[Fic Naruto]Give Me All Your Heart! หัวใจของเธอ...ขอผมนะ

ตอนที่ 12 : Chapter 11 สักวัน...ริมฝีปากนั่น ต้องเป็นของฉัน!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    7 พ.ค. 56

cinna mon

Sasuke Talk (มากจากไหน!?)


                “ทะ ทุกคนแอบฟังอยู่สินะ = =++”  =___=;;
                                สวัสดี ...หลายๆคนอาจจะงงที่ผมมาเป็นผู้บรรยาย(!?) อย่างที่รู้กันดี ผมอุจิวะ ซาสึเกะ เรื่องนั้นชั่งมันก่อน มาดูทางซากุระที่กำลังตกใจหน่อยๆ(มั้ง) เพราะเมื่อเปิดประตูมาก็พบว่าพวกผม ประกอบไปด้วยผม
เจ้านารูโตะ คาคาชิ และเทมาๆ อะไรซักอย่าง แอบฟังเธอคุยกับไอ้แพนด้านั่นอยู่  รีดเดอร์หลายๆคนคงอยากรู้ล่ะสิว่า เรื่องมันไปมาอย่างไง เดี๋ยวจะเล่าให้.............
ย้อนเวลา
~

                               
                                แอ็ดดดด~ เสียงเปิดประตูโค้งอันหรูหราดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายกว่า 3คนเดินออกมา
นี่คือบรรยากาศหลังจากการพวกเราโดนไอแพนด้าไล่ออกมานอกห้อง
=__=;;
                “นี่ซากุระจังเค้าคุยอะไรกับกาอาระหรอ?”  =___=;; ถามมากจริง ไอหน้าแมว
                “อยากรู้ก็ฟังสิ”
!แล้วยัยสี่จุกนี่ใครกัน? เห็นซากุระเรียกว่าเทมาๆ อะไรซักอย่าง
                “อ้าว
!!! เทมาริ ทำไมมาอยู่ข้างนอก ไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนซากุระข้างในอ่ะ”
                “ไม่หล่ะ ชั้นว่าแอบฟัง 2คนนั้นคุยกันท่าจะหนุกกว่า”  ถ้าบุคคลที่สามออกมาอย่างงี้คงมีไรให้ฟังเยอะน่า
ดูอยู่หรอก

                                หมับ!!! =___= นึกภาพคน 4คนนั่งเบียดกันกับพื้น แล้วแย่งกันเอาหูแนบประตูความกว้างประมาณ
2เมตร...ลำบากจริงแท้
                “ไดเมียวมีข้อความฝากบอกมาว่า
ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันอ่ะนะ -__-;;  ” ถ้าจะคุยกันด้วยเรื่องแค่นี้
ก็ไม่เห็นต้องไล่พวกผมออกมาเลยนี่ ...ไอ้แพนด้าคิดจะทำอะไรกันแน่
                “อ่า... เข้าใจแล้วล่ะ
^ ^;;  เสียงของซากุระดังขึ้น ...ฮึ! สนิทกันจริงนะ
                “ทางซึนะเองก็ด้วย ถ้าหากการเดินทางมาของไดเมียวครั้งนี้ล้มเหลว ความไว้วางใจของคนในแคว้นฮิโนะคุนิ
ที่มีต่อแคว้นซึนะจะลดลงอย่างมาก ไหนจะเรื่องการเจรจาระหว่างแคว้นอีก ขอบคุณในฐานะคาเสะคาเงะ”  ยอกันไม่เลิกเลยแหะ สองคนนี้
=__=;;
                “ไม่เป็นไรหรอก แต่ก็ยังดี ที่นายยังจำชั้นได้นะ” ความจริง ถ้ามันลืมเธอได้ก็ดี
                “อือ....ชั้นอยากให้...เธอดูไรหน่อย”  ผมหน้าจะมีเนตรสีขาว จะได้รู้ว่ามันเอาอะไรให้เธอดู
                “ดะ ดอกฟอเก็ตมีน็อตที่ชั้นให้นายนี่ ยังเก็บไว้อีกหรอ???”  ซากุระให้ดอกไม้หมอนั่น
!!!
                “จะได้รู้ไง......ว่าชั้นจะไม่มีวันลืมเธอ”  !O_o;; ไอ้เจ้า... กาอาระ! นี่แก...
               
!!!อะไรนะ O\\\O   นาย... ไม่ตายดีแน่กาอาระ
                “โทษที ...พอดีมีงานต่อ...ถ้าว่างเมื่อไหร่....จะพาไป....เดินเล่นละกัน”   ดูท่าว่าผมมีงานต้องทำแล้วสิ
                “อะ อือ งั้นขอตัวก่อนนะ
>\\\< เมื่อรู้ว่าเธอจะเดินมา ผมจึงขยับตัวออกจากบานประตู แต่ในขณะเดียวกันนั้น คนอื่นๆที่ร่วมแผนการยังคงออกันอยู่ที่หน้าประตู   ...มีเฮล่ะทีนี้ =___=;;

                      
                                กลับมายังปัจจุบัน~
                “ซากุระ!!! อย่าเข้าใจผิดนะ พวกเราไม่ได้แอบฟังเธอ คือว่า....”  ยัยสี่จุกพูดอย่างลนลาน ก่อนจะมองหาตัวช่วย
                “คะ คือพวกเราล้มหน่ะ ชั้นผลักเอง ลงเลยไปกองที่พื้นหน้าประตูไง”  ไม่เนียนเลย คาคาชิ
=_=;;
                               

                                หึ่ง~ หึ่ง~ หึ่ง~
                                =__=;; มันไม่ใช่เสียงยุงที่ไหน แต่เป็นเสียงบรรยากาศมาคุๆ ที่ซากุระสร้างขึ้น ซึ่งมันทำให้ผมรู้ว่า เธอไม่เชื่อคำแก้ตัวของคาคาชิเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากเธอก้มหน้าอยู่ผมเลยไม่สามารถสังเกตแววตาเธอ  แต่พอมองไปรอบๆก็พบว่านารูโตะออกอาการหน้าซีดอย่างหนัก ไม่ต่างกับคาคาชิเท่าไหร่ หมอนั่นเหงื่อแตกขั้นโคม่า
                “พวกนาย
~” เสียงเธอราบเรียบ และรากยาว  ราวกับจะเตือนสติผู้ที่กระทำผิด เละแน่งานนี้
                “ซากุระจัง คะ คือชั้นไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ
!!!”  นารูโตะทำท่าจะวิ่งหนี แต่ดูจากทรงแล้ว ผมว่าคงไม่ทันทำไมหน่ะหรอ...
ผลัก
!!! อ้ากก~ ตูมมม~
                               

                                รายที่หนึ่ง นามอุซึมากิ นารูโตะ จมดินไปแล้วครับ ท่านผู้อ่าน =___=;; เรามาดูรายต่อไปกัน
                “อาจารย์คาคาชิค๊า~ โก-หก-ไม่-เนียน-เล้ย~  =__=;;; ขนลุก!!!
                “ซะ ซากุระ เดี๋ยวคือ...(3)...(2)...(1)..............(0)  อั้ก!!! ร่างของรายที่สอง นามฮาตาเกะ คาคาชิ ถูกสตาฟติดผนังเรียบร้อย เอาไปเลย 10คะแนนเต็ม ...และรายต่อไป...คงผม  -__-;;
                “............................”  เธอไม่พูดอะไร แต่ขาสองข้างย่างมาทางผมช้าๆ ก่อนที่จะ...


                                โป็ก!!! O\\\O!!!!!!
                                ซากุระเขกกระบานผม(ไม่ได้แรง  แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเบา ;;=___=) แต่ที่ทำให้ผมตกใจคือ
การกระทำแบบนี้มันเหมือนของใครบางคน ที่ผม...คิดถึง
! ดูท่าว่าผมจะหน้าแดงนิดๆแหะ แต่ไม่นานนักร่างบางของ
ซากุระก็เดินลับสายตาไปด้วยความโกรธ ก่อนที่จะมีจูนินของทางซึนะคนนึงเดินพาพวกเราไปพักผ่อนตามห้องที่จัดเตรียมไว้....

                               
                                แสงแดดสีส้มอ่อนๆทอดผ่านหน้าต่างทรงกลม บ่งบอกว่าถึงเวลาเย็นค่อนค้างมากแล้ว
เตียงขนาดประมาณสี่ฟุตเป็นที่รองรับตัวผมอยู่ ดวงตากลอกไปทั่วห้องอย่างน่าอารมณ์เสีย มันเป็นเพราะสภาพของ
ที่พักผม ที่ทางซึนะจัดหาให้ เฟอร์นิเจอร์อายุเท่าพ่อผมได้ เก่าไม่ต่างไปจากเตียงหรือหน้าต่าง แม้แต่ประตูเองยัง
ไม่มีลูกบิดเลย
=__= ...แต่อย่าเข้าใจผิดไป ผมไม่ได้เรื่องมากอยากได้ห้องพักหรูหราหรอก แย่กว่านี่ผมก็ประสบมาแล้ว  แต่เพราะบังเอิญไปเห็นห้องพักของซากุระมา หนึ่งเตียงขนาดคิงไซด์ สองที่นั่งดูวิวข้างหน้าต่างซึ่งว่ากันว่า เป็นมุมดูอาทิตย์ตกที่ดีที่สุดแล้ว รวมถึงเฟอร์นิเจอร์หรูหรามากมาย และที่สำคัญที่สุด สามแจกันที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบ
ดอกไม้แห่งความรัก ทั้งหมดนี่เจ้ากาอาระเป็นคนเตรียมให้เธอด้วยตัวเอง คงจะเดาได้สิว่า           

                เจ้าแพนด้ามันคิดยังไงกับซากุระ ถึงได้ลงทุนทำให้กันขนาดนี้ ผมเดาว่าหมอนั่น คงได้คะแนนไปเต็มๆ
=___= ซึ่งจะล้ำหน้าผมมั้ย ก็ไม่แน่เหมือนกัน


                                ปัง!!! ...=w=;;

                “ซาสึเกะ! ว่างมั้ย?!!”  =___=;; ไอ้เจ้านารูโตะ ก็รู้ว่าประตูมันไม่มีลูกบิด เปิดให้มันดีๆหน่อยก็ไม่ได้
                “โทษ  แต่ไม่ว่าง
=__=”
                “อ้าว!! ก็เห็นนั่งเฉยๆ นายนั่งสมาธิอยู่รึไง”  วอนโดน ...ตีน (=[]= เกะแรงอ่ะ)
                “....เปล่า”

                “แล้วนายทำไรอยู่มิทราบ??” ทำหน้ากวนเบื้องล่างอีก มันน่าถีบนัก ชักจะคันเท้าแล้วแหะ
                “รอใครบางคนอยู่”  นานจนเห็ดงอกแล้วด้วย
                “ใครบางคน??? นายหมายถึงใครหน่ะ”
                “นินจาแพทย์ เพื่อนนายมั้ง”
                “เฮอะๆๆ
=___=;; ซากุระจังสินะ นายยังดีโดนแค่เขกหัว ชั้นสิ...ดำดินเลยนะเว้ย!? 


ก๊อก ก๊อก ก็อก!!!       เสียงเคาะประตูดังขึ้น พูดถึงก็มาเลย...
                “เข้ามาสิ ซากุระ”  ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เผื่อจะเป็นเครื่องเตือนใจเธอว่าควรจะทำตัวอย่างไรต่อ
                “ขะ ขออนุญาตนะ”  เธอก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง ควบคู่กับการมองสำรวจไปทั่วห้อง
                “งั้น ทั้งสองคน ชั้นขอตัวก่อนนะ” 
=___= นารูโตะ?        
                “จ่ะ
! แล้วเจอกันนะ”
                               

                                เมื่อสิ้นเสียงร่างบางนามซากุระ เจ้านารูโตะก็หายตัวไปไวกว่าความเร็วแสง =___= ซึ่งการกระทำของหมอนั่นเพิ่มปริศนาให้ผมบางอย่าง ...ถ้าจำไม่ผิด นารูโตะมันชอบซากุระไม่ใช่รึไง... แต่การทิ้งหญิงที่ตัวเองรักไว้กับผู้ชายคนอื่นอย่างผม มันดูจะสวนทางกันนะ
                “เจ้านารูโตะมันชอบเธอไม่ใช่รึไง? น่าจะมาเกาะแกเธอนะ”  ผมกดเสียงเรียบ บวกกับไม่มองหน้าเธอ
                “คือว่า...นารูโตะเค้าคบกับฮินาตะเรียบร้อยแล้วหล่ะ”  ???
=___=;;
                “ฮินาตะ...คือใคร?”  จำไม่ได้
               
O_o!!! ก็คนที่น่ารักๆ ลูกตระกูลฮิวงะไง”  พอเถอะ ถึงถ่ายรูปมาให้ดู ผมคงจำไม่ได้หรอก
                “อือ  แล้วมาทำไมไม่ทราบ?”
                “คะ คือฉันจะมาขอโทษ ...ที่เมื่อกี้เขกหัวนายไปน่ะ
 -///- ”  ฮึ! เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ
                “เธอจะมาขอโทษทำไม? ในเมื่อสิ่งที่พวกฉันทำมันผิดจริง” 
=___=;; ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ
                “ก็เห็นว่านายไม่ค่อยสบายใจ แล้วก็ดูเหมือนจะโกรธชั้นด้วย เลยจะมาขอโทษ”
                “โกรธ?
!! เธอรู้รึไงว่าชั้นโกรธเรื่องอะไร???”
                “ชั้นทำให้ซาสึเกะคุง ไม่สบายใจ...มั้ง”
                “ ...แล้ว
=___=” ผมพูดแล้วเงยหน้ามองซากุระ
                “หายโกรธรึยังอ่ะ” ร่างบางพูดขึ้นเสียงเบา หน้าขึ้นสีราวกับลูกตำลึง
                “..........ยัง
!!!......”
               
O_o!!! อ้าว ทำไมอ่ะ ก็ชั้น...”
                “ยังไม่พอ”  นั่นสินะ ได้โอกาสทั้งที จะปล่อยไปได้ไงล่ะ
                “จะให้ทำอะไรอีกหล่ะ
=\\\\\=”  ขาทั้งสองของร่างบางเริ่มก้าวถอยหลังอย่างระแวง เอ้ะ! หรือเขินกันแน่ ฮึๆๆ!!!
                “หลับตาแล้วนั่งลง ก็เป็นอันพอ =___=
                “หะ
?!!! นายจะทำอะไร??? O\\\\O”  ฮึ! คงจะบอกอยู่หรอก
                “ไม่บอก
! แต่ถ้าไม่ทำ......ก็อย่าหวังว่าชั้นจะหายโกรธเธอ”
                “เฮ้อออออ
~ ก็ได้ นี่ชั้นเชื่อใจนายนะเนี่ย”  =__= ช่างน่ายินดียิ่ง
                               

                                ไม่นานนักเปลือกของเธอก็ถูกบังคับให้ปิดลง ใบหน้าที่ขึ้นสีอยู่แล้วก็แดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
ผมเลื่อนเข้าไปใกล้ช้าๆ จนตอนนี้เราสามารถสัมผัสลมหายใจของกันและกันได้เลย ดวงตาถูกกลอกลงไปตรง
ริมผีปากอิ่มสีชมพูอ่อนที่ไม่ได้เติมแต่งใดๆ มันชั่งน่าเย้ายวน ใบหน้าเริ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ตำแหน่งที่ริมฝีปากผมจะประกบกับของร่างบางได้................
                ฟิ้ว
~ ฟิ้ว~ !!!!!!!O_o
                “จุ๊บ!!!”
                “อ้ะ!!! นะ นาย”
               
=___= ลืมตาได้แล้ว”
               
O\\\O ซะ ซาสึเกะคุง มือของเธอถูกยกขึ้นมากุมที่หน้าผาก...
                               

                                ใช่แล้ว ผมไม่ได้จูบเธอ เป็นเพราะลมที่พัดมาบางๆ เตือนสติผมให้รู้ว่า เรายังคงอยู่ในฐานะ
เพื่อนกัน แล้วอีกอย่าง มันทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่า ถึงผมอย่างนั้นไป คงไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้นกว่าเก่า ตอนนี้จึงทำได้เพียง
ประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเธอเบาๆเท่านั้น แต่สักวัน ในสักวันหนึ่ง...

ริมฝีปากนั่น ต้องเป็นของผม!!!


Sakura Talk
                               -/////-  คงรู้แล้วใช่มั้ยว่าชั้นโดนจูบที่โหนกเมื่อกี้ ยอมรับเลยว่าหน้าชั้นยังแดงไม่หาย ไม่รู้ทำไมพวก
ผู้ชายเค้าเก็บอาการเก่งจังนะ ดูอย่างชั้นสิ นี้ขนาดออกมาจากสถานการณ์แล้วชั้นยังหน้าขึ้นสีอยู่เลย นี่ไม่นับเรื่องใจเต้น
ด้วยนะ อ้อ
!!! ลืมบอกไปว่าตอนนี้ชั้นอยู่ที่หน้าที่ทำงานของคาเสะคาเงะ ก็ออกมาจากที่พักของซาสึเกะค่อนค้างนานแล้ว
มารอกาอาระตามนัดเท่านั้นแหละ
                “มาพบใครหรอครับ มีธุระอะไรรึเปล่าคุณ
~.......”  เสียงทักทายของโจนินคนหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง
                “ฮารุโนะ ซากุระ เอ่อออ
~ พอดีมาพบท่านคาเสะคาเงะน่ะค่ะ”
                “อ้อ
!!! คุณฮารุโนะ ท่านคาเสะคาเงะรอพบข้างในห้องทำงานแล้วครับ”  =___=; รออยู่แล้วแหะ
                “ขอบคุณมากนะคะ”  ไม่นานจากนั้นนัก ชั้นก็เดินมาที่หน้าประตูห้องทำงานของกาอาระ ก่อนจะเคาะประตู 

....ก๊อก ก๊อก ก๊อก
!!!
                “เข้ามาสิ ”  รออยู่จริงๆด้วยแหะ =__=;; นี่เกรงใจนะเนี่ย
                “ขออนุญาต” และแล้วฉันก็เปิดประตูเข้าไป ขณะเดียวกันนั้น ร่างสูงที่นั่งบนเก้าอี้อยู่ตรงหน้าก็หันมามองพอดี
                “.................” 
=[]=;; เงียบ! ให้ตายเถอะ! เค้าเงียบบบบ~ (=_= ใจเย็นๆ // ไรเตอร์ )
                “ไง จะไปเดินเล่นกันมั้ย”  ชั้นเปิดประเด็นถาม หลังจากทนความเงียบไม่ได้
                “ห้องพัก ชอบรึเปล่า
-__- ”  ไปคนละเรื่องเลย! แต่จะว่าไป ชั้นชอบมากเลยห้องพักที่นายจัดให้หน่ะ
                “อื้อ ชอบค่ะ สวยมากเลยล่ะ ขอบคุณนะ
^0^
                “อือ ก็ดีแล้ว...ไปเดินเล่นกัน หิวรึยัง”
                “กินมานิดหน่อยแล้วหล่ะ แต่จะกินอีกหน่อยก็ไม่ว่า”  ยิ่งถ้าเป็นของหวานล่ะก็...ใช่เลย
!!!
                “งั้นของหวานเป็นไง”  =__=;; หง่ะ! เค้าอ่านใจฉันได้หรอ??
                “เอาสิ
!!! อยากกินอยู่พอดี^___^”
                               

                                เมื่อเราตกลงกันเสร็จว่าจะไปทานของหวานกัน กาอาระก็ขอตัวไปเปลี่ยนเป็นชุดธรรมดาๆ ก่อนร่างของเราทั้งสองจะพากันมาที่ย่านการค้าขนาดใหญ่กลางแคว้นซึนะแห่งนี้ ระหว่างทางเดินมา สายตาของหลายๆคนมองมาที่เราอย่างเลี่ยงไม่ได้ ...จะไม่ให้มองได้ไง ก็ชั้นเดินเล่นอยู่กับคาเสะคาเงะเชียวนะ! ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้ใส่ชุดคาเสะคาเงะก็เถอะ ขอบตาดำเป็นเอกลักษณ์ขนาดนั้น ไม่เข้าใจว่า ทั้งที่เอาเจ้าทานูกินิทรา(หางเดี่ยว)ออกไปแล้ว แต่ทำไมเค้ายังขอบตาดำอยู่นะ
               

                “รับอะไรดีคะ?? ท่านกาอาระ >\\\\\\\\<   พนักงานสาวนับสิบชีวิตมาออกันอยู่ที่กาอาระ ไม่มีใครเห็นหัวชั้นเลย
=__=;; …กาอาระหล่อขนาดนี้ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องยอมรับเวลามาเที่ยวกับเค้าอ่ะนะ
                “นี่เธอ ทำอะไรน่ะ ออกไปนะ เดี๋ยวลูกค้ารายนี้ชั้นต้อนรับเอง” อ่าว
! แยกกันอีก =___=  ;;
                “ท่านกาอาร้า~ วันนี้มีบริการพิเศษสำหรับท่านคนเดียวนะคะ จะรับหลังอาหารรึเปล่าเอ่ย?”  เอาเข้าไป!!!
                “มาคนเดียวหรอค้า~ พาใครมาด้วยคะนั้น”  เอาแล้วไงชั้น!!! จะโดนฝูงชะนีรุมตายมั้ยเนี่ย =[]=;;
                “นี่หล่อนเป็นใครกัน อย่าสะเออะมานั่งข้างท่านอาการะของชั้นได้มั้ย”  =___= ได้ยินแล้ว รู้สึกเหนื่อยใจแปลกๆ
                “เอ่อออ
~ เป็นเพื่อนเค้าน่ะค่ะ”  จะให้ชั้นตอบไงอ่ะ คิดได้แค่นี้แหละ กาอาระ นายก็ไม่ช่วยพูดไรเลยเนาะ
                “นี่เธอๆ มาทางนี่สิ ท่านกาอาระมากินข้าวแถวนี้ด้วยแหละ อ้ายยยย
~O_o!!! ซวยหล่ะ
                              

                                ชั้นและกาอาระถึงกับต้องเบิกดวงตากว้างอย่างตกใจ เมื่อมีชะนีฝูงหนึ่งเรียกเหล่าพวกพ้องชะนีอีกหลายร้อยชนิดหลากเผ่าพันธุ์ ทั้งเตี้ยล้ำ หน้าดำเป็นสิว หุ่นเหมือนก้อนนิ่ว กลิ่นเหมือนหนูตาย (จากเดี่ยว8นะจ้ะ) มาหมดครบชุด ไม่ขาดแต่เกิน แม่เจ้า! แล้วลูกจะทำเช่นไรดี!!! จะโดนเหยียบตายก็วันนี้อ่าแหละ TOT;;

หมับ!!!    O_o!!!
               

                “กาอาระ?!!!
                “จะอยู่ต่อรึไง
=___=;; หนีดิ”  โอ้!! ชั่งเป็นความคิดที่ดียิ่ง =__=;;
                               

                                ไม่ต้องมีเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น เพียงแค่พยักหน้า มือของกาอาระที่ก่อนหน้านี้จับมือชั้นไว้อยู่แล้ว ณ ตอนนี้ได้ออกแรงดึงเล็กน้อย ก่อนที่เราจะออกวิ่งอย่างรวดเร็วไปด้วยกัน ไม่อยากเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ ยัยชะนีพวกนั้นล้วนแล้วแต่เป็นนินจาทั้งสิ้น แต่ละคนใช้วิชาตัวเบาวิ่งไล่หลังมา ทั้งชั้นและกาอาระเหงื่อไหลเป็นน้ำตกได้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังจนร้านค้ารอบข้างแทบจะแตกเอา T^T ทำไมชั้นต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย
               
=___=;; ไปหลบในนั้น...กัน  เค้าเว้นช่วงพูดอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะชี้ไปที่ห้องเสื้อแห่งหนึ่ง
                “แฮ่กๆๆ กะ ก็ดี รีบไปเถอะ พวกนั้นตามมาแล้ว”  ชั้นพูดพลางถือวิสาสะออกแรงดึงเค้ามาที่หน้าร้าน
                “เอ่อออ
~ มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ?!!!  ยังดีที่พนักงานห้องเสื้อคนนี้ไม่ได้คลั่งไคล้กาอาระมากนัก
                “ขอหลบอยู่ในห้องลองเสื้อสักพัก แฮ่กๆๆ ถ้ามีใครถามถึงคาเสะคาเงะ บอกว่าไม่รู้นะคะ ขอบคุณค่ะ”
                “มาเร็ว พวกนั้นตามทันแล้ว”  กาอาระออกแรงดึงชั้นไปที่ห้องลองเสื้อทันทีที่พูดจบ
                               

                                จะว่าโชคดีหรือโชคร้ายเนี่ย ที่ห้องลองเสื้อมันเล็กขนาดนี้เพราะมีลังไม้บรรจุสินค้าอยู่ในห้องด้วย >_<) อ้ากก~ อยากจะบอกเลยว่าพื้นที่ห้องลองเสื้อเนี่ย ขนาดอยู่แค่คนเดียวยังอึดอัดเลย นี่อยู่กันตั้งสองคน  ฉันหันหลังดันประตูเอาไว้ส่วนด้านหน้า หรือเอาจริงๆ ตรงหน้าชั้นเลย มีอกของกาอาระที่ห่างจากปลายจมูกชั้นไม่ถึงเซน >\\\\<  ตัวกาอาระหอมละมุนมาก เสื้อคอวีของเค้าแหวกให้เห็นอกขาวเนียน -///- ใบหน้าของเขาเกยไหล่ฉันมาเล็กน้อย กาอาระตัวสูงกว่าประมาณห้าเซนได้ ฉันยังรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเค้าที่พวงแก้มเลยทำไมหัวใจมันเต้นรัวอย่างงี้นะ  อ้ะ!! จริงสิเรายังไม่ทันได้ปล่อยมือกันเลยหนิ O///O;;
                >\\\\< กะ กาอาระ ปล่อย...”
                “อย่าพึ่งพูด พวกนั้น...อยู่หน้าร้าน”  ชั้นยังเอ่ยไม่ทันจบ เค้าก็พูดแทรก มือของเราจึงยังจับกันอยู่
-////-
                “อะ อือ =\\\\=
                “เห็นท่านคาเสะคาเงะมาทางนี้บ้างมั้ยคะ
???”  เสียงของเหล่าสาวดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่เราอยู่
                “เอ ไม่เห็นเลยนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ”  ตามแผน
!!! พนักงานช่วยพูดให้เรา (แถมเนียนด้วย)
                “งั้นหรอคะ...พวกเรา ไปทางอื่นดีกว่า
!!!  เฮ้อออ~ ท่าจะรอดแล้วนะ
                “กาอาระ
!! ฉันว่าเราออกกันเถอะ  ไม่เพียงแต่พูด ฉันเปิดประตูห้องแล้วก้าวออกมา แต่แล้ว...

หมับ
! ฟึบ!!!  O_o!!!
                !!!!!....O_o;;  เมื่อบานประตูเปิดออกชั้นก็พบกับกลุ่มผู้หญิงอีกกลุ่มที่วิ่งมาทางร้านนี้ แต่โชคดีที่กาอาระดึงเข้าไปในห้องได้ก่อน
                “กะ เกือบไป ขอบคุณนะ
=\\\\\= ” ชั้นว่า เราใกล้กันกว่าเก่าอีกนะ
                “..........อือ
=___=
                “นะ นาย อย่าพูดใกล้ๆหูฉันสิ มัน...
>\\\<   ...หวิวๆ
                “ฮึ!! ก็ได้”  เค้ายิ้มด้วยอ่ะ >
\\\\< หล่อมากกกก~ น่ารักด้วย อ้ากก~

ก๊อก ก๊อก ก๊อก    อยากจะบอกว่าเสียงเคาะประตูมันช้ากว่าชีพจรชั้นร้อยกว่าเท่าได้ >\\\<
                “ออกมาได้แล้วค่ะ”  เฮ้อออ~ ซะที =\\\\=
แอดดดด~
                “ขอบคุณที่ช่วยไว้นะคะ”  ชั้นโค้งขอบคุณพนักงานเล็กน้อย
                “ชั้นว่าเรา...กลับกันเถอะ ขืนอยู่ต่อ...คงไม่ดี
=___=”  หน้าตายได้ทุกสถานการณ์นะนาย
                “นั่นนะสิ กาอาระ แต่ว่านะ...” 
                “อย่าเพิ่งพูดเสียงดัง เดี๋ยวก็โดน...ตามอีก
=___=”  ไม่ใช่อะไร ชั้นแค่พยายามหาจังหวะบอกเค้าว่า เราควรปล่อยมือกันสักพักเท่านั้นเอง =\\\\\= แต่จะว่า...จับไว้อย่างงี้ก็ดีเหมือนกันนะ

                               
                                ณ ช่วงเวลาที่เราเดินกลับที่พัก ซึ่งแสงแดดเองก็บ่งบอกแล้วว่าตอนนี้คงจะเย็นแล้ว
                “กาอาระ เวลานายไปไหนมาไหนก็มีคนตามกรี๊ดแบบนี้ตลอดเลยหรอ?” ชั้นเริ่มถาม เมื่อรู้สึกว่าความเงียบ
เข้าครอบคลุม
                “ไม่หรอก ไม่ค่อยได้ไปไหนนัก”
                “ไม่เบื่อตายรึไง
!! =[]=”
                “ชินแล้ว =___=;  ถามคำตอบคำ ชั้นเลยกลายเป็นคนพูดมากไปเลยนะ=__=
                “นายพูดน้อยจัง ตอนเด็กไม่ค่อยมีเพื่อนรึไงกัน?”
                “.............ยิ่งกว่านั้นอีก” 
!!!
                !!! O_o ว่าไงนะ?!!”  ชั้นแค่ถามไปเล่นๆเองนะ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ สายตาของเขากลับเย็นชา ไม่ต่างจากผิวน้ำอันสงบนิ่ง แต่ก็ยังมีความรู้สึกที่เรียกได้ว่า เหงา เอ่อล้นออกมาจนเห็นได้ชัด...นายเป็นไงมาไง? ...กาอาระ
                               

                                ช่วงนี้เหมือนเป็นช่วงเวลาที่อะไรหลายๆอย่างทำให้รู้ว่า ฉันยังรู้จักคนรอบข้างไม่พอ
เป็นเพราะการมาของซาสึเกะ มิตรภาพระหว่างตัวชั้นและกาอาระ ช่วงชีวิตที่ผ่านมาชั้นเข้าใจพวกเขาผิดหมดเลย บางที การทำความรู้จักกับพวกเขาให้มากขึ้น อาจจะเป็นผลดีกับตัวฉันเองก็เป็นได้
                “ซา-กุ-ระ-จัง ทำอะไรอยู่เอ่ย?
^___^~”   และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ชายนามว่านารูโตะ ทำให้ความคิดมลายลง =__=;;
                “อะไรของนายหน่ะ นารูโตะ ทำไมต้องทำเสียงกวนๆแบบนั้นด้วย”  คนกำลังคิดอะไรเพลินๆ โหย! มันน่าโมโห
                “นี่ๆ
!!! ซากุระจังอย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ”  !!!บอกช้าไป อารมณ์เสียแล้วล่ะ =__=;;
                “มีอะไรจะว่าก็พูดมาสิ! อมพะนำอยู่ได้”  ฉันพูด และนั่นคือก่อนที่ชั้นจะหันไปสังเกตกาอาระที่เงียบมานาน
ก็เพราะเค้าเงียบเนี่ยแหละ  ชั้นเลยต้องหันไปดู
                “ดูที่มือขวาซากุระจังสิ ระวังจะท้องนะนั่น” ...
!!!?
                “มือชั้น? มันมีอะไรไม่ทราบ”  ไม่ว่าเปล่า ชั้นลดระดับสายลงมาดูตามคำนารูโตะว่า และสิ่งที่พบคือ...!!!!!!!!O\\\O
                “คิกๆๆ จับกันไม่ปล่อยเลยนะ”   ลืมไปเลย ชั้นจับมือกับกาอาระอยู่นี่!!! >0<)
                O\\[]\\O นาย!!! จะบ้ารึไง ไม่อย่างที่นายคิดนะ คือ...”  >\\\\<  จะแก้ตัวอะไรดี???
                “ข้อแขนเธอไปค่อยดี เลยต้องประคองไว้
=___=”  ข้อแก้ตัวอันน่าเชื่อถือหลุดออกมาจากปากกาอาระ
...เนียนจริงๆ
                “งั้นหรอ
~ แล้วไป!!!”  นารูโตะรากเสียงยาวในช่วงแรกเหมือนไม่เชื่อคำ แต่ก็ต้องปล่อยวางคงเพราะคิดอะไรออกซักอย่าง
                “จริงสิซากุระจัง
!!! ป้าซึนาเดะบอกว่าเดินทางกลับคืนนี้นะ”  !!!!!
                O_o!!! หะ! คืนนี้หรอ ทำไมเร็วจัง?  ข่าวของนารูโตะทำให้ดวงตาชั้นเบิกโพลงอย่างตกใจ ซึ่งไม่ได้ต่างอะไรกับกาอาระมาก...คืนนี้เลย!!! อะไรมันจะฉุกเฉินปานนี้
                “เห็นป้าแกบอกว่ารีบอะไรซักอย่างเนี่ยแหละ ชั้นเองก็อึ้งๆเหมือนกัน”
                “เอาเถอะ
!!! ถึงยังไงคำสั่งก็คือคำสั่ง คงต้องรีบกลับแหละ”  น้ำเสียงชั้นเปล่งออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่
                               

                                ถึงแม้ความจริงแล้วกำหนดกลับโคโนฮะคือมะรืน แต่คงต้องกลับภายในคืนนี้จริงๆนั้นแหละ น่าเป็นห่วงเหลือเกิน ที่หมู่บ้านจะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ เพราะได้ทราบเรื่องจะการสนทนากับนารูโตะว่า
พอท่านซึนาเดะรู้ว่าเราถึงที่ซึนะ ก็รีบเรียกตัวพวกเรากลับหมู่บ้านทันทีเลย...

 

_______________________________________________________________________________________________
                                เพิ่มปริมาณแต่ราคาเดิม ...เอ้ย! ไม่ใช่ๆ เขียนยาวขึ้น อัพเร็วขึ้น(นิดๆ) แล้วเม้นมันขึ้นมั้งม้ายย~
เพราะฉะนั้น เม้นเป็นกำลังใจหน่อยนะตัว กิ้วๆ  > 3<

ธีมสวยๆนะจ้ะ จาก Cinnamon Theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

265 ความคิดเห็น

  1. #264 cheesesatit2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 15:06

    สนุกค่าาาาามาอัพต่อเร็วๆนะคะ/สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่าาาาาาาาาา^w^

    #264
    0
  2. #217 ต้น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 22:11
    จะช๊อกแล้ว อัพ พลีส
    #217
    0
  3. #199 ned1991 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 02:49
    อยากอ่านต่อมากกกกก

    จะลงแดงแล้วววว
    #199
    0
  4. #195 _Rose_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 12:44
    มีไรอ่ะ ซาโซริบุกหรออออออออ
    #195
    0
  5. #183 Fam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 23:45
    อัพด่วนนะ

    อยากอ่านมากเบย
    #183
    0
  6. #181 patty na ka (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 15:14
    ตอนนี้อ่านแล้วรู้สึก ฟิน ยังไงไม่รุ
    #181
    0
  7. #180 กิ่ง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 08:00
    โฮกกกกกก!!!!อยากจับมือกับกาจังบ้างอ่ะ -.,-
    #180
    0
  8. #179 Namo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 17:16
    สนุกมากกกกกกก
    #179
    0
  9. #178 [[#Min'N#]] (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 16:12
    กาก้าซังจงเจริญๆๆ

    สู้ๆจ้า เป็นกำลังใจน้ะ^^
    #178
    0
  10. #177 สุดย0ด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 13:44
    แก๊~~~~~ฉันชอบทุกคนเลยอ่ะ เลือกไม่ถูก สนุกเหมือนเดิมเลย
    #177
    0
  11. #176 milkmii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 13:06
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด // วิ่งรอบหมู่บ้าน 
    #176
    0
  12. #175 Kam Sina !? (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 12:26
    อ๊ากกกก   อิทาจิ เค้าขอเชียร์ แพนด้าน้อย ไปก่อนน่ะ
    มีบทเมื่อไร เค้าเชียร์ อิทาจิ แน่ ๆ   

    แพนด้าน้อยตอนนี้ คะแนนนำแล้ว >v<
    #175
    0
  13. #173 noojujaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 09:07
    อ๊าย กาก้าจัง เค้าเชียร์เตงอยุ่นะ 55+
    #173
    0
  14. #170 chrysalis_devil (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 00:01
    กรี๊ดกร๊าซ ฉันเชียรแพนด้าาาาาาาาาา เป็ดหลบไป อย่ามานัวเนียนะเออ เรารักแพนด้า(อินี่นิ)
    #170
    0