ทวงรักคืนระบบ

ตอนที่ 4 : ARC 1. ดอกไม้ให้คุณ [2] RW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 549 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

เควินมองคนตัวเล็กที่ภาพลักษณ์ผิดหูผิดตาไปมาก เขาจับตามองน้องชายของหญิงสาวที่ตนกำลังตามจีบแก้เบื่ออยู่ได้สักพักเพราะเด็กหนุ่มตรงหน้าเคยหาเรื่องพี่สาวตัวเองต่อหน้าผู้ใหญ่ด้วยซ้ำ ท่ามกลางนักข่าวมากมายยังอาละวาดจะพุ่งเข้าทำร้ายฟางเซียน ปากยังบอกว่าหญิงสาวแย่งเอาผลงานนิทรรศการดอกไม้ไป

 

เซี่ยหนิงอันดูเป็นคนอารมณ์ร้ายอย่างที่ฟางเซียนเคยเตือนให้เขาระวังไว้ หากเด็กหนุ่มรู้ว่าเขาคอยติดตามสอดส่องพฤติกรรมจะต้องอาละวาดแน่ แต่เท่าที่เขาจับตามองมากว่าสองเดือนยังไม่พบอะไรผิดแปลก นอกจากเด็กเจ้าอารมณ์แถมยังชอบเก็บตัวคนหนึ่งซึ่งหลงรักผู้ชายหน้าโง่อย่างเจ้าชายมิลาน

 

เจ้าชายที่คิดจะแย่งผู้หญิงกับเขา ยอมรับอย่างหน้าไม่อายสักนิดว่าที่ยังตามจีบฟางเซียนเพราะไม่อยากแพ้เจ้าชายที่มีดีแค่หน้าตาแต่กลับไร้เดียงสาจนน่าสะอิดสะเอียนเท่านั้น

 

กระทั่งวันนี้

 

วันที่เด็กหนุ่มคนนี้ผละออกจากห้องน้ำทั้งที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว ประกายมุ่งมั่นในตางดงามจนเขาติดใจต้องออกมาติดตามแทนลูกน้องที่วางไว้ เด็กหนุ่มตัวเล็กเดินออกจากห้องด้วยเสื้อผ้าสีสันแปลกตา เข้าร้านตัดผมตัดเจ้าเส้นผมรุงรังรกหูรกตาออกจนเผยใบหน้าน่ารักกับดวงตากลมโตแวววาวราวกับทะเลดวงดาวดึงดูดให้จ้องมอง หางตาชี้ขึ้นนอกจากจะดูเย่อหยิ่งยังดูน่ารังแกเสียจนปลายนิ้วสั่น

 

เควินรู้สึกร้อนรุ่มในอก เหมือนโดนไฟร้อนลามเลียทั่วร่าง อยากเอื้อมมือไขว่คว้า จับใบหน้าน่ารักซุกอก บีบขยำจนกว่าเนื้อตัวจะขึ้นสีชมพูระเรื่อ ให้ดวงตายโสคู่นั้นคลอด้วยหยาดน้ำตามองมาที่เขาอย่างเว้าวอนร้องขอ อยากจะกลืนกินริมฝีปากแดงสดกับเสียงงครางหวานหู

 

เซี่ยหนิงอันยังไม่รู้ตัวว่าถูกจับตามอง นอกจากเดินช็อปปิ้งสบายอารมณ์แล้วริมฝีปากคู่นั้นยังติดจะมีรอยยิ้มน่ามองด้วยซ้ำ ผิดกับอาการเก็บเนื้อเก็บตัวจนถึงขั้นฆ่าตัวตายที่ผ่านมาลิบลับ เขายังเคยปรามาสอีกฝ่ายในใจว่าอ่อนแอขนาดนั้นก็ตายไปเสีย คนอ่อนแอนี่กล้ากรีดข้อมือตัวเองแต่กลับขี้ขลาดเอาวินาทีสุดท้าย วิ่งโร่ไปหาหมอเสียอย่างนั้น

 

แต่ที่ทำให้เขายอมออกไปปรากฏตัวต่อหน้าอีกฝ่ายเพราะเจ้าของร้านดอกไม้คนนั้นกล้าสวมกอดเด็กหนุ่มที่เขาคอยตามจับตามอง หนำซ้ำเจ้าเด็กหนิงอันยังยิ้มหวานปล่อยให้คนจับคนแตะได้ตามต้องการ

 

น่าโมโห!

 

ไม่รู้เพราะอะไร แต่เขาไม่พอใจที่เซี่ยหนิงอันจะยิ้มให้ใคร จะพูดกับใครด้วยท่าทางนอบน้อมอ่อนอกอ่อนใจ แถมยังหัวเราะจนดวงตายิบหยี บริสุทธิ์ราวลูกกวางตัวน้อย เพราะข่มกลั้นโทสะที่แล่นขึ้นมาฉับพลันไม่ได้จึงชิงเดินไปเปิดประตูรถให้คนเห็นทันทีที่ได้ยินเสียงปลดล็อก

 

ดวงตากลมโตนั่นสวยงามดังคาด หน้าผากขาวนูนรับกับรูปหน้า ริมฝีปากแดงฉานน่าขบกัด จมูกเล็กๆเชิดรั้นยิ่งส่งให้เจ้าตัวดูเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ ยิ่งอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงสีอ่อนดูสว่างไปทั้งตัวยิ่งส่งผลให้ผิวขาวราวกับจะโปร่งแสงนั้นขาวขึ้นไปอีก ท่าทางดูแล้วนุ่มนิ่มไปทั้งตัวชวนให้คนอยากโอบกอดก่อนจะลงมือบดขยี้เสียจริง

 

ราวกับลูกกวางน้อยอวดโฉมยั่วนายพราน

 

และนายพรานอย่างเขาก็พร้อมจะลงมือขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ!

 

ความประทับใจนั้นกลับถูกกลืนหายไปทันทีที่ลูกกวางน้อยของเขาหลุดชื่อหนึ่งออกมา น้ำเสียงนั้นฟังอย่างไรก็คะนึงหาเสียจนอยากกระชากมาสั่งสอนว่ากล้าเอ่ยชื่อใครออกมาต่อหน้าเขากัน

 

เจ็บใจที่สุดคือน้ำตาคลอหน่วยราวกับพร้อมจะหยดลงมาทุกเมื่อ

 

น้ำตาที่มีไว้ให้เจ้าสารเลวโม่เหยียนอะไรนั่น!

 

ช่างหัวเซี่ยฟางเซียน ช่างหัวเจ้าชายหน้าโง่ ช่างมันให้หมด

 

แต่ไอ้สารเลวโม่เหยียนเขาจะไม่ปล่อยมันไว้!

 

เพราะลูกกวางน้อยเอาแต่หันหน้าหนีกัน สุดท้ายยังเรียกชื่อเขาอย่างห่างเหินจึงต้องลากพามานั่งในคอนโด ความรู้สึกบอกว่าเราควรสนิทสนมกันมากกว่านี้ เป็นมากกว่าคนรู้จักที่สามารถโอบกอดกันได้ เซี่ยหนิงอันเป็นของเขาและเป็นของเขามานานแล้ว

 

เจ้าตัวดูตื่นตระหนกและมีทีท่าจะวิ่งหนีตลอดเวลา แต่ดวงตากลมโตกลับคอยแต่ลอบมองเขาตลอด เหมือนลูกกวางเพิ่งหัดระแวงภัย แต่เพราะไม่รู้ควรทำตัวอย่างไรจึงจะหนีรอดจึงได้แต่นั่งนิ่งไม่กล้ากระดุกกระดิก ลูกกวางน้อยของเขาแทบจะเก็บคองอเข่าบนโซฟาสีดำหลังใหญ่ที่ยิ่งขับให้ผิวขาวยิ่งขาวขึ้นไปอีก คนใส่เสื้อผ้านุ่มนิ่มเนื้อบางสีอ่อนยิ่งดูน่ากอดรัดเข้ามาในอ้อมแขนแล้วบีบแรงๆสักที เส้นผมสีอ่อนนี่ก็เหมือนกัน คลอเคลียข้างแก้มจนนึกอยากช่วยปัดมันออกแล้วแทนที่ด้วยจมูกเขาแทน

 

น่าขย้ำให้จมเขี้ยวนัก!

 

“ตกลงเธอจะบอกได้หรือยัง” ยัดโกโก้ร้อนของโปรดเจ้าตัวให้แล้วจึงย้ายมานั่งข้างๆ เขารู้สึกว่าการนั่งฝั่งตรงข้ามมันทำให้เราห่างเหินกันเกินไป กลิ่นกายหอมอ่อนลอยกระทบจมูกจนนึกอยากยกคนตัวเล็กขึ้นนั่งตัก ให้กลิ่นของเขาติดบนเนื้อตัวนุ่มนิ่มทุกอณู

 

สัญญาเลยว่าจะฟัดแก้มขาวนั่นให้ขึ้นรอยแดง ปากนุ่มนิ่มจะกัดให้เจ่อ

 

“ครับ?” โม่ชิงไม่รู้ว่าเควินต้องการรู้อะไรกันแน่ แต่เพราะจิตวิญญาณของคนรักของเขาฝังแก่นในวิญญาณตัวร้ายลำดับที่หนึ่งคนนี้จึงทำให้เขานึกรักอีกฝ่ายไปด้วย กระทั่งมองเมินท่าทางคุกคามเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนได้สบาย

 

แต่พอนึกว่าตอนนี้คนรักของเขาเป็นคนรักของเซี่ยฟางเซียนแล้วจึงอดไม่ได้ที่จะขยับออกห่างอีกนิด เจ้าคนสับปลับ ไหนบอกว่าเราผูกพันกันด้วยจิตวิญาณไงเล่า ทำไมในโลกนี้ถึงกลายเป็นคนรักของตัวนำหญิงไปได้

 

โม่ชิงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ คอยดูเถอะ เหยียบตัวนำหญิงจมดินเมื่อไหร่เขาจะเหยียบโม่เหยียนให้สูญพันธุ์ไปเลย!

 

“ใครที่ทำให้เธอเกือบจะร้องไห้ต่อหน้าฉันกัน” เควินใช้ท้องนิ้วเกลี่ยข้างแก้มขาวอย่างย่ามใจ นุ่มนิ่มอย่างที่คิด ให้สัมผัสดีเยี่ยมอย่างน่าฝังจมูกแล้วสูดดมแรงๆสักหลายๆครั้ง

 

โม่ชิงชะงักร่างเพียงนิด หัวเราะในลำคอ เบี่ยงหน้าออกปลายนิ้วของอีกคนที่ยังคงมีท่าทางคุกคามไม่หยุด ถือสิทธิ์อะไรมาแตะต้องตัวเขากัน เป็นคนรักของเซี่ยฟางเซียนไปแล้วไม่ใช่หรือไง

 

กล้าหึง?

 

ทำไมคนรักของเขาทุกโลกถึงได้ขี้หึงขนาดนี้กันนะ

 

โม่ชิงสวมบทบาทน้องชายที่ยอมอยู่ใต้ฝ่าเท้าพี่สาวอย่างแนบเนียน ยามเอ่ยถึงอีกคนยังมีร่องรอยรักใคร่ออกมาให้เห็น

 

หลังจากทะเลาะกับเจ้าชายแล้ว เซี่ยฟางเซียนยังมาบอกว่าจำเป็นต้องออกหน้ารับเป็นเจ้าของผลงานนิทรรศการดอกไม้ที่เขาเป็นคนจัดเพราะบิดาบีบบังคับ หากเธอไม่ยินยอมพวกเขาจะขายหนิงอันให้เศรษฐีเฒ่า

 

เชื่อไหมว่าเซี่ยหนิงอันเชื่อ

 

เด็กหนุ่มโง่เขลาคนนี้เชื่อทุกอย่างที่พี่สาวบอกโดยไม่ใช่สมองไปคิดด้วยซ้ำ!

 

“ว่าที่พี่เขยจะอยากรู้ไปทำไมครับ”

 

“ว่าที่พี่เขย? ฟางเซียนบอกเธอหรือ” เควินหรี่ตามองเด็กหนุ่มที่ตนเพิ่งสังเกตว่าน่าเอ็นดูมากมายก็วันนี้ ปากเล็กๆน่าจับจูบให้ช้ำเรียกเขาว่าว่าที่พี่เขยฟังดูเคารพนบนอบแต่เขาสัมผัสได้ถึงความประชัดประชันบางเบาจนแทบจับความรู้สึกไม่ได้ ริมฝีปากแดงเรื่อยังคล้ายจะบิดเบ้เยาะหยัน

 

ดูพยศทั้งที่เป็นแค่ลูกกวางแท้ๆ

 

แต่เขาก็ยินดีจะปราบลูกกวางตัวน้อยเหมือนกัน

 

“เหลวไหล ฉันแค่สนใจนิดหน่อยเท่านั้นไม่ได้หมายความว่าจะไปเป็นพี่เขยให้เธอ” เควินวาดแขนข้างที่ติดกับเด็กหนุ่มพาดบนโซฟาตัวนุ่มอ้อมด้านหลังคล้ายโอบกอด โน้มกายจนริมฝีปากเกือบจะชิดใบหูเล็กที่เพียงหายใจรดกลับขึ้นสีระเรื่อน่าชม

 

“ผู้หญิงคนนั้นไม่น่าสนใจเท่าเธอเลยสักนิด ฉันกำลังคิดว่าจะช่วยเจ้าชายให้สมหวังกับหล่อนเสียหน่อย เธอว่ายังไง” เควินยิ้มเยาะยามใช้ปลายนิ้วเกลี่ยใบหูนุ่มนิ่ม ลูกกวางน้อยของเขาสั่นเทิ้ม ไวสัมผัสจนน่ารังแก

 

“หนิงอัน” ชายหนุ่มเรียกชื่อด้วยเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากยังตรงเข้าขบเม้มติ่งหูเล็กน่ารักครั้งหนึ่งอย่างอดใจไม่ไหว “เสี่ยวหนิง”

 

โม่ชิงขนลุกเกรียว ที่ผ่านมาคนรักของเขารุกรุนแรงก็จริง แต่นั่นเป็นเพราะยังพอมีความทรงจำเกี่ยวเขาอยู่บ้าง ไม่ใช่จำอะไรไม่ได้กระทั่งชื่อตนเองแล้วยังถึงเนื้อถึงตัวตั้งแต่วันแรกแบบนี้

 

สองมือยกผลักอกคนที่กำลังจะคร่อมทับเขาทั้งตัว โม่เหยียนอาจจะมือไวไปบ้างแต่ไม่เคยเร็วขนาดนี้!

 

“ลูกกวางน้อย ฉันยังไม่ได้คบกับพี่สาวเธอ ทีนี้คงมากพอที่จะสนใจเรื่องของเธอมากกว่าพี่สาวแล้ว ว่างั้นไหม” เควินหัวเราะกับท่าทางต่อต้านทว่าใบหน้าน่ารักกลับซับสีเลือด ดวงตากลมโตหลุบต่ำไม่กล้ามอง สองมือน้อยดันอกเขาไว้ ดูแล้วต้านทานความน่ารักไม่ไหวจริงๆ

 

“ตอบสิ” คิดว่าเท่านี้จะหนีจากเขาได้หรือ แต่หากลูกกวางน้อยยังไม่พร้อมจะถูกขย้ำ เขาก็พร้อมจะรอ

 

แค่อีกสักหน่อยเท่านั้น

 

“ผม...ผมไม่รู้” โม่ชิงไม่รู้จริงๆว่าควรตอบอย่างไร อย่างน้อยถ้าคนรักของเขาจะไม่ทำท่าคล้ายจะกลืนเขาลงท้อง โม่ชิงมั่นใจว่าจะมีสติตอบมากกว่านี้ ตอนนี้เขาคิดแค่จะหนีออกจากท่าทางน่าอายแบบนี้ได้ยังไง

 

เราเพิ่งเจอกันตรงๆครั้งแรกเองนะ!

 

เควินหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมพร่างพราวราวกับบรรจุดวงดาวเอาไว้ เขาดันจนร่างนุ่มนิ่มนอนราบไปกับโซฟา จับจ้องเพียงริมฝีปากที่เม้มแน่นราวกับรู้ว่าจะถูกทำอะไร

 

“ถ้างั้นฉันจะตอบให้” ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากครอบครองนัก แต่สัญชาตญาณมันกรีดร้องว่าให้รีบทำให้ลูกกวางน้อยเป็นของตัวเองเสีย

 

ความปรารถนาอยากครอบครองแรงกล้าอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในชีวิตนี้ เควินเลือกทำตามสัญชาตญาณ และพบว่ายามที่ริมฝีปากแนบลงกับความนุ่มนิ่มร้อนผ่าวนั้นดีแค่ไหน

 

ราวกับหัวใจถูกเติมเต็ม

 

ของเขา! นี่คือของเขา เป็นของเขาเพียงคนเดียว ไม่มีวันปล่อยมือเด็ดขาด!

 

แนบประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่ม ขบเม้มยั่วเย้าจนลูกกวางน้อยสั่นเทิ้มอยู่ใต้ร่าง สองมือเล็กยังคงผลักไสแต่ยิ่งดูตื่นกลัวยิ่งกระตุ้นเหลือเกิน เขาไล้ปลายลิ้นตามรอยแยกหมายจะสอดแทรกเข้าไปลิ้มรสความหวานกลับถูกดันออกอย่างแรง

 

ดวงตาที่เคยเย่อหยิ่งเหมือนไม่มีใครเทียบเคียงตนได้วาวน้ำจวนเจียนจะร้องไห้รอมร่อ ลูกกวางน้อยที่ทำเพียงแค่ตวัดสายตามองคนอื่น เอาอารมณ์ตนเองเป็นที่ตั้งกลับเบะปากอย่างน่าสงสาร

 

เควินจับสองมือที่ผลักอกตนออกรวบไว้เหนือศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่ม แลบปลายลิ้นเลียริมฝีปากตนเอง รู้สึกลำคอแห้งผากจนอยากคว้าน้ำมาสาดดับกระหาย แต่เขารู้ดีว่าต่อให้ดื่มน้ำเท่าไรก็ไม่อาจระงับอาการนี้ได้ คงมีเพียงจับเด็กหนุ่มกลืนลงท้องเท่านั้นถึงจะเพียงพอต่อความร้อนรุ่มที่สุมในกาย

 

“ถ้าเธอตอบฉันได้ ฉันถึงจะปล่อย” ชายหนุ่มลากปลายนิ้วไปตามลำคอเนียนนุ่มจนเด็กหนุ่มหดคอหนี หัวเราะอย่างอารมณ์ดีในลำคอ หยอกเย้าจนผิวขาวขึ้นสีแดงเรื่อ นึกอยากรังแกให้น้ำตาคลอหน่วย

 

“ว่าไงล่ะ ที่รัก”

 

 

  

ตอนที่ถูกปล่อยตัวกลับห้องก็เย็นย่ำแล้ว เควินร้ายกาจมาก หลังจากปล้ำจูบจนพอใจกระทั่งริมฝีปากเขาบวมช้ำแทบจะกลั่นออกมาเป็นเลือด รอบลำคอและหน้าอกมีแต่รอยแดงเหมือนคนแพ้อะไรสักอย่างถึงได้ยอมพาเขากลับมาส่งที่ห้อง

 

แค่วันแรกก็เกือบเสียตัวแล้ว คนรักในโลกนี้น่ากลัวเหลือเกิน!

 

องค์ชายในราชวงศ์อย่างเขายังเทียบไม่ติด ความหื่นกระหายนั่นแม้แต่เสด็จพ่อหรือเสด็จพี่รองยังต้องยอมศิโรราบ

 

ก่อนกลับเควินยังบังคับให้เขาทำอาหารให้ทาน สายตาจ้องมองตลอดราวกับจะจับเขาเปลื้องผ้าแล้วลากเข้าห้องตลอดเวลานั่นทำเอาขนลุกขนชันอยากจะไล่ให้คนรักมือไวกลับคอนโดตัวเองไปเสีย แต่จะออกปากไล่ก็เหมือนคนจะหาเรื่องลงโทษเอาได้

 

เหมือนกับตอนที่คาดคั้นหาเอาคนชื่อโม่เหยียนนั่นอย่างไร คุกคามเสียจนเขานึกว่าจะถูกมัดกับหัวเตียงแล้วตีจนก้นลายแล้ว

 

โม่ชิงนึกขำในใจ คนอะไรหึงได้กระทั่งตัวเอง

 

เขาจึงตอบปัดไปว่าเป็นสุนัขจรจัดที่เคยให้ข้าวให้น้ำเมื่อสมัยเด็ก คนมีสีหน้าไม่เชื่อแต่ยังยอมปล่อยผ่าน แน่นอนว่าแลกกับกุญแจห้องของเขากับจูบดูดดื่มสูบวิญญาณอย่างไรเล่า โม่ชิงชักไม่แน่ใจว่าตนเองหรือคนรักของเขาในโลกนี้กันแน่ที่ควรต้องมีประสบการณ์การจูบมากกว่ากัน

 

ทำไมคนที่ผ่านโลกมามากมายอย่างเขาถึงแพ้กันเล่า!

 

สำรวจสภาพตัวเองหน้าห้องน้ำหลังจากพยายามขังตัวเองไว้ในห้องมากกว่าสามวันจึงเห็นว่ามันดีขึ้นมากแล้ว ไม่ได้บวมแดงประจานว่าถูกใครรังแกมาเหมือนวันแรก ทั้งยังต้องคอยห้ามปรามคนที่พอเสร็จจากบริษัทก็ทำท่าจะย้ายหมอนมานอนด้วยทุกคืน สัญญาณเตือนภัยดังลั่นในหัว ถ้าเขาปล่อยให้อีกฝ่ายหอบหมอนมานอนข้างๆคงต้องโบกมือลาความบริสุทธิ์ของหนิงอันแล้ว

 

“ชักช้าจริง แค่แปรงฟันจะนานอะไรขนาดนั้น”

 

โม่ชิงลอบกรอกตามองบนอย่างที่คนรักของเขาเคยบอกว่าน่ารักจนอยากแกล้งให้ทำบ่อยๆ น้ำเสียงเย่อหยิ่งขนาดนี้ไม่รู้ว่าทำไมหนิงอันถึงได้โง่งมจนมองไม่ออกว่าพี่สาวคนนี้ไม่ได้หวังดีกับตนแม้แต่นิด

 

ก็แค่ใช้เป็นบันไดปีนไปหาเจ้าชายเท่านั้น แถมตอนนี้ยังทำสำเร็จไปแล้วด้วย

 

มิลานประทับใจจนถึงขั้นตกหลงรักเซี่ยฟางเซียนแล้ว แค่พี่สาวแสนดีพูดอะไรนิดหน่อยแค่เชื่อโดยไร้ข้อกังขา ผิดกับหนิงอันที่เพียงมิลานมองมาก็พบเพียงคำว่าโกหกคำโตแปะอยู่กลางหน้าผาก ไม่รู้คนใช้สายตามองแล้วสมองคิดตามด้วยหรือไม่ เพื่อนที่คบกันมาเป็นปีกลับไม่น่าเชื่อใจเท่าหญิงสาวที่ตนเพิ่งรู้จักหรือ

 

“ผมเหม่อไปหน่อย” โม่ชิงตบเซรั่มให้เข้าผิวเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจึงเปิดประตูออกไป รับสายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไร้มารยาทของพี่สาวของตน ในใจนึกเหยียดหยันว่าหญิงสาวช่างไร้การอบรมเหลือเกิน

 

ไม่ต้องถึงขั้นหลักกุลสตรีอย่างที่โลกเขาบีบบังคับให้สตรีหลายนางงดงามอย่างสตรีในห้องหอ แต่แค่มารยาทที่พึงปฏิบัติต่อเพื่อนมนุษย์ ผู้หญิงคนนี้ยังสอบไม่ผ่าน

 

“แล้วนี่ไปทำอะไรมา เกิดบ้าอะไรถึงแต่งตัวน่าเกลียดแถมยังตัดผมทรงนี้อีก” เซี่ยฟางเซียนไม่อยากจะเชื่อว่าน้องชายที่เคยเชื่อฟังทำตัวมืดมนเก็บเนื้อเก็บตัวไม่ให้โดนแดดจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียจนไม่เหลือคราบเจ้าเนิร์ดเมื่อก่อน

 

มันดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนผู้หญิงอย่างเธออับอาย

 

น่ารังเกียจ!

 

ใบหน้านั้น ดวงตาคู่นั้น ริมฝีปากนั่นอีก ทำไมถึงไม่เป็นของเธอ!

 

คิดจะใช้หน้าแบบนี้ล่อลวงเจ้าชายของเธอหรือ คงเห็นว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดเจ้าชายแล้วสิท่าถึงได้ลุกขึ้นมาดูแลตัวเองขนาดนี้

 

ทุเรศที่สุด!

 

 

โม่เหยียนรุกแรงมาก รุกแรงเวอร์พัดลมเบอร์ 3 เลยค่ะ//หัวเราะ

เล่นเอาชิงชิงอายม้วนต้วนหน้าเหวอไปเลย

เหยียนเหยียนบอกว่าตอบได้มีรางวัลนะจ๊ะที่รัก ตอบเร็วๆ เหยียนเหยียนอยากให้รางวัล//หัวเราะชั่ว

ส่วนพี่สาวก็นะคะ เฮ้อ คนเรามีหลายแบบจริงๆ//ปลง

โลกแรกเชียนหลันสาบานด้วยเกียรติของลูกเสือสามัญที่ไม่เคยเป็นว่า มันไม่ดราม่า มันเดินเรื่องไวเหมือนเรือรบติดไอพ่น เพราะงั้น สบายใจได้นะคะ แต่โลกต่อๆ ไปน่ะนะ หึหึหึ//เก๊กเท่

โลกต่อไปก็ไม่ดราม่าหรอกค่ะ//หัวเราะ//หลบเกิบ

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ขอตัวไปเอาวิญญาณกลับร่างแปป//วิ่งในทุ่งลาเวนเดอร์

ด้วยรักหนักมาก...เชียนหลัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 549 ครั้ง

1,322 ความคิดเห็น

  1. #1248 fighting writeee♡ (@sedna0327) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 10:15
    ยันๆล่ะของชอบเรยคิ้กค้ากกกกก
    #1248
    0
  2. #1209 JHTEN (@Nunirony) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:49
    โถ่ น้องพี่ผัวแล้วเด็ดพี่
    #1209
    0
  3. #1201 ZhangQiwen (@SK_is_me) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 21:43
    นาย นายจะด่าตัวเองไม่นะ ใจเย็นก่อนเพ่
    #1201
    0
  4. วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 17:16
    เกลียดน้องเพราะน้องหน้าตาดีกว่า.....//เกียมมีด
    #1163
    0
  5. #958 Beeryaoi22 (@Beeryaoi22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 19:45
    ขอยาด ตบอิพี่สาวได้ไหม ไรท์
    #958
    0
  6. #757 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 23:29
    เกลียดอิพี่มากก เป็นพี่ยังไงถึงได้เกลียดน้อง
    #757
    0
  7. #681 幸せ_ซาจิ (@1235813ny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 14:45
    หมั่นไส้ความหึงตัวเอง
    #681
    0
  8. #674 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 07:45
    ตอน2เขียนได้กระชับตรงจุดมาก ลองอ่านเทียบกับตอนแรกแล้วคิดว่าตอนแรกยังมีน้ำเยอะกว่าเนื้อ แต่เข้าใจว่าเป็นการเกริ่นเรื่อง
    #674
    0
  9. #412 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 14:55
    คุนพิเป้นไรมากมั้ยคะ อิจกระทั่งน้อง
    #412
    0
  10. #165 cat0617371907 (@cat0617371907) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:38
    เจอกันครั้งแรกกะจับขึ้นห้องเสียแล้ว
    #165
    0
  11. #137 cream_3390 (@cream_3390) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 15:55
    เจอกันก้เกือบเสียตัวส่ะเเล้วว
    #137
    0
  12. #45 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 10:58
    รุกแรงมากกกก
    #45
    0
  13. #13 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 11:56
    นักเขียนโหดร้ายมาก ค้างงงงง
    #13
    0
  14. #12 NightHeart (@NightHeart) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 15:47
    เควินนนน น้องโดนยาแร้วววว รีบมาช่วยน้องเร๊วววว
    #12
    0
  15. #11 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 15:28
    น้องงงงงออกไปหาโม่เหยียนเดี๋ยวนี้!! อย่าไปใกล้พระเอกให้มันย่ำยี....
    #11
    0