ทวงรักคืนระบบ

ตอนที่ 10 : ARC 2. เพราะผมเป็นของคุณ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 489 ครั้ง
    18 เม.ย. 62



“นายท่านปวดหัวหรือครับ” โม่เหยียนเห็นนายท่านคนงามของตนหลับตาแน่นคิ้วขมวดเป็นปมอย่างน่าสงสารก็หลงนึกไปว่ากิจกามเมื่อคืนคงหนักเกินกว่าร่างกายจะรับไหวจนถึงขั้นป่วยไข้ขึ้นมา

 

“ให้ผมนวดให้นะครับ” เขาไม่รอคนอนุญาตก็เคลื่อนฝ่ามือนวดไปตามลาดไหล่ลื่นมือ สัมผัสวนตรงกระดูกไหปลาร้าแผ่วเบา สัมผัสของนายท่านของเขายังคงชวนให้ตื่นเต้นเหมือนทุกคืนไม่มีผิด ยามที่ได้กระแทกกระทั้นจนคนครางเสียงหวานหูช่างชวนรื่นรมย์

 

โม่ชิงไม่รู้ควรทำอย่างไรดี ตามเนื้อเรื่องโม่เหยียนคนนี้ก็ดูแลเขาประหนึ่งเทินไว้บนศีรษะอยู่แล้ว ถ้าหากนายท่านหลิวไม่ลากคนรักของเจ้าเด็กยังไม่ถึงยี่สิบนี่มาย่ำยี คาดว่าโม่เหยียนคงไม่คิดเปิดเผยตัวตนแล้วเอาคืนนายท่านหลิวอย่างสาสมหรอก

 

คนรักของเขาในโลกนี้กลับมีคนรักอยู่แล้ว นี่เป็นเหตุผลที่โม่เหยียนลืมความรู้สึกที่มีต่อเขาหรือ

 

ถ้าอย่างนั้นเขาจะทำให้จดจำได้ จากนั้นจะตีแรงๆสักหลายๆทีให้สาสมกับที่กล้าลืมความรู้สึกระหว่างเรา

 

“นายรู้จักหวังจิ้นเชินไหม” โม่ชิงไม่คิดอ้อมค้อม ขอเพียงโม่เหยียนตอบว่ารู้จักเขาก็พร้อมจะลงมือแย่งชิง ถ้าทำให้กลับมารักไม่ได้ เศษพลอยในร่างนี้คงต้องใช้กำลังช่วงชิงมาแล้ว!

 

“เป็นดาราที่นายท่านส่งคนไปเชิญมาครับ” โม่เหยียนหรี่ตามองคนที่กำลังเอนหลังให้เขานวดตัวในอ่างน้ำใหญ่ สองเข่าที่โผล่พ้นน้ำมายังคงช้ำเป็นจ้ำ

 

“อ้อ” โม่ชิงไม่แน่ใจนักว่าคำว่าเชิญหมายถึงเขาเพิ่งหว่านเงินเพื่อซื้ออีกฝ่ายมาหรือเชิญด้วยความรุนแรงอย่างลักพาตัวกันแน่ “แล้วเมื่อไหร่เขาจะมา”

 

“ทางเยว่หางปฏิเสธมาเมื่อเช้านี้ครับ แต่ทางนั้นจะขอให้คนอื่นมาแทน”

 

“ไม่เอา” โม่ชิงปฏิเสธเด็ดขาด ด้วยลักษณะนิสัยของหลิวซือเชี่ยนแล้วจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ตัวคนที่ต้องการมาแน่ แต่แล้วอย่างไร เขาต้องทำตามหรือ ถ้าถึงขนาดที่นายท่านหลิวหว่านเงินซื้อแล้วถูกปฏิเสธมาแสดงว่านี่คงเป็นครั้งแรก และโม่เหยียนก็คงกลายเป็นคนรักของหวังจิ้นเชินไปแล้ว

 

หวังจิ้นเชินมีดีอะไร ทั้งยังกล้าแย่งคนรักของเขา!

 

“เช่นนั้นผมจะยื่นข้อต่อรองให้เยว่หางเพิ่ม...”

 

“ไม่ต้อง!” โม่ชิงยกมือขึ้นห้าม ท่าทางความเปลี่ยนแปลงผิดแปลกนี้คงทำให้โม่เหยียนแปลกใจไม่น้อย เพราะมือที่กำลังบีบนวดช่วยผ่อนคลายร่างกายเขาอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง

 

“คนแซ่หวังคิดว่าตัวเองเป็นใคร ทำไมเราต้องลดตัวไปตามตื๊อด้วย นอนกับคนอื่นแต่ไม่ยอมนอนกับเรา ของไม่สดใหม่ทั้งไม่ค่อยสะอาดแบบนั้นเราไม่เอา!”

 

โม่ชิงยินดีที่จะแสดงด้านดื้อรั้นของนายท่านหลิวออกมา ริมฝีปากบิดเบ้ จมูกเชิดรั้น แม้แต่ใบหน้ายังเชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง หลิวซือเชี่ยนไม่จำเป็นต้องต้องการตัวนำชายฝ่ายรับคนนั้น และเขาโม่ชิงย่อมไม่มีทางต้องการเช่นกัน!

 

โม่ชิงปัดมืออีกฝ่ายออก “เราจะอาบเอง” เขาไล่คนออกไป คนรักที่รักคนอื่นไปแล้วคนนี้ทำเขาเหม็นขี้หน้านัก “เรารู้ว่าเธอเป็นคนฉลาด ดังนั้นช่วยฉลาดเลือกหน่อยล่ะ”

 

บอกไปขนาดนี้แล้ว หากยังคิดเลือกหวังจิ้นเชินอะไรนั่นอีก ก่อนชิงเศษพลอย เขาจะขอชกสักสิบทีให้หายข้องใจ!

 

 

 

สามสัปดาห์แล้วที่โม่ชิงเลือกจะนอนคนเดียวโดยไม่มีเหล่าสัตว์เลี้ยงปีนขึ้นเตียงมาช่วยปลดปล่อยความอัดอั้น อาศัยฝ่ามือและปลายนิ้วของตนมอบความสุขทางกายเล็กๆน้อยๆก่อนที่เส้นประสาทของร่างนี้จะเครียดจนขาดผึงไปเสียก่อน ส่วนคู่นอนทั้งหลายก็ปัดทิ้งไปคล้ายไม่ไยดี

 

เขาเตือนโม่เหยียนไปแบบนั้น หนึ่งเพื่อเตือนว่าคนที่เจ้าตัวกำลังหลงรักซ้ำยังอายุมากกว่าอย่างหวังจิ้นเชินใช่ว่าจะใสสะอาดอย่างที่อีกฝ่ายแสดงออก สองเพื่อบอกว่าเขาไม่ใช่โง่เขลาจะได้ปล่อยให้โม่เหยียนวิ่งเล่นเอาจุดอ่อนเขามาทำลายสกุลหลิว แม้หลิวซือเชี่ยนจะดูไม่ใส่ใจชื่อเสียงตัวเองนัก ทั้งไม่ได้รักบริษัทที่บิดามารดาสร้างมา แต่กลับรักสกุลหลิวที่สุด

 

โม่ชิงหลับตาพริ้มถอนหายใจเหยียดยาวเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้นับตั้งแต่ยึดร่างนายท่านหลิวเป็นของตัวเอง ชายหนุ่มตัวสูงที่ยังยืนยันจะทำหน้าที่สัตว์เลี้ยงจนกว่าจะหมดสัญญาทั้งที่เขาฉีกสัญญาที่ว่าทิ้งไปตั้งแต่วันที่เนื้อตัวหายระบมแล้วคอยนั่งรินชาให้ ตักขนมป้อนเสียราวกับเขาเป็นเพียงเด็กชายหลิววัยสามขวบที่ยังจับช้อนไม่ถนัด

 

ส่วนโม่เหยียนน่ะหรือ เหอะ! ตัวนำชายฝ่ายรุกอายุน้อยกว่าของหวังจิ้นเชินคนนั้นยังยืนนิ่งใบหน้าประดับรอยยิ้มประหนึ่งเป็นเพียงเสาต้นหนึ่งเพื่อคอยรับคำสั่งจากเขา สายตาที่จับจ้องมาไม่มีความประหลาดใจอีกแล้ว แต่กลับดูประเมินค่าเสียมากกว่า ชวนให้รู้สึกขัดใจจริงๆ คิดจะประเมินเขาเปรียบเทียบกับคนรักของตัวเองหรือไงกัน

 

“วันนี้ไม่มีถ่ายแบบหรือไง” โม่ชิงยอมรับว่าการมีสัตว์เลี้ยงอย่างเฉินหลางอยู่ข้างตัวมันช่วยให้เขาไม่ต้องทนกับสายตาของโม่เหยียนมากนัก อย่างน้อยก็มีคนช่วยรับแรงกดดันไปบ้าง แถมเฉินหลางก็ไม่ได้กระทำตัวสนิทสนมน่ารำคาญอะไร คนรู้จักการวางตัวดูเป็นผู้ใหญ่ดีด้วยซ้ำ

 

“พรุ่งนี้ก็หมดสัญญาระหว่างเราแล้ว ผมอยากอยู่ดูแลนายท่านหลิวให้ถึงวินาทีสุดท้ายครับ”

 

ถ้าหากเขาเป็นคนอื่นคงเคลิ้มกับคำพูดราวกับยกอีกฝ่ายไว้บนศีรษะ โอบประคองไว้กลางฝ่ามือด้วยหัวใจเปี่ยมรักไปแล้ว เสียแต่เขาคือโม่ชิงที่ชีวิตนี้รักได้เพียงโม่เหยียน ผู้อื่นล้วนได้รับเกียรติสูงสุดคือเพื่อนเท่านั้น

 

“เราไม่ต่อสัญญาให้หรอกนะ” โม่ชิงไม่คิดว่านายท่านหลิวจำเป็นต้องมีสัตว์เลี้ยงอีกแล้ว เขาอยากอยู่สบายๆคนเดียวระหว่างวางแผนเอาคืนโม่เหยียนที่กล้าปันใจไปรักคนอื่น แม้จำไม่ได้แล้วอย่างไร กล้าปฏิเสธไหมว่าในวิญญาณนั้นมีจิตวิญญาณของโม่เหยียนอยู่

 

คราวก่อนก็เซี่ยฟางเซียน ถึงตอนนั้นจะแค่ตามจีบเพราะสนใจก็เถอะ มาคราวนี้ยังมีหวังจิ้นเชินเป็นคนรัก ขนาดเขาโผล่มาต่อหน้าคนยังไม่รู้สึกรู้สา โลกต่อไปไม่มีภรรยาถัดมาก็มีลูกเลยหรือ!

 

มีลูกไม่ว่า มีภรรยาก็ไม่ว่า ทว่าเขาไม่กล้าลงมือทำลายครอบครัวคนอื่นเพื่อแย่งชิงคนรักมาหรอก แต่ไม่สามารถทนมองโม่เหยียนรักคนอื่นด้วยเช่นกัน

 

เจ้าคนไม่ซื่อสัตย์! เจ้าคนไม่หนักแน่น! โม่เหยียนระบบบ้า!

 

โม่ชิงปาดน้ำตาลวกๆ แค่คิดประชดในใจยังน้ำตายังไหลเลย เหมือนว่าความผิดหวังที่ได้รับครั้งนี้ออกจะสาหัสยิ่งกว่ายามที่รู้ว่าเสด็จพี่รองคิดก่อกบฏเสียอีก เหมือนถูกคนที่รักและทุ่มเททำให้ทุกอย่างหักหลังกันไม่มีผิด มิหนำซ้ำยังเป็นการหักหลังโดยที่เจ้าตัวจำไม่ได้

 

โม่เหยียนมองนายท่านของตนที่กำลังไม่พอใจอย่างหนักจนริมฝีปากแดงสดคู่นั้นยื่นออกมาชวนให้อยากเอ็นดูแรงๆสักครั้ง ทว่าหยดน้ำตาที่คนปาดทิ้งทำเอาเขาปวดใจอย่างที่ไม่เคยจะรู้สึกแม้จะหวังจิ้นเชินจะร้องไห้คุกเข่าต่อหน้า เขานึกอยากคุกเข่าลงแทบเท้าแล้วใช้ริมฝีปากเก็บหยดน้ำตาเหล่านั้น ยิ่งเห็นคนอื่นใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมันไว้ในอกยิ่งร้อนรนประหนึ่งถูกไฟเผา ความริษยาก่อตัวจนแทบรักษารอยยิ้มไว้ไม่อยู่

 

สามสัปดาห์แล้วที่เขาทำได้เพียงรับใช้อยู่ห่างๆเพราะคนมีทีท่าไม่อยากให้เขาเข้าใกล้  ต้องคอยลอบมองเรือนกายขาวโพลนโดยที่ไม่อาจแตะต้องล่วงล้ำ ยิ่งคิดถึงกลิ่นกายหอมกรุ่น รสรักหอมหวานยิ่งทรมาน แต่กลับทำได้เพียงช่วยสระผมหรือบีบนวดเท่านั้น เช่นเดียวกับเฉินหลางที่ยังหน้าด้านหน้าทนขออยู่เป็นสัตว์เลี้ยงต่อทั้งที่นายท่านหลิวฉีกสัญญาทิ้งไปแล้วแท้ๆ มันทำได้เพียงดูแลรับใช้ไม่ต่างจากพ่อบ้านคนหนึ่ง

 

ทว่าความสนิทสนมระหว่างสองคนทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจจนไม่มีสมาธิจะหาช่องโหว่ของหลิวซือเชี่ยนดังความตั้งใจเดิม นายท่านหลิวคนงามนับเป็นคู่แข่งการค้าสำคัญ ดังนั้นต้องหาจุดอ่อนมาแล้วบดขยี้เสีย เด็ดปีกที่คอยแต่จะสยายบินหนีไปเรื่อยคู่นั้นทิ้ง

 

แล้วจากนั้น...

 

 

 

 

โม่เหยียนทอดสายตามองร่างที่บิดเร้าอยู่บนเตียงหลังกว้าง ผ้าปูเตียงสีน้ำเงินเข้มประดับด้วยดาวสีขาวเหมือนจะเรืองแสงกลายเป็นทะเลดวงดาวรองรับร่างที่บิดตัวอย่างกระสัน

 

เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่อีกฝ่ายสวมใส่เปิดเผยจนเห็นยอดอกที่กำลังบดขยี้กับผืนเตียง ก้นงอนงามยกโค้งขึ้นเปิดเผยช่องทางสีหวานที่กำลังดูดกลืนปลายนิ้วเรียวขาวของเจ้าของร่าง ปลายเท้ายังจิกเกร็งแม้จะเพียงเติมเต็มได้แค่ปลายนิ้ว

 

เสียงกลั้นหายใจสลับกับครวญครางผะแผ่วยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากเข้าไปบีบคลึงก้นนุ่มคู่นั้น บีบเคล้นจนกว่าจะขึ้นสีแดง สอดกายเข้าไปบดขยี้ภายในจนต้องกรีดร้องขอความเมตตาเสียงหวาน ฟังเสียงครวญครางหวีดหวิวที่กระตุ้นเขาครั้งแล้วครั้งเล่าจนกว่าจะรุ่งสาง

 

แต่เขาทำไม่ได้ โม่เหยียนกำมือแน่นจนแทบจะไร้ความรู้สึก ประกายตาดำมืดยิ่งเพ่งมองเมื่อคนบนเตียงคล้ายจะไปถึงฝั่งฝันจึงยิ่งส่งเสียงครางหวานหู หลิวซือเชี่ยนร่างกายกระตุกเกร็งไม่ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาสักนิด นายท่านหลิวที่เย่อหยิ่งคนนั้นแทบจะทิ้งร่างจมหายไปกับเตียง ทว่าปลายนิ้วยังคงเร่งเร้าเข้าออกในช่องทางที่บวมแดงขึ้นสีระเรื่อ

 

อยากเลีย อยากทำให้หลิวซือเชี่ยนร้องขอให้ปรนเปรอให้ อยากจะกดย้ำๆปุ่นนูนเล็กๆภายในจนคนน้ำตาคลอ อยากกระแทกกายเข้าไปจนกว่าทั้งร่างนั้นจะเต็มไปด้วยกลิ่นของเขา จนกว่าร่างกายที่เรียกร้องหารสชาติของผู้ชายจะจดจำได้เพียงเขาเท่านั้น

 

โม่เหยียนรู้ใจตัวเองดี นับแต่หลิวซือเชี่ยนปล่อยมือจากหวังจิ้นเชิน โละสัตว์เลี้ยงของตนทิ้งแล้วไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร ไม่ใช้นัยน์ตาหงส์ยั่วยวนนั่นมองใครอีก เขาก็มองอีกฝ่ายไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

 

ไม่ได้มองอีกฝ่ายเป็นเพียงคู่แข่งการค้าที่ต้องกำจัด ไม่ได้เห็นเป็นคนมักมากโง่เขลาที่สักวันต้องตายเพราะโรคทางเพศ ไม่ได้มองเป็นนายท่านที่เอาแต่ใจรู้จักเพียงการเสพสุขกระทั่งถูกเขากระทำหลายต่อหลายครั้งยังหลงนึกว่าเป็นพวกสัตว์เลี้ยงชั้นต่ำนั่นปรนเปรอรสกามให้

 

โม่เหยียนรู้สึกว่าสิ่งที่ตนอยากได้จากใจปรากฏขึ้นตรงหน้าแต่เขากลับคว้าไม่ถึง หลิวซือเชี่ยนคล้ายเว้นระยะห่างจากเขาไปหลายก้าว ยอมรับการตามอกตามใจจากเฉินหลาง ยังดีที่ไม่โง่งมจนยอมให้เฉินหลางได้ขึ้นเตียงอีก ไม่งั้นเขาคงทนไม่ไหวแล้วฉีกกระชากคนลงจากฟ้า ย่ำยีจนแน่ใจว่าจะไม่มีทางหนีไปจากเขาได้อีก

 

“อะ..อือ..” เสียงครางเครือแบบนั้นเขารู้ดีว่าหลิวซือเชี่ยนต้องการอะไร เพียงแค่ปลายนิ้วไม่พอต่อเพศรสที่เคยได้ลิ้มลองหรอก หลิวซือเชี่ยนยามนี้เหมือนเด็กน้อยที่พยายามยืนหยัดด้วยตนเอง ไม่ยอมร้องขอความช่วยเหลือจากใคร เย่อหยิ่งเสียจนน่ารังแก

 

คนบิดกายยั่วยวนเปิดเผยช่องทางสีหวานสั่นระริก สองขาขาวเรียวยาวสั่นสะท้านเมื่อปลายนิ้วกดลึกลง แต่ถึงอย่างนั้นกลับยังไม่พอ โม่เหยียนมั่นใจว่านายท่านหลิวอาจเสร็จสมได้แต่ย่อมไม่รู้สึกพอใจในรสรักที่เกิดจากการกระทำตนเองหรอก

 

คนเคยชินกับการถูกกกกอดรุนแรง แล้วเพียงนิ้วมือจะเพียงพอหรือ

 

เขาเคยคิดว่าการแฝงตัวเข้ามาในคฤหาสน์สกุลหลิวมันน่าสนุกเท่านั้น นอกจากจะล้วงความลับได้แล้วยังได้ละเล่นกับนายท่านคนงามที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องการใช้ร่างกายสิ้นเปลือง แต่ตอนนี้กลับคล้ายจะเป็นความทรมานที่คอยดึงรั้งแขนขาไว้มากกว่า คนอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่เขากลับจับมากินไม่ได้

 

โม่เหยียนยืนรอจนกระทั่งอีกฝ่ายปลดปล่อยไปถึงสามครั้งจึงผ่อนลมหายใจออก ดับความกระหายที่ทำให้ลำคอแห้งผากและปวดส่วนล่างไปหมดทิ้ง ยกมือเคาะประตู...เคาะทั้งที่ตัวเขายืนอยู่ในห้องตั้งนานแล้ว

 

โม่ชิงหอบจนตัวโยน ดวงตาหรี่ปรือง่วงงุนเหลือเกิน เขาส่งเสียงตอบรับให้อีกฝ่ายพาเขาไปอาบน้ำใหม่อีกรอบ กลิ่นคาวอาบย้อมทั่วตัวขนาดนี้ยังไงก็หลับไม่ลง ร่างกายนี้ก็เหลือเกิน ไม่รู้จะกระสันอยากไปไหน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ชินกับความต้องการมากล้นของหลิวซือเชี่ยนเสียที

 

หลับตาลงรอรับการปรนนิบัติเต็มรูปแบบ คืนนี้เหนื่อยล้าเกินกว่าจะไล่ให้พ่อบ้านส่วนตัวคนนี้ออกจากห้องน้ำแล้ว

 

“ขออนุญาตนะครับ” โม่เหยียนวางคนในอ้อมแขนลงในอ่างน้ำอุ่นเหมือนเดิม ลงมือบีบนวดความเครียดขึงบนสองไหล่ของนายท่านแล้วจึงค่อยลากปล่อยนิ้วสู่กลุ่มเส้นผมนุ่ม ค่อยๆช่วยให้นายท่านหลิวได้ผ่อนคลายจนกระทั่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอหายไป

 

โม่เหยียนรู้ดี หลิวซือเชี่ยนหลับแล้ว

 

เด็กหนุ่มเก็บรอยยิ้มลง เขาที่คุกเข่าอยู่กับพื้นยันตัวคร่อมเหนือร่างที่หลับใหลไว้ ใช้ปลายจมูกทิ้งสัมผัสแผ่วเบาประหนึ่งแมลงปอแตะผิวน้ำบนผิวหน้าที่ยังคงมีกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ สูดดมความหอมที่เจอด้วยกามารมณ์ ไม่คิดกักเก็บแววตายามเหลือบมองลำคอระหงชวนให้ฝังรอยเขี้ยวไว้สักสองสามรอย

 

ผิวขาวขนาดนี้ แค่ดูดดึงขบเม้มแผ่วเบาคงทิ้งรอยแดงไว้ชัดเหมือนโปรยกลีบกุหลาบลงไปแน่ โม่เหยียนดึงคนที่ไหลไปกับความลื่นของอ่างอาบน้ำให้ศีรษะเล็กๆนั่นพิงอกตนไว้ สอดมือหนึ่งเข้าใต้แขนขาวลูบไล้ทั่วแผ่นอก จงใจปัดป่ายใส่ตุ่มไตสีหวานที่บิดเกร็งทันทีที่ถูกสัมผัส

 

อีกมือไล้วนรอบแอ่งสะดือก่อนทิ้งตัวลงเบื้องล่าง เกลี่ยผิวนุ่มลื่นครู่หนึ่งจึงค่อยคืบคลานเข้าสู่หลืบเร้นอ่อนนุ่ม สัมผัสดีมากจนแทบทนไม่ไหว สายตาจับจ้องใบหน้าหวานที่ยังหลับตาพริ้มสองแก้มแดงเรื่อ ริมฝีปากแดงน่าขยี้เผยอนิดหน่อยดูล่อลวง

 

หลิวซือเชี่ยนกำลังต้องการ แม้หลับอยู่แต่ร่างกายกลับซื่อตรง คนที่ตามปกติต้องถูกกกกอดจึงจะนอนหลับกลับไม่เรียกร้องหาอ้อมกอดมาหลายสัปดาห์มีหรือจะไม่ยินดีกับสัมผัสที่เขากำลังมอบให้ ปลายนิ้วที่ควักคว้านด้านในยิ่งเร่งเร้า ยังเห็นคนหลับบิดตัวใต้ผิวน้ำและส่วนหน้าที่ตื่นตัวชัดเจน ขนาดหลับอยู่ยังยั่วยวนขนาดนี้ เขาไม่แปลกใจสักนิดที่สัตว์เลี้ยงพวกนั้นพากันติดอกติดใจนายท่านหลิว

 

เสียงหายใจถี่กระชั้นดังขึ้นตรงอก โม่เหยียนหรี่ตามองคนที่กำลังจะถึงฝั่งฝันเพียงถูกกระตุ้นยอดอกกับช่องทางด้านหลัง ร่างกายนี้ช่างยั่วเย้าให้คนอยากฝากรอยรัก ลุ่มหลงตักตวงจนกว่าจะแหลกสลายเสียจริง รอยยิ้มยกขึ้นประดับใบหน้า เร่งเร้าจังหวะเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว จงใจรังแกกระทั่งปลายนิ้วถูกบีบรัดซ้ำๆถิบถี่

 

“เสร็จจากด้านหลังอีกแล้ว น่ารักจริงๆ” รังแกช่องหวานสีสดนั่นอีกสองสามครั้ง กลั่นแกล้งปลุกปั่นให้คงความกระหายไว้จึงค่อยถอนปลายนิ้วออก เกลี่ยมันลงบนกลีบปากนุ่มก่อนใช้ริมฝีปากตนประทับตราไว้

 

“หวังว่าจะหลับฝันดีนะครับ นายท่านของผม”

 

 

ทีแรกว่าจะตัดตั้งแต่ห้าหน้าแรก แต่ก็แบบ สั้นไปเนอะ

เหยียนเหยียนคนชั่ว ชิงชิงหนีไป//ยื่นเชือกให้เหยียนเหยียน

คิดว่าคงเดากันได้แล้วนะคะว่าความจริงเหยียนเหยียนรู้สึกยังไงกับนายท่าน นางมีแอบไม่พอใจ//กุมแก้ม

แต่เหยียนเหยียนชั่วร้ายมากจริง แอบกินนายท่าน//ปิดตากางนิ้ว

ในโลกนี้ชิงชิงเปลืองตัวเหลือเกิน//กำเดาไหล//ชูป้ายไฟให้เขาได้กัน

เจอกันตอนหน้าค่ะ เชียนหลันยังไม่ดราม่า รอดราม่าก่อนเนอะ

ด้วยรักหนักมาก...เชียนหลัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 489 ครั้ง

1,322 ความคิดเห็น

  1. #1253 fighting writeee♡ (@sedna0327) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 10:49
    มันแบบกระเ-้ยนกระหือรือ!!!
    #1253
    0
  2. #1223 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 14:48
    กางนิ้วปิดตา***
    #1223
    0
  3. #1204 ZhangQiwen (@SK_is_me) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 22:37
    ทอล์คของไรท์คือแทนใจมาก5555
    #1204
    0
  4. #1041 caretamutami (@caretamutami) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 22:00
    //ปิดตากางนิ้ว
    #1041
    0
  5. #1040 caretamutami (@caretamutami) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 21:59
    ชอบช่วงtalkอะ ขำไรท์555555
    #1040
    0
  6. #1030 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 17:13
    กรี๊ดดดด ฉากนี้คือสุดดดดด
    #1030
    0
  7. #912 Nuisahnatasa (@Nuisahnatasa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:46
    ร...ร้าย...กาจ
    #912
    0
  8. #871 ambrosia3 (@Ambrosia) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 19:54
    โออ ว้าววว
    #871
    0
  9. #759 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 08:41
    ชิงชิงหนีไป! นั้นมันหมาป่าห่มหนังแกะ!
    #759
    0
  10. #682 幸せ_ซาจิ (@1235813ny) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 15:31
    สุดยอดจริงๆ ตอนนี้ยังอยู่ได้ถึงวันนี้-///-
    #682
    0
  11. วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 19:07
    สัมผัสได้ถึงความยัน
    #655
    0
  12. #417 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 15:01

    พระเอกเด้กร้ายยยย หุหุ
    #417
    0
  13. #368 เรื่อยๆลอยๆ (@100943) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 10:37

    พระเอกตอนนี้มันร้าย
    #368
    0
  14. #50 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 12:09
    ร้ายมากค่ะะะะะ
    #50
    0
  15. #36 Jade-09 (@prawn39m2332) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 23:25

    //เลือดวายทะลักก
    #36
    0
  16. #35 saitgong (@saitgong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 23:09
    มันร้ายค่ะหัวหน้า!! ทอแหลเก่ง
    #35
    0
  17. วันที่ 18 เมษายน 2562 / 20:44

    เป็นการลักหลับที่...55555
    #34
    0
  18. #33 NightHeart (@NightHeart) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:07
    น้องชิงหนีปายยยย เด็กนั่นมันหมาป่าห่มหนังแกะนะลูกกก
    #33
    0
  19. #32 fiarist (@fiarist) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 10:02
    น้องง หนีไป มันร้ายค่ะหัวหน้า นี่เข้าขั้นรักจนคลั่งจนยันแล้ว
    #32
    0
  20. #31 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 09:49
    ชิงชิงหนีไป~~~ ไม่ต้องสนโม่เหยียนปล่อยให้คลั่งไปเลย~~ แล้วค่อยใช้กำลังชิงพลอยมา
    #31
    0