แม่นางน้อยร้อยวิชา

ตอนที่ 52 : ตอนที่ 52

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,314 ครั้ง
    21 ต.ค. 62

เซียวเยี่ยนหลันเบี่ยงกายออกเล็กน้อยให้อาจารย์ของนางเข้ามาดูของที่ก้นหลุมไม่ลึกนักนี้
เจินซีถิงยกสองนิ้วขึ้นปาดดวงตาทั้งสองเพื่อดูว่าสิ่งของที่เห็นอยู่นั้นมีพิษอะไรเคลือบไว้หรือไม่ อีกทั้งสามารถมองได้ว่านี่เป็นวิชาลวงตาที่มีผู้อื่นสร้างขึ้นหรือเปล่า
เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรก็เรียกหวังหูกับถังหยวนเข้ามายกกล่องสีทองใบเล็กออกจากหลุม
เมื่อเจินซีถิงเปิดดูทุกคนที่มองเห็นต่างก็ตื่นเต้น เพราะในหีบสีทองใบเล็กนี้มีเม็ดทองคำเม็ดเล็ก ๆ อยู่เต็มไปหมด บางเม็ดมีขนาดเท่าเล็บนิ้วก้อย บางเม็ดมีขาดเท่าปลายนิ้ว มองอย่างไรก็คือทองคำทั้งสิ้น
"อาจารย์ อาจจะมีหีบแบบนี้อีกก็ได้บริเวณนี้ เราลองขุดดูไหมขอรับ"
ศิษย์สายในของอาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งกล่าวด้วยเสียงไม่ดังไม่เบาราวกับหารือกับอาจารย์ของตน แต่การทำเช่นนี้ก็ทำให้เจินซีถิงรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง หากแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการใดออกไป
"อาจารย์ ข้าก็รู้สึกว่ามันต้องมีอีกแน่นอน อย่างไรเราลองช่วยกันขุดดูบริเวณนี้ดีหรือไม่"
เซียวเยี่ยนหลันเอ่ยพลางมองไปยังบริเวณรอบ ๆ ด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย เจินซีถิงเห็นนางเอ่ยเช่นนั้นก็รู้ว่านางคงรู้ว่ามีอะไรที่ดีกว่าหีบทองเล็กๆ ใบนี้ ไม่เช่นนั้นคงไม่เจาะจงตะโกนเรียกเขาให้ผู้อื่นมารวมตัวกันเช่นนี้
"ก็ดี ใครขุดเจอก็ถือว่าเป็นของคนนั้นเป็นอย่างไร"
เขากล่าวพลางหันไปถามอาจารย์ท่านอื่น ๆ เพราะอย่างไรการเดินทางครั้งนี้หากมีผลประโยชน์ใดย่อมต้องแบ่งปันให้สำนักด้วย แต่ตอนนี้พบเจอโชคลาภอย่างไม่ต้องเสี่ยงเช่นนี้จึงคิดว่าควรถือเป็นรางวัลให้ตนเองที่เดินทางปลอดภัยจนมาถึงที่นี่ได้
อาจารย์ท่านอื่นมีหรือจะขัดข้อง แม้จะเอ่ยด้วยความละอายต่อสำนัก แต่สุดท้ายก็ยังเอ่ยปากว่าศิษย์คนใดขุดพบเจอก็ถือว่าเป็นของผู้นั้น ทางสำนักจะไม่แตะต้องแบ่งโชควาสนานี้
ได้ยินเหล่าผู้อาวุโสกล่าวเช่นนั้น ศิษย์ทั้งหลายก็โห่ร้องออกมาด้วยความยินดี หวังหูและถังหยวนต่างก็คล้ายมีเปลวเพลิงลุกโชนจากดวงตาราวกับหมายมั่นว่าพวกเขาต้องขุดเจอสมบัติพวกนี้บ้าง แต่เสียงของแม่นางน้อยเพียงคนเดียวของขบวนเดินทางก็ดับไฟนั้นให้มอดลง
"ท่านทั้งสองช่วยไปดูต้นทางให้ข้าทางนั้นที ข้าปวดท้อง"
เซียวเยี่ยนหลันชี้ไปทางพุ่มไม้หนาที่อยู่ห่างออกไป เจินซีถิงจึงเอ่ยให้พวกเขาทั้งสองไปกับนางด้วย
"พวกเจ้าไปช่วยดูนางแล้วค่อยกลับมาก็ยังไม่สาย หากมีวาสนากับสมบัติอย่างไรก็ต้องได้มาครองอยู่แล้ว"
เจินซีถิงพูดเช่นนี้ทั้งสองก็ได้แต่ประสานมือก้มศีรษะรับคำก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ ตามศิษย์พี่คนงามไป
"ติดตามศิษย์พี่อาจจะได้มากกว่าของพวกนั้น" หวังหูกระซิบกล่าวกับถังหยวนที่ตอนนี้ทำท่าทางราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ
ถังหยวนได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกว่าวิญญาณตนประทับร่างแล้วจึงผงกศีรษะด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"พวกท่านรอตรงนี้นะ ข้าไปทำธุระตรงนั้น"
เมื่อพ้นสายตาจากจุดที่พบหีบทองนั้น เซียวเยี่ยนหลันก็หันมากล่าวกับพวกเขา ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในพุ่มไม้ด้านหน้า ถังหยวนกับหวังหูก็ยืนให้หลังคอยดูลาดเลาไม่ให้ใครมาแอบดูนางปลดทุกข์
เมื่อเข้าหลังพุ่มไม้เจ้าเหลืองน้อยก็ดิ้นให้เซียวเยี่ยนหลันปล่อยมันลง จากนั้นก็เดินเตาะแตะ ๆ ไปอีกเล็กน้อยแล้วกระโดดขึ้น ๆ ลง ๆ ตรงจุดนั้น
'รีบขุดแล้วเก็บมันเร็ว' เสียงเล็กกล่าวดังขึ้นในหัวของเซียวเยี่ยนหลัน นางรีบขุดตรงจุดนั้นลงไป กระทั่งลึกประมาณสองฉื่อ(ประมาณยี่สิบนิ้ว)นางก็เห็นสิ่งที่รูปร่างคล้ายรากไม้สีเขียวใสดั่งหยกชั้นยอด นางค่อย ๆ ขุดมันขึ้นมา
'รีบเก็บก่อน' เสียงเล็กกล่าวเตือนอย่างเร่งรัด เซียวเยี่ยนหลันก็ไม่กล้าชมดูอีกรีบเอ่ยคำว่าเก็บในใจ ของชิ้นนั้นก็หายไปจากมือ
เจ้าเหลืองน้อยพานางไปอีกสองจุดบริเวณใกล้ ๆ กัน โดยมีพี่เสือเป็นตัวช่วยขุดอีกหลุมหนึ่งจนรวบรวมได้ของทั้งสามชิ้น สิ่งที่ขุดเก็บมาได้ทั้งสามนั้นเป็นของเหมือนกันลักษณะเดียวกัน พอนางเก็บชิ้นที่สามเสร็จเรียบร้อยพวกมันทั้งสามต่างก็เร่งรัดให้นางออกจากจุดนี้แล้วรีบให้นางเหาะเหินเดินทางทันที
นางร่ายวิชาคาถาลวงตาไว้ทั้งสามหลุมให้เสมือนว่าไม่เคยมีใครขุดเจาะสิ่งใดบริเวณนั้น ก่อนจะรีบออกจากพุ่มไม้หนาทันที
แม้เซียวเยี่ยนหลันอยากจะเอ่ยถามอะไรพวกมันทั้งสามแต่ก็ไม่กล้าซักถามตอนนี้ ได้แต่รีบวิ่งออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
"รีบไปเร็ว อสูรร้ายกำลังจะมา"
เซียวเยี่ยนหลันใช้วิชาล่องลอยเหนือเมฆาลอยตัวออกจากพุ่มไม้ กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดให้ทั้งสองติดตามออกมาโดยไว
หวังหูและถังหยวนเองก็ไม่กล้าชักช้าเห็นนางมีท่าทีไม่ใช่ล้อเล่น พวกเขาก็รีบเร่งเร้าพลังเรียกใช้วิชาล่องลอยเหนือเมฆาทันที
"อาจารย์รีบไปกันเร็ว เจ้าของสมบัติมันกลับมาแล้ว"
เสียงตะโกนดังลั่นของเซียวเยี่ยนหลันที่มาถึงก่อนตัวของนางจะมาทำให้คนอื่นตื่นตัวไม่กล้าชักช้า เรียกกระบี่ออกมาขึ้นยืนพลางเหาะเหินขึ้นไป
สมบัติที่พวกเขาขุดพบมีกว่าสิบหีบด้วยกัน แต่ละหีบก็มีสิ่งของแตกต่างกันไป บ้างเป็นเม็ดยา บ้างเป็นสมุนไพร บ้างเป็นเครื่องประดับทองคำ บ้างเป็นหยกน้ำงาม ล้วนแล้วแต่เป็นของมีค่าทั้งสิ้น หากบอกว่าของพวกนี้ไม่มีเจ้าของให้ตายพวกเขาก็ไม่เชื่อ ยามนี้ได้ยินเสียงตะโกนเอ่ยเตือนด้วยความร้อนรนก็ไม่กล้าคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่นจึงพากันขี่กระบี่ขึ้นไปอย่างไม่อิดออด
แม้จะมีศิษย์บางกลุ่มที่ยังขุดหาสมบัติไม่พบ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าเอาชีวิตตนเองมาเสี่ยงกับสมบัติที่ไม่ทราบว่าจะยังมีอยู่อีกหรือไม่
หลังพวกเขาเหาะเหินขึ้นไปได้ประมาณหนึ่งก้านธูป เสียงคำรามดังกึกก้องสะท้อนลั่นไปมาคล้ายโกรธเกรี้ยวยิ่ง
"ฮู ดีนะหนีทัน"
เซียวเยี่ยนหลันเอ่ยกับอาจารย์ของนางที่ขี่กระบี่บินประกบนางด้านข้าง ด้วยกล้วว่าจะมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น ไม่ว่าจะทั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเจ้าตัวนั้นมันกำลังกลับมาถึงแล้ว"
เจินซีถิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เหล่าอาจารย์และคนอื่น ๆ ก็รอฟังคำตอบของนางเช่นกัน
"ก็เจ้าสามตัวนี่สิ พวกมันร้องงอแงราวกับกำลังจะต้องเผชิญความตาย ขนงี้ชี้ฟูขึ้นกันหมดทั้งสามตัวเลย ข้าเคยอ่านเจอมา ว่าหากสัตว์เล็ก ๆ รับรู้ถึงอันตรายมันจะขนตั้งและกระวนกระวาย ซึ่งทั้งสามตัวอยู่ดี ๆ ก็เป็นเหมือนกันหมดเลย ข้าเลยคิดว่าเจ้าของมันคงกลับมาแล้วน่ะ"
นางกล่าวพลางกระชับอ้อมแขนที่กอดพี่เสือและเจ้าเหลืองน้อยอยู่ โดยไม่สังเกตว่าพวกมันทั้งสามต่างกลอกตามองกันอย่างเศร้าสร้อย
'...นี่นางกล้าเอาพวกเราไปเปรียบกับเดรฉานชั้นต่ำพวกนั้นแล้วเหรอ'
ราชาพยัคฆ์เหมันต์กล่าวทางจิตกับเพื่อนทั้งสองอย่างอ่อนแรง
'ยังดีที่นางบอกว่าสัตว์เล็ก ๆ ไว้พวกเราโตเดี๋ยวนางก็เปลี่ยนความคิดเองแหละ'
ราชินีวิหควายุกล่าวอย่างคนปลงตก
'นางแค่พูดแก้ตัวไปตามสถานการณ์เท่านั้นแหละ... มั้ง'
ราชามังกรทองกล่าวแก้ตัวให้นางด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก
'เจ้าจิ้งเหลน เจ้ากล้าทรยศพวกพ้องเจ้าเองเพื่อประจบนางเช่นนี้ ต่ำช้าไปหรือไม่'
ราชาพยัคฆ์เหมันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงหยามเหยียดใส่ราชามังกรทองพลางกวาดตามองไปยังรูปลักษณ์อีกฝ่าย
'เจ้าพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เห็นเข้าใจ'
ราชามังกรทองเสตามองไปด้านบนกล่าวอย่างไม่รู้ไม่ชี้
'หึ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ว่าตรงนั้นมันเป็นรังของญาติเจ้าที่มันเคยแย่งสมบัติเจ้าไป'
ราชาพยัคฆ์เหมันต์กล่าวอย่างได้ใจ
'ใคร ใครกล้ามาแย่งสมบัติจากข้า เหอะ หากข้าไม่เห็นว่ามันจนยิ่งกว่าจน ทำให้เสียเกียรติตระกูลมังกรอย่างข้า ข้าไม่ทางแบ่งสมบัติพวกนั้นให้มันดูแลหรอก'
ราชามังกรทองกล่าวอย่างไม่ยินยอมพลางอธิบายให้อีกฝ่ายฟังด้วยน้ำเสียงร้อนตัว
'ข้าก็ว่าที่ตรงนั้นมันคุ้น ๆ ที่แท้ก็เป็นของไอ้จิ้งเหลนอัปลักษณ์นั่นนะเอง'
ราชินีวิควายุกล่าวราวกับกำลังค้นหาข้อมูลของอีกฝ่าย ก่อนจะถามราชาพยัคฆ์เหมันต์อย่างสงสัย
'ทำไมเจ้าจำได้ดีจังเจ้าเสือขี้เกียจ'
'เขาย่อมต้องจำได้ดีสิ เพราะเขี้ยวของเขาเกือบเคยหักเพราะกัดลงไปยังหางของเจ้านั่น ฮ่าฮ่า'
ราชามังกรทองกล่าวพลางหัวเราะ จึงถูกมือเสือตะปบเข้าไปหนึ่งที
"อย่าเล่นกัน ๆ เดี๋ยวตกลงไปจะทำอย่างไร"
เซียวเยี่ยนหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ ๆ เพราะพวกมันทั้งสามขยับตัวไปมาอยู่ตลอด ไม่เหมือนเวลาที่วิหคแปดปีกมาเกาะที่ไหล่ของนาง ทั้งสองแทบคล้ายฝั่งรากลงกับไหล่นางไม่กระดุกไม่กระดิกแม้แต่น้อย
พอนึกถึงวิหคแปดปีก เซียวเยี่ยนหลันก็หันไปดูพวกมันที่ยามนี้เกาะอยู่บนไหล่ของผู้อาวุโสใหญ่อย่างเรียบร้อย
"ทำไมพี่นกหนึ่งพี่นกสองไม่มาเกาะไหล่ข้าแล้วล่ะ"
เซียวเยี่ยนหลันเอ่ยถามพลางจ้องมองพวกมันทั้งสองอย่างคิดถึง
ผู้อาวุโสใหญ่ก็เอ่ยปากให้พวกมันทั้งสองไปหาเซียวเยี่ยนหลันได้ เพียงแต่พวกมันก็ยังคงนิ่งเฉยไม่ขยับแม้แต่น้อย เซียวเยี่ยนหลันจึงได้แต่ยู่ปากกล่าวว่าไม่มาก็ไม่เป็นไร
แม้วิหคแปดปีกจะอยากไปแค่ไหน แต่ยามนี้มีราชินีของหมู่วิหคอยู่ตรงนั้น พวกมันก็ไม่กล้าไปยืนตีเสมอเด็ดขาด ได้แต่มองปราณบริสุทธิ์รอบตัวของนางถูกดูดดึงเข้าสู่ร่างทั้งสามที่อยู่ตรงนั้นอย่างอิจฉา
ทั้งสามเห็นนางกล่าวดุอย่างไม่จริงจังก็ไม่เกรงกลัว ยังยื่นมือยื่นปีกยื่นเท้าใส่กันอยู่เนือง ๆ
'พวกเจ้าจำเรื่องเก่า ๆ ได้ดีนัก พวกเจ้าแบ่งจิตออกมากี่ส่วนกันแน่'
ราชินีวิหควายุกล่าวถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
'ก็ไม่เยอะหรอก ข้าแค่ความจำดีน่ะ'
ราชาพยัคฆ์เหมันต์กล่าวตอบ
'ข้าก็ความจำดีมากเหมือนกัน'
ราชามังกรทองกล่าวสำทับ
'หึ พวกปากดีรักตัวกลัวตาย ทิ้งให้ข้าทุ่มเทอยู่เพียงผู้เดียว'
ราชินีวหควายุกล่าวอย่างแง่งอน ด้วยความทรงจำที่ยาวนานนั้นนางจำได้เพียงบางช่วงบางตอน หากแต่ตอนที่กำลังสละร่างเดิมนั้นยังคงจำได้แม่นยำอยู่ จึงรู้สึกว่าถูกทั้งสองเอาเปรียบเสียได้
'ก็ไม่ใช่เพราะหวังดีต่อเจ้าหรอกเหรอ'
เสียงของสองบุรุษดังขึ้นพร้อมกันอย่างเอาใจนาง
'แต่ก็น่าจะบอกกันล่วงหน้าบ้างนิ'
น้ำเสียงแง่งอนของหญิงสาวกล่าวขึ้นอย่างน้อยใจ พาให้อีกฝ่ายรู้สึกผิดขึ้นมา
'เป็นเพราะเจ้าจิ้งเหลนทองเลย ที่อ่อนแอทำให้พวกเขาพลาด'
ราชาพยัคเหมันต์กล่าวปัดไปให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
'ข้าพลาดจริง ข้ายอมรับ'
น้ำเสียงที่หดหูของราชามังกรที่ตอบกลับ ทำให้ราชาพยัคฆ์เหมันต์และราชินีวิหควายุได้แต่ถอนหายใจ
'เรื่องมันผ่านมาแล้ว พวกเราก็ลืม ๆ มันไปเถอะ'
ราชินีวิหควายุกล่าวขึ้นอย่างปลดปลง
'พวกเจ้าว่า"เจ้านั่น"จะยังอยู่ตรงนั้นหรือไม่'
ราชาพยัคฆ์เหมันต์ครุ่นคิดก่อนเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา
'เจ้ายังอยากสละร่างอีกรอบ?' ราชามังกรทองกับราชินีวิหควายุเอ่ยถามขึ้นพร้อมกันอย่างขุ่นเคือง
'ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน'
'ไม่เหมือนอย่างไร'
'ครั้งนี้เรามีแม่นางน้อยกับบุรุษนิรันดร์กาล'
ทั้งสองได้ฟังที่ราชาพยัคฆ์เหมันต์กล่าวก็คิดตาม แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าบางทีหากลองอีกครั้ง เรื่องนี้อาจจะเป็นไปได้ก็ได้
'แต่พวกเขาจะยอมเหรอ'
ราชินีวิหควายุกล่าวถามอย่างลังเล ความคิดของเขาค่อนข้างเข้าท่ามากทีเดียว
'แม่นางน้อยไม่ใช่เรื่องยาก หากแต่บุรุษนิรันด์กาลนั้นข้าไม่ค่อยมั่นใจ'
ราชาพยัคฆ์เหมันต์ถอนหายใจพลางตอบอย่างท้อแท้
'ถ้าพวกท่านบอกข้าว่า"เจ้านั่น"ที่พวกท่านกล่าวถึงคืออะไร บางทีถ้าข้าสนใจอาจจะร่วมมือด้วยก็ได้นะ'
เสียงละมุนคล้ายกำลังยิ้มของบุรุษเอ่ยดังขึ้นในจิตของทั้งสาม ทำให้ทั้งสามถึงกลับหันไปมองบุรุษชุดขาวที่อยู่ไม่ไกลจากแม่นางน้อยนัก
'ท่าฟังพวกเราคุยกันได้อย่างไร!'
ทั้งสามกล่าวอย่างตกใจ ด้วยเพราะช่องทางสื่อสารที่พวกเขากล่าวนั้นย่อมต้องเป็นเพียงผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันเท่านั้นถึงได้ยิน!
'นี่ท่านบรรลุถึงขั้นนั้นแล้วเหรอนี่'
ราชินีวิหควายุกล่าวอย่างเลื่อนลอย ด้วยไม่คาดว่าบุรุษนิรันดร์กาลที่ดูอ่อนเยาว์ผู้นี้จะมีจิตวิญญาณของผู้ที่อยู่สูงสุดในหล้าได้


ช่วงนี้งานเยอะมากค่ะ ต้องมาพิมพ์มือถือที่บ้าน ลงค่ำหน่อยนะคะช่วงนี้ ละก็จะลงจนจบแน่นอนค่ะ พอจบแล้วก็จะทำแพคเกจขาย คนที่ตามอ่านมาก็อ่านฟรีจนจบเลยค่ะ หลังจบสักวันสองวันถึงขายค่ะ ซึ่งน่าจะอีกนานกว่าจะจบ 555 อุดหนุนนิยายเรื่องอื่นของไรท์ไปก่อน หรือไปจ่ายเหรียญอาจตอนฟินๆได้ที่ fictionlog ค่ะ ตอนนี้ขายแค่ตอนเดียวอยู่ค่ะ #งานขายก็มา 555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.314K ครั้ง

1,264 ความคิดเห็น

  1. #712 Cha_Yok (@yoksari) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 12:18
    ฮืออออ เรือประมุขจริงๆใช่มั้ยคะไรท์ อย่าหลอกให้รีดดีใจเล่นน้าาาา
    #712
    0
  2. #709 ployreudeejaitad (@ployreudeejaitad) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 00:58
    สนุกๆๆๆ
    #709
    0
  3. #708 nana-za125804 (@nana-za125804) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 23:20
    สนุกมาก สู้ๆๆนะค่ะ
    #708
    0
  4. #706 pacharasaeten (@pacharasaeten) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 20:54
    ติดหนึบยิ่งกว่าสามีก็นิยายเรื่องนี้
    #706
    0
  5. #704 Nupu0112 (@Nupu0112) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 12:49
    สู้ๆๆคร้า

    รอทุกวัน..
    #704
    0
  6. วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 10:47
    สู้ๆค่าาาาาา
    #703
    0
  7. #702 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 09:04
    รอออออ
    #702
    0
  8. #701 104139116 (@104139116) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 07:55
    จะออกเล่มไหมค่ะ
    #701
    0
  9. #700 tongbo2552 (@tongbo2552) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 04:50
    นิยายเรื่องจะจบหรอไม่ขอรับ ท่านนักเขียน ถ้าไม่เขียนต่อก็น่าเสียใจยิ่ง
    #700
    0
  10. วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 01:27
    นึกไม่ออกว่าเขาจะรักกันยังไง5555555 แต่น้องๆน่ารักมากกกกแงง
    #698
    0
  11. #697 Black_Rose1610 (@0982750533) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:07
    พอนึกภาพเหลืองน้อยทีไร ทำไมชั้นนึกถึงเฟอบี้5555555
    #697
    0
  12. #695 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 22:13
    เราเอ็นดูเจ้าสามตัวนี้มากเมื่อไหร่นางเอกกับพระเอกจะเริ่มมีใจให้กันสักทีเราขอคนที่ครอบครองมิติร่วมกับนางเอกเป็นพระเอกนะไม่เอาศิษย์ร่วมสำนักนางเอกนะ...ชอบตอนอาจารย์กับนางเอกร่วมกันแสดงละครมาก555
    #695
    1
    • #695-1 White-Lie (@686226) (จากตอนที่ 52)
      21 ตุลาคม 2562 / 23:23
      เห็นด้วย10/10
      #695-1
  13. #694 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 22:08
    แสบจริงๆทั้งคนและสัตว์อสูร55555555555555
    #694
    0
  14. #693 White-Lie (@686226) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:33
    น่ารักนึกภาพออกน้องเหลืองกระโดเหยงๆ ป.ล.น่าจะพวกเรามากกว่าพวกเขานะคะ
    #693
    0
  15. #692 baochompoo2525 (@baochompoo2525) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:28

    ชอบมากๆค่ะ.. รออ่านทุกวัน.. เมื่อไหร่พระเอกนางเอก.. เค้าจะปิ๊งกันสะที
    #692
    0
  16. #691 Unchisa Warintornnuwat (@kraindeer) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:22
    รอนะคะไรท์
    #691
    0