ทวงรักคืนระบบ

ตอนที่ 3 : ARC 1. ดอกไม้ให้คุณ [1] RW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 589 ครั้ง
    8 เม.ย. 62


ตอนนี้เป็นตอนแก้คำผิดและปรับเนื้อหาบางส่วนค่ะ สามารถกดข้ามได้เลยค่ะ



เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำเป่ารดผิวกาย โม่ชิงขยับมือคว้าเอาเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังเสียจนแก้วหูสะเทือน เสียงตุบๆเต้นในหู ปรายสายตามองไปยังข้อมือตนเองที่เจ็บแปลบยังเห็นผ้าพันแผลสีขาวที่มีเลือดซมออกมานิดหน่อย

 

เขาถอนหายใจ

 

เป็นโลกที่ยุ่งยากเหลือเกิน

 

ปกติแล้วโม่ชิงถูกส่งเข้าไปเป็นตัวร้ายก็จริง แต่ใช่ว่าตัวร้ายทุกคนจะมีอำนาจ ร่ำรวย หรือฉลาด หลายครั้งที่มักเจอตัวร้ายโง่เขลา ไม่รู้จักกระทั่งรักตนเอง ทุ่มเทเดิมพันทุกสิ่งอย่างเพื่อใครคนหนึ่ง วางหัวใจวางทั้งชีวิตให้กับใครคนนั้น มองไม่เห็นความเป็นจริงที่แทบจะตีแสกหน้า เรียกได้ว่าโง่เขลาจนเกินเยียวยา

 

สุดท้ายก็แตกสลาย

 

เซี่ยหนิงอันเป็นแบบนั้น

 

ร่างนี้กำลังจะพาตัวเองเข้าสู่ความตายอีกครั้ง

 

อันที่จริงไม่จำเป็นต้องพยายามกดตัวเองให้ตกต่ำเลยสักนิด เซี่ยหนิงอันมีดีมากมายอยู่ในตัว ไม่นับหน้าตารูปร่างที่จัดว่าเป็นที่นิยมทั้งหญิงและชาย ยังมีความสามารถละเอียดอ่อนอย่างน่าอิจฉา เพียงแต่ตัวหนิงอันเองกลับไม่เคยสังเกต ยอมลดตัวเป็นมือเป็นเท้าให้คนอื่นได้ฉกชิงผลงานไปง่ายดาย

 

กว่าเขาจะทำให้หนิงอันเปล่งประกายได้ว่าแทบตายแล้ว แต่การควบคุมอารมณ์พื้นฐานกับเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์เดิมแบบค่อยเป็นค่อยไปเรียกว่าหนักหนาสาหัสจนเลือดตาแทบกระเด็น อีกนิดเดียวก็จวนเจียนจะทำภารกิจล้มเหลวเพราะวูบหนึ่งอารมณ์เดือดพล่านในอกเสียจนหน้ามืด

 

งานแต่งงานของเพื่อนสนิท

 

งานแต่งงานของคนที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากหนิงอัน

 

เพื่อนของหนังอันเป็นเจ้าบ่าว มีแต่คนบอกว่ามิลานโชคดีมากที่ได้เจ้าสาวอย่างเซี่ยฟางเซียนไปครอง แต่ใครจะรู้บ้างว่าเซี่ยฟางเซียนที่ผู้คนต่างยกย่องว่าเพียบพร้อมคนนั้นทำร้ายหนิงอันมากขนาดไหน

 

หลอกใช้ความเชื่อใจ สายสัมพันธ์พี่น้อง เป็นคนทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่หนิงอันสร้างมาจนย่อยยับ เพียงเพื่อคว้าเอาคนที่น้องชายอย่างหนิงอันรักไปครอบครอง เหยียบน้องชายอย่างหนิงอันไว้ใต้ฝ่าเท้า

 

นี่หรือสตรีที่สมควรได้รับคำเชิดชูชื่นชม โม่ชิงแค่นหัวเราะ แต่เพราะแบบนี้จึงสมเป็นมนุษย์มิใช่หรือ มิใช่ก่อนตายมนุษย์ล้วนใฝ่หาสิ่งดีงามที่สุดเพื่อตัวเองอยู่แล้วหรอกหรือ ผ่านเวลาเนิ่นนาน ท่องเที่ยวไปในหลายโลก กลายเป็นใครหลายคนที่ไม่เคยรู้จัก ที่สุดแล้วจึงได้รู้ว่าแรกเริ่มเดิมทีตนเองห่างไกลจากอารมณ์ที่มนุษย์พึงมีมากเพียงใด

 

ยังดีที่เขาตั้งสติทัน ตอนนั้นปืนที่แย่งมาจากผู้ชายตัวสูงอีกคนที่ทำสีหน้าอยากจะฆ่าคนให้ตายถูกใช้ตบกะโหลกผู้ชายคนนั้นจนได้เลือด สุดท้ายเป็นเขาต้องลากคนคนนั้นออกไปนั่งทำแผล

 

คนที่ควรจะได้เป็นเจ้าบ่าวของฟางเซียน

 

คนที่พี่สาวของเขาเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดีเพราะฐานะที่ต่ำต้อยกว่ามิลาน

 

แค่ผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีคำนำหน้าว่าเจ้าชาย

 

ถ้าเขาไม่ได้สติขึ้นมา หนิงอันคงยิงปืนนัดนั้นใส่ฟางเซียนจนสุดท้ายต้องตายเพราะถูกเพื่อนสนิทอย่างมิลานให้คนมาจับตัวไปทรมานตัดเนื้อออกทีละชินจนกระทั่งเหลือแค่โครงกระดูกแน่

 

แน่นอนตัวร้ายอันดับหนึ่งอย่างผู้ชายคนนั้นก็ไม่รอด

 

จำได้ว่าดิ้นรนจนทดท้อไปหลายรอบถึงทำให้เซี่ยหนิงอันเป็นผู้เป็นคนและเผื่อแผ่อานิสงไม่ให้ตัวร้ายลำดับที่หนึ่งอย่างเควินคนนั้นต้องมีชะตากรรมน่าอนาถทั้งที่เป็นถึงผู้มีอิทธิพลลำดับต้นๆของโลกแท้ๆ

 

เขาในตอนนั้นยังคิดว่าความรักนี่ช่างทำร้ายผู้คนได้แสนสาหัสจริงๆ

 

ยิ่งทบทวนยิ่งค้นพบความเหน็ดเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด จะให้ค่อยๆเปลี่ยนแปลงตัวเองแถมยังต้องคอยควบคุมอารมณ์เจ้าของร่างอีกหรือ แถมคราวนี้ยังตื่นขึ้นมาเร็วกว่าคราวก่อนเสียอีก อย่างน้อยเขาก็แค่เพิ่งทะเลาะกับมิลานเท่านั้น

 

ก็แค่เดินไปบอกว่าความจริงแล้วงานนิทรรศการดอกไม้นั่นเป็นเขาจัดเองจริงๆไม่ใช่เซี่ยฟางเซียนอย่างที่เจ้าหล่อนแอบอ้าง และเพราะหนิงอันนิสัยร้ายกาจจนกระทั่งเพื่อนยังไม่เชื่อถึงได้ทะเลาะกัน

 

มิลานตัดเพื่อนกับหนิงอันเพื่อพี่สาวของร่างนี้

 

ไร้สมองดี

 

เซี่ยหนิงอันถึงได้กรีดข้อมือฆ่าตัวตายแต่ดันกลัวตายถึงได้พาตัวเองไปหาหมอ ย้อนแย้งสิ้นดี

 

โม่ชิงยกมือนวดขมับ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากมาโลกนี้เลย ช่วงชีวิตที่ใช้ผ่านไปคราวนั้นเหนื่อยล้าเสียยิ่งกว่ากลับไปฟาดฟันกับเสด็จพี่รองเสียอีก คราวนี้ยังต้องดิ้นรนจากชะตากรรมน่าอนาถขนาดนั้นอีกแล้วหรือ ยิ่งเห็นแผลที่ข้อมือมีเลือดซึมยิ่งปวดใจ หัดรักตัวเองบ้างเถอะเจ้าเด็กโง่เอ๊ย

 

เหลือบตามองปฏิทินเห็นว่าอย่างน้อยวันนี้ก็ยังห่างจากวันสำคัญที่วงไว้ด้วยปากกาสีแดง ยังไม่ใช่วันเกิดของมิลานที่ฟางเซียนจะใส่ร้ายหนิงอัน

 

เหลือเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนเวทีการแสดงอันยิ่งใหญ่จะเปิดม่าน

 

โม่ชิงลุกขึ้นจากเตียง เดินไปสำรวจใบหน้าของเซี่ยหนิงอันที่ยังคงซีดเซียวหม่นหมอง ผมปรกตาและห่อไหล่อย่างคนไร้ความมั่นใจ ใต้ตานั่นอีก จะดำไปไหน

 

ขอถอนหายใจอีกรอบ

 

ถ้าเลือกได้ก็อยากกลับไปยังโลกที่ตัวร้ายมีเงิน มีอำนาจและฉลาดจริงๆ เพราะคนแบบนั้นไม่มีทางถีบตัวเองลงต่ำถ้าไม่ใช่เพราะโง่งมในรักหรอก อย่างน้อยคงดูแลตัวเองให้ดูดีกว่านี้แน่

 

ก่อนอื่นต้องทำให้ร่างกายนี้ดูดีขึ้นมาเสียก่อน ไม่ต้องโดดเด่นมากมายแต่ต้องไม่อมทุกข์แบบนี้ เขารีบอาบน้ำทั้งที่ไม่ได้เตรียมอะไรเข้ามา ถลาออกจากห้องน้ำโผเข้าหาตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ สั่นสะท้านกับแอร์เย็นฉ่ำด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่าที่มีหยดน้ำเกาะพราว คว้าเอาชุดที่ไม่ใช่สีดำออกมา ไม่ทันสังเกตว่ามุมหนึ่งของห้องมีจุดสีแดงเล็กๆซ่อนอยู่ ความเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้เรียกสายคนผู้ที่เฝ้ามองในเงามือได้ดีนัก

 

เพราะความเร่งรีบทำให้โม่ชิงไม่ได้สนใจจะเลือกอะไรมากมายนัก จุดหมายแรกของการปฏิวัติตัวเองต้องเป็นห้างสรรพสินค้า แหล่งรวมความสะดวกสบายทุกอย่างเอาไว้ด้วยกัน เขาไม่ยอมใช้ชีวิตในรูปลักษณ์นี้ให้คนรักเห็นหรอกนะ

 

ก่อนอื่นต้องตัดผมเกะกะลูกตานี่ออกก่อน!

 

 

 

โม่ชิงมองเงาตัวเองในกระจกอย่างพึงพอใจ ใบหน้าของเซี่ยหนิงอันเจ้าเด็กอมทุกข์ดูดีขึ้นมากหลังจากตัดผมรกรุงรังออก มันไม่ได้สั้นมากเพียงแค่ทิ้งตัวระต้นคอขาวไว้นิดหน่อยกึ่งปกปิดกึ่งเปิดเผยแล้วเปลี่ยนให้มันเป็นสีน้ำตาลอ่อนขับเน้นให้ใบหน้าดูขาวน่าชมมากขึ้น ผมด้านหน้าถูกตัดออกเปิดหน้าผากนูนเผยดวงตากลมโตที่หางตาชี้ขึ้น ราวกับหงส์เย่อหยิ่ง ผยองในความงามของตน แม้ใต้ตาจะดูหมองคล้ำแต่ไม่ได้น่าเกลียดอะไร

 

บอกแล้วว่าเซี่ยหนิงอันมีดีอยู่กับตัว เสียแต่โง่งมเอาแต่ฟังเสียงพี่สาวมากไปเท่านั้น

 

ส่งยิ้มผ่านกระจกเงาบานใหญ่พร้อมเงินให้ช่างตัดผมที่มีสีหน้าภาคภูมิใจที่สามารถเปลี่ยนแปลงคนหน้าตามืดหม่นให้ดูดีขึ้นมาได้จนออร่าแทบจับ

 

จะไม่ดูดีได้ยังไงในเมื่อทันทีที่ตัดผมเสร็จ เขาก็จงใจโละเอานิสัยพวกนั้นทิ้ง ทำไมต้องค่อยๆเปลี่ยน โม่ชิงไม่คิดว่าตัวเองต้องค่อยๆทำแบบนั้นอีกแล้ว เขามาตามหาคนรัก ไม่ได้มาเพื่อทำให้เซี่ยหนิงอันมีชีวิตดีขึ้นอย่างที่เคยต้องทำเมื่อครั้งก่อน ดังนั้นเรื่องสายตาของคนอื่นที่จับจ้องร่างนี้นับว่าเป็นเรื่องรอง

 

แต่แน่นอน เขาจะทำให้เซี่ยหนิงอันมีชีวิตที่ดี ทั้งยังได้อยู่เคียงคู่กับคนรักของเขาด้วย เราจะจับมือเคียงข้างกันจนกว่าความตายจะพรากกายเนื้อนี้ของเราจากกันอีกครั้ง

 

โม่ชิงเดินออกจากร้าน รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก ตรงเข้าร้านเสื้อผ้าเป็นลำดับต่อไป เงินมากมายในบัตรจะเก็บไว้ให้เซี่ยฟางเซียนมาคอยตอดเล็กตอดน้อยอีกหรือ นี่คือน้ำพักน้ำแรงของหนิงอันทั้งนั้น เช่นนั้นเขาที่อยู่ในร่างเซี่ยหนิงอันจึงมีสิทธิ์ใช้เต็มที่ เริ่มจากการเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะกับร่างกายนี้ ยิ่งสีอ่อนที่ส่งให้ดูอ่อนโยนราวกับคุณชายในภาพวาดยิ่งต้องกวาดมาให้หมด ไม่สนสายตาที่จับจ้องมาตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากร้านตัดผม แม้ว่ามันจะชวนให้นึกเสียวสันหลังขึ้นมาครามครัน

 

ต่อจากร้านเสื้อผ้า เป้าหมายต่อไปคือร้านรองเท้า ต่อด้วยมื้อกลางวันแสนอร่อยสักอย่างสองอย่าง ก่อนจบลงที่ร้านดอกไม้

 

ใกล้ถึงวันงานแล้ว เขาต้องซ้อมฝีมือให้ดี

 

มิลานไม่ได้ชมชอบของราคาแพง แต่กลับใส่ใจกับคนที่รังสรรค์ความงามขึ้นมาด้วยสองมือ โม่ชิงไม่ได้หวังมัดใจเพื่อนสนิทอย่างมิลาน แต่อย่างน้อยก็ขอกดพี่สาวปลิงดูดเลือดให้พ้นทางไปบ้างเท่านั้น บอกตามตรงว่าแอบกังวลว่าหากอีกฝ่ายรู้ว่าเขามีคนรักคงไม่แคล้วตามมาระรานให้รำคาญใจตามประสาคนที่เห็นคนอื่นได้ดีกว่าตนไม่ได้ จนถึงบัดนี้โม่ชิงยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเซี่ยหางเซียนจึงเกลียดชังหนิงอันนัก

 

โม่ชิงไม่คิดช่วยเหลือใครทั้งนั้น ความรักของเซี่ยฟางเซียนกับเจ้าชายมิลานก็ขอปล่อยไปตามเวรตามกรรม หากเจ้าหล่อนจะสามารถมัดใจเจ้าชายได้จริง ตัวเขาไม่ขอยุ่งเกี่ยว เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวคือโม่เหยียนของเขาเท่านั้น จะรีบหาให้พบโดยไว แต่ก่อนอื่นควรสลัดปลิงที่ตามเกาะตัวนี้ทิ้งเสียก่อน

 

ขอเพียงเขาเป็นตัวของตัวเองย่อมสามารถดึงดูดคนรักให้เป็นฝ่ายเข้าหาก่อนได้แน่

 

คิดแล้วพานนึกขำจนอดยิ้มไม่ได้ ในโลกก่อนๆเขามีคนรักที่เป็นทั้งตัวประกอบ ผู้ช่วยเหลือตัวนำชาย ตัวนำชาย กระทั่งตัวร้ายลำดับที่หนึ่ง สอง สาม ก็มีมาแล้ว ดังนั้นคราวนี้หากมีอะไรโผล่มาโม่ชิงรับรองได้ว่าตัวเองจะไม่ตกใจแน่นอน

 

เว้นแต่คนรักของเขาดันอุตริฝังเศษพลอยไว้ในร่างตัวนำหญิงละก็นะ

 

ขอเถอะ จะเป็นตัวนำหญิงโลกไหนก็ได้เพราะเขาไม่รังเกียจหากต้องเป็นฝ่ายกกกอด ยิ่งไม่คิดแบ่งแยกเพศ ขอเพียงจิตวิญญาณนั้นเป็นของโม่เหยียนเขาล้วนรักทั้งสิ้น แต่ต้องไม่ใช่ผู้หญิงน่ารังเกียจอย่างในโลกนี้ เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปมองพระสนมร้อยพันของเสด็จพ่อมีมิผิด รู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาทันที

 

ขอร้องละโม่เหยียน ถ้าจะอยู่ในร่างตัวนำหญิงก็ขอเป็นตัวนำหญิงแบบดอกบัวขาวเถอะนะ

 

ปัดเม็ดข้าวที่เลอะข้างแก้มออก เพราะเอาแต่เพ้อเจ้อมากไปหน่อยถึงได้ทำอะไรเลอะเทอะไม่เหมาะสมกับการที่ชีวิตหนึ่งเคยเป็นถึงองค์ชาย ปีนป่ายจนได้รับบรรดาศักดิ์อ๋อง แต่เพราะนิสัยเขาเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรืออย่างไร โม่เหยียนถึงได้บอกว่าน่าเอ็นดูทุกครั้ง

 

คิดแล้วอยากร้องไห้ ครั้งนี้ต้องรออีกกี่เดือนถึงจะหาเจอ

 

โม่ชิงลุกขึ้นจากโต๊ะตรงไปคิดเงินแล้วตรงดิ่งออกจากห้างสรรพสินค้าแห่งนั้นที่ยังคงจับสัมผัสได้ว่ามีสายตาหลายคู่จ้องมองมาโดยตลอด เขาสมควรรีบซื้อของที่ต้องการแล้วกลับไปหมกหัวอยู่ในห้องแต่โดยดี

 

หยุดรถหน้าร้านดอกไม้ที่ใช้บริการเป็นประจำจนสนิทกับเจ้าของร้านพอกันกับที่เคยคิดว่าสนิทสนมกับเซี่ยฟางเซียน เพียงเห็นร่างของหนิงอัน เจ้าของร้านอย่างอู๋มี่หลันก็รีบวิ่งมาหา ผู้หญิงตัวเล็กน่ารักสองแก้มแดงปลั่งโถมตัวเข้ากอดเขาโดยไม่สนใจว่าสามีอย่างเหอจิ้นจะทำตาโตแทบพุ่งเข้าใส่แค่ไหน

 

โม่ชิงกอดหญิงสาวตอบรับความดีใจนั้น หายหน้าไปเกือบเดือนโผล่มาอีกทีด้วยรูปลักษณ์นี้ ไม่แปลกเลยที่จะทำคนแตกตื่น

 

“เป็นผู้เป็นคนแล้ว” อู๋มี่หลันปากตรงกับใจเกินไปจนเขายังอดคิดไม่ได้ว่าเหอจิ้้นยอมได้อย่างไร แต่เพราะเห็นถึงความจริงใจไม่มีนอกในหลบซ่อนจึงไม่แปลกใจเลยที่แม้แต่คนเก็บตัวอย่างหนิงอันก็ยังชอบหญิงสาวคนนี้

 

“เรียนรู้ที่จะรักตัวเองแล้ว” โม่ชิงยิ้มตอบให้หญิงสาวจนเธอร้องไห้โฮซบอกไม่ยอมปล่อยอยู่นาน ร้อนถึงสามีเจ้าหล่อนต้องเข้ามาแงะแถมยังอบรมเขาอีกมากมาย

 

ถ้าได้สองคนนี้เป็นครอบครัว หนิงอันคงมีความสุขมากกว่านี้มาก

 

รอกระทั่งเจ้าของร้านหยุดร้องไห้ โม่ชิงจึงหอบหิ้วดอกไม้เต็มสองแขนจนแทบจะบังทางเดินค่อยๆหาทางกลับรถของตัวเองอย่างเชื่องช้าเพื่อไม่ให้ไปเดินชนใครจนเกิดเรื่องเข้า ชื่อเสียงของร่างนี้เลวร้ายมากในเรื่องอารมณ์ เขายังไม่อยากให้การเปลี่ยนแปลงนี้ไปถึงหูตัวนำหญิงอย่างเซี่ยฟางเซียนเสียก่อน

 

จะตีงูต้องตีให้ตาย

 

เพียงปลดล็อกกลับมีมือยื่นมาเปิดประตูหลังให้ โม่ชิงออกจะตกใจไม่น้อยกับการถูกเข้าประชิดตัวโดยที่เขาไม่ทันรู้สึกตัวแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง สายตาคู่นั้นบ่งบอกว่าเจ้าตัวต้องการให้เขารีบวางดอกไม้ลงในรถเสีย

 

“..โม่...เหยียน...” โม่ชิงครางเครือในลำคอ เพียงยืนอยู่เบื้องหน้ากลับสะท้านถึงวิญญาณ แก่นพลอยในวิญญาณเขาร้องบอกให้กอดคนตรงหน้าไว้อย่าปล่อยให้หายไปไหนอีก ในอกเต้นเร่าด้วยความยินดีจนน้ำตาเอ่อคลอ

 

“ใคร”

 

น้ำเสียงนั้นกดต่ำคล้ายคุกคามในที โม่ชิงรีบสะบัดศีรษะเรียกสติ ก่อนใช้ดวงตาดั่งลูกกวางยโสในความงามตนจ้องมองคนตัวโตที่นอกจากจะไม่ยอมขยับหนียังเท้าแขนยาวนั่นลงกับหลังคารถ

 

โดนข่มขู่แล้ว!

 

กะพริบตาทีหนึ่ง ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแม้หัวใจกำลังเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เขาเจอโม่เหยียนแล้ว!  ลอบถอยหลังครึ่งก้าวเว้นระยะห่างสักนิด ดูท่าว่าในโลกนี้คนรักของเขาจะจดจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตนเองแล้วกระมัง แต่ท่าทางแบบนี้เหมือนคนไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

 

เขาไปทำอะไรให้โกรธกัน

 

“ฉันถามว่าใคร” นัยน์ตาคู่คมยังคงจับจ้องราวกับจะมองให้ทะลุจิตใจ โม่ชิงกลืนน้ำลายอึกหนึ่งประหนึ่งคนทำผิดแล้วไม่กล้าเอ่ยบอก แต่เขายังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ!

 

ยังไม่ทันเอ่ยทักทายตามมารยาท ข้อนิ้วแข็งแรงก็จับลงที่คางของเขา บีบเสียจนเจ็บไปหมด น้ำเสียงยิ่งคล้ายหมดความอดทนเข้าไปทุกที

 

“มันเป็นใครที่ทำให้เธอทำหน้าแบบนั้น!”

 

 

จากที่อ่านมา เชียนหลันมั่นใจว่ารีดต้องคิดว่าชิงชิงขี้บ่นแน่ๆ ก็ขี้บ่นจริงๆ อ่ะเนอะ ขนาดคิดในใจนางยังบ่นยังแขวะเลยอ่ะ//หัวเราะ

เชียนหลันค่อนข้างชอบชิงชิงมากเลยทีเดียว เพราะนางเป็นคนล่องลอยที่ขี้บ่น แลดูมีอารมณ์ร่วมกับทุกสถานการณ์ เหมือนเด็กน้อยน่ารักเลย แต่ก็เหมือนผู้หญิงเวลาเป็นเมนส์ด้วยเหมือนกัน ความเมนส์ของน้องจะโผล่มาในโลกอื่นแบบจัดเต็มเลยค่ะ//หัวเราะ

และเชียนหลันยังมั่นใจด้วยว่ารีดเดาได้ว่าคนที่โผล่มาตอนท้ายคือใคร แหม ชิงชิงใจเต้นซะขนาดนั้น เจ้าหนี้แน่เลย//หัวเราะ//หลบรองเท้า

เอาเป็นว่าช่วยติดตามชิงชิงและเอาใจช่วยให้น้องได้เหยียนเหยียนคืนมาด้วยนะคะ ความทุ่มเทของน้องมากมายขนาดนี้ จะให้น้องนกไม่ได้นะคะ//ร่างพล็อตน้ำเน่ารอ

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ

ด้วยรักหนักมาก...เชียนหลัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 589 ครั้ง

1,322 ความคิดเห็น

  1. #1283 angle-wing (@angle-wing) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 23:56
    โอ้ววว โผล่มาก็เข้าประชิดตัวเลยเหรอ
    #1283
    0
  2. #1208 JHTEN (@Nunirony) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:36
    พ่อมาแล้วววว
    #1208
    0
  3. #1191 kanyaest (@kanyaest) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 15:41
    อ่านตอนบทนำคือใจไม่ดีกลัวเดาโพผิด55555555 อ่านตอนนี้สรุปว่าเดาโพถูกแล้ว
    #1191
    0
  4. #1027 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 14:45
    หึงตัวเองหรอ
    #1027
    0
  5. #876 แกรบค่ะเตง (@prussiazand) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 06:51
    อย่ารุงแรงกะนร้องงงง อย่างชอบเลยย
    #876
    0
  6. #756 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 23:07
    อย่าลุงเเลงกับน้องงงง
    #756
    0
  7. #673 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 07:33
    จะบอกว่าชอบพล็อตมากก การเขียนก็โอเค แต่เรางงมากเรื่องตัวละครหลัก คือแยกไม่ได้ว่าใครมีบทบาทอะไร เพศอะไร แถมชื่อก็เป็นยูนิเซ็กด้วย คิดว่าลองอ่านหลายๆตอนน่าจะแยกได้
    #673
    0
  8. #498 chalita01 (@timmyna) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 17:45
    เขิลตัวบิด กรี้ดดด ชอบ!
    #498
    0
  9. #411 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 14:54

    แค่ตอนแรกก้ดุมาเลยจ้าาา อิอิ
    #411
    0
  10. #404 AmyOh (@AmyOh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 23:43

    ชอบบบบบบ
    #404
    0
  11. #283 กะเทย. (@Mice112) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:05
    นว้องงงง ชอบนานเอกแบบนี้ มีเป้าหมายชัดเจนดีมากลูกแม่555
    #283
    0
  12. #164 cat0617371907 (@cat0617371907) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    กรี้ดดดด!!!เค้าได้กันแล้วค่ะ!!!
    #164
    0
  13. #73 123doubleJ (@123doubleJ) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:45

    โห๋ พี่สาวแบบ....
    #73
    0
  14. #68 k-kh (@k-kh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 06:29
    ตัวเธอนั่นแหละโม่เหยียน ไม่ต้องหึงตัวเองหรอกนะ 55+
    #68
    0
  15. #44 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 10:47
    แหมมม มาถึงประชิดตัวขนาดนี้เลย ใจเย็นค่ะพี่555
    #44
    0
  16. #10 NightHeart (@NightHeart) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 20:38
    อยากเห็นน้องในโหมดนางพญาอ่ะ5555 เอาให้ทั้งพี่สาวทั้งเจ้าชายหน้าสั่นไปเลย หึ่ยยย
    #10
    0
  17. #9 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 14:50
    รอตอนหน้าที่โม่ชิงจะตอบกลับ~
    #9
    0
  18. วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 14:01
    นางเป็นพี่สาวที่จิตใจโคตรคับแคบ5555+
    #8
    0