ทวงรักคืนระบบ

ตอนที่ 6 : ARC 1. ดอกไม้ให้คุณ [4] RW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 521 ครั้ง
    8 เม.ย. 62


เชียนหลันทำการปรับปรุงเนื้อหาและแก้คำผิด สามารถกดข้ามไปตอนหน้าได้เลยค่ะ


มิลานมองบรรยากาศในห้องโถงจัดงานของโรงแรมในเครือของตนด้วยความรู้สึกตื้นตันใจจนแทบพูดไม่ออก ความงดงามของดอกไม้นานาพันธุ์ถ่ายทอดความรักความห่วงใยอันบริสุทธิ์มาให้จนขอบตาอุ่นร้อน เขามองเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องส่วนตัวที่อีกฝ่ายเปิดไว้เพื่อขอปรับความเข้าใจกับเขา ช่อดอกไม้เล็กๆช่อหนึ่งถูกยื่นให้พร้อมรอยยิ้มไม่คุ้นชิน

 

หนิงอันรักเขามากจริงๆ

 

“นายทำได้ดีมาก” เขาอดกล่าวชมอีกฝ่ายไม่ได้ หนิงอันยังคงก้มหน้านิ่งไม่ยอมมองเขา สองมือบีบกันแน่นเหมือนกำลังอดกลั้น

 

เพื่อนสนิทที่เคยมืดมนของเขาดูงดงามมากขึ้นในชุดสูทสีขาวทั้งตัวประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาวอมชมพูตรงอก แปลกตาเสียจนเขาไม่อยากเชื่อว่านี่คือเพื่อนของเขาคนนั้น คล้ายคนสดใสอ่อนโยนมากกว่าเดิม ทั้งยังมีแรงดึงดูดน่าประหลาดชวนให้อยากเข้าใกล้ ไล้ปลายนิ้วลงบนพวงแก้มนุ่มนิ่มขาวผ่อง

 

“เซียนเอ๋อร์สอนนายมาดีจริงๆ” เพราะผลงานครั้งนี้งดงามยิ่งกว่านิทรรศการดอกไม้ที่หนิงอันแอบอ้างว่าเป็นผู้จัดเองคราวนั้นเสียอีก คนมีฝีมืออยู่แล้ว เขาเชื่อมาตลอดว่าสักวันหนิงอันต้องทำได้แน่ ดังนั้นการที่อีกฝ่ายกล่าวหาพี่สาวตนเองจึงทนไม่ได้ เขาไม่อยากให้หนิงอันเลือกการแย่งชิงผลงานผู้อื่นมากกว่ายืนด้วยขาตนเอง

 

“ฉันเชื่ออยู่แล้วว่านายต้องทำได้”

 

โม่ชิงหัวเราะในลำคอ และมันดังพอที่มิลานจะได้ยิน เรียกชื่อสนิทสนมปานนั้นคิดว่าคงหลงรักตัวนำหญิงจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วกระมัง เขาอดสงสารเซี่ยหนิงอันไม่ได้จริงๆ

 

“นายหัวเราะอะไร”

 

“ขอประทานโทษที่เสียมารยาทครับ” โม่ชิงเงยหน้าจ้องมองเพื่อนสนิทของเซี่ยหนิงอันตรงๆ หน้าตาหล่อเหลาทว่ายังไม่เท่าคนรักของเขา เส้นผมสีน้ำตาลเหลือบทองกับนัยน์ตาสีฟ้านั่นจัดว่างดงามมาก กับมิลานแล้ว หนิงอันจะสุภาพเสียจนราวข้าทาสเลยทีเดียว ทั้งที่เป็นอย่างนั้นคนก็ไม่เคยเห็นความดีของหนิงอันสักนิด ดูสิ ยิ่งตอนที่ขมวดคิ้วไม่ชอบใจยิ่งทำให้เขาอยากหัวเราะมากขึ้น

 

ถามว่าหัวเราะอะไร เขาจะหัวเราะอะไรได้ ถ้าไม่ใช่ความโง่งมของคนตรงหน้า

 

“นายเชื่อว่าผมจะทำได้แต่กลับไม่เชื่อคำพูดผมสักนิด คิดว่ามันน่าขำไหมล่ะครับมิลาน” โม่ชิงส่งรอยยิ้มให้อีกฝ่ายตรงๆ เขาขำมากจริงๆ “เชิญนั่งก่อนเถอะครับ พี่สาวอุตส่าห์เปิดห้องนี้ให้ผมได้ปรับความเข้าใจกับนายทั้งที”

 

จะปล่อยให้แผนการน่ารังเกียของเซี่ยฟางเซียนเสียเปล่าได้อย่างไร

 

มิลานไม่ชอบใจกับอาการกลั้นขำจนไหล่สั่นของเพื่อนสนิทเท่าไรนัก แต่เพราะรอยยิ้มบนกลีบปากแดงมันทำให้เขายอมละเลยความรู้สึกเหล่านั้นไปและเลือกจะจดจำภาพงดงามนี้ไว้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเซี่ยหนิงอันคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาและอารมณ์ขึ้นๆลงๆคนนั้นจะยิ้มได้งดงามขนาดนี้

 

เขาไม่เคยมองหนิงอันเต็มตาเลยสักครั้ง เพราะอีกฝ่ายรังแต่จะก้มหน้าหนี แสดงออกเพียงความเขินอายและต่ำต้อย ดังนั้นดวงหน้ารูปไข่ ทั้งผิวขาวเนียนละเอียด ทั้งดวงตากลมโตที่หางตาชี้ขึ้นอย่างเย่อหยิ่งนั่น ทั้งริมฝีปากสีสดชวนกระหาย ความน่ามองเหล่านี้เขาเพิ่งประจักษ์แก่สายตาวันนี้

 

“นายดูเปลี่ยนไปมาก” มิลานไม่อาจหักห้ามความอยากรู้ อะไรกันที่สามารถทำให้เพื่อนสนิทของเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

 

“เพราะผมเริ่มจะรักตัวเองขึ้นมามั้งครับ” โม่ชิงรินไวน์ส่งให้เจ้าชายที่ยังคงจับจ้องใบหน้าเขา อีกฝ่ายไม่สนด้วยซ้ำว่าจะทำให้เขาอึดอัดหรือเปล่า ถ้าเปลี่ยนเป็นหนิงอันที่นั่งอยู่ตรงนี้คงดีใจจนแทบร้องไห้แน่ที่คนที่ตนเองหลงรักมองหน้ากันด้วยสายตาเหมือนจะหลงใหลขนาดนี้

 

“แค่นั้นหรือ”

 

โม่ชิงไม่รออีกฝ่าย เขาปล่อยให้คนได้ถามได้สงสัย หนิงอันเปลี่ยนไปขนาดนี้ไม่แปลกหากคนจะคลางแคลงใจ เขาสนใจกลิ่นไวน์ยั่วยวนใจมากกว่า คงต้องขอลิ้มลองบ้างแม้จะรู้ว่ามันใส่อะไรเอาไว้ก็ตาม ถ้าเขาไม่ดื่มมันเข้าไปบ้าง แผนนี้จะสมบูรณ์ได้อย่างไรจริงไหม

 

เอาน่า อย่างไรเควินก็รออยู่ด้านนอก

 

“อันที่จริงก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกครับ อาจเพราะผมได้พบคนคนหนึ่งด้วยมากกว่า” โม่ชิงหัวเราะเล็กน้อยในลำคอ เขามีความสุขจริงๆยามคิดถึงคนรักขี้หึงของเขา คนหน้าตาบูดบึ้งเมื่อรู้ว่าเขาจะเข้ามาสนทนากับเจ้าชายตามลำพัง แต่ถึงอย่างนั้นยังยอมตามใจ

 

“เพราะเขาทำให้ผมรู้ว่าคนเราจะหยุดอยู่ที่เดิมได้อย่างไร เมื่อก้าวออกจากจุดเริ่มต้นแล้วอย่างน้อยก็ควรก้าวต่อไปแม้ปลายทางจะไม่ใช่เส้นชัยที่หวัง” โม่เหยียนของเขามีค่ามากพอจะเป็นรางวัลให้เขาไขว่คว้า เป็นสิ่งล้ำค่าแสนอ่อนหวานให้เขาที่ไร้ซึ่งความปรารถนาก่อเกิดความต้องการแรงกล้า

 

“มิลานครับ ผมเดินมาถึงจุดนี้ส่วนหนึ่งเพราะนาย อีกส่วนก็เพราะเขา และผมคิดว่าควรก้าวต่อไปพร้อมกับเขา วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อนายแล้ว”

 

“นายไม่เคยดื่มไวน์” มิลานถูกเสียงหัวเราะหวานใส ใบหน้าเปี่ยมสุขยามเอ่ยถึงเหตุผลในการเปลี่ยนแปลงตัวเองของอีกฝ่ายล่อลวงจนหัวใจคล้ายจะเต้นผิดจังหวะขึ้นมาวูบหนึ่ง ยิ่งเมื่อคนพูดคล้ายว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้เขา เจ้าตัวจะมอบมันให้คนอื่นเขายิ่งทนไม่ได้

 

เจ้าชายหนุ่มรีบจิบไวน์ดับกระหายในลำคอทันทีที่เห็นว่าริมฝีปากคู่นั้นแวววาวฉ่ำน้ำเพียงใด หากได้กลืนกินเขาคงแยกไม่ออกว่าระหว่างไวน์กับริมฝีปากคู่นั้นอะไรจะเลิศรสกว่ากัน

 

“ไม่คิดว่าคนผิดหวังในรักจะต้องการไวน์ดีๆสักแก้วปลอบใจหรือครับ”

 

“เราเป็นเพื่อนกัน” มิลานตอกย้ำคำนั้นให้ลึกลงไปในสมอง ความรู้สึกคล้ายกำลังจะสูญเสียบางอย่างทำให้เขารู้สึกร้อนรนขึ้นมา แม้กระทั่งคำว่าเพื่อนยังทำให้เขารู้สึกไม่เหมาะสม มันควรมากกว่านี้ มากกว่าคำว่าเพื่อนที่เขาควรจะมอบให้อีกฝ่ายได้ แต่เขาไม่รู้ว่าควรจะมอบสถานะใดให้อีกคนมากกว่านี้

 

“ใช่แล้ว นายเป็นเพื่อน ดังนั้นผมถึงต้องมาอยู่ต่อหน้านายแบบนี้ ขอโทษที่ที่ผ่านมาทำให้นายลำบากใจ เรื่องที่ทำให้เราต้องทะเลาะกันผมไม่ขอให้นายลืม แต่ช่วยยกโทษให้ด้วยสำหรับความไร้มารยาทของผม แต่ว่านะมิลาน ผมยังยืนยันคำเดิม ผมไม่ได้โกหก นายจะเชื่อหรือไม่ไม่สำคัญอีกแล้วเพราะผมได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว ขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้บอกในวันนี้ ผมจะไม่ทำให้นายลำบากใจอีก”

 

มิลานรู้สึกเหมือนสิ่งที่ควรอยู่ในกำมือตนหลุดลอยออกไปแล้วในวินาทีที่ได้สบกับแววตาแน่วแน่มั่นคง มันไม่ได้เจือแววรักใคร่ในตัวเขาอย่างที่ควรเป็น อีกฝ่ายเหมือนมองเขาเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่งด้วยซ้ำ

 

“ผมรู้ว่านายรู้มาตลอดว่าผมรู้สึกยังไงกับนาย ครั้งหนึ่งผมเคยรักนายมากจริงๆ เมื่อก่อนผมแค่หวังให้นายรับรู้เท่านั้น แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นอีกแล้ว ผมขอบคุณที่ทนอยู่กับความอึดอัด ยอมเป็นเพื่อนกับผมทั้งที่นายจะเขี่ยผมทิ้งไปเลยก็ได้” โม่ชิงวางแก้วไวน์ลง เริ่มรู้สึกถึงความร้อนที่ลามเลียร่างกาย เขาคลี่รอยยิ้มอ่อนหวาน มันออกฤทธิ์แล้ว ช่างน่านับถือความโหดร้ายของเซี่ยฟางเซียนจริงๆ ยาแรงขนาดนี้ ต่อให้มิลานอยากดิ้นหนีก็คงไม่รอด

 

และเซี่ยหนิงอันก็คงไม่รอดเช่นกัน

 

“แต่ไม่ต้องห่วง ผมไม่คิดทำให้นายลำบากใจอีก ตอนนี้ผมพบคนที่จะช่วยจับมือผมเดินต่อไปแล้ว ผมหวังแค่นายจะให้อภัยกับเรื่องที่ผ่านมาและกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ผมเองก็จะเป็นเพื่อนและน้องชายที่ดีของนายเหมือน อึก!” โม่ชิงกุมหน้าอกแน่น เหงื่อไหลซึมข้างขมับ สายตาพร่าเลือนลงชั่วครู่ผิดกับความร้อนที่คล้ายจะแผดเผาร่างกาย

 

มิลานมองคนตัวเล็กกว่าตนที่งอตัวดูทรมานจนน่าสงสาร ใบหน้าน่ารักแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำ คิ้วเรียวขมวดมุ่นมีสีหน้าไม่เข้าใจ หนิงอันพยายามพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ลมหายใจหอบกระชั้น เห็นท่าทางทุรนทุรายเขากลับกลืนน้ำลายลงคอเหมือนกระหายน้ำ แต่มันไม่ช่วยอะไรเลย

 

ท่อนล่างเขาเริ่มร้อนขึ้นมา สัญชาตญาณบอกว่าในไวน์ขวดนั้นมีบางอย่างผสมอยู่และมันกำลังเล่นงานเขา

 

หรือหนิงอันวางยาเขา!

 

“ผม อึก! ผมต้องไปแล้ว ” โม่ชิงรีบพูดจนลิ้นแทบพันกัน ความร้อนอัดแน่นในร่างแบบนี้ไม่ดีแน่ ถ้ายาแรงขนาดนี้รับรองเจ้าชายต้องขาดสติพุ่งเข้าใส่หนิงอันแน่ๆ เมื่อกี้เขาเห็นอีกฝ่ายดื่มเข้าไปเยอะพอสมควร เขายังไม่อยากเสียตัวให้ใครอื่นนอกจากคนรักของเท่านั้น แม้ว่านี่จะไม่ใช่ร่างกายแท้จริงของเขา แต่จิตวิญญาณภายในเป็นของเขา มันเชื่อมโยงกันหลอมรวมเป็นความรู้สึก หากถูกฆ่าในโลกนี้ แน่นอนว่าเขาจะตายจริงๆ และวิญญาณคงไม่ได้กลับสู่ทะเลดวงดาวแห่งนั้น

 

“นายวางยา?” มิลานมองคนที่กำลังจะพุ่งออกจากห้อง เขารีบคว้าแขนหนิงอันไว้ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านผ่านฝ่ามือ แขนอีกฝ่ายเล็กขนาดนี้ ออกแรงบีบเสียหน่อยไม่มีทางดิ้นหลุดไปไหนได้แน่

 

“วางยา? บ้าเอ๊ย!” โม่ชิงสบถออกมา ในนาทีแบบนี้ยังแสดงได้สมบทบาท เขาพยายามบิดแขนตัวเองออกจากฝ่ามือตัวนำชายที่กำมือเสียแน่น ร่างกายมันสั่นเสียจนควบคุมไม่ได้ ต้องคอยกัดปากตัวเองไว้ไม่ให้หลุดเสียงประหลาดออกมา

 

ยังไม่อยากฆ่าคนตรงนี้หรอกนะ เขายังอยากใช้ชีวิตกับคนรักอยู่

 

“ปล่อยผม!” โม่ชิงสะบัดแขนสุดแรง สองขาสั่นเทาพยายามดึงรั้งตัวเองออกห่างผู้ชายตรงหน้าให้มากที่สุด สายตาแบบนั้นมันพร้อมกระโดดเข้ามาขย้ำกันแล้ว ไม่ดี ไม่ดีแล้ว!

 

“เควิน! เควิน!” เขาร้องเรียกคนรักเสียงดังหวังให้อีกฝ่ายได้ยินแล้วพยายามเปิดประตูเข้ามาช่วย อีกนิดเดียว อีกนิดก็จะถึงประตูแล้ว โม่เหยียนต้องไม่ปล่อยให้เขาถูกเจ้าชายข่มเหงแน่

 

“เควิน! ช่วยด้วย!”

 

มิลานหรี่ตามองด้วยโทสะสูงลิบ ชื่อเควินฟังอย่างไรก็แสลงหู คนที่หนิงอันให้ความสำคัญคงเป็นอดีตแฟนของเซียนเอ๋อร์ คนคงมั่นใจว่าพลาดจากเซียนเอ๋อร์แล้วจึงเลือกเข้าหาเพื่อนของเขาแทน หนิงอันเองก็โง่งม เพียงเพราะเขาไม่รับความรู้สึกกลับคิดมอบมันให้คนอื่น

 

ไม่ยอมเด็ดขาด สายตาของหนิงอันต้องมองที่เขาคนเดียวสิ!

 

เจ้าชายหนุ่มลากร่างเพื่อนสนิทเหวี่ยงลงกับพื้นเตรียมจะคร่อมทับ แต่คนกลับพลิกตัวหนีซ้ำยังคลานไปที่ประตู ดูไม่ยินยอมและพร้อมจะขัดขืนอย่างยิ่ง มิลานไม่สนแล้วว่าใครวางยา แต่หนิงอันต้องเป็นของเขา!

 

บัดซบ!

 

เอื้อมมือคว้าข้อเท้าเล็กลากร่างที่กำลังดิ้นรนขัดขืนกลับมาไว้ใต้ร่างตน มองเห็นสีหน้าหวาดกลัวยิ่งกระตุ้นให้ร่างกายบิดเกร็งอยากรังแก ในเมื่อกล้าวางยาก็ต้องกล้ารับผลที่ทำไว้ ริมฝีปากสั่นระริกนั่นคือเป้าหมายแรก

 

โม่ชิงน้ำตาไหลพราก พยายามดันคนที่บดริมฝีปากลงมาออก เขากัดฟันแน่นไม่ยอมถูกล่วงล้ำ หูแว่วเสียงพวงกุญแจด้านนอก ใจยังมีความหวัง โม่เหยียน! โม่เหยียน!

 

มิลานหัวเสีย เขาตวาดเสียงดังลั่นเมื่อคนยังขัดขืนไม่ยินยอม “นายชอบฉันไม่ใช่หรือไง กล้าวางยาขนาดนี้แล้วยังจะเล่นตัวอะไรอีก!”

 

โม่ชิงส่ายหัวไม่กล้าเปล่งเสียง กลัวว่าถ้าเผลออ้าปากจะถูกรังแก สองมือยกปิดปากตัวเองแน่น เปิดเร็วๆสิ!

 

มองเห็นตัวนำชายของโลกใบนี้กำลังโน้มตัวลงมา สองมือทำท่าจะฉีกกระชากเสื้อของเขาออก โม่ชิงเงื้อมือหมายสับต้นคออีกคนให้สลบแต่บานประตูที่เปิดผางพร้อมกับเงาร่างที่พุ่งเข้ามาลงมือแทนเสียก่อน

 

“เวรเอ๊ย!”

 

“เควิน!” โม่ชิงร้องไห้โฮเสียงดังข่มกลั้นความกลัวไม่อยู่ เขาเอื้อมมือกอดแขนคนตัวโตแน่น ไม่สนว่าเควินมีสีหน้ายังไงหรือเมื่อครู่อีกฝ่ายต่อยเจ้าชายเสียปลิว ตอนนี้เขาอยากได้อ้อมกอดชวนอุ่นใจของคนรักเท่านั้น

 

“พาผมไปที ฮึก ผมกลัว” วอนขอเสียงสั่น เกาะร่างกายสูงใหญ่เหมือนลูกลิงตัวน้อยต้องการที่พึ่งพิง สัมผัสอ้อมแขนที่โอบกอดลงมายิ่งทำให้น้ำตาไหล ร่างกายสั่นเทิ้มควบคุมไม่ได้

 

เควินโกรธจัดเสียจนอยากฆ่าคนให้ตาย ยิ่งมองศัตรูหัวใจที่ยังนั่งกองอยู่กับพื้นยิ่งแค้นแทบกระอัก เขายังไม่กล้าใช้กำลังขู่บังคับ แล้วมันเป็นใคร ได้หัวใจลูกกวางน้อยไปไม่พอยังกล้าคิดใช้กำลังข่มเหง ถึงจะรู้ว่ามันโดนวางยา แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะมองผ่านการกระทำของมันไปได้

 

“ถ้าอยากมากนักทำไมไม่ให้คู่ขาของคุณช่วยเล่า” เควินกัดฟันถาม สองแขนยังประคองลูกกวางน้อยเสียขวัญไว้แน่น “หรือไม่ก็ให้คนที่มันอยากได้คุณจนตัวสั่นจนต้องวางยาคุณช่วยล่ะ”

 

ดวงตาคมตวัดไปทางลูกน้องที่สะดุ้งเป็นทิวแถว โทษฐานตามล่าหากุญแจมาเปิดประตูช้าแถมยังพังประตูเข้ามาไม่ได้เป็นเหตุให้ว่าที่ภรรยาของบอสตกอยู่ในอันตรายทำให้ขาสั่น ชีวิตที่ปกติก็สั้นอยู่แล้วเหมือนสั้นขึ้นไปอีก

 

เหล่าลูกน้องผู้ซื่อสัตย์รีบพาร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดราตรีสีขาวราวกับชุดแต่งงานโยนเข้าไปในห้อง ไม่ลืมยืนกันไม่ให้เธอพุ่งหนีออกไปเสียก่อน คำสั่งของบอสต้องยึดถือให้ดี ไม่เช่นนั้นวิญญาณจะออกจากร่างตอนไหนก็ไม่รู้

 

“เชิญสมสู่กันตามสบาย แต่อย่ายุ่งกับคนรักของฉัน!” เควินประกาศกร้าว แววตามาดร้ายจ้องชายโง่กับหญิงโฉดชั่ว เซี่ยฟางเซียนตัวสั่นงันงกดูน่าสงสาร แต่เขาไม่คิดสงสารคนที่กล้าทำร้ายคนรักของเขา เสี่ยวหนิงต้องหวาดกลัวแค่ไหนถึงตะโกนสุดเสียงขนาดนั้น ร้องไห้เกาะเขาไว้อย่างหาที่พึ่งขนาดนี้

 

ชายหนุ่มอุ้มเด็กน้อยที่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมแขนออกจากห้อง ไม่ลืมสั่งให้ลูกน้องล็อกประตูให้แน่นหนา วางคนเฝ้าไว้หน้าห้องให้แน่ใจว่าพวกมันจะได้ขึ้นสวรรค์ตามที่หวัง กล้าใช้ยาพรรค์นั้นทำร้ายลูกกวางน้อยของเขา ก็เชิญเสพสมกันตามสบายแล้วจมลงไปในนรกพร้อมกันเสีย!

 

 เหล่าลูกน้องได้แต่ร้องโหยหวนในใจ

 

บอสตอนความหึงตีขึ้นหน้าน่ากลัวกว่าตอนโกรธคู่อริอีก!

 

 

 

โม่ชิงบดเบียดร่างกายแนบชิดกับคนรักที่นั่งซ้อนหลังเขาอยู่ในเบาะหลังของรถ กระจกกั้นสีดำขวางกั้นไม่ให้คนขับมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงเบาะหลัง เขาอยากจนแทบคลั่ง ความร้อนจากร่างกายของเควินทำให้เขาเคลิ้มเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของฝ่ามือหยาบที่ลูบไล้ทั่วแผ่นอก แค่สะกิดเบาๆกลับรู้สึกเสียจนน้ำตาเล็ด ได้แต่ครางฮือในลำคอแล้วเบียดเสียดก้นลงกับส่วนนั้นที่รู้สึกได้ว่ากำลังผงาดขึ้นมา

 

“ชู่ว ที่รัก ถ้าเธอยังขยับแบบนี้ ฉันจะทนไม่ไหวเอานะ” เควินขบเม้มติ่งหูนิ่มเล่น ลากปลายลิ้นชอนไชด้านใน สูดดมกลิ่นหอมรัญจวนชวนหวามไหวในอก ยิ่งคนบนตักสะท้านมากเท่าไหร่ยิ่งยั่วเย้าให้ลงมือกลืนกินได้เท่านั้น

 

“เสี่ยวหนิง เธอน่ากินจริงๆ” ยิ่งบีบเคล้นยิ่งยวนยั่วขึ้นเท่าตัว สัมผัสที่ได้ลูบไล้ราวกับซึมซาบไปจนถึงแก่นวิญญาณ เด็กหนุ่มหอมหวานเชิญชวนให้ลิ้มลอง

 

เสียงเรียกร้องขอให้ช่วยของลูกกวางน้อยยั่วยวนเสียจนอยากปาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทิ้ง แต่เพราะอยากถนอมจึงได้แต่บดกรามข่มกลั้นความต้องการที่ปะทุจนแทบทะลักทลาย

 

ถ้าเขาทำวันนี้ เสี่ยวหนิงต้องเสียใจตลอดชีวิตแน่

 

“ฉันจะช่วยเธอเอง” ชายหนุ่มเกลี่ยยอดอกที่เกร็งตัวอย่างน่ารักหลายที ทั้งคีบทั้งดึงหยอกล้อจนมันสั่นระริก ใช้มือซ้ายปลดเข็มขัดหนังออกอย่างง่ายดาย ปลดกระดุมกางเกงรูดซิปแล้วล้วงเอาเจ้าสิ่งที่กำลังเขินอายอย่างน่ารักจนฉ่ำเยิ้มออกมา กดปลายนิ้วบดขยี้ส่วนปลายปริ่มน้ำ อีกมือยังจิกทึ้งยอดอก เพียงครู่เดียวความรู้สึกของคนบนตักก็ทะลักทลายไร้ปราการขวางกั้น

 

“ไม่เอา...มันไม่ยอมหยุด” โม่ชิงอยากจะยกมือปิดหน้าเมื่อความต้องการยังปะทุอีกครั้งทั้งที่เขาปลดปล่อยได้ไม่สุดดี แต่ทำได้แค่วางสองมือลงบนแขนคนตัวโตที่กำลังปลุกปั่นอารมณ์ เขาอยากปลดปล่อย อยากถูกโอบกอด แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่อย่างนี้

 

แบบนี้เขากลัว โม่ชิงไม่คิดปฏิเสธการร่วมรักกับคนรัก แต่อารมณ์ที่เกิดจากฤทธิ์ยาไม่ใช่สิ่งน่าอภิรมย์สักนิด

 

“ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยเธอปลดปล่อยเอง แค่ปลดปล่อยมันออกเท่านั้น สัญญา” เควินเชยคางคนสั่นกลัวแต่กลับยั่วไปทั้งตัวให้รับจูบร้อนแรง ลงมือช่วยปลดปล่อยอารมณ์หวานหวามแสนทรมานครั้งแล้วครั้งแล้วดังปากว่า

 

เพียงแค่ปลดปล่อยเท่านั้น เขายังไม่คิดกลืนกิน

 

 

ยังค่ะแม่ เขายังไม่ได้กันค่ะแม่//หัวเราะ

แอบแช่งให้เขาได้กัน แต่เหยียนเหยียนในร่างนี้นางมีความสุภาพบุรุษแปลกอ่ะค่ะแม่ เชียนหลันรับไม่ได้//หลบเปลือกทุเรียน

นี่เขียนเองยังแอบหวังให้โดนรวบหัวรวบหางเลย แต่แบบ โอย นางก็อยากถนอมของนางเนอะ กลัวเด็กน้อยเสียใจ//มองบนด้วยความหมั่นไส้

เหม็นความรักมากค่ะแม่ขา//เบะปาก

ไม่เป็นไรค่ะ เขาเติมความหวานกันตอนเช้าแล้ว นี่เราต้องกินกาแฟดำประชดเขาแล้วค่ะ//หัวเราะ

เอาไว้เจอกันตอนหน้านะคะ เราจะมาดูคนหน้างอคอหักกันค่ะ

ด้วยรักหนักมาก...เชียนหลัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 521 ครั้ง

1,323 ความคิดเห็น

  1. #1316 TTRRAA (@TTRRAA) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 17:02
    ฮือ ชอบ ชอบที่ไม่ทำตอนนี้ มันดีมากๆ สุภาพบุรุษมากเลย เป็นการให้เกียรติมาก ฮือ แตกต่างจากเรื่องอื่นเลย พ้มบับ ชอบ
    #1316
    0
  2. #1250 fighting writeee♡ (@sedna0327) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 10:25
    เจ้าชายกับพี่สาวอยู่ด้วยกันไปเถอะค่ะ ห้า ห้า
    #1250
    0
  3. #1210 JHTEN (@Nunirony) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 11:18
    ร้องไห้ ดุ ดุมากกกกก
    #1210
    0
  4. #1035 caretamutami (@caretamutami) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 20:51
    เจ้าชายไรนั่นมันก็แค่ยศอะ นิสัยไม่ใช่เจ้าชายเลย
    #1035
    0
  5. #748 hunnay (@hunnay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 20:12
    น้ำตาไหลเฉยแต่แบบมีความสุขอ่ะ55
    #748
    0
  6. #414 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 14:58

    น่าร้ากกกกก
    #414
    0
  7. #367 เรื่อยๆลอยๆ (@100943) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 10:14
    โอ้...เป็นคนดีจริงๆ555
    #367
    0
  8. #206 patty-brw (@pattylover) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 10:04

    เควินเป็นคนดีเหลือเกิน
    #206
    0
  9. #74 123doubleJ (@123doubleJ) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:09

    โอ้โห พระเอกนางเอกนี่ควรจับไปอยู่ด้วยกันจริงๆ..
    #74
    0
  10. #47 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:19
    น้องงงง
    #47
    0