[KNB] Love only you รักแค่คุณเท่านั้น

ตอนที่ 3 : ยินดีต้อนรับสู่รร.เซย์ริน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    8 ก.พ. 63


2เดือนผ่านไปป 


ณ คฤหาสน์ เฟรยา ที่ญี่ปุ่น 

หลังจากเธอฟื้นก็ผ่านมาได้2เดือนแล้ว เธอได้เข้ากายภาพบำบัดที่อเมริกาและตอนนี้เดินได้เหมือนคนปกติแล้ว แต่ถึงจะยังเดินไม่คล่องก็เถอะ ตอนนี้เธอได้กลับมาอยู่ที่บ้านของเธอแล้ว ไม่สิ ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ดีกว่า เธอค่อนข้างจะชอบสวนของที่นี้มากๆ เพราะสวนดอกไม้แห่งนี้มีควาามสวยงามของสวนดอกกุหลาบและดอกไม้นานาพันธุ์และที่นี้ค่อนข้างจะสงบมีที่ศาลาที่ริมสระน้ำ ทำให้จิตใจผ่อนคลายได้ดีเลยล่ะ อ้อ แล้วอีกอย่างฉันได้ขอคุณพ่อสร้างพื้นที่ว่างในคฤหาสน์ไว้เล่นบาสด้วยล่ะ แล้วฉันก็มีพี่ชายด้วยกัน2คนล่ะ 

           พี่ชายคนโตของฉันชื่ออาเรส เฟรยา อายุ22ปี 

ห่างกับฉัน6ปี พี่อาเรสเขาทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ และเป็นคนพัฒนาอุปกรณ์ต่างๆ แล้วก็สนามบาสของฉันพี่เขาก็เป็นคนออกแบบอุปกรณ์ต่างๆในการฝึก การเล่นให้ ส่วนจะเป็นแบบไหนบ้างเอาไว้ฉันจะพาทุกคนมาเล่น

          ส่วนพี่ชายคนรองชื่อ เอเดส เฟรยา อายุ 17ปี 

ห่างกับฉัน 1 ปี พี่เขาเรียนอยู่ที่ราคุซัน ซึ่งเรียนที่เดียวกับอาคาชิ ตอนนี้ฉันอายุ 15 ปี อีกประมาณ 4 เดือนก็จะครบอายุ 16 ปีแล้วล่ะ ฉันอายุน้อยกว่าพวกรุ่นปาฏิหาริย์ 1 ปี แต่

เพราะฉันอัจริยะเลยสามารถเข้าเรียนได้ก่อนได้ แล้วฉันก็จะสมัครเข้าเรียนที่เซย์รินล่ะ ฉันได้ขอคุณพ่อคุณแม่ไว้แล้วด้วย คุณพ่อคุณแม่ก็ได้อนุญาตแล้วด้วย แต่พี่เอเดสกลับงอลฉันเพราะไม่ไปเรียนที่เดียวกับพี่เขา ฉันเลยต้องง้อด้วยการหอมพี่เค้าก่อนเข้านอนทุกคืนแทน พี่เขายิ้มอย่างกับคนบ้าเลย ฮ่าๆๆ 


           "คุณหนูค่ะ ได้เวลาไปรร.แล้วค่ะ" พี่เมดได้เดินเข้ามาตามฉันที่ทานข้าวอยู่คนเดียวและนั่งเหมออยู่  ถามว่าทำไมฉันถึงมานั่งทานข้าวคนเดียวนะเหรอ ก็เพราะคุณพ่อคุณแม่ต้องไปทำธุระเรื่องธุรกิจที่ต่างประเทศ ส่วนพี่อาเรสต้องไปประชุมที่บริษัทเลยต้องออกจากบ้านแต่เช้า พี่เอเดสก็ต้องรีบไปรร.แต่เช้า ฉันค่อยๆลุกขึ้นออกจากเก้าอี้ พี่เมดเห็นแบบนั้นก็เลยเดินเข้ามาช่วยฉันทันที เนื่องด้วยขาฉันยังไม่แข็งแรงเท่าที่ควร และเวลาลุกขึ้นเลยฉันเลยต้องลุกขึ้นช้าๆเพราะกลัวจะล้มลง 


          "ขอบคุณที่มาเตือนนะ ไม่งั้นเซทีคงต้องไปรร.สายแน่เลย ทั้งๆที่เป็นวันเปิดเรียนวันแรก " ฉันขอบคุณพี่เมดที่มาเตือน และค่อยๆเดินไปขึ้นรถอย่างรีบๆ ถึงจะรีบแค่ไหนก็เดินเร็วไม่ได้อยู่ดี เห้อ เมื่อไรฉันจะหายเนี่ย T^T  



ณ รร.เซย์ริน 

   07.30 น. 


    "คุณหนูครับ ถึงรร.แล้วครับ ให้ผมช่วยพยุงไหมครับ" คุณลุงขับรถหันมาถามฉันที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง 


     "ไม่เป็นไรค่ะ เดียวเซทีเดินไปเองได้ค่ะ คุณลุงค่อยมารับตอนเย็นก็แล้วกันค่ะ " ฉันบอกคุณลุงขับรถ ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเปิดประตูรถออกไป แล้วก็เดินเข้าไปในโรงเรียน 


      อาเซทีนั่งอยู่ในห้องพักครู เพื่อรอครูประจำชั้นมาพาเธอไปแนะนำตัวกับเพื่อนในห้อง เพราะเธอเข้ามาเรียนกลางเทอม 


      "คุณเฟรยา เชิญตามครูมา" เสียงหวานของคุณครูสาวดังขึ้น เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินตามคุณครูออกไป 


        เสียงพูดคุยของนักเรียนดังขึ้นตลอดทางเดิน เธอเดินผ่านห้องเรียนต่างๆ ก่อนจะมาถึงห้องของตัวเอง


         อาจารย์สาวได้ให้เธอยืนรออยู่หน้าประตูห้องเรียน แล้วอาจารย์ก็พูดคุยกับเด็กนักเรียนเล็กน้อยแล้วก็เรียกเธอเข้าไปในห้อง 


         อาเซทีหยุดยืนอยู่หน้าห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อยที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเธอตลอดเวลา เธอกวาดสายตาไปรอบๆห้อง ก่อนจะสะดุดตากับชายหนุ่มผมสีฟ้าที่นั่งมองมายังเธออย่างตกตะลึง 

 

        "สวัสดีค่ะ เราชื่ออาเซที เฟรยา ย้ายมาจากอเมริกา ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"


         เสียงปรบมือของครูประจำชั้นดังขึ้นตามด้วยเสียงปรบมือของคนอื่นๆในห้อง เธอยิ้มรับอย่างเคยชิน 


         "เธอไปนั่งข้างกับคุโรโกะ เท็ตสึยะก็แล้วกัน คุโรโกะยกมือให้เพื่อนหน่อย"  คุโรโกะที่นั่งอยู่ข้างชายหนุ่มผมแดงเพลิงยกมือขึ้น ก่อนที่เธอจะเดินไปหาคุโรโกะ และยิ้มให้เขา 

   

         "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะเท็ตสึยะ ^_^" เธอนั่งลงข้างๆคุโรโกะ คาบนี้เลยกลายเป็นคาบว่าง อาจารย์เลยให้เธอได้ทำความรู้จักกับเพื่อนๆในห้อง อาเซทีก็ไม่ได้ปฎิเสธเพราะเธอรู้ว่าคุโรโกะมีเรื่องจะพูดคุยกับเธอแน่นอน


          "คุณฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรคับ" นั้นไง เธอคิดไว้ไม่มีผิดเลยว่าคุโรโกะต้องถามเธอในคำถามนี้ 



          "ฟื้นเมื่อ2เดือนที่แล้วนะ" 



          "แล้วหมอบอกว่าอาการเป็นยังไงบ้าง แล้วทำไมเซทีถึงไม่บอกผมเลยล่ะ ผมเป็นห่วงคุณมากเลยนะ" คุโรโกะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


          "เท็ตจังถามทีละคำถามสิ เซทีตอบไม่ทันหรอกนะ ตอนนี้อาการดีขึ้นตามลำดับ แค่ยังเดินไม่ค่อยคล่องเท่านั้นเอง แต่ยังต้องไปหาหมอทุกเดือนเพื่อเช็คดูอาการเพื่อเกิดอาการแทรกซ้อนนะ  แล้วที่ฉันไม่ได้บอกว่าฉันฟื้นแล้วก็เพราะฉันต้องไปกายภาพบำบัดที่อเมริกานะเลยไม่ค่อยมีเวลาเท่าไร" เธอตอบคุโรโกะไปพร้อมกับจับมือคุโรโกะไปด้วย ก่อนจะถามชื่อของชายหนุ่มผมแดงที่นั่งอยู่ข้างคุโรโกะ ถึงจะรู้จักอยู่แล้วแต่ถามเพื่อไม่ให้พวกเขาสงสัย

            

           "นี้นาย ชื่ออะไรเหรอ เราชื่อ อาเซที เฟรยา นะ "


           "ไง ฉันคางามิ  ไทกะ เป็นเพื่อนสนิทกับคุโรโกะ" ชายผมแดงที่นั่งข้างคุโรโกะได้บอกชื่อกับเซที

  

           "ยินดีที่ได้รู้จักนะ คางามิคุงหวังว่าเราจะสนิทกันมากกว่านี้นะ" อาเซทีพูดไปพร้อมยิ้มออกมาเล็กน้อย ถึงจะเล็กน้อยแต่ก็สามารถทำให้คางามิ ไทกะ หน้าแดงได้ เขาหันหน้าไปอีกทางเพื่อไม่ให้เธอเห็นหน้าแดงๆของเขา 


            เสียงกริ๊งรอบสุดท้ายดังขึ้นก่อนที่เธอจะเก็บของใส่กระเป๋าก่อนจะหันไปหาคุโรโกะที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่เหมือนกัน 


         "พวกนายจะไปที่ไหนต่อเหรอ"


         "พวกผมไปที่ชมรมบาสก่อนนะครับ เซทีจะได้ด้วยไหม" คุโรโกะหันมาถามเธอ ก่อนจะช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น 


         "ได้สิ แต่เท็ตจัง ไม่ต้องช่วยก็ได้ เซทีลุกขึ้นเองได้น๊าา" อาเซทีพูดด้วยน้ำเสียงงอลๆ พร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้


         "ไม่ได้หรอกครับ เกิดเซทีล้มลงจะทำไงครับ" คุโรโกะพูดด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใย ส่วนคางามิที่ไม่เคยเห็นคุโรโกะใส่ใจผู้หญิงคนไหนเลย ก็ตกใจเลิกน้อย


         "โถ่ เท็ตจังอ่ะ" อาเซทีพูดพร้อมกับพองแก้มที่เหมือนกับปลาทอง ทำให้คุโรโกะกับคางามิเห็นก็หน้าแดงไปตามๆกัน แต่ก่อนที่คุโรโกะจะพูดอะไรต่อ คางามิก็ขัดขึ้นเสียก่อน


         "เห้..ไม่อยากจะขัดหรอกนะ แต่ว่าเธอเป็นอะไรเหรอทำไมถึงคุโรโกะถึงต้องพยุงด้วย แล้วทำไมคุโรโกะถึงพูดว่าเธอพึ่งจะฟื้น เออ..ฉันไม่ได้แอบฟังนะ แค่ได้ยินเฉยๆ ไม่ต้องตอบก็ได้ฉันแค่ถามเฉยๆ "คางามิถามด้วยความสงสัย เซทีเลยเล่าเรื่องให้ฟังว่าทำไมเะอถึงกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา


         "ก็ไม่ได้เป็นความลับอะไรนิ ตอนฉันอยู่ม.ต้น ฉันสนิทกับพวกรุ่นปาฏิหาริย์มากๆเลยล่ะ พวกเราอยู่ด้วยกันและมีความสุขมากๆเลยล่ะ จนกระทั่งพวกเขาเริ่มที่จะมีนิสัยเปลี่ยนไปและเริ่มที่จะกระหายชนะ ฉันเลยทนไม่ได้เลยเข้าไปพูดคุยด้วยจนสุดท้ายก็ทะเลาะกับพวกเขา จนฉันต้องวิ่งออกโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าวิ่งมาหยุดอยู่บนถนนตอนไหนจนโดนรถชนเพราะคนขับ ขับรถมาเร็วมากจนหยุดรถไม่ทัน ฉันเลยกล้ายเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ 1 ปีกว่าเลยล่ะ แล้วฉันก็พึ่งจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเอง ซึ่งฉันก็ยังไม่บอกใครว่าฉันฟื้นขึ้นมาแล้ว คนเดียวที่รู้อยู่ตอนนี้คือคุโรโกะ ฉันรู้ว่าพวกเขารู้สึกผิดมาที่ทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้ แต่ฉันไม่โกรธพวกเขาและนายเลยคุโรโกะ เป็นเพราะฉันที่งี่เง่าวิ่งออกมาจนทำให้รถชน ตั้งแต่ฉันฟื้นขึ้นมาสิ่งที่ฉันอยากทำมาที่สุดคือทำให้ทุกคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมและกลับมาอยูด้วยกันอีกครั้ง" เซทีพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้าและน้ำตาคลอ คุโรโกะเห็นดังนั้นก็เข้ามากอดเซที


        "ผมขอโทษนะที่ไปช่วยเซทีไม่ทัน ถึงผมจะยังรู้สึกผิดกับเซทีอยู่แต่ผมสัญญาว่าจะชนะพวกเขาให้ได้ แล้วทำให้พวกเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมและอยู่ด้วยกันอีกครั้งนะครับ เพราะไม่ร้องนะครับ คนเก่ง" 

คุโรโกะให้สัญญากับเซทีไม่ว่ายังไงเขาจะต้องชนะรุ่นปาฏิหาริย์ให้ได้ 


         "ฉันด้วย ฉันจะชนะพวกรุ่นปาฏิหาริย์ให้ได้เลย" 

คางามิพูดเสียงดังจนทุกคนที่เดินอยู่ข้างๆหันมามอง จนเธอและคุโรโกะต้องหันไปขอโทษ แล้วพวกเราก็เดินไปที่ชมรมบาส 


---------------------------------


เจอกันตอนต่อไปปป 


 


           



          


         













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #7 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 20:32
    รอนะคะ
    #7
    0
  2. #6 stanggy2007 (@stanggy2007) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 14:14

    สนุกมากกก รอตอนต่อไปอยู่น้าาาา
    #6
    0