[Fic Naruto]Give Me All Your Heart! หัวใจของเธอ...ขอผมนะ

ตอนที่ 11 : Chapter 10 มิตรภาพเเปลกๆ(?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 พ.ค. 56

cinna mon

                                เป็นเวลานานกว่าชั่วโมงครึ่งแล้ว ที่ฉันแอบติดตาม ...การเดทระหว่างซาสึเกะและคาริน =_=;;  เฮอะๆ  สองคนนั้นเค้าคงเป็นแฟนกันมั้ง ดูสิ ซบจนแทบจะกินกันได้เลย! ถึงซาสึเกะเค้าจะไม่ค่อยเล่นด้วยก็เถอะ แต่ยังไงมันก็ยังออกนอกหน้าอยู่ดี ...แต่ประเด็นหลักคือ ฉันจะมาตามพวกเค้าทำไมกันเนี่ยยย~ >[]<  ลืมคิดไปสนิทเลย!
แอบดูไปแอบด่าไป... ท่าจะบ้าแล้วแหะเรา =_=;; ไปรอคนอื่นที่หน้าประตูเมืองดีกว่า
                “อ้าว
! ซากุระจังมาแอบอะไรอยู่ตรงนี้”  ...!!! O [] O ไอเจ้าบ้านารูโต้~ ทักซะดังเล้ย!
                “นายจะตะโกนทำบ้าอะไร เงียบๆสิโว้ย! =[]=;;
                “ทำไมต้องทำลับๆซ่อนๆ แบบนั้นด้วยซากุระจัง”
                “อยู่เงียบๆสักแปปแล้วมาแอบกับฉันมา
! ไม่ต้องพูดอะไรทั้งสิ้นนะ!
                               

                                ฉันทำการเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อไอหน้าแมวตูดหมึกให้ลงมานั่งข้างๆ ก่อนเค้าจะก่อเรื่อง
ไปมากกว่านี้
-__-;; นายนี่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆน้านารูโตะ
                “ตกลงมันมีอะไรกันแน่เนี่ยซากุระจัง”  ...
=_=; ยังจะมาถามอีก!
                “ก็ดูตรงนั้นสิ”  ฉันพูด ก่อนจะชี้ไปทางซาสึเกะกับคาริน  
               
O [] O;; น่ะ นั่นมัน! เจ้าซาสึเกะกับ... ใครหว่า = . =”
                “คารินน่ะ น่าจะเป็นแฟนกัน ฉันว่าเราอย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย ไปรอคนอื่นที่หน้าประตูเมืองดีกว่า”
                “อ่ะ
! อือ”
                               

                                ฉันร่ายยาวอย่างไปสบอารมณ์เท่าไหร่ ก่อนนารูโตะจะตอบมาสั้นๆ แล้วเหลือบมองนิดๆ
เป็นอะไรของนายน่ะนารูโตะ แล้วไอสายตาที่ดูเวทนาฉันนั่นมันคืออะไรกัน
=  =;;  
                “เป็นอะไรไปนารูโตะ ทำไมดูเงียบๆ?” ฉันถามขึ้นระหว่างทางเดินไปหน้าประตูเมือง
                “กำลังคิดอะไรบางอย่างน่ะ คิดว่า...”
                “ว่า
!?
                “ซากุระจังทนเห็นคนที่ตัวเองรักอยู่กับคนอื่นได้ยังไงกันนะ”
                “เฮอะ
! คนที่ฉันรักหรอ!? เรียกว่ารักไม่ได้แล้วล่ะนะ เค้าตีตัวเป็นศัตรูกับพวกเรา แล้วอยู่ๆก็กลับมาแบบ
หน้าตาเฉย ...ฉันรักเค้าแค่รูปร่างภายนอกเท่านั้นแหละ ต่อจากนี้ไปเรียกว่า
รักไม่ได้หรอก”
               
O_O;; ซะ ซากุระจัง!? ทำไมถึงพูดแบบนั้น”
                “เพราะซาสึเกะคนนี้ ไม่เหมือนกับซาสึเกะคนที่ฉันรู้จักสมัยก่อนน่ะสิ”
                               

                                ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ แต่เสียงฝีเท้าทั้งสองก็ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ...ใช่ ฉันไม่ได้รัก
หรือคลั่งไคล้ในตัวซาสึเกะเหมือนแต่ก่อนแล้ว... เชื่อว่าอย่างงั้นนะ แต่แล้วเสียงฝีเท้าของคนข้างๆฉันก็หยุดลง
พร้อมประโยคๆนึงที่ดังขึ้นมาแทน...
                “ถ้าอย่างงั้น ฉันก็มีสิทธิ์เป็นเจ้าของหัวใจซากุระจังด้วยใช่มั้ย?”  ...
O_O
                O_O;; ...นะ นารูโตะ! นายว่าอย่างไงนะ!? เค้าพูดอะไรออกมาน่ะ!?
                “...พูดว่า ฉันเองก็มีสิทธิ์ที่จะรักซากุระจัง แล้วใช่มั้ย?”  O_O;;
                “นายจะบ้าหรอ!? นายคบกับฮินาตะอยู่นะ!
                “ถ้าให้เลือกระหว่างที่คนรักเรา กับคนที่เรารัก ฉันขอเลือกอันหลังดีกว่า”
                               

                                นี่เป็นอีกครั้งที่ความเงียบชนะทุกสิ่ง ฉันเองก็ถึงขั้นสตั้นข้างไปหลายวิ แต่ดวงตายังคงจดจ่ออยู่
กับใบหน้าตรึงเครียด ที่มองมาราวกับว่าจะต้องได้คำตอบในตอนนี้ สิ่งที่นารูโตะต้องการ... มันเกินกว่าที่ฉันจะสามารถ
ให้ได้จริงๆ เค้ามีคนรักของเค้าอยู่แล้ว ไม่อยากพูดเท่าไหร่เลยว่า...
                “ขอโทษนะ นารูโตะ... เราคงเป็นได้แค่เพื่อนกันจริงๆ”
                “..................”
                “..................”
                “...คิกๆ ฮะๆๆ ฮ่าๆๆๆ ซากุระจังเนี่ย เวลาเครียดแล้วน่ารักจังนะ
^0^ ” ...=[]=;; หา!?
                “น่ะ...นี่นาย! =_=;; หลอกฉันเล่นอย่างงั้นเราะ!?
                “ฮ่าๆๆๆ ก็กลัวว่าซากุระจังจะเครียดกับเรื่องยัยคารินนั่นนี่นา”
                “เชอะ
! ครั้งนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ =[]=;; คราวหน้านายไม่รอดแน่! ไอหน้าแมวเอ้ย!
                                ไอ้ – เจ้า – บ้า – นา – รู – โต้
~~ ฝากไว้ก่อนเถอะๆๆๆ ชั้นจะฆ่านายให้ด้ายยย~ ไอบ้าเอ้ย
มาหลอกกันได้
! คนเค้าซีเรียสนะเนี่ย! =[]=;; ให้ตายเถอะพระเจ้า!
                “เห็นมั้ยล่ะ... เพราะฉะนั้นนะ ซากุระจังอย่าพูดเลยว่าไม่ได้ชอบเจ้าซาสึเกะมัน” ...O_O;;
                “อ้าว!? นารูโตะ ซากุระ มาทางนี้เร็วจะออกเดินทางกันแล้วน้า~
                “อ่า... ค่ะๆๆ ไปแล้วค่ะอาจารย์”
                               

                                ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากถามนารูโตะ เสียงของอาจารย์คาคาชิก็ดังขึ้นไม่ไกลมากนัก ทำให้ต้อง
จำใจเดินไปหาทันที แต่ก่อนฝีเท้าของฉันจะไปหยุดลงตรงหน้าอาจารย์ก็มีบางอย่างทำให้ต้องหยุดลง
...ยัยคาริน กับซาสึเกะ ยืนรออยู่แล้วหรอนั่น ...ให้ตายสิฉันไม่อยากมองหน้าเค้าเลย เห็นเค้าสองคนอยู่ด้วยกัน
แล้วมันจุกอกแปลกๆ
                “ซากุระจัง เป็นอะไรไป? ทนเห็นสองคนนั้นไม่ได้หรอ?” นารูโตะยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหู
                “พูดตรงๆเลยนะ มันร้อนๆในทรวงออกแปลกๆ คงจะใช่ ...ละมั้ง” ฉันกระซิบตอบอย่างงแผ่วเบา
ราวกับว่าตัวตนที่ยืนอยู่ตรงนี้จะหายไป ...มันเว่อร์ไปมั้ยนะ
                “คาคาชิ ฉันขอให้คารินเดินทางไปด้วยนะ” สะ เสียงของซาสึเกะ ฮึก
!
                “อ่าได้ๆ ...แล้วซากุระสบายดีมั้ย? ทำไมก้มหน้าตลอด...”
                “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อคารินนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วย
^ ^
                               

                                ยังไม่ทันที่อาจารย์คาคาชิจะเอ่ยจบประโยค เสียงใสๆแหลมๆของคารินก็แทรกขึ้นมา ทำให้สายตา
ของฉันจดจ่ออยู่ที่เธออย่างช่วยไม่ได้ และในจังหวะเดียวกัน สายตาคมกริบของร่างบางตรงหน้าก็กวาดมาใส่
อย่างไม่หวังดี... ฉันยังไม่ทันหลบตา เธอก็ดันหน้าอกอวบอิ่มของตังเองเข้าไปที่แขนซาสึเกะ ก่อนจะกอดแน่น
ซาสึเกะเองก็ไม่ได้ทำท่ารังเกียจแต่อย่างใด ...แล้วทำไมฉันต้องไปมองทั้งสองคนด้วยเนี่ย
!?

..............................

......................

...................

               “เอาล่ะทุกคน พักตรงนี้ก่อนนะ อีกสักพักถึงจะเดินทางต่อ”
                                เสียงแหบพล่าของอาจารย์คาคาชิดังขึ้นหลังจากที่ขบวนเดินทางของไดเมียวเคลื่อนตัวมาได้
กว่าสามชั่วโมง อีกแค่สามชั่วโมงเท่านั้นฉันก็จะได้ผ่อนคลายสายตาจากการมองภาพอุบาทก์ๆ(แรงอ้ะ
!) ของคารินและ
ซาสึเกะที่แทบจะกินกันมาตลอดทาง ยัยลิงหัวแดงนี่ก็ประจบเค้าเสียเหลือเกิน ส่วนนายหัวเป็ดถึงไม่ได้ตอบโต้
อะไรมากแต่ก็ไม่คิดจะปัดยัยนั้นออกเลยนะ
!? =_=;; ก็มีแต่นารูโตะเนี่ยแหละที่คอยเอาใจใส่ฉันมาตลอดการเดินทาง
...นั่งพักหน่อยดีกว่า ก่อนฉันจะเป็นลมตายไปกับพื้น
                “ซากุระ... เธอเป็นอะไร” ฮึ
! ออกจากยัยนั้นมาได้แล้วหรอซาสึเกะ!?
                =_=;; ถามแปลก ...ก็คนดิเฮ้ย!  ขอกวนซักนิดเถอะ
               
-__- ฉันถามดีๆ” เฮอะ! แล้วใครบอกนายถามไม่ดี!
                “เออ แล้วไง!” ฉันกระแทกเสียงหนักแน่นใส่เค้า และผลที่ได้ตอบกลับจากการกระทำเถื่อนๆก็คือ...
                “ฉันถามว่าเป็นอะไรของเธอ
!?” ...O_O;;
                                ร่างสูงตรงหน้าเปลี่ยนนัยน์ตาจากสีรัตติกาลมาเป็นเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาที่เรื่องลือ
ก่อนจะยื่นมือหนามาบีบแน่นที่ไหล่ขวาของฉัน ...เจ็บ
! เหลือเกิน เจ็บที่ไหล่ แต่ก็ไม่เท่าเจ็บใจ ทำไมมันร้อนในทรวงอกแบบนี้นะ ที่รอบดวงตาก็ด้วย ไม่เอาน่า! เรื่องแค่นี้ฉันจะร้องไห้ไม่ได้หรอก
                “ซากุระ
! มาช่วยดูทางนี้หน่อย ด่วนๆเลย!  เสียงอ.คาคาชิ O_O;;
                “หลบไป!
                               

                                เมื่อได้ยินอาจารย์พูดดังนั้น ฉันเลยสะบัดตัวออกจากซาสึเกะทันที ก่อนจะเดินเลี่ยงมาอีกทางนึง
แต่ก็มีเรือนผมของใครบางคนสะดุดตาทันทีที่เดินผ่าน ...ยัยคาริน
! เธอกำลังยิ้มเยาะอย่างสะใจมาทางฉัน! ยัยนี่นี่มัน!
น่าหมั่นไส้จริงๆ...

ฟิ้ว~ ฟิ้ว ๆๆ

                                คาริน... เธอทำตัวเองนะ ที่ทำให้ฉันถึงขั้นทนไม่ไหวปาคุไนอาบยาพิษใส่เธอ ใช่! อาจจะมองว่า
ฉันเป็นคนความอดทนต่ำ นั่นก็จริง ฉันทนกับการกระทำของทั้งสองไม่ได้มากเท่าไหร่แล้ว ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
แต่อยากให้พวกแกสองตัวออกไปจากสายตาฉันซะที
! เห็นแล้วมัน... เจ็บ!
Sakura talk end

Writer Mode
                “เมื่อกี้เธอทำอะไรน่ะซากุระ ฉันเห็นนะ”
                “อาจารย์
!? ...ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่คุมอารมณ์ให้ดีเอง”
                “เปล่า... ก็ไม่ได้ว่าอะไร มาดูทางนี้ดีกว่า”
                               

                                ร่างบางนามซากุระถึงกับตกใจที่ผู้เป็นอาจารย์ของตัวเองไม่ได้ต่อว่าอะไร กับการกระทำไม่ยั้งคิด
ของเธอ แต่กลับพาซากุระมาดูอาการของท่านไดเมียว ผู้ที่มียศสูงในการเดินทางครั้งนี้ ที่ขณะนี้กำลังนอนอยู่บนที่นั่ง
อย่างอิดโรย ร่างอ้วนท้วมเต็มไปด้วยเหงื่อไหลพรากราวกับน้ำตก(
!?) แล้วไหนจะผิวกายที่ซีดขาวเหมือนไก่ไหว้เจ้า
ทำเอาซากุระถึงกับอึ้งค้าง...
                “อาจารย์คะ ...นี่มัน อาการต้องพิษ?”
                “อืม... ถึงเรียกเธอมาช่วยนี่ไงล่ะ”

                “...จะพยายามช่วยสุดความสามารถเลยค่ะ”
                “ขอบคุณมาก ส่วนเรื่องคารินฉันจัดการเอง”
               
O_O;; อ่ะ! ค่ะอาจารย์”
                               

                                เสียงที่เปล่งออกมาอย่างหนักแน่นทำให้ซากุระรู้ว่าอาจารย์ของเธอไม่พอใจกับการกระทำไร้สติ
แบบนั้น ถึงเธอจะเจ็บใจที่ไม่มีใครเข้าข้าง แต่สิ่งที่ร่างบางต้องสนใจเป็นอันดับหนึ่งตอนนี้คือคนไข้ที่นอนหอบ
อยู่ตรงหน้า ไม่รอช้าให้พิษแพร่กระจายไปมากกว่านี้ ซากุระลงมือทำการถอนพิษทันทีด้วยความชำนาญ

                                ในขณะเดียวกันนั้นร่างสูงโปร่งกับเรือนผมที่เงินอันน่าหลงใหลตรงเข้าไปหาร่างบางที่หันมาทางเค้าก่อนจะทำท่าทางยียวน แต่ถึงอย่างไรก็ตามอีกฝ่ายเค้าก็ไม่คิดจะเล่นกับเธอ เพียงแต่ยืนประจันหน้าแล้วออกปากถามคารินด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร
                “เธอคิดจะทำอะไร?”
                “คุณคาคาชิคะ ฉันไม่ได้คิดอะไรจริงน้า
:)
                “เอ่อ... ขอบอกอย่างว่าฉันไม่เล่นด้วยหรอกนะ ไม่ต้องมายั่วกันก็ได้”
                “เชอะ
! ก็ได้ย่ะ ...นายมีธุระอะไรมิทราบ?”
                “เธอคิดจะทำอะไรซากุระ
!?
                “เฮอะ
! ยัยนั่นน่ะหรอ ฉันแค่จะยั่วให้มันโมโหเท่านั้นแหละ :)
                “ฮึ
! ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ฉันไม่ใช่ตาลุงใจดีอย่างที่เธอคิด ถ้ายังไม่เลิกซ่า ฉันจะไม่บอกให้ซากุระรักษาแผลนั่นให้เด็ดขาด ถ้าทิ้งไว้อีกไม่กี่นาที ไม่แน่เธออาจจะเดินไม่ได้เลยไปตลอดชีวิต”
                “จะบ้าหรอ
! กะอีแค่แผลเล็กๆแบบนี้ จะทำฉันเดินไม่ได้เลยรึไง!?
                “คุไนทุกอันของซากุระ อาบยาพิษทั้งนั้นแหละน้า
~ :D
               
O_O;...”
                               

                                คำพูดทิ้งท้ายของคาคาชิทำเอาทำเอาคารินแทบลงไปดิ้นกับพื้น ก่อนจะพุ่งตัวออกไป
ไวกว่าความเร็วแสงตรงไปที่ลำธารแล้วล้างแผลซ้ำไปซ้ำมาอยู่นานพอควร ในขณะเดียวกันนั้นซากุระก็รักษาอาการ
ต้องพิษของท่านไดเมียวเสร็จพอดี ก่อนจะเดินเช็ดไม้เช็ดมือตรงเข้าไปหาคาคาชิอย่างเร่งรีบ
                “อาจารย์คะ คือหนูมีเรื่องจะแจ้งหน่อยน่ะ”
                “มีอะไร?” คาคาชิหันหน้ามาสนใจร่างบาง ก่อนจะออกปากถามเสียงคมเข้ม
                “คือพิษที่ท่านไดเมียวโดน เป็นชนิดเดียวกับที่คุณคันคุโร่เคยโดนตอนที่ท่านคาเสะคาเงะถูกลักพาตัวไปโดยพวกแสงอุษาน่ะค่ะ คาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของซาโซริ”
                “อย่าพูดเหลวไหลเลยซากุระ เธอเป็นคนฆ่าเค้าเองกับมือเลยนะ”
                “ขอโทษค่ะอาจารย์ แต่แทบจะไม่มีใครที่ทำเรื่องแบบนี้ได้แล้วนอกจากเขา”
                “เอาเถอะ... แล้วค่อยแจ้งเรื่องนี้กับท่านคาเสะคาเงะอีกที”
                              

                                เมื่อบทสนทนาจบลง ร่างบางเจ้าของเรือนผมสีซากุระก็นึกบางอย่างออก ก่อนเธอจะกวาดสายตา
ไปมาเพื่อหาบางอย่าง ก่อนสายตาจะไปหยุดลงที่ร่างบางผู้เคราะห์ร้าย ที่กำลังนั่งล้างพิษออกจากบาดแผลซ้ำๆ
อยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นดังนั้นซากุระเลยเดินเข้าไปหาแล้วทำการถอนพิษทันที สร้างความตกตะลึงให้กับคารินอย่างมาก
                “เฮ้นี่
! เธอจะทำอะไรน่ะ!?” คารินตวาดเสียงใส่หูซากุระอย่างจัง หูไม่กระเด็นหนีก็บุญแล้วนะนั่น!
                “จะตะโกนทำไมมิทราบ!?
                “โหย
! กะอีแค่ตะโกนใส่หู ถ้าเทียบกับที่เธอทำกับฉันมันยังน้อยไปย่ะ!
                “เออน่า
! …ฉันขอโทษแล้วกันคาริน” เสียงของซากุระดังแทรกขึ้นมาระหว่างการรักษาแผล
                =[]=;; ห้ะ!? จะบ้าหรอ เพิ่งจะปาคุไนใส่ฉันไปหยกๆ อยู่ๆก็มาขอโทษเนี่ยนะ!?
                “ก็ตอนนั้นหน้าเธอมันกวนนี่นา
! = 3=
                “แปลกคนแฮะ ฉันนึกว่าจะโดนเธอฆ่าแล้วซะอีก ที่ไปยั่วโมโหเธอซะขนาดนั้น” คารินพูดขึ้น
                “บอกตามตรง... ก็อิจฉาเรื่องซาสึเกะอยู่นิดๆ แต่ทำไงได้ เค้าไม่ใช่แฟนฉันหนิ”
                                คำพูดของซากุระทำเอาคารินแทบหน้าคว่ำ ความคิดของเธอคงไม่พ้นว่า...
ซากุระ เธอเป็นประจำเดือนสินะเนี่ย =_=;; ’


Sakura Talk

                                หลายๆคนอาจจะคิดว่าฉันเป็นเมน =_=;; มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะคะ ส่วนที่ฉันไปขอโทษ
คารินก็เพราะว่า... อย่างงั้นแหละ อืม... ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะขอโทษทำไม อารมณ์มันพาไปมั้ง555
                “อ้าวทุกคน
! เดินทางต่อได้แล้ว” เสียงของอาจารย์คาคาชิดังขึ้น ก่อนเราจะเริ่มเดินทางไปซึนะ
แต่แล้วฉันก็สังเกตบางอย่างได้ ...คารินเธอไม่ไปเกาะเกะซาสึเกะแล้วแหะ
-__-;;  จะเป็นเพราะฉันรึเปล่านะ

 

                                ท้องฟ้าที่ซึนะเนี่ย มองที่ไรก็ดูโปร่งสวยดีนะ เมฆแทบจะไม่เป็นก้อน แต่กลับคลี่ยาวราวกันขนนก
พอลดระดับสายตาลงมาหน่อยก็จะเจอกับขบวนเดินทางของไดเมียว แล้วก็เหล่าคนงานของเค้า อีกไม่กี่ย่างก้าว
ก็จะถึงหน้าประตูหลักของหมู่บ้าน

                “เฮ้นี่! ตกลงเธอชื่อซากุระใช่มั้ย?”  =[]=;; ห้ะ!? ยัยคาริน?
                “อ่าใช่ คิดยังไงถึงมาทักฉันเนี่ย ไม่ไปอยู่กับซาสึเกะรึไง?”
                “ฮะ
! ถึงหมอนั่นจะหล่อบาดใจ แต่ก็เย็นชาได้อีก ไม่ร้าวใจเลยค่ะ!” คารินร่ายยาว ก่อนจะดันแว่นขึ้นอย่างมั่นใจ 555ฉันนึกว่าเธอจะเป็นนางมารร้ายซะอีกนะเนี่ย
                “...อืม นั่นสิ เห็นเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กๆแล้ว” ฉันพูดขึ้นพลางมองท้องฟ้า
                “อ้ะ
! ถึงซึนะแล้วแฮะ บายนะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก”
                                ไม่ว่าเปล่า คารินวิ่งเข้าประตูหมู่บ้านแล้วลับสายตาหายไปอย่างรวดเร็ว มาเร็วไปเร็วจริงๆแหะ
=_=;; แปลกคน ก่อนหน้านี้ยังยั่วโมโหฉันอยู่เลย ...เอาเถอะ ถึงยังไงก็ตามตอนนี้เราถูกพามาที่ห้องทำงานของคาเสะคาเงะ
เรียบร้อยแล้ว ด้วยสภาพอิดโรยของหน่วย7 ก็นะ...เดินทางติดต่อกันตั้งนานนี่นา
                               

                                ทุกคนอยู่ในความสงบ ประตูอิฐสีน้ำตาลบานใหญ่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่ง 
เจ้าของเรือนผมที่แดงเพลิง และดวงตาสีมรกตที่นั่งมองมายังผู้มาเยือนอยู่บนเก้าอี้ทรงอำนาจตัวใหญ่ เห็นแบบนี้แล้วดูนายจะคมเข้มเหลือเกินนะกาอาระ
=_=;; อ้าว!? เทมาริก็อยู่ด้วยนี่นา
                “การเดินทางของไดเมียวมายังแคว้นซึนะครั้งนี้ เอ่อ... มีปัญหานิดหน่อยน่ะครับ” อาจารย์คาคาชิเริ่ม
รายงานภารกิจ พลางหลี่ตามองนิยายอะจึ๋ยสวรรค์ระทม ให้ตายเถอะค่ะอาจารย์
! =[]=;;
                “ไม่ต้องบอกก็ได้ -___-  หน้าตายไม่เปลี่ยนจริงๆ กาอาระ =_=;;
                “....................................”
                “พวกคนของไดเมียวมารายงานฉันแล้ว 
-____- ” หน้าตายได้ทุกสถานการณ์จริงๆ(เพ้อและ!)
                “แล้วจะเอาไงต่อครับ” บทสนทนาระหว่างคาคาชิและกาอาระยังคงดำเนินต่อไป
                “เรื่องตามหาตัวคนร้ายที่วางยา แล้วก็การส่งตัวไดเมียวกลับแคว้น ทางเราจะเป็นคนจัดการต่อเอง” เทมาริที่ยืนอยู่ข้างๆเก้าอี้ท่านคาเสะคาเงะตอบขึ้นแทนกาอาระที่น่าจะพูดไม่ได้ยาวๆ แบบนี้
=__=;;
                “งั้นพวกเราต้องขอตัวก่อน” อาจารย์คาคาชิเอ่ยขึ้น หลังจากเก็บนิยายโป๊ลงกระเป๋าไป
                “อือ
!!! ยกเว้นฮารุโนะ ซากุระ”  ห้ะ!? เอ้ะ! เหมือนมีใครพูดถึงฉันรึเปล่า =_=;;
                               

                                ไม่นานไปกว่านั้นนักในห้องก็เหลือแค่ชั้นกับกาอาระ ส่วนเทมาริ ตอนแรกเธอควรจะอยู่ด้วย 
แต่จู่ๆเจ้าตัวก็บอกว่า
ไม่อยากขัดจังหวะเด็ด -/////-  เลยขอตัวไปก่อน
                “มีอะไรหรอ? กาอาระ” ชั้นเริ่มบทสนทนา
                “ไดเมียวมีข้อความฝากบอกมาว่า
ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันอ่ะนะ -__- ” กาอาระพูด ก่อนจะชูป้ายบางอย่างที่เขียนว่าขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันซึ่งคาดว่าไดเมียวเป็นคนเขียนขึ้นมา =_=;; เอิ่ม...
                “อ่า... เข้าใจแล้วล่ะ
^ ^;; ลงทุนจริงๆ =  =;;
                “ทางซึนะเองก็ด้วย ถ้าหากการเดินทางมาของไดเมียวครั้งนี้ล้มเหลว ความไว้วางใจของคนในแคว้นฮิโนะคุนิ
ที่มีต่อแคว้นซึนะจะลดลงอย่างมาก ไหนจะเรื่องการเจรจาระหว่างแคว้นอีก ขอบคุณในฐานะคาเสะคาเงะ” 
=___=;;
ทีงี้พูดเก่งจัง นายนี่ตามอารมณ์ให้ทันยากจริง
                “ไม่เป็นไรหรอก แต่ก็ยังดี ที่นายยังจำชั้นได้นะ”
                “อือ....ชั้นอยากให้...เธอดูไรหน่อย”  
=___=อือ เข้าโหมดพูดติดๆขัดๆอีกแล้ว
                “หือออ
~??? เหมือนเค้าจะหยิบกล่องอะไรซักอย่างจากลิ้นชักใต้โต๊ะทำงาน ก่อนจะวางลงบนโต๊ะแล้วเปิดออก
                “...
-__-  พอฉันมองลงไปในกล่องก็พบกับ...!!!
                “ดะ ดอกฟอเก็ตมีน็อตที่ชั้นให้นายนี่ ยังเก็บไว้อีกหรอ???
O\\\\O  ถึงมันจะเหี่ยวแล้วก็เหอะ
                “จะได้รู้ไง......ว่าชั้นจะไม่มีวันลืมเธอ”
  !!!O\\\O
                !!!อะไรนะ O\\\\\O   ที่เค้าพูดเมื่อกี้ มันมีความหมายอะไรแฝงอยู่รึเปล่า??? -///-
                “โทษที ...พอดีมีงานต่อ...ถ้าว่างเมื่อไหร่....จะพาไป....เดินเล่นละกัน”  ถ้าพูดขนาดนี้แม่ก็ให้อภัยจ่ะลูก~ >\\\<
                “อะ อือ งั้นขอตัวก่อนนะ >\\\<
                               

                                พอจบประโยคฉันก็เดินเลี่ยงออกมาจากหน้าโต๊ะกาอาระทันที เพราะใบหน้าแดงไม่แพ้ลูกตำลึงเลย  แถมหัวใจยังกระตุกวาบตอนเค้ายกยิ้มมุมบอกก่อนที่ฉันบอกลา -///- ทำไมนายหล่อได้ขนาดนี้น้าาา... อ้ากก~ 
...ระหว่างที่คิดอยู่นั้น มือเรียวของฉันก็เอื้อมไปเปิดประตูออก... เอิ่มมม... อันที่จริงฉันควรออกจากห้องไปได้แล้ว
แต่ก็มีบางอย่างไหลเข้ามาในห้องแทน และเหล่านั้นก็คือ....
               
!!!!!!! เห้ย! O[]O; <--- ซากุระ
                “แอ่ก
!!! >0<;;   <--- นารูโตะ
                “โอ้ะ!!!! O_O;;  <--- คาคาชิ
               
=___=;…  <--- ซาสึเกะ
                “แห่ๆ
^___^;;โทษที พอดี คือว่า.............”  <--- เทมาริ
               
-__- …  <--- กาอาระ
                “ทะ ทุกคนแอบฟังอยู่สินะ
=  =++”  ใช่!! และเหล่านั้นก็คือ...  เพื่อนพ้องทั้งหลาย ที่ไหลเข้ามา
ในห้องจำนวนหนึ่ง ซึ่งแสดงให้เห็นว่า พวกเขาแอบฟังกันอยู่... บอกไว้ก่อนเลย ฉันเกรียดพวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านที่สุด
! -___-+++

____________________________________________________________________________________
มีคนแนะนำให้เราอัพเร็วๆ แล้วจะลองดูนะ TTvTT ขอโทษที่มาอัพช้าคร้าบ ขอเม้นเป็นกำลังใจหน่อยนะ :)

ธีมสวยๆจาก Cinnamon Theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

265 ความคิดเห็น

  1. #263 cheesesatit2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 14:29

    สนุกมากๆเลยค่าาาาาาามาอัพต่อด้วยน้าาาาาค่าาาา/สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่าาาาาาาาาาาาาา^w^

    #263
    0
  2. #232 Ukalitus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 20:16
    เหอๆๆ ตลกอ่าคะ^^
    #232
    0
  3. #216 ต้น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 21:00
    สนุกมากเลยครับ สงสัยกาอาระคงเป็นพระเอก
    #216
    0
  4. #172 noojujaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 08:59
    แหมมม คนเค้ากะลังจะหวาน หมดมู้ดเลยอ่า 55+
    #172
    0
  5. #169 mintty555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 15:30
    อัพพพพพ กาก้าซากุ
    #169
    0
  6. #168 Pff (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 16:45
    อัพ ได้โปรด
    #168
    0
  7. #167 สุดย0ด (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 10:12
    กาก้าจะมีใครน่ารักเท่านายอีกไหมเนี่ย >//////////<

    #167
    0
  8. #166 Aishiteru_/M3w (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 20:47
    กาอาระน่ารักจริงจริ๊ง ><

    แอบฟังกันเรอะ ! ดีแระ เกะแกจะได้เลิกยุ่งกะหนูกุซะที เอิ๊กๆๆ //หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
    #166
    0
  9. #165 กิ่ง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 23:38
    เขิลแทนเลย!อัพต่อไวๆนะกำลังสนุกเลยค่ะ ^ ^
    #165
    0
  10. #164 กิ่ง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 23:38
    เขิลแทนเลย!อัพต่อไวๆนะกำลังสนุกเลยค่ะ ^ ^
    #164
    0
  11. #160 sasora (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 23:10
    อัพต่อน่า
    #160
    0
  12. #159 Zaza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 23:08
    กาก้าน่ารักกกก~

    ชอบค่ะสนุกดี

    มาอัพต่อน้าา~
    #159
    0
  13. #151 ✿.。:Šổм .ゞ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 12:09
    กาอาระน่ารัก หลงรักจริงๆ 55

    อัพต่อนะคะ :)
    #151
    0
  14. #149 koolpriya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 11:58
    กาก้าน่ารักเกินไปแล้ว ><
    #149
    0
  15. #148 [[#Min'N#]] (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 10:22
    กรี้ดดด อยากเปลี่ยนตัวกะหนูกุ >_
    สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจอยู่^^b
    #148
    0
  16. #147 Namo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 08:46
    สนุกมากเลย มาอัพต่อนะคะ ติดตามอยู่จ้า
    #147
    0