ทวงรักคืนระบบ

ตอนที่ 11 : ARC 2. เพราะผมเป็นของคุณ[3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 455 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

โม่ชิงรู้สึกหงุดหงิดใจ ช่วงหลังมานี้เหมือนโดนเตียงสูบวิญญาณ หลังช่วยตัวเองแทบจะหลับเป็นตาย และไม่รู้เพราะอะไรจากที่ยังพอห้ามใจสามวันทำครั้งหนึ่งจึงกลายเป็นสองวันครั้งและตอนนี้ก็กลายเป็นทุกคืนจะต้องช่วยตัวเองไปแล้ว

 

คราวก่อนเขายังไม่เป็นถึงขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ ถึงจะมีสามีเป็นตัวเป็นตนประกาศให้โลกรู้แบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นยังไม่เคยต้องทำทุกวันขนาดนี้ โม่เหยียนเองก็ดูมีความสุขแบบแปลกๆมากกว่าเดิม มันทำให้เขายิ่งหงุดหงิดใจจนอยากจับหวังจิ้นเชินไปโยนใส่พวกผู้ชายที่คอยไล่ตามเป็นลูกสุนัขตามเจ้าของเสียให้รู้แล้วรู้แล้ว แล้วจากนั้นก็ชิงเศษพลอยมาเสีย ช่างหัวโม่เหยียนแล้ว!

 

เขาหลับตาจิ้มหน้าจอแท็บเล็ตเครื่องใหญ่ไปครั้งหนึ่ง เป็นคำสั่งซื้อหุ้นตัวหนึ่งที่กำลังร่วงกราวจนขึ้นเป็นสีแดงมาหลายวันแล้ว การทำงานของหลิวซือเชี่ยนไม่จำเป็นต้องใช้สมองไปคิดให้มากมาย แค่จิ้มไปมั่วๆไม่กี่วันหุ้นตัวนั้นก็ทำกำไรคืนมาได้หลายสิบล้านแล้ว

 

โม่ชิงแอบคิดว่าบางทีหลิวซือเชี่ยนอาจเป็นลูกหลานของเทพเจ้าโชคลาภก็ได้

 

“โม่เหยียน”

 

“ครับ”

 

“โม่เหยียน”

 

“ครับนายท่าน”

 

“โม่เหยียน”

 

“ครับนาย...”

 

“ไปซะ ไปที่ไหนก็ได้ วันนี้เราไม่อยากเห็นหน้าเธอ” โม่ชิงสะบัดมือคล้ายไล่แมลงวันกวนใจ รู้ดีว่าหากอีกฝ่ายก้าวเท้าออกจากบ้าน หากไม่ใช่บริษัทคู่แข่งอย่างซินหวันกรุ๊ปก็คงเป็นห้องพักนักแสดงของหวังจิ้นเชิน อ้อ บางทีอาจเป็นคอนโดหลังนั้นก็ได้

 

รังรักของสองเราไงล่ะ เหอะ!

 

“เช่นนั้นผมขอตัว หากนายท่านมีอะไร..”

 

“เราดูแลตัวเองได้” เขาไม่ต้องการโม่เหยียนในตอนนี้ ยังไม่ต้องการคนรักที่มอบใจให้คนอื่นไปแล้ว “ก่อนไปเอาไวน์ไปให้เราที่ห้องด้วย” โม่ชิงลุกจากโซฟากลางห้องนั่งเล่นไปทิ้งตัวลงบนเตียงแทน เขาแค่อยากนอนเท่านั้น

 

ไวน์มาส่งถึงข้างเตียงในเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาที พ่อบ้านของเขาออกไปแล้ว คนรักของเขาที่กลายเป็นของคนอื่นคงกำลังไปหาหวังจิ้นเชิน เมื่อคืนอีกฝ่ายเพิ่งได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม คนคงอยากรีบไปแสดงความยินดีด้วยเต็มทน น้ำหอมที่ซื้อไว้นั่นเขายังเห็นว่าถูกห่อไว้อย่างดี ไม่ใช่ไม่อยากขัดขวาง แต่เพราะต้องขัดขวางต่างหากถึงได้ไล่คนออกไป

 

ครั้งก่อนเพราะหลิวซือเชี่ยนวางยาหวังจิ้นเชินถึงถูกพวกผู้ชายของตัวนำชายฝ่ายรับจัดการจนไม่เหลือชิ้นดี หนำซ้ำตัวนำชายฝ่ายรุกยังร่วมลงน้ำโคลนลงมาบดขยี้นายท่านหลิวจนไม่เหลือซากอีกต่างหาก

 

โม่ชิงแสยะยิ้ม เขาหัวเราะให้กับตัวเอง โลกที่แล้วก็วางยา ก่อนหน้านั้นก็วางยา ตอนนี้เขายังคงพัวพันกับการวางยาเสียอีก สงสัยเสียแล้วว่าเทพโอสถเกลียดชังอันใดเขาหรือไม่

 

แต่เอาเถิด โม่ชิงจิบไวน์อารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย เพราะหลิวซือเชี่ยนวางยาหวังจิ้นเชินจึงต้องมีชะตากรรมเลวร้าย แล้วถ้ากลับกันบ้างล่ะ ถ้าไม่ใช่หลิวซือเชี่ยนวางยาตัวนำชายฝ่ายรับแล้วข่มเหงรังแก แต่เป็นโม่เหยียนวางยาเสียเองจะเป็นอย่างไร ตัวนำชายฝ่ายรุกลำดับที่หนึ่งคงไม่จับตัวเองไปให้ผู้อื่นย่ำยีกระมัง นี่ไม่ใช่เรื่องน่าสนุกหรอกหรือ

 

ทวนเปิดเผยหลบหลีกง่าย เกาทัณฑ์ลับยากระวัง[1] และเขายินดีจะเป็นอย่างเกาทัณฑ์นั้นเอง เขาจิบไวน์ขมปร่าลงคอพร้อมน้ำตาที่ไหลลงข้างแก้ม

 

ของขวัญนี้สำหรับที่เธอทรยศเรา

 

เชิญเสพสมกับคนรักแสนดีของเธอแล้วจมอยู่กับความรู้สึกผิดให้พอเถอะ!

 

 

 

 

โม่เหยียนมองชายหนุ่มตรงหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าชอบมากกว่าคนอื่น อย่างน้อยก็น่าจะพิเศษกว่าคนรอบตัว ยามนี้กลับกลายเป็นธรรมดาจืดชืดไปหมดเมื่อเทียบกับหลิวซือเชี่ยน ไม่ได้หมายถึงรสรักเจนจัด กลับเป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำให้คนละสายไม่ได้มากกว่า

 

หวังจิ้นเชินสดใสร่าเริง รูปร่างหน้าตาเป็นแบบที่หลิวซือเชี่ยนชอบทุกอย่าง เสียอย่างเดียวที่นายท่านของเขาไม่ได้รู้เลยว่าอีกฝ่ายเองก็เป็นประเภทรอให้คนมาย่ำยีโยกขยับอยู่เหนือร่างเช่นกัน

 

หลิวซือเชี่ยนเอาแต่ใจทว่าไร้เดียงสา ความต้องการล้วนตรงไปตรงมาไม่มีปกปิด แค่สายตาจะมองคนให้ออกยังไม่มี ไม่เช่นนั้นคงไม่รับลูกชายคู่แข่งอย่างเขาเข้าทำงานโดยไม่ชายสายตาแลแม้แต่ประวัติที่ทำปลอมขึ้นมาหรอก คนแบบนี้จะอยู่รอดไปได้อีกนานเท่าไหร่ เขาใคร่ครวญดีแล้วว่านายท่านหลิวสมควรได้รับบทเรียนเล็กน้อยก่อนถูกเด็ดปีกขังกรง โลกใบนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนหมุนอยู่ในกำมือหรอก เรื่องปลาใหญ่กินปลาเล็กนายท่านคนงามสมควรรับรู้จนถึงแก่น

 

และเขายินดีจะเป็นปลาใหญ่ของนายท่านเอง

 

“ขอบคุณนะเสี่ยวเหยียน ฉันมีความสุขมากเลย”

 

“ผมดีใจที่คุณมีความสุข” โม่เหยียนยกรอยยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย หวังจิ้นเชินหน้าแดงซ่านแสดงออกถึงความเขินอายชัดเจนผิดกับนายท่านของเขาที่ต่อให้ถูกมองขณะกำลังมีอะไรกับใครอีกคนยังแทบไม่รู้สึกรู้สา คนเพียงแค่อ้าปากครวญคราง ทอดสายตาหวานเชื่อมมองมา มีความสุขอยู่บนเตียงครั้งแล้วครั้งเล่าเท่านั้น

 

หวังจิ้นเชินวางฝ่ามือทับหลังมืออีกฝ่ายไว้ แต่ก่อนเขาไม่เคยคิดจริงจังกับเด็กคนนี้เท่าไหร่ แค่คิดว่าเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนกับน้องชายของเขาเท่านั้น แต่เพราะเสี่ยวฉานหลุดปากบอกฐานะไม่ธรรมดาของโม่เหยียนเขาจึงได้รู้ว่าปลาตัวนี้ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด

 

ดูก็รู้ว่าโม่เหยียนชอบเขามาก มองเขาด้วยสายตาพิเศษกว่าที่ใช้มองคนอื่น เขาอดรู้สึกภาคภูมิใจทุกครั้งไม่ได้เมื่อทำให้ผู้ชายรอบตัวมองมาด้วยความรักเทิดทูน และยิ่งเป็นสายตาของโม่เหยียนที่เป็นถึงลูกชายคนเดียวของกลุ่มทุนใหญ่ เขายิ่งภาคภูมิใจในหน้าตาและความสามารถของตน แม้แต่หลิวซือเชี่ยนคนนั้นก็ยังตกหลุมเสน่ห์เขาเลย!

 

“ความจริงแค่เลี้ยงข้าวพี่อย่างเดียวก็พอแล้ว ของขวัญพวกนี้ไม่จำเป็นเลย” หวังจิ้นเชินแสร้งทำเป็นไม่สนใจน้ำหอมแบรนด์ดัง มือถือเครื่องใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวไม่นานและตั๋วเครื่องบินไปเที่ยวต่างประเทศแพงหูฉี่พร้อมวีซ่าที่อีกฝ่ายถือวิสาสะทำให้

 

ใครปล่อยให้ปลาตัวนี้หลุดมือไปนับว่าโง่เต็มทน

 

“เสี่ยวเหยียนต้องรู้จักเก็บออมรู้ไหม ไว้สร้างอนาคตของเราไง”

 

โม่เหยียนยังคงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้า มองสายตาคาดหวังเป็นประกายด้วยความรู้สึกว่างเปล่าในอก มันไร้สิ้นซึ่งความเอ็นดูเหมือนอย่างที่เคย เหมือนกับว่าเขาได้เจอสิ่งที่ควรจะรู้สึกเอ็นดูและมอบความรักแท้จริงให้แล้ว

 

ไม่ใช่หวังจิ้นเชิน “ผมแค่อยากให้”

 

“งั้นฉันต้องรับไว้แล้วสิ” หวังจิ้นเชินแย้มยิ้มเต็มใบหน้า รู้สึกถึงกลีบกุหลาบที่โรยตามทางให้เดิน เขาเป็นนักแสดง แค่สีหน้าลำบากใจทำไมจะแสดงให้โม่เหยียนดูไม่ได้เล่า การจะล่อลวงคนให้ติดกับจนปีนขึ้นจากหลุมไม่ได้ ก่อนอื่นย่อมสมควรให้ในสิ่งที่คนต้องการรับเสียก่อน เมื่อติดกับแล้วจะทำอย่างไรได้ สุดท้ายย่อมกลายเป็นปลาอวบอ้วนในมือเขา

 

หวังจิ้นเชินปีนี้เพิ่งจะยี่สิบสอง เขายังหนุ่มแน่นเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา แม้จะรู้สึกหวาดหวั่นว่าโม่เหยียนจะหลงใหลความงามของหลิวซือเชี่ยน แต่เพราะข่าวลือเรื่องความสำส่อนของอีกฝ่ายทำให้เขาพอคลายใจ อีกทั้งเมื่อเดือนก่อนหลิวซือเชี่ยนคนนั้นยังเคยเรียกร้องให้เขาไปเป็นสัตว์เลี้ยง

 

ที่แรกเขาคิดว่าต้นสังกัดจะยอมปล่อยให้เขาต้องไปผจญกับคนมักมากนั่น แต่หลังจากที่ปฏิเสธไปแล้ว ทางหลิวซือเชี่ยนกลับยอมรับอย่างง่ายดายทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะโม่เหยียนช่วยเหลือเขาอยู่เบื้องหลัง เด็กหนุ่มคนนี้ย่อมไม่ยอมให้เขาตกไปเป็นของเล่นของหลิวซือเชี่ยนแน่ นั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าโม่เหยียนอย่างไรก็รักเขาจนโงหัวไม่ขึ้น

 

“น้ำหอมกลิ่นนี้อยากได้มาตั้งนานแล้ว นายรู้ใจฉันจริงๆ” เพราะอยู่ในคอนโดส่วนตัวเขาจึงรีบนำน้ำหอมที่โม่เหยียนซื้อให้มาฉีดไปที่ซอกคอกับข้อมือทันทีเพื่อให้เห็นว่าเขายินดีรับของชิ้นนี้และมั่นใจได้เลยว่าเขาจะหยิบมันใช้ทุกวันแน่นอน เขายื่นข้อมือให้เด็กหนุ่มสูดดมความหอม ขยิบตาให้อย่างขี้เล่น

 

“หอมไหม”

 

โม่เหยียนเหยียดรอยยิ้มขึ้นอีกเสมือนพึงพอใจมาก กลิ่นนี้นับว่าหอม แต่กลับไม่หอมเท่าหลิวซือเชี่ยนตอนกำลังมัวเมาในรสกาม กลิ่นยามอีกฝ่ายถึงฝั่งฝัน หอมเสียจนเขาแทบขาดสติแล้วลุ่มหลงไปในรสชาติของอีกฝ่าย แต่เพราะยังคิดรักษาหน้าให้พี่ชายของเพื่อน เขาจึงพยักหน้ารับ และเพราะที่ผ่านมาเป็นเขาตามดูแลและแสดงออกชัดเจนว่าพึงพอใจอีกฝ่ายทำให้หวังจิ้นเชินเข้าใจว่าเขาอยากเป็นคนรัก เช่นนั้นของขวัญเหล่านี้ก็เพื่อแทนคำขอโทษที่คงเป็นที่พึ่งพิงให้อีกฝ่ายไม่ได้แล้ว

 

“กินข้าวกันเถอะครับ” โม่เหยียนตักปลานึ่งสมุนไพรไว้บนจานของหวังจิ้นเชินและได้รับรอยยิ้มสดใสกับดวงตาเป็นประกายกลับมา หวังจิ้นเชินดูสดใสราวกับดวงอาทิตย์ก็จริง แต่เขาเริ่มรู้สึกชื่นชอบสายน้ำไหลเชี่ยวกรากคาดเดาความคิดไม่ได้มากกว่าเสียแล้ว

 

โม่เหยียนนึกถึงสีหน้าเย็นชาทว่านัยน์ตากลับทอประกายผิดหวังและขุ่นเคืองคู่นั้นของนายท่านหลิวเมื่อกลางวันนัก คนออกปากไล่เขา เรียกหาไวน์คล้ายอยากปลอบใจตนเอง ผิดปกติวิสัยที่จะนั่งเอื่อยเฉื่อยในสวน จิบชาอ่านหนังสืออย่างทุกวัน เขามั่นใจว่าหลิวซือเชี่ยนกำลังมีบางอย่างในใจ และอีกฝ่ายไม่อนุญาตให้เขาได้รับรู้ เป็นความรู้สึกที่ชวนให้ขุ่นเคืองใจจริงๆ ทั้งที่หากเอ่ยปากออกมา เขาพร้อมจะทำให้มันเป็นจริง

 

หวังจิ้นเชินเพิ่งกินไปได้ไม่กี่คำกลับรู้สึกร่างกายร้อนผ่าวสมองมึนงงอย่างน่าประหลาด กลิ่นหอมอ่อนๆที่ซอกคอคล้ายจะเข้มขึ้นชวนให้อยากหลับตาปล่อยใจล่องลอยไปกับความหอวหวาน เขาเห็นโม่เหยียนมุ่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมาดหมาย เด็กหนุ่มในวันวานคล้ายจะมีเสน่ห์มากขึ้นจนเขาใจสั่น

 

ความร้อนยิ่งคล้ายสุมอยู่ในท้องเพียงมองริมฝีปากเหยียดยิ้มกับปลายลิ้นที่แลบเลียเชื่องช้า กระหายจนอยากกระชากอีกฝ่ายเข้ามาบดเบียดริมฝีปากลงไป หวังจิ้นเชินหัวเราะเยาะเล็กน้อยเมื่อรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร

 

“ทำแบบนี้ทำไม” ถึงจะถามไปแบบนั้น แต่หวังจิ้นเชินปักใจเชื่อไปแล้วว่าโม่เหยียนคิดจะรวบหัวรวบหางตนเอง

 

ช่วงนี้เขาตกเป็นเป้าหมายจากหญิงสาวและชายหนุ่ม ดูได้จากการที่หลิวซือเชี่ยนต้องการตัวเขานั่นอย่างไร โม่เหยียนคงกลัวว่าเขาจะถูกคนอื่นคว้าเอาไปจึงชิงลงมือตัดหน้า แม้จะเป็นการข่มเหงน้ำใจเขาก็ตาม ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่ใจร้อนเสียจริง

 

“ทำอะไรครับ” โม่เหยียนเพียงยิ้มด้วยริมฝีปากเท่านั้น เห็นท่าทางร้อนรนสองแก้มซับสีเลือดพร้อมลมหายใจที่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆของอีกฝ่ายแล้ว เขารู้ได้ทันทีว่านายท่านหลิวต้องทำอะไรกับน้ำหอมของเขาแน่ เพราะเขาไม่มีทางวางยาไร้สาระนี่กับหวังจิ้นเชิน เพียงแต่เขาไม่รู้ว่านายท่านคนดีทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร หรือนี่คือสาเหตุให้คนไล่เขาออกมา 

 

เพื่อทำลายหวังจิ้นเชิน? หลิวซือเชี่ยนรู้ว่าเขาจะมาหาดาราที่ตัวเองเคยหมายตา หรือแท้จริงอีกฝ่ายรู้แล้วว่าเขาเป็นใครจึงคิดใช้แผนสกปรกนี้ขึ้นมา คิดละโมบยิงเกาทัณฑ์เดียวได้เหยี่ยวสองตัวหรือ โม่เหยียนได้แต่หวังว่าธนูดอกนั้นจะไม่หวนไปทำร้ายนายท่านหลิวก็แล้วกัน

 

“วางยาฉันทำไม” หวังจิ้นเชินไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขายินยอมพร้อมใจจะตกเป็นของโม่เหยียนอย่างมาก เขาอยากให้เด็กหนุ่มรู้สึกผิดและยึดติดกับเขาชั่วชีวิตที่ใช้วิธีนี้ผูกมัดเขาไว้กับตัว หวังจิ้นเชินอยากจะถือไพ่เหนือทายาทสกุลโม่เล็กน้อย อีกทั้งเพื่อรักษาภาพลักษณ์ตนเองในสายตาอีกฝ่ายด้วย 

 

หวังจิ้นเชินก้มหน้าน้ำตาไหลพราก สองขาบีบเข้าหากันแน่น มือขวาจิกหน้าขาตนเองข่มกลั้นความกระหายอยากที่จะกระโจนเข้าใส่โม่เหยียน มือซ้ายกำหมัดอุดริมฝีปากตนเองไว้ ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเสียงครางเครือหลุดรอดออกมาอยู่ดี 

 

“ฉันไม่ชัดเจนพอหรือว่ารักนาย ทำไมต้องใช้วิธีนี้กดดันกันด้วย”  

 

โม่เหยียนเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย ท่าทางหวังจิ้นเชินจะปักใจไปแล้วว่าเขาเป็นคนวางยา อาการร้อนรุ่มเองก็เกิดกับเขาเช่นกัน คงเพราะได้กลิ่นน้ำหอมนั่นเข้า นายท่านช่างเข้าใจเฟ้นหา เห็นสงบเสงี่ยมมาเป็นเดือนใครจะคิดว่ากวางน้อยจะมีเขี้ยวเล็บแหลมคมกับเขาด้วย 

 

“ไม่ไหวแล้ว ฮึก!” หวังจิ้นเชินกัดริมฝีปากแน่น เงยหน้าเอ่ยขอร้องโม่เหยียนทั้งน้ำตาด้วยสีหน้าไม่ยินยอม “ช่วยด้วย...อะ..เสี่ยวเหยียน ช่วยฉันที” 

 

หวังจิ้นเชินมั่นใจมากว่าด้วยน้ำเสียงอดกลั้นปานจะขาดใจ สีหน้ากระสันอยากถึงขีดสุดทว่าแววตาดื้อรั้นไม่ยินยอม หยดน้ำตาที่รินไหลลมหายใจหอบกระชั้นแบบนี้ โม่เหยียนที่จ้องมองอยู่ต้องกระโจนเข้ามาแน่ แล้วปลาตัวนี้จะอยู่ในกำมือเขาตลอดกาล

 

“ผมว่าแบบนี้ให้เฉินหลางช่วยดีกว่าไหมครับ” โม่เหยียนยังคงยิ้ม เขาทำเพียงยิ้มเท่านั้น “เขาเชี่ยวชาญมากกว่าผม คุณเองน่าจะรู้ดี” 

 

 

[1] ทวนเปิดเผยหลบหลีกง่าย เกาทัณฑ์ลับยากระวัง หมายถึง ศัตรูเปิดเผยไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือศัตรูที่ซ่อนเร้น

 

 

เหยียนเหยียนมันร้าย เป็นคนใจร้าย นั่นอดีตนายเอกของเรื่องเลยนะเฮ้ย//หัวเราะ

คนโดนยาแล้วยังไม่ช่วย ยังจะตามคนอื่นมาช่วยอีก แหมๆ

เขียนไปก็สงสารชิงชิงไป ต้องเจ็บขนาดไหนกันน้อที่คนที่รักไปรักคนอื่น(ในความคิดตัวเอง)เนี่ย

แต่เรื่องนี้จะโทษชิงชิงอย่างเดียวก็ไม่ได้ พล็อตเรื่องของโลกมันมาอย่างนี้นี่//ถลาตัวปกป้องชิงชิง

รู้สึกว่าคุณหวังเขาจะโลกสวยมากเลยค่ะ โลกหมุนรอบตัวเองสุดๆอ่ะ

อย่าคิดว่าคนแบบนี้ไม่มีในชีวิตจริง รอบตัวเชียนหลันก็มีค่ะ เพื่อนร่วมงานเลย คนนึงแน่//แล้วฉันพูดอะไรได้ไหม

รอลุ้นตอนหน้าค่ะ บอกก่อนว่าคุณหวังเขามีพิษสงอยู่นะคะ//ขยิบตา

ด้วยรักหนักมาก...เชียนหลัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 455 ครั้ง

1,321 ความคิดเห็น

  1. #1317 TTRRAA (@TTRRAA) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 18:52
    โม่เหยียนก้คือ สมน้ำหน้าได้มั้ยคะ อย่ามาใกล้น้อง! นายทำให้น้องร้องไห้ แล้วยังจะคิดร้ายๆอีก เป็นปงเป็นปลาอะไร เหอะ
    #1317
    0
  2. #1169 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:15
    สนุกมากจนลืมเม้นเลยแมม่ แงงงงงงง
    #1169
    0
  3. #760 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 09:01
    อยากโยนอดีตนายเอกไปไกลๆ ความหลงตัวเองนี้ช่าง...หึ!//55
    #760
    0
  4. #418 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 15:02
    อูยยยย เจ้บ
    #418
    0
  5. #369 เรื่อยๆลอยๆ (@100943) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 10:43
    อดีตนายเอกหลงตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย
    #369
    0
  6. #51 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 12:20
    หูวววว โม่เหยียน นายช่าง..ร้ายกาจ!
    ชิงชิง โถ่
    #51
    0
  7. #41 saitgong (@saitgong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 14:25
    สงสารน้องงงง~
    #41
    0
  8. #40 F'Z_Fixz (@nufamezii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 10:59

    ถึงจะรู้ว่าเป็นพล็อต แต่เป็นนี่นี่ก็เสียใจนะ แบบไปรักไปชอบคนอื่น จนบางทีขนาดเป็นพวกสุขนิยม ยังไม่อยากให้พระเอกสมหวังเลย แบบสมน้ำหน้านังตัวดี555555
    #40
    0
  9. #39 NightHeart (@NightHeart) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 09:29
    เปิดวาร์ปหลุมดำแล้วส่งคุณนายเอกไปทิ้งได้มั้ย ชิงชิงจะได้สบายใจ...โม่เหยียน! นายทำให้นายท่านร้องไห้! ฉันขอให้ชิงชิงไล่นายออกแล้วมีผู้ใหม่เป็นตัวเป็นตน! เหยียนเหยียนคนโง่เง่า!
    #39
    0
  10. #38 fiarist (@fiarist) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 08:33
    จะมีพิษก็เรื่องของเธอคุณงู แต่อย่ามาทำเสี่ยวชิงของเรานะ!! น้องกำลังจะโดนเด็ดปีกล่ะ~
    #38
    0
  11. #37 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 07:45
    เอานายเอกโลกนี้ไปทิ้งไกลๆได้ไหมคะเนี่ย~ ชิงชิงจะได้อยู่อย่างสงบไม่ต้องมีตัวอะไรมากวนใจ~~
    #37
    0