที

"เจ้าจะโหดไปไหนเนี่ย เป็นสตรีแท้ๆ ข้าเพียงจะเดินไปให้เจ้าได้ยินชัดๆเท่านั้นเอง"

"ไม่! นายพูดอยู่ตรงนั้นแหละ เร็วๆด้วยฉันจะกลับบ้าน"

ตองผาจ้องชายผมสีดำขลับข้างหน้าตาเขียวปัด เขาเพียงแค่ส่ายหน้ากับความขี้ระแวงของมนุษย์คนนี้

"ข้าเป็นพระเจ้าจริงๆ ไม่ได้บ้า และเจ้าในตอนนี้เป็นวิญญาณ ส่วนร่างเจ้าได้ตายไปแล้ว"

หญิงสาวรู้สึกจุกที่กลางอก เธอสตั้นไปหลายวินาทีหลังจากได้ยินสิ่งที่พระเจ้าบอก

"ไม่จริง ฉันยังไม่ตาย นายอย่ามาหลอกฉัน"

เธอดื้อรั้นอะไรขนาดนี้ ทำไมไม่ยอมเชื่อให้จบๆสักทีนะ ชายหนุ่มคิดในใจพร้อมถอนหายใจออกมา

"หากข้าแสดงอะไรบางอย่างให้ดู เจ้าคงจะเชื่อเอง"

เป๊าะ

เมื่อดีดนิ้ว ทิวทัศน์รอบกายก็พลันเปลี่ยนไปทันที ตองผาเหวอกับสิ่งขึ้นมาก จากห้องสี่เหลี่ยมสีขาวกลัยเป็นทุ่งดอกไม้ไปแล้ว เธอขยี้ตาหลายรอบ นี่ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ

"นายกำลังสะกดจิตฉันอยู่ใช่ไหม!"

"ทำไมเจ้ายังไม่เลิกดื้อดึงเสียที"

เป๊าะ

"โอ๊ย!"

ตองผาแทบหงายหลังเมื่อมีแรงมาดีดหน้าผากเธอจนแดง ผู้ชายคนนี้เข้ามาประชิดตัวเธอเมื่อไหร่กันเนี่ย เมื่อเธอวาดมือเตรียมจะเข้าไปฟาด ก็ถูกแสงสีขาวรัดมือไว้ทำให้ทำอะไรไม่ได้ หญิงสาวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

"จะไม่เชื่อก็แล้วแต่ใจเจ้า ข้าจะพูดเลยละกัน เป็นความผิดของข้าเอง ที่ใส่วิญญาณ2ดวงสลับร่างกัน ทำให้ดวงชะตาของฝ่ายหนึ่งในนั้นต้องพังทลายไม่มีชิ้นดีเพราะดวงชะตาไม่สอดคล้องกับวิญญาณนั้น เจ้าคงเคยเล่นเกม Love in the GreenTopiaมาแล้วใช่ไหม"

ตองผาอึ้งไปสักพักก่อนจะรีบเรียบเรียงควมทรงจำทั้งหมดให้เร็วที่สุด ใช่ มันเป็นเกมโอโตะเมะที่เธอคลั่งไคล้มากๆเลย แถมยังเล่นมาจบทุกรูทแล้วสะด้วย

"ชะ-- ใช่"

"ข้าเป็นคนเพิ่มโชคชะตาให้เจ้าเล่นเกมนี้เอง เพื่อจะให้ได้รู้อนาคตในทุกรูปแบบของเกมนี้ จุดประสงค์หลักของข้าคือ ใส่วิญญาณเจ้าไปในร่างนางร้ายของเกมนี่ เพราะนั่นคือร่างที่แท้จริงของเจ้า"

"เดี๋ยว! จะให้ฉันไปเกิดใหม่เป็นนางร้ายในโอโตเมะที่มีฉากจบบัดสบทุกรูทอะนะ"

"ใช่ แต่ถ้าเป็นเจ้าละก็ ฉากจบจะต้องไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่ๆ"

"บ้าไปแล้ว ฉันจะตายและเกิดใหม่ตอนนี้ยังไม่ได้ ฉันยังมีพ่อแม่ที่ต้องดูแลนะ นายไม่คิดหรอว่าแบบนี้มันทำบาปอะ ไปลักวิญญาณคนอื่นมาดื้อๆแล้วร่างก็ตายอย่างนี้---"

"พอแล้วคร้าบๆผมผิดแล้วคร้าบ"

พระเจ้าโค้งไหว้จนชนิดที่แถบจะกราบ มันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเขาที่เมื่อ32ปีที่แล้วใส่วิญญาณมนุษย์สลับร่างกัน ทำให้เกิดความโกลาหลในอีกร่างหนึ่ง นี่เขาเป็นถึงพระเจ้า สิ่งที่อยู่ในจุดสูงสุดของสิ่งมีชีวิต ต้องมาขอโทษมนุษย์ผู้หญิงธรรมดาเนี่ยนะ บ้าไปแล้วเขา

"หึ สำนึกสะด้วย แล้วฉันตายในสภาพยังไง พ่อแม่จะอยู่ยังไงในเมื่อฉันเป็นลูกคนเดียว"

"เจ้าตายในสภาพที่โดนรถชนอัดหลายคันกลางสี่แยกไฟแดง"

"ขอฉากจบชีวิตที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรอ!!!"

"ส่วนพ่อแม่เจ้า ข้าเขียนชะตาชีวิตใหม่เพื่อชดใช้ความผิดแล้ว พ่อเจ้าจะไปลงเล่นหุ้นแล้วได้เงินก้อนใหญ่กลับมา และไม่ว่าจะลงเล่นสักกี่ครั้งๆ ก็ได้ผลตอบแทนที่สูงมากกลับมา จะไม่มีโรคภัยมารุมเร้า คนปองร้ายเข้ามาทำร้ายไม่ได้ มีหลานชายมาคอยดูแล"

โอ้โห ถ้าจะขนาดนี่ต่อให้ไม่มีฉัน พ่อแม่คงอยู่ได้สบายแน่ๆ แต่สภาพจิตใจของพวกท่านละ... ตองผาคิดอยู่ในใจด้วยความโศกเศร้า ต่อให้อยากกลับไปแค่ไหน ก็กลับไปไม่ได้แล้ว...

ฟุบ

"ข้าขอโทษ"

จู่ๆพระเจ้าก็ดึงหญิงสาวตรงหน้าเข้าไปกอดปลอบ เล่นเอาเธอต้องรีบดีดดิ้นออกมาด้วยความตกใจ รู้ว่าหวังดี แต่ฉันก็คนมีตกใจบ้างนะเห้ย

"พอแล้วๆ ฉันรับรู้ถึงความหวังดีของนายแล้ว เอาเป็ยว่า ฉันต้องไปเป็นสแตมฟอร์ด นางร้ายในเรื่องนั้นสินะ"

"ถูกต้อง"

"แล้ว วิญญาณของเธอละ"

"วิญญาณของสแตมฟอร์ดในตอนนี้อ่อนแอมากๆ จนไม่สามารถกลับเข้าร่างได้ ฉันจะใช้โอกาสนี้เอาวิญญาณของเธอเข้าไปแทนละ"

พูดแล้วตองผาก็นึกถึงนางร้ายของเรื่อง สแตมฟอร์ด เด็กสาวที่แสนโง่เขลา คิดแต่เรื่องผู้ชายไปวันๆ เอาจริงๆเข้าก็น่าสงสารนะ...

"ฉันจะแก้ไขชะตาชีวิตเธอได้ก็จริง แต่สู้นางเอกไม่ได้หรอก นายก็น่าจะรู้ว่านางเอกเก่งจะตายไป"

"เจ้าคงไม่รู้ความสามารถของสแตมฟอร์ดสินะ ก็ไม่แปลกหรอก เพราะนางโดนความรักบังตา ทำให้ทำอะไรไปไม่คิด ไม่งัดความสามารถที่ตนมีออกมาใช้ ความสามารถของนางมีมาก เด่นเรื่องหัวสมองที่ความจำดี การทำอาหาร เล่นดนตรี วาดรูป กำลังกายแม้จะไม่มากเท่าด้านอื่น แต่ก็ดีมาก หากเจ้าเข้าไปอยู่ในร่างของนาง เจ้าคงงัดพรสวรรค์พวกนั้นออกมาใช้ได้ และยังบวกกับความสามารถที่เจ้ามี คงจะเป็นเด็กที่พิเศษไม่น้อย"

พระเจ้าพูดและยิ้มให้กับหญิงสาวตรงหน้า เธอดูอึ้งกับความสามารถที่แท้จริงของสแตมฟอร์ด นี่มันอัจฉริยะชัดๆ

"นักกีฬาฟันดาบ..."

ตองผาพึมพำออกมาเกี่ยวกับความสามารถด้านเดียวที่เธอมีติดตัว เธอพึ่งรู้ตัวว่าเทียบอะไรไม่ได้กับนางร้ายในโอโตเมะคนนี้แม้แต่นิดเดียวเลย

"หึๆ พร้อมจะไปในร่างใหม่รึยังแม่เสือสาว"

คนเป็นพระเจ้ายิ้มมุมปากแล้วใช้มือใหญ่กึ่งยีกึ่งลูบหัวหญิงสาวข้างหน้าจนเธอเบะปากออกมา

"พร้อมก็ได้"

สายตาของเธอไปสะดุดกับมือของตนเอง ที่ค่อยๆเป็นเศษผงสีขาวลอยขึ้นไปเรื่อยๆ นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ฉันจะมีรูปลักษณ์สวยๆแบบนี้สินะ

"หึ ร่างใหม่เจ้าดีกว่านี้อีก หน้าผากไม่เถิกเหมือนรูปลักษณ์นี้ด้วย"

ตองผาสะดุ้ง นี่เขาอ่านใจเธอด้วยหรือนี่!? แล้วนี่จะว่าเธอหน้าผากเถิกดูตลกใช่ไหม ยิ้มแล้วขำเบาๆอย่างนั้นน่ะ!

"นี่นาย!"

ยังไม่ทันได้โวยวายอะไรมาก คนข้างหน้าก็โน้มตัวลงมากระซิบที่ใบหูเป็นครั้งสุดท้าย

"หากคิดถึง ก็เรียกหาข้าได้ตลอด"

ก่อนที่วิญญาณของฉันจะกลายเป็นเศษผงลอยหายขึ้นไปในที่สุด


TALK with LongLang

•กราบสวัสดีผู้อ่านทุกท่าน และแล้วล่องแล่งก็มาเปิดเรื่องใหม่อีกแล้ว-- เรื่องเก่าก็ยังคงหมักดองไว้ ล้อเล่นๆค่ะ ถ้าหายตันเมื่อไหร่จะกลับไปปั่นแน่นอน ครั้งนี่เปิดเป็นแนวนางร้าย ไม่ได้เป็นฟิคเหมือนเรื่องเก่าๆแหละค่ะ! ยังไงก็ขอให้ทุกคนเป็นแรงกำลังใจสนับสนุนนักเขียนมือสมัครเล่นอย่างล่องแล่งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ! ถ้าหากเรตติ้งดี จะมาอัพต่อให้แน่นอนค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #10 por-2016 (@por-2016) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 00:21
    สนุกมากค่ะไรท์  วางเนื้อเรื่องได้ลื่นไหลดีค่ะอ่านแล้วไม่งง
    #10
    1
  2. #5 Cosmo lnwza (@creamspsychopass) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 23:09
    รอเลยค่ะงานนี้'^'
    #5
    1