คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic HxH]Short Story ฉันรักเธอ...คริสตัล END

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคิรัวร์ คริสตัล และกอร์นที่สลบไม่ได้สติ ได้ถูกพวกคิมิร่าแอนท์ล้อมเอาไว้ ทุกคนตายกันหมด พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะพลังหมด เรื่องราวจะเป็นยังไง ก็เข้าไปอ่านสิ!!!

ยอดวิวรวม

1,010

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


1,010

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


14
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 พ.ค. 58 / 08:50 น.
นิยาย [Fic HxH]Short Story ѹѡ...ʵ END [Fic HxH]Short Story ฉันรักเธอ...คริสตัล END | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ยินดีต้อนรับ...
 

                                                                       

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 พ.ค. 58 / 08:50


 
อ่า... สวัสดีคะ วันนี้ไรต์จะมาเขียน
ฟิคเรื่องสั้นของคริสตัลและคิรัวร์นะคะ
คนที่ได้วาดocของคริสตัลขึ้นมา เขาได้เขียนเรื่องย่อๆไว้คะ
ให้เดาหลายคนยังไม่รู้นะคะ
ไปอ่านกันเลยคะ
.
.
.


 

"ไม่ไหว ตอนนี้ทุกคนตายกันหมดแล้ว อีกอย่างเราโดนล้อม"เด็ก

หญิงเรือนผมสีน้ำเงินครอบหูฟังกำลังเปลี่ยนเน็นเพื่อรักษาเพื่อนชาย

ที่นอนไม่ได้สติอยู่

"กอร์นยังไม่ได้สตินะ ให้ตายเถอะพวกมดล้อมที่นี้ไว้หมดแล้ว"เด็ก

ชายเรือนผมสีขาวทำหน้าตึงเครียด แล้วมองไปที่ตักของเด็กสาว บน

ตักของเธอมีเด็กชายผมสีเขียวตั้งนอนหนุนอยู่

"จะทำยังไงกันดี มันหมดหวังแล้ว"น้ำตาของเธอริน

"มันต้องมีทางน่า"

"แต่นายไม่เหลือสายฟ้าแล้ว เรี่ยวแรงของนายก็ไม่มีแล้ว

"ฉันไม่ยอมให้พวกเรามาตายที่นี้งั้นหรอก"คิรัวร์หันไปมองข้างนอกรู
   
   ตอนนี้พวกเขาได้ฆ่าบีเตอร์ไปได้แล้ว ปีโต้ก็ถูกกอร์นฆ่าแล้ว ราชา

ก็ถูกประธานเนเทโร่ฆ่าแล้ว ตอนนี้ก็เหลือบีฟและมด

"มีอยู่ทางเดียว คือฉันต้องยอมใช้'ความประสงค์'"
--------------------------------------------------------------------------

*สปอล์ย*
   
   คริสตัลเป็นเด็กกำพร้าที่ได้ถูกทิ้งไว้ที่โบสถ์ เธอโตมาในความ

ศรัทธาพระเจ้า จนได้มีหมอดูคนหนึ่งได้เดินทางมาขอพักที่โบสถ์

แห่งนี้ เธอได้บอกกับคริสตัลว่า เธอไม่มีพ่อแม่ในโลกนี้จริงๆ แต่กลับ

เป็นเด็กที่พระเจ้าส่งให้มาเกิด เมื่ออายุ13เธอได้ไปลองสอบฮันเตอร์

ดูเล่นๆ เหลือเชื่อที่เธอผ่านมาได้ คริสตัลได้พบกับเด็กชาย2คน พวก

เขาชื่อ กอร์นและคิรัวร์ ต่อมาเธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับเน็นพร้อมพวกเขา

และคริสตัลได้มีเน็นสายเปลี่ยนแปลง คือเปลี่ยนเป็นเสียง นอกจาก

นั้น 'บิสเก็ต'ยังได้ค้นพบว่าเธอมีความสามารถพิเศษด้วย คือการขอ

พร3ประการ หรือ'ความประสงค์' ทุกครั้งที่เธอขอจะเพิ่มค่าเสียหาย

ให้เธอมากกว่าครึ่ง และครั้งที่3เธอจะ'ตาย' และเกิดใหม่ในภพหน้า
-------------------------------------------------------------------------

"ไม่ได้นะ! เธอจะใช้มันอีกไม่ได้ เธอใช้ไป2รอบเพื่อช่วยพวกเราแล้ว

ถ้าใช้อีกรอบเธอจะตายนะ!"

"ฉันตายคนเดียวก็พอ"

"เธอใช้พรนั้นฆ่าไม่ได้ ได้แค่ชุบชีวิตและรักษานะ"

"ใช้หัวสมองอันเก่งๆของนายสิ ถ้าฉันใช้ทุกคนรอบนี้ก็จะฟื้นขึ้นมา

เต็มร้อย และฆ่าพวกมดได้"

"แต่ฉันไม่ยอม ฉันไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว"น้ำตาของเขาหยดลง

กับพื้น คริสตัลวางหัวกอร์นกับพื้นเบาๆแล้วเดินมาหัวคิรัวร์ที่นั่งร้องไห้

อยู่

"อย่าร้องไห้สิ คิรัวร์ต้องแข็งแกร่งนะ"เธอเอานิ้วปาดน้ำตาเขา

"ไม่...มันต้องมีทางสิ"

"ไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันมีความสุขมากพอแล้วที่ได้อยู่กับพวกนาย"

"ไม่คริสตัล มันจะต้องไม่เป็นแบบนั้น"
   
   เธอลุกขึ้นไปยืนตรงกลางแล้วหลับตาลง จากนั้นก็ทำปากขมุบขมิบ

เหมือนท่องอะไรที่เบามากๆอยู่สักพัก จากนั้นก็มีแสงสว่าครอบคลุม

ร่างกายเธอ

"ไม่นะคริสตัล!"คิรัวร์พยายามจะเข้าไปห้ามเธอ แต่แสงสว่างที่อยู่

รอบตัวเธอนั้นสว่างเกินไป

"คงเหลือเวลาอีกไม่นานแล้วละนะ"

"ไม่นะคริสตัล!"

"คิรัวร์ยังไงฉันก็ต้องตายในตอนอายุ15อยู่แล้ว ถ้าฉันหาคนรักไม่ได้"

"ก็ฉันนี่ไง!"

"!!!"

"ฟังถูกแล้วฉันชอบเธอ"

"ขอบคุณนะ ในที่สุดก็พูดออกมาแล้ว"เธอยิ้มทั้งน้ำตา"แต่ตอนนี้

ไม่ทันแล้วละ"

"ไม่..."

"งั้นฟังฉันนะ"

"..."

"ฉันนะดีใจนะ ที่ได้เจอกับพวกนาย พวกนายให้ความสุขกับเด็ก

กำพร้าอย่างฉันมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นถานะพ่อแม่ หรือเพื่อนที่ดีที่สุด

ในชีวิตฉัน"

"..."

"ขอบคุณนะที่ให้ความสุขกับฉันมาตลอด แม้กระทั่งตอนฉันความจำ

เสื่อม พวกนายยังพยายามให้ความทรงจังฉันกลับมาได้"

"..."

"ฉันนะแทบจำทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากช่วยคิรัวร์กับกอร์นบาง

เรื่อง"

"คริสตัล..."

"ขอบคุณนะ! ขอบคุณจริงๆ!"เธอยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มของเธอนั้นทั้ง

แฝงไปด้วยความสุขและความเศร้า จากนั้นก็มีแสงสว่างที่รุนแรงกว่า

เดิม

"ไม่นะ! ได้โปรดอย่าไป!"เขาวิ่งเข้าไปหาเธอแต่ไม่ทันสะแล้ว...
   
   แสงสว่างได้กระจายไปทุกสารทิศ




"นี่มันที่ไหนกันเนี่ย"นัคเกิ้ลเริ่มสังเกตุร่างกายตัวเอง

"ไม่รู้สิ ฉันจำได้ว่าเรากำลังต่อสู้กับพวกมดอยู่นี่น่า"ชู๊ตมองไปรอบๆ

   รอบๆนี้เป็นสีขาวโพลนทั้งหมดอย่างไม่สิ้นสุด

"ฉันจำได้ว่าพวกเราตายกันไปแล้ว"โนว์เดินเข้ามา

"เอ๊!จริงอะ งั้นแสดงว่าที่นี่เป็นสวรรค์นะสิ"นัคเกิ้ล

"พวกเราตายกันแค่นี้เรอะ"โมราอุ

"คงเหลือ คิรัวร์ กอร์น และคริสตัลสินะ"ชู๊ต

"ทุกคนคะ ฉันรู้สึกเห็นมีใครบางคนเดินเข้ามา"ปาล์ม

"นั่นมัน...ประธานเนเทโร่"โนว์

"เหมือนเขาจะจูงใครบางคนมาด้วย"ชู๊ต

"ว่าไงทุกคน"ชายชราร่างใหญ่ใว้เครากล่าวทักทาย มือของเขาคิย

ประคองเด็กสาวมัดผม2ข้างสีครีมอ่อนๆ เธอหลับตาและใช้ไม้เท้า

เดิน

"ประธานครับ เด็กคนนี้คือ"โมราอุ

"ฉันเจอเธอนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวนะ เลยช่วยพาเดินมาเรื่อยๆ"

"เธอตาบอดงั้นหรอ"นัคเกิ้ล

"ใช่คะ ฉันชื่อคุมุงิคะ ไม่ทราบว่าที่นี่ที่ไหนหรอคะ ฉันจะได้ว่าฉันตาย

ไปพร้อมกับราชามดแล้วนี่คะ"ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอปรากฎความ

สงสัย

"ดูเหมือนเป็นห้วงมิตินะ"เนเทโร่มองไปรอบๆตัว"มีใครบางคนเรียก

เรามา"

"ใครละคะ"ปาล์ม

"ทุกคนคะ"เสียงหวานๆดังขึ้นบนฟากฟ้า ทำให้ทุกคนหันไปมอง

"คริสตัล!"ทุกคนพูดพร้อมกัน

   เธอลอยอยู่บนอากาศโดยปีกสีขาวที่ติดอยู่ด้านหลังเธอ สร้อยคอ

และหูฟังที่มักใส่ประจำบัดนี้ไม่มีแล้ว 

"ช่วยฟังฉันหน่อยนะคะ มีเวลาไม่มากแล้ว"เธอหุบปีกและร่วงลงมา

ยืนบนพื้น

"อืม"

"ที่นี้เป็นห้วงมิติสวรรค์คะ ความจริงทุกคนต้องตายไปแล้วแต่ฉันเรียก

ทุกคนมาเองคะ ที่นี่ทุกคนจะมีสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย ฉันเองก็ตายแล้ว

เหมือนกัน ฉันใช้พรข้อสุดท้ายที่แลกด้วยชีวิตฉัน โดยขอว่าให้ทุกคน

ฟื้นกลับมา แต่ว่าต้องขึ้นอยู่กับความประสงค์ของทุกคน ว่าต้องการ

จะฟื้นกลับมารึปล่าว"

"ตอนนี้เหลือใครบ้าง"เนเทโร่

"กอร์นและคิรัวร์คะ"

"ฉันต้องการกลับไป"นัคเกิ้ล

"ฉันด้วย"โนว์

"ฉันด้วย"ชู๊ต

"ฉันด้วย"ปาล์ม

"ฉันด้วย"โมราอุ

"ฉันไม่ต้องการ"เนเทโร่

"เอ๊! ทำไมละคะ"คริสตัล

"คนแก่ๆอย่างฉันนะตายแบบนี้ดีแล้ว"

"..."

"เอ่อ...ฉันก็ไม่ต้องการกลับไปคะ"เด็กสาวตาบอดพูดอย่างกล้าๆ

กลัวๆ

"ทำไมละ"ชู๊ต

"ฉํนนะรักกับราชา และในเมื่อราชาตายแล้ว ฉันก็ไม่มีความต้องการจะ

อยู่ที่โลกอีกต่อไป ฉันอยากไปอยู่กับราชา"

"ตามความประสงค์คะ"แสงสีขาวเริ่มเปล่งประกายจากตัวของคริสตัล

"เหดียว เธอจะกลับไปไหม"ปาล์ม

"ฉันไม่สามารถกลับไปได้แล้ว คงต้องไปเกิดใหม่คะ"

"แต่ว่า..."โมราอุ

"ฝากไปบอกคิรัวร์ด้วยนะคะ ว่าเก็บหูฟังและสร้อยของฉันไว้ให้ดีคะ"

"ได้"นัคเกิ้ล

"ลาก่อน...นะคะทุกคน"



   
   บาดแผลของทุกคนฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว แต่ละคนเริ่มฟื้นขึ้นมา พวก

เขาไม่รีรอช้ารีบต่อสู้กับพวกมด แววตาของพวกเขามุ่งมั่นกับการเกิด

ใหม่ในครั้งนี้ พวกเขาจะไม่ทำให้ชีวิตที่สดใส ที่ต้องสละเพื่อฟื้นพวก

เขาเสียไปโดยปล่าว

"ฮึก..."

   เด็กหนุ่มเรือนผมสีขาวยุ่งๆนั่งกอดคนที่ตัวเองรักและเช็ดน้ำตา

เงียบๆ 
Killua x Gon by YorusoraYukihime

"คิรัวร์..."เสียงผู้หญิิงคนหนึ่งดังขึ้น

"..."เขาเงิยหน้าขึ้น"ปาล์ม... ทุกคน..."

"เสียใจกับเรื่องคริสตัลด้วยนะ"โนว์

"อืม..."

"เธอฝากมาบอกนายว่า เก็บหูฟังและสร้อยคอของเธอไว้ดีๆ"ปาล์ม คิ

รัวร์หันไปมองหูฟังที่อยู่ใกล้ๆ

"ฉันจะ...เก็บมันไว้ให้ดีที่สุดเลย"



10 ปีต่อมา...

"ไดม่อน!มานี่หน่อยลูก"ชายหนุ่มหน้าตาน่ารัก เรือนผมสีขาวกวักมือ

เรียกลูกชายให้วิ่งเข้ามา

"คร๊าบ~"เด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มวิ่งมาหาพ่อ

"วันนี้เราจะไปเยี่ยมน้าบิสเก็ตกันนะ"

"จริงหรอครับ เย่ๆ น้าบิสเก็ตใจดีแถมยังน่ารักมากเลย เพ็บเบิ้ล! วันนี้

เราจะไปเยี่ยมน้าบิสเก็ตกัน"เด็กชายวิ่งไปหาน้องสาวฝาแฝด

"ว้าวจริงหรอ! พี่ซูชิละ"เธอละสายตาจากของเล่นของเธอ เธอมี

เรือนผมสีขาวยาวสลวย

"พี่เขาก็อยู่จ๊ะลูก"หญิงสาวเรือนผมสีน้ำเงินยาวสลวยเดินออกมาจาก

ครัวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"เยส!!!"เจ้าตัวเล็กตีมือกัน

   หญิงสาวรู้สึกมีความสุขมาก... ที่ได้อยู่กับครอบครัวที่อบอุ่น

"ถ้าไม่มีอารุกะ คงไม่มีวันนี้"หญิงสาวพูดกับคนที่เธอรักเบาๆ ขณะที่

เขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง

"เธอพูดอย่างนี้มา10ปีแล้วนะ"คิรัวร์

"แหม~ ก็มันอดคิดถึงตอนนั้นไม่ได้นี่น่า ผ่านความเป็นความตายมา

เชียวนะ"

"เธอเองก็เหมือนกัน รู้ไหมตอนนั้นฉันเสียใจขนาดไหน คิดว่าจะเสีย

เธอไปตลอดกาลแล้ว"

"แต่อารุกะก็ช่วยฉันไว้ได้นี่น่า^_^"

"จ้าๆ สุดที่รัก"

"พ่อค๊า/ค๊าบ แม่ค๊า/ค๊าบ ไดม่อนกับเพ็บเบิ้ลรักพ่อกับแม่ที่สุด

เลย"เด็กทั้ง2กอดพ่อแม่ จนพวกเขาอดใจที่จะอุ้มขึ้นมากอดไม่ได้

"พ่อกับแม่ก็รักลูกที่สุดจ๊ะ"
 .
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ใกล้แล้วละ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
จบ
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ล่องแล่ง จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Killua
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 21:36
    ตอนแรกอ่านแล้วเศร้ามากแต่เราลืมอารุกะไปเลยเหะ
    #2
    0
  2. #1 engdy
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 10:27
    ต่อไวๆนะไรต์ไม่มีไรอ่านอ่ะT^T
    #1
    0