[Fic Naruto]Give Me All Your Heart! หัวใจของเธอ...ขอผมนะ

ตอนที่ 9 : Chapter 8 นอนค้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    8 เม.ย. 56

cinna mon

Sakura talk
                                ท้องฟ้าสีเหลืองอมส้มบอกเวลาปลายๆเช้ามืด(???) ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ
นี่คือบรรยากาศการมาส่งกาอาระกลับแคว้นที่หน้าประตูหน้าบ้านโคโนฮะ เฮ้อออ
~
                “แล้วเจอกันนะซากุระ เดี๋ยวมาเยี่ยมบ่อยๆ”
                “เดินทางดีๆนะ ไว้เดี๋ยวชั้นไปเยี่ยมที่ซึนะบ้าง เทมาริ”
                “ไปบอกลาทางโน่นเถอะ เค้ารอเธออยู่นะ”


                                หลังจากที่ความเงียบปกคลุมมานาน เสียงห้าวๆของเทมาริก็ดังขึ้นข้างหลัง ก่อนเธอจะจับไหล่
แล้วผลักชั้นเข้าใส่กาอาระ
!? ชะ ชั้นยิ่งทำใจไม่ค่อยได้อยู่นะ -///-
                “กาอาระ นายเอ่อออ
~  ...ไม่รู้จะพูดไรดี มือที่ว่างยกขึ้นมาเกาหัวแก้เขินและพยายามหลบตาร่างสูงที่มองมา
ไม่ว่างเว้น ไม่ใช่ว่าชั้นจะร้องไห้นะ แต่มีบางคนที่บอกว่าแววตาชั้นมันส่อถึงความเหงาเอามากๆ เลยไม่อยากให้
กาอาระเห็นน่ะ
_  _lll
                “เป็นไร -_____-
                “ก็เปล่าซะหน่อย”   ชั้นพูดขึ้น แล้วเบือนหน้าหนีอย่างอัตโนมัติ
                “ฮึ
! ไม่ต้อง...เหงาไปหรอก”   !!!O\\\O กะ กาอาระเค้าใช้มือเชยคางชั้นขึ้น =\\\\\\=
                “เออๆ ไม่เหงาหรอกน่า อีกอย่างชั้นไม่ใช่กระต่ายนะ ที่เวลาเหงาแล้วจะตายน่ะ ปล่อยได้แล้วน่า”
                “ฮึ...เดี๋ยวก็รู้”   หลังจากที่เถียงกันมาถึงประโยคนี้ เค้าก็กระตุกยิ้มมุมปากด้วย >\\\\\< อึก! ใจเต้นๆ
                “นาย...จะมาอีกมั้ย -///- ”    ชั้นถามออกไปได้ไงเนี่ยยย
~
                -____- ถามทำไม...เดี๋ยวก็ได้...ไปหาอยู่ดี”  !!!?O\\\O
                “หือออ~?.... เอาเถอะ เดินทางดีๆนะ แล้วก็นี่ยาเสบียงศึก ชั้นทำเผื่อไว้ให้นาย”  
ชั้นยื่นยาเสบียงศึกที่ห่อด้วยผ้าให้เค้า “แต่ถ้าขี้เกียจแบกนัก จะเอาคืน...ก็ไม่ว่า”  ก็เผื่อเค้าไม่ถูกใจ เอาคืนซะก็ดี อืม
                “เอามา ขอบใจ...ไปล่ะ”
                “ไปดี (มาดี) นะ”
                               

                                หลังจากที่กาอาระแย่งยาเสบียงศึกไปจากมือ ก็บอกลานิดๆแล้วออกวิ่งทันที แต่นั่นก็ทิ้งปริศนา
ไว้บางอย่าง
=.=” ชั้นจะต้องไปหาเค้า...ที่แคว้นซึนะงั้นหรอ? หลังจากที่หลุดออกมาจากความคิดเรื่องเปื่อย
พอลองเพ่งมองอีกที พวกกาอาระก็วิ่งลับสายตาไปซะแล้ว เมื่อรู้ดังนั้น ชั้นเลยเดินกลับบ้านทันที เพื่อไม่ให้เป็นการ
เสียเวลาปรุงยาแก้หวัดสำหรับซาสึเกะ
                           

                                   ถึงตอนนี้จะเป็นเวลาเช้ามากๆอยู่ บรรยากาศรอบข้างระหว่างเดินกลับบ้านก็ยังคงครึกครื้น
ราวกับว่า ทุกๆคนพร้อมที่จะเริ่มวันใหม่แล้ว สมกับที่เป็นโคโนฮะจริงๆ บรรดาเกะนินวิ่งไปๆมาๆเพื่อทำภารกิจระดับ
D
... =_=;; เดี๋ยวนะ! พูดถึงเกะนิน นารูโตะกับซาสึเกะก็ยังเป็นเกะนินอยู่เลยนี่ ทั้งๆที่เทพกันซะขนาดนั้น
พวกนั้นทำเหมือนระบบเกะนินจูนินมันเป็นเรื่องติ้งต้องไปเลยแหะ 555
                “ปรุงยาๆ”

                                เมื่อความคิดส่วนมากเข้ามาในสมองแล้วผ่านออกไปได้ซักพัก ชั้นก็รู้ตัวขึ้นมาว่าถึงบ้านแล้ว(!?)
เมื่อรู้ดังนั้น ก็เริ่มปรุงยาทันที เผื่อไว้ว่าใครบางคนกำลังรออยู่
                            

                                 เวลาผ่านไปพอสมควร ซึ่งตอนนี้ก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงแล้ว ยาเสร็จก็พอดี โดยไม่ลืมแบ่งส่วนที่
จะเอาไปให้ซาสึเกะ และส่วนที่จะใช้เองหลังทำกับข้าวกินเองข้าวเสร็จ  หลายๆคนคงสงสัยว่า อย่างฮารุโนะ ซากุระ
คนนี้ ที่ขนาดทำยาเสบียงศึกก็แทบจะกินไม่ได้ จะมาทำอาหารกินเองเนี่ยนะ
!? 555 อย่าดูถูกกันขนาดนั้น
เพราะว่าไม่ค่อยมีคนอยู่บ้าน มันเลยกลายเป็นความจำเป็นที่ต้องทำอะไรกินเองบ่อยๆ 555

                                พอทำธุระโน่นนี่เสร็จชั้นก็เอายาส่วนของซาสึเกะที่เตรียมเอาไว้ใส่กระเป๋าแล้วเดินออกไป
จากบ้านทันที จนถึงตอนนี้ก็อยู่หน้าคอนโดซาสึเกะเค้าแล้ว(เวลาเดินไป ...ไวยิ่งกว่าลมตด
=w=’’)

ก็อกๆๆ

               
                                เสียงเคาะดังขึ้นหน้าบานประตูของห้องพักซาสึเกะ ...เค้าจะอยู่มั้ยนะ
แอ็ดดด
~
               

                                !และแล้วซาสึเกะก็เปิดมันออก ซึ่งท่าทางเค้ายังกะเพิ่งตื่น ดูหน้าเค้าซึมๆโทรมๆไงไม่รู้อ่ะ! =[]=
                “เอ่อออ~ ชั้นเอายามาให้หน่ะ”  ชั้นพูดขึ้นด้วยสีหน้าหวาดๆ
                “เข้ามาก่อนสิ”
                “อือ” ก่อนจะตามเค้าเข้าห้อง แล้วมานั่งที่โซฟา “นายกินข้าวรึยัง”
                “ยัง ” ซาสึเกะตอบเสียงเรียบ...น่ากลัวอ้ะ
T^T
                “เดี๋ยวชั้นทำให้เอามั้ย?”
                “ก็ดี”

                               
                                เมื่อได้รับคำตอบ ชั้นเลยเดินมาที่ตู้เย็นบ้านเค้า ก่อนจะกวาดสายเพื่อหาของสำหรับอาหารมื้อนี้
อืม...มันก็มีหลายอย่างอยู่นะ อันที่จริง...เค้ามีวัตถุดิบให้ทำอาหารบานเต็มตู้เย็นเลย
! =_=;; เยอะกว่าที่บ้านชั้นอีก
 ถ้าอย่างงั้น...ทำซุปมิโซะกับปลาซาบะทอดให้เค้าแล้วกัน
                “อ่ะ เสร็จแล้ว มากินสิ” อาหารเสร็จไวยิ่งกว่าลมตด ชั้นก็เรียกร่างสูงที่นั่งอยู่หน้าทีวี
                “อือ”
                               

                                เสียงสั้นดังขึ้นจากคนตัวสูง ก่อนเค้าจะเดินมาที่โต๊ะ แล้วลงมือกินอาหารที่เตรียมให้
สร้างความแปลกใจให้ชั้นอย่างมาก ...ทำไมน่ะหรอ?............
                “ไม่ต้องรีบกินก็ได้ นี่น้ำ เดี๋ยวติดคอกันพอดี” ใช่แล้ว เค้ากินเหมือนกับว่าไม่ได้แตะอาหารมาชาติกว่าๆ

                “..........................” ซาสึเกะไม่ได้พูดอะไร แค่หยิบน้ำมาดื่มตามคำแนะนำ
                “ซาสึเกะคุง เป็นไรรึเปล่า ทำไมดูโทรมๆ?” ชั้นเริ่มทนความสงสัยและเป็นห่วงไม่ไหว เลยถามออกไป
                “ไม่ได้กินนอน ตั้งแต่เมื่อวาน”
!!! O_O
                “เห้ย!!! แล้วทำไมไม่......”
                “รอยาเธออยู่
=_= O[]O ห้ะ เค้าบ้าไปแล้วหรออออ~ แค่รอยาชั้นเนี่ยนะ!?
                “นายจะบ้าหรอ! กว่าชั้นจะซื้อวัตถุดิบ กว่าจะปรุงยาอีก นี่ถ้าชั้นไม่เอามาให้ นายไม่ตายไปเลยหรอ!
                “ก็ไม่แน่
=__=
                “เฮ้อออ
~  นายนี่นะ”   ชั้นถอนหายใจก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ก็ดูเค้าสิ ทำตัวอย่างกะเด็กๆเลย
                “......................”
                “กินเสร็จแล้วก็นี่...ยา”
                “ขอบใจ
=___=
                               

                                หลังจากที่คุยกันมาได้ซักพัก ร่างสูงก็ทานอาหารจนหมดลงอย่างรวดเร็วและน่าตกใจ
ก่อนชั้นจะให้ซาสึเกะทานยาที่เตรียมมาให้ ...ซาสึเกะ นายนี่น้า
~ กลายเป็นเด็กไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
อ้อ
!? จริงสิ! ชั้นเกือบลืมบอกเรื่องสำคัญกับเค้าไปเลย
                “ซาสึเกะคุง อย่าลืมไปสอบจูนินนะ จะมีอีกทีก็ปีหน้า ไม่ต้องหักโหมฝึกหรอก ระดับนายเป็นโจนินได้
แล้วด้วยซ้ำไป”
                “อือ”   อยู่กับแล้วเค้าชั้นดูเป็นคนพูดมากไปเลยอ่ะ
=___= เย็นชาไม่เปลี่ยนเลยน้า~
                “แล้วก็นะ...นายรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของแสงอุษาบ้างมั้ย?”
                “ทำไม
!?
                “555 ไม่มีไรหรอก แค่ถามไว้หน่ะ
^ ^ กินเสร็จแล้วใช่มั้ย เอาจานมาสิ เดี๋ยวชั้นล้างให้ ”
                               

                                พอชั้นเริ่มถามประเด็นของแสงอุษาขึ้นมา เค้าก็ตีสีหน้าตึงเครียดทันที ซาสึเกะ...ทำไมนาย
ชอบทำเหมือนกำลังแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวนะ...? ระหว่างที่กำลังยืนคิดอยู่หน้าซิงค์ล้างจาน ก็รู้สึกได้ทันทีว่าเหมือน
มีอะไรบางอย่างมาสวมกอดจากด้านหลัง...
!O_O
                “ซะ ซาสึเกะคุง!!!?  O\\\O
                “โทษที ขออยู่แบบนี้ซักพักนะ เหนื่อย!...นิดหน่อย” 
                “...เป็นอะไรไป
!? ซาสึเกะคุง”
                “......ถึงเวลาแล้วเธอจะรู้เอง”
!O_O เค้าพูดอะไรน่ะ!?
                “...ซาสึเกะคุง?”  
                                ชั้นยังไม่ทันล้างจานเสร็จ ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
-///- ถึงตอนนี้เค้าก็ยังคง
ไม่คลายอ้อมแขนแกร่งที่โอบรอบเอวชั้นอยู่ แต่พอประโยคสุดท้ายหลุดออกจากปาก ร่างสูงก็เงียบไป
ก่อนจะผละออกจากชั้น
                “.........”
                “ซาสึเกะ นายเป็นไรไป?”
                “เป็นคน
=_=; ...ว่าแต่เธอ ทำไมเมื่อกี้ไม่เรียกชั้นว่าซาสึเกะคุง”  .....=[]=; ห้ะ!?
                “ชะ ชั้นไม่เรียกนายว่า ซาสึเกะคุงแล้วมันผิดหรอ”
                “ผิด
! เพราะฉะนั้น ชั้นจะลงโทษ” .....!!! ละ ลงโทษ!? =[]=;;
                “ยะ ยังไงอ่ะ?”  อะไรของเค้าเนี่ยยย~
                “คืนนี้เธอต้องนอนนี่” !!! O\\\\O
                               

                                หลังจากที่ซาสึเกะหลุดประโยคนั้นออกมา ชั้นก็ถึงกับสตั้นไปวินึง(!?) จะบ้าหรอซาสึเก้~~
ชั้นเป็นผู้หญิง จะให้มานอนกับผู้ชายได้ไง >\\\O
                “ไม่เอา! ไม่ได้หรอกนะ” 
                “ไม่งั้น...ชั้นจะไปนอนบ้านเธอ”  ทำไงดี
!!!......มานอนห้องผู้ชายก็ไม่ดี ให้ผู้ชายเข้าบ้านก็เสียหาย T\\\\T
                “จะดีหรอ =\\\0\\\=
               
=_=; เธอมีทางเลือก??”

                               
                                T\\\T อะไรกัน อยู่ๆก็โดนซาสึเกะบังคับ นายเป็นไรของนายเนี่ยยย~ เมื่อก่อนเห็นนายเบื่อขี้หน้า
ชั้นจะเป็นจะตาย แล้วไหงตอนนี้มาบังคับให้ทำเรื่องแบบนี้กัน เมื่อกี้ก็เข้ามากอดที ซาสึเกะ
! นายต้องการอะไรเนี่ย?
แต่ก็อย่างที่เค้าพูด ชั้นไม่มีทางเลือกจริงๆนั่นแหละ เพราะฉะนั้นคงต้อง....
                “ตกลง ชั้นนอนกับนายก็ได้”
                “ฮึ
! งั้นก็ไปกันได้แล้ว” !?O_O
                “ไปไหน”
                “ไปบ้านเธอไง เอาเสื้อผ้ามานอนนี่”
                “อ่ะ...อือ
-////-
                              

                                เมื่อข้อตกลงเป็นอันเสร็จสิ้น เราก็เดินมาที่หน้าบ้านชั้น  “คลาย!” ชั้นเข้าบ้านด้วยวิธีเดิม
ดูคนตัวสูงกว่าจะขำๆนิดๆ ไม่นานหลังจากนั้นพวกเราก็ทำธุระเสร็จ แล้วพากันกลับบ้านท่ามกลางบรรยากาศยามเย็น
ของหมู่บ้าน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เราตัดมาที่บ้านซาสึเกะเลยดีกว่า

                “เดี๋ยวชั้นทำอาหารเย็นให้ละกัน”
                “ชั้นช่วย” ร่างสูงเสนอตัวเป็นผู้ช่วยทันที เมื่อรู้ว่าถึงเวลาทำอาหารเย็น
                “งั้นช่วยหั่นหัวหอมกับแครอทนะ”
                “อือ”
                               

                                เมื่อได้รับตำตอบ ชั้นก็ตั้งไฟต้มน้ำเพื่อทำเมนูของเย็นนี้ ซึ่งก็คือสตูว์ผักกับเนื้อ แล้วก็ข้าวปั้น
ซุปมิโซะ ระหว่างที่รอน้ำเดือด เสียงแปลกๆจากคนข้างๆก็ดังขึ้น(
!?)

                ต็อกๆๆๆ ฮึกๆ.......สะ เสียงอะไรอ่ะ ไอฮึกๆนั่นน่ะ เมื่อกวาดสายตาไปมองอีกที ก็พบว่า...
                “เห้ย
!!! ซาสึเกะคุงเป็นไร?  O[]O ชั้นไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ยเนี่ย? ...เค้าร้องไห้อยู่!!!
                “สะ แสบตา หัวหอมมันแสบตา” ซาสึเกะพูดแบบติดๆขัดๆ แล้วเอามือที่จับหัวหอมไปขยี้ตาอีก!
โอ้ยย~ ตายแล้วซาสึเก้~~
                “มา เดี๋ยวชั้นหั่นเอง นายไปดูซุปเถอะ แล้วอย่าเอามือไปขยี้ตาอีกนะ”  จริงๆเล้ยยย แต่จะว่าไปมันก็
แสบตาจริงๆนะ พอชั้นเริ่มหั่น น้ำตาก็เริ่มไหล
T^T ชั้นเองก็ไม่ได้หั่นมานานแล้วด้วย แสบตาจริง!?

                ต็อกๆๆๆ ฮึกๆ โอ้ยย~
                “ซากุระ!!! 
                               

                                TTOTT ชั้นหั่นอยู่ดีๆ น้ำตาไหลเต็มหน้าเลยทำให้ภาพพล่ามัวไปหมด จนเผลอหั่นไปโดนนิ้วชี้
เลือดออกเลย
T^T เจ็บครับเพ่ มองทางก็ไม่เห็น จะเอามือมาเช็ดน้ำตาออกก็ไม่ได้ ช่วยชั้นที TTOTT
                “โทษทีนะ ชั้นไม่ได้หั่นมานานน่ะ”  โอยเจ็บอ่ะ มองไม่เห็นทางเลย
                “ไปนั่งก่อน”  ซาสึเกะพูดขึ้น ก่อนจะนำทางชั้นไปนั่งที่โซฟา “เอานิ้วมานี่” แล้วเค้าก็ดึงนิ้วชั้นไป
.... เลีย
!!! O\\\\\\O
                “ซะ ซาสึเกะคุง เดี๋ยวชั้นทำเองก็ดะ....”  ชั้นยังไม่ทันเอ่ยจบ เค้าก็เปลี่ยนจากเลียเป็น...ดูด!!  O\\\\\\O
                             

                                ร่างสูงเริ่มดูดตรงปลายนิ้ว แต่เลือดก็ยังไม่หยุดไหล ซาสึเกะเลยดูดนิ้วอีกครั้งและแรงขึ้น
ราวกับว่าเลือดชั้นมันอร่อยนักหนา ซึ่งคราวนี้ดูดไปถึงโคนนิ้วเลย
O\\\\O  ไม่นะ!? ทำไมดึงนิ้วออกจากปากเค้าไม่ได้
T\\\T นายจะจับแน่นไปไหนซาสึเกะ!? ชั้นไม่มีแรงแล้วเนี่ย! จะละลายแล้ว~ ปล่อยซักทีเซ่~ T\\\T
                “ซาสึเกะคุง พะ พอได้แล้ว >
\\[]\\< เสียงของชั้นดังขึ้นด้วยแรงเฮือกสุดท้ายจริงๆ หน้าร้อนไปหมดเลย
                “โทษที พอดีเลือดเธอมันอร่อยหน่ะ”
  !!!! O\\\[]\\\O
                “ห้ะ!!! อะไรนะ O\\\[]\\\O”
                “ทำอาหารต่อเถอะ เดี๋ยวก็ไม่ได้กิน”
                “อะ อ้อ นั่นสิ
O\\\O
                             

                                ซุปมิโซะพร้อมแล้ว ชั้นบอกให้ซาสึเกะทำสตูว์ผักแต่เค้าบอกว่าทำไม่เป็น ฮ่าๆๆ
ว่าแล้วทำไมเหลือของในตู้เย็นเยอะนัก ก็เจ้าของมันทำอะไรไม่เป็นเลยน่ะสิ
=*=;;  ชั้นเลยเอาผักเจ้าปัญหาที่หั่นไว้
ใส่ลงหม้อที่มีเนื้อต้มอยู่ ก่อนจะให้เค้านั่งเฝ้ามันเดือด ในขณะที่ชั้นทำข้าวปั้นอยู่
                “เดือดแล้ว ซากุระ”  เสียงของซาสึเกะดังขึ้นจากด้านหลัง
                “ใส่จานเลย...เอ่อออ ทำเป็นมั้ย”  ...ก็ไม่แน่ใจหนิ ว่าเค้าจะเอาใส่จานเป็นอ่ะ
=w=”
                “ทะ ทำเป็นสิ”  ฮ่าๆ ดูเค้าแอบเขินนิดๆด้วย ชั้นรู้จุดอ่อนนายแล้วนะ ซาสึเกะ ^O^
                “ข้าวปั้นก็เสร็จพอดี งั้นเอาไปวางที่โต๊ะเลย”
                               

                                ตอนนี้อาหารเสร็จหมดแล้ว แน่นอนว่าฝีมือชั้นต้องอร่อย ระหว่างกินเราก็คุยกันเรื่องทั่วไป
ชั้นถามซาสึเกะเค้าเรื่องเพื่อนกลุ่มเหยี่ยว ตอนเค้าเล่ามันดูออกแนวบ่นๆนิดๆ เค้าบอกว่าคารินน่ะคล้ายๆกับชั้นสมัยก่อน
แต่คารินน่ารำคาญกว่า ชั้นเลยคิดว่าคารินเค้าคงชอบซาสึเกะเอามากๆแน่เลย
ดูเป็นผู้หญิงที่เทิดทูนความรักเอาจริงๆน่ายกย่องจะตาย นายก็ไปว่าเค้าเนอะ...ซาสึเกะ ส่วนซุยเงซึกับจูโกะ
พอซาสึเกะเล่า    ชั้นก็ว่าสองคนนั้นมีมุมขำๆเหมือนกัน ฮ่าๆๆดีแล้ว อย่างน้อยชั้นก็รู้จักซาสึเกะในปัจจุบันมากขึ้น
ซาสึเกะเองก็ถามเรื่องของชั้น พอชั้นบอกว่า ตั้งใจหาตัวเค้ายิ่งชีพ เค้าก็ขำด้วยอ่ะ
=\\\\\\\=
                “เธอเป็นนินจาแพทย์แล้ว เก่งเหมือนกันหนิ”
                “ไม่ขนาดนั้นหรอก ฮ่ะๆ นายเองก็เก่งล้นฟ้าเลยนะ
^ ^
                “อือ ฝึกหนักเหมือนกัน”
                “เอาเถอะ กินเสร็จแล้ว เดี๋ยวชั้นเอาจานไปเก็บให้นะ”
                “เดี๋ยวชั้นช่วย”  
                “งั้นช่วยยกจานมาให้หน่อยล่ะกัน”
                             

                                ชั้นรับหน้าที่ล้างจานส่วนแก้ว...ปล่อยให้เป็นหน้าที่ซาสึเกะเค้า เพราะไม่คิดว่า
เค้าจะล้างจานเป็นหน่ะ
=_=  แต่พอชั้นหันไปดู.......รู้มั้ยชั้นเห็นอะไร ซาสึเกะกำลังนั่งมองดูแก้ว ที่อยู่
ในซิงค์แล้วก็เปิดน้ำใส่แก้วเท่านั้นเอง
T^T ชั้นซึ้งจนอยากจะร้องไห้เลยอ่ะ นายล้างแก้วก็ไม่เป็นสินะ ซาสึเกะ
                “ซาสึเกะนายทามอารายของนายยย
~” ชั้นถามอย่างผิดหวังโคตรๆ ก็ดูเค้าดิ
                “ละ ล้างแก้วไง” เฮ้ออออ
~ หนักใจจริง
                “ใครเค้าล้างกันอย่างง้านนนน
~ ” ชั้นเดินเข้าไปล้างแก้วที่เค้าใส่น้ำไว้ =_= แล้วมาล้างจานต่อ
                             

                                หลังจากที่ภาระการล้างจานหมดลง ชั้นเลยมาตกลงกับซาสึเกะว่าใครจะอาบน้ำก่อน และแล้วชั้น
ก็ได้เกียรติให้ไปอาบทีหลัง
=*= ด้วยเหตุผลที่ว่า นี่บ้านเค้า เลยจำใจต้องอาบทีหลัง ไม่นานนักซาสึเกะก็
ออกจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อตระกูลอุจิฮะ กับกางเกงขาสั้นสบายๆ แล้วก็กล้วย? ทำไมนายชอบกินกล้วยจังนะ

=w=”
                “ไปอาบน้ำต่อสิ”  เมื่อรู้ดังนั้นชั้นจึงเข้าห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวกับชุดนอนสีชมพูอ่อนขาสั้น
แขนสั้นที่เตรียมมา
                             

                                ห้องน้ำบ้านเค้า ที่อาบน้ำมันเป็นแบบฝักบัวมีห้องกั้น กับพวกโถส้วม ชั้นแขวนเสื้อผ้าเอาไว้
ตรงที่แขวนแล้วเข้ามาอาบที่โซนอาบน้ำ จะว่าไปคอนโดนี่หรูใช้ได้เลยนะ แต่แล้ว ระหว่างการอาบน้ำแสนสบายนั้น
                แกร็ก พรึบ
!!!
                               

                                เหมือนมีเสียงใครเข้ามาในห้องน้ำ แต่เพราะที่กั้นเนี่ยมันทึบมากเลยมองไม่เห็นว่าใคร
รวมกับเสียงน้ำก็ดังจนชั้นแทบจะไม่ได้ยินอะไร เฮ้อออ
~ คงไม่มีไรหรอกมั้ง ของที่ซิงค์ล้างหน้าอาจจะตกก็ได้
                                ใช้เวลาไม่นานนัก ชั้นก็อาบน้ำเสร็จ ก่อนจะนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว แล้วเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ
เพื่อจะมาหยิบเสื้อไปใส่  แต่ว่า...............
!!!O_O เสื้อที่เอามาแขวนไว้มันหายไปไหน? เมื่อรู้ดังนั้น
ชั้นจึงตัดสินใจตะโกนถามซาสึเกะจากข้างในห้องน้ำ
                “ซาสึเกะคุง เห็นชุดนอนชั้นมั้ย?” 
                “อยู่ที่เตียง”
!!!=[]=;; นี่ชั้นลืมไว้ข้างนอกหรอ!?
                “หยิบให้หน่อยสิ”
                “ออกมาเอาเอง”
=_= จำไว้นะนาย ขอแค่นี้ก็ช่วยไม่ได้
                               

                                หลังจากหมดประโยคอันน่าโมโหของร่างสูง ชั้นก็เปิดประตูออกแล้วก้าวออกไปเล็กน้อย...
พรืด เห้ยยยยยยย~....ตึง
!!!!!!!
                “โอ้ยยย~” เสียงแรกคือเสียงลื่นเปลือกกล้วย(อีกแล้ว =*= ) ตามด้วยเสียงร้องของชั้น ต่อมาคือเสียง
ก้นกระแทกพื้น
!? เจ็บๆๆๆ TOT
                “ฮึ...เจ็บมั้ยล่ะนั่น”  หง่ะ! ซาสึเกะพูดขึ้นออกแนวเย้ยๆ ดูเค้าไม่ตกใจเลย นายวางแผนเอาไว้แล้วแน่เลย
แล้วก็เดินมาทางชั้นอีก จะมาซ้ำเติมกันรึยังไง
TOT
                “นาย!!! ทำอะไรหน่ะ” ซาสึเกะย่อตัวลงมาหาชั้น แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พลางเข้ามากระซิบข้างๆหู
                “ลงโทษ”
!!!O///O เอาอีกแล้วเรอะ
                “ทะ โทษอะไรอีกหล่ะ
=\\\0\\\=
                “โทษฐานที่เธอหัวเราะชั้นตอนหั่นผัก แล้วก็ล้างแก้ว”
!!! แค่เนี่ย =[]= .......!!! เห้ยลืมไป.....ชั้น...
               
O[]O นายออกไปก่อน ให้ชั้นเปลี่ยนเสื้อก่อนสิ ชั้นอยู่ในผ้าขนหนูผืนเดียวนะ >\\\\<
                “ไม่ ลงโทษสภาพนี้แหละ สะดวกสุด”
                                หลังจากหมดประโยค รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวของร่างสูง
พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะ...

กร็อบ!!! โอ้ยยย~!!! O\\\\\<

                             
                                เค้ายื่นหน้าเค้ามาใกล้มาก แล้วฝังเขี้ยวลงที่ต้นคอชั้น จนเลือดซิบ นะ นายแกล้งไรชั้นอีกเนี่ย
T\\\T ทำไมหน้ามันร้อยแบบนี้ อึก! ซาสึเกะ! นายเอาหน้าหล่อๆของนายออกไปก่อนได้มั้ย
ก่อนที่ชั้นจะโรคหัวใจกำเริบ แถมเจ็บอีกต่างหาก
                “โอ้ยยยย~ ” เจ็บจริง
! T\\\\\T
                “เจ็บหรอ โทษทีเดี๋ยวชั้นช่วย”  ชั้นยังไม่ทันจะเถียง เค้าก็เลียที่ต้นคอ ตรงที่เค้ากัดมัน
จนรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆจากลิ้นของเค้า อึก
! หยุดนะซาสึเกะ ชั้นจะไม่มีแรงแล้ว T\\\T ชั้นพยายามผลักซาสึเกะออก
แต่แรงก็ต้องยวบหายไปเมื่อเค้าเริ่มเปลี่ยนจะเลียมาดูดแทน หยุดเถอะซาสึเกะ ชั้นไม่มีแรงแล้วจริงๆ
หัวใจก็เต้นแรงไม่หยุดเลย แถมหน้าต้องแดงมากแน่ๆ
                “ซะ ซาสึเกะคุง พอแล้ว
! ชั้นใช้แรงเฮือกสุดท้าย ผละออกจากเค้า ร่างสูงเองก็ขยับออกแล้ว
ตวัดลิ้นเลียมุมปากที่มีเลือดชั้นติดอยู่
=\\\\= นายนะนาย ฝากไว้ก่อนเถอะ
                “อร่อยจริงๆ” 
!!!O\\\O
                “อะไรอร่อย เดี๋ยวเถอะซาสึเกะคุง เอาเสื้อชั้นมาได้แล้วนะ”
                “ก็ได้”
                                ซาสึเกะทำท่าไม่พอใจนิดๆ ก่อนจะเดินไปเอาเสื้อมาให้ แล้วชั้นก็รีบเข้าไปเปลี่ยน
ในห้องน้ำทันที พลางใช้วิชารักษาแผลที่ซาสึเกะทำไว้ แต่มันก็ไม่หายไปซักที
T\\\T หัวใจยังเต้นแรงไม่หายเลย
มือทั้งสองข้างยกขึ้นมากุมที่หน้าอก เมื่อกี้มันอะไรกัน แทบจะไม่มีสติเลย
T\\\\T
                “นายนอนเตียงไปเลย ชั้นจะนอนโซฟา”  พอชั้นออกมาจากห้องน้ำ ก็สั่งเค้าทันที
                “ไม่ เธอนอนเตียงเถอะ”
                “ชั้นให้เจ้าของห้องนอนโซฟาไม่ได้หรอกนะ”
                “ใครบอกว่าชั้นจะนอนโซฟา ชั้นจะนอนเตียงกับเธอนั่นแหละ”
!!!O\\\[]\\\O
                “จะบ้าหรอ ไม่เอา ไม่ดะ...”
                “อยากมีรอยแดงอีกที่รึไง”
=\\\\\= ขะ ขู่กันนี่หว่า
                “กะ ก็ได้”
                                ให้เถอะซากุระ
!? สุดท้ายเธอก็แทบขัดอะไรเค้าไม่ได้เลย ยังไงคืนนี้หมอนข้างนี่แหละ
ที่มีประโยชน์ที่สุด ชั้นเอามันมากั้นไว้ระหว่างเรา  ก่อนชั้นจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด..............

Sakura talk end
__________________________________________________________________________
                                TTwTT เป็นไงบ้างคะรีดเตอร์ หลายคนเค้าเชียร์กาอาระ เเต่ดิฉันกลับเเต่งคู่นี้มาให้
พอใจมั้ยเอ่ย? TOT ฝากเม้นบอกด้วยน้าาาา~ เเล้วพบกันตอนหน้า ^ ^) /

เหมือนเดิมนะจ้ะ ธีมสวยๆจาก Cinnamon Theme


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

265 ความคิดเห็น

  1. #261 cheesesatit2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 13:45

    เกะนี่มันร้ายมากเลยค่าาาาาาา/สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่าาาาาาาาาาาาาา

    #261
    0
  2. #244 kitty cat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 14:35
    ได้เรียนรู้คำศัพท์จากนิยายนี้คำเดียว ฟิน>_<
    #244
    0
  3. #210 ต้น (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 13:21
    เกะเหมือนเด็กจริงด้วย ไมไม่เหมือนเมื่อก่อนเรย
    #210
    0
  4. #193 _Rose_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 11:58
    -.,- สะกดได้คำเดียว  ฟิน  
    #193
    0
  5. #162 กิ่ง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 23:24
    เกะมันต๊องขึ้นง่ะ!=[]=
    #162
    0
  6. #142 SilverWolf (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 22:50
    ซากุร้าาาา ฉ๊านอิฉาเธออออออว์
    ว่าแต่ว่า คันกุโร่ไม่มีบทบาทเลยแฮะ
    ปล. ซาสึเกะ นายจะเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว
    #142
    0
  7. #125 noojujaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 10:04
    เฮ้ยยย ไม่ใช่กาก้าซากุหรา???
    #125
    0
  8. #124 mintty555 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 17:40
     อัพพพพพพพพพพ
    #124
    0
  9. #123 สุดย0ด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 19:54
    กาก้าซากุ หรือซาสึซากุ อ๊ากกก >///
    #123
    0
  10. #122 Aishiteru_/M3w (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 22:49
    กำลังฟินนนกับกาอาระ>///< มีเชยคางมีอะไรกันด้วย แอร๊ยย///
    แต่พออ่านไปอ่านมาเจอซาสึเกะ....เซ็งเป็ด- -
    แต่ไรท์เตอร์แต่งเก่งมากเลยค่ะ^^ยังไงก็ ขอคู่กาอาระ เถอะ-นะ-คะ!:)//ออกแนวกดดันนักเขียน
    #122
    0
  11. #116 akimotoayumi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 04:09
    เอากาอาระของเขาคืนมาน้าาาาา
    #116
    0
  12. #115 ~Zom Uร้า Uอ ^O^~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 21:59
    ฟินกาอาระตอนที่เชยคางขึ้นมา >__< ทำไมไม่จูบลาซะทีล่ะ (?) แต่ก็ต้องไปสินะ

    ทำไมน้า ส้มถึงฟินกับกาอาระแบบนี้ *0* ซาสึเกะก็ดีนะ แต่ตอนนี้ขอกาอาระก่อน 55555555555555

    อัพต่อนะคะ ไรเตอร์
    #115
    0
  13. #114 春奈 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 21:36
    ซะ ซาสึเกะ นายบ้าขึ้นมากเลย  มีการไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อวาน เพราะรอยา 
    แล้วยัง มีการลงโทษแบบนั้นอีก ขโมยชุดนอน เด็กจริง ๆเลย
    ปล.  แบ่งบทให้คนอื่นบ้าง ซาสึเกะ  
    #114
    0