心如 ซินหรู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 403 Views

  • 0 Comments

  • 11 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3

    Overall
    403

ตอนที่ 2 : เมื่อดอกไม้งามถึงคราวร่วงโรย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

ปีที่ 28 รัชศกอวิ๋นหยาง อวิ๋นหยางฮ่องเต้ปกครอง

ปีนี้ข้าอายุเพียง 11 หนาว ยามเช้าของวัน(ประมาณตี5)ของฤดูหนาว ปีนี้ข้ายังไม่เห็นหิมะ(เราไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรใครรู้แสดงความคิดเห็นด้านล่างให้เราด้วยนะคะ)แรกของปีเลย ข้าหวนนึกถึงเหตุการณ์หิมะแรกในปีที่แล้วและทุกๆปี มันหนาวเหน็บจนแทบไม่อยากขยับตัวไปไหนทั้งสิ้น ต้นไม้ดอกไม้ล้วนถูกปกคลุมไปด้วยปุยเล็กๆสีขาว ดูงดงามสำหรับคนมากมาย แต่ความงามก็เป็นแค่จุดเล็กๆในสายตาเธอเท่านั้น มีผู้คนมากมายตกตายศพมากมายถูกฝังอยู่ใต้ความงดงาม มีเรื่องน่าขบขันอีกคราวแล้ว 
 
"คุณหนูเจ้าขา ฮูหยินใหญ่เรียกไปรับสำรับที่เรือนเจ้าค่ะ"แม่นมถางอีกแล้วกระมังที่มารบกวนเช้าอันสดใสของข้า 
"อิงอิง จัดเสื้อผ้าให้ข้า ส่วนเจ้าชิงชิงเอาหนังสือไปเก็บไว้ที่นั้น"หลังจากสาวใช้ข้างกายแต่งกายให้ข้ากับเก็บหนังสือเสร็จ ข้าก็เดินไปทางเรือนจางหลี่ เรือนของท่านแม่ที่จัดแต่งให้งดงาม เรือนที่ท่านแม่ห่วงนักหนา

"ซินหรูเจ้ามาแล้ว"เสียงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรงของท่านแม่ดังขึ้น เสียงของท่านแม่เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันข้าจำเวลานั้นไม่ได้แล้ว แต่ท่านแม่เกลียดชังมันพอๆกับข้า
"ข้าบอกท่านให้พักผ่อนอยู่แต่ในเรือน ท่านจะออกมารับลมหนาวให้เหนื่อยกายทำไม" ข้าบ่นให้นางอีกครั้ง ข้าก็จำไม่ได้เช่นกันว่าข้าเริ่มบ่นประโยคเดิมๆในตอนเช้านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ คงตั้งแต่ตอนที่นางเริ่มปลงกับความรักของนางกระมัง จะว่าไปเวลาเปลี่ยนไปผู้คนก็เปลี่ยนแปลงเช่นกันเห็นถูกต้องว่าประโยคนี้คงใช้ได้จริงๆกระมัง
"เอาเถอะอย่างไรวันนี้ก็อากาศดีเพียงนี้ ปีนี้ข้ารอให้หิมะแรกตกจนแทบไม่ไหว"นางกล่าวก่อนหัวเราะเสียงดัง ทั้งที่ในใจคิดว่า 'ปีนี้คงไม่มีโอกาสเห็นแล้วกระมัง' นางมองฟ้าที่เริ่มมีแสงอาทิตย์ส้มๆเข้ามาแซมฟ้าสีสดใส ช่างงดงามราวกับท้องฟ้าสุดท้ายของชีวิต
"วันนี้แล้วกระมังที่พี่ชายของเจ้าจะกลับเรือนเสียที" หลินจินตง เขาพี่ชายของข้า จะว่าไปก็ 2 หนาวแล้วมั้งที่ข้าและท่านแม่ไม่ได้เห็นหน้าที่จินตง พี่จินตงออกไปอยู่ฝึกที่กองทัพตั้งแต่อายุ 7 หนาว ตอนนั้นยังเด็กนักแต่กลับนักแน่นไปด้วยความตั้งใจ ท่านตาหัวเราะชอบใจใหญ่ที่เห็นหลานชายคนรองที่ทั้งน้ำตาไหลแต่ก็ยืนยันที่จะไปฝึกที่ค่ายทหาร ตอนนั้นแม้ข้าไม่รู้ความมากนักแต่ก็จำได้ดีว่าอ้อมกอดนั้นมันเต็มไปด้วยกล้าหาญ และความรักความห่วงใยจากคนเป็นพี่
"เจ้าค่ะฮูหยินวันนี้แล้วที่คุณชายใหญ่จะกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"แม่นมถางที่เลี้ยงข้าและพี่ใหญ่ตอบขึ้นอีกคราว จะว่าไปวันนี้ท้องฟ้าปอดโปร่งนัก ราวกลับแสดงความยินดีต้อนรับการกลับมาของพี่ใหญ่
"เอาเถอะอย่างไรก็รับสำรับเช้าก่อน เจียงฟางไปยกสำรับมา" 
"เจ้าค่ะฮูหยินบ่าวจะไปยกมาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"เจียงฟางบ่าวข้างกายท่านแม่รับปากก่อนออกไป
'แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก'เสียงไอของจางลี่ดังขึ้นมา นางมีอาการประเดี๋ยวหนาวประเดี๋ยวร้อนมาตั้งแต่2ปีที่แล้ว เมื่อให้หมอมาตรวจกลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆทั้งที่บางคราวที่นางจับไข้ หนาวสั่นและร้อนรนในคราวเดียวกัน แต่พอหมอมาตรวจกับไม่พบสิ่งใด นางรู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นเช่นไร สุดท้ายนางก็ได้แต่เฝ้ารอวันเวลามาเรื่อยๆ
"ข้าบอกท่านแล้วว่าไม่ให้ออกไปตากลมที่ด้านนอก ไปเจ้าค่ะเข้าไปในเรือนกัน"ซินหรูกล่าวก่อนจะประคองแม่ของนางเข้าไปในเรือน
"สำรับมาแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน คุณหนู"เจียงฟางยดสำรับมากับสาวใช้อีกสองคน ทั้งสามคนยกสำรับไปที่โต๊ะอาหาร เราสองคนแม่ลูกกินข้าวอยู่เงียบๆ และต่างคนต่างอยู่ในความคิดตนเอง อีกคนใฝ่ฝันถึงความสงบในช่วงชีวิตที่วุ่นวาย ส่วนอีกคนนั่งสำนึกผิดกับการกระทำของตน
หลังจากที่ทั้งคู่รับสำหรับเช้าเสร็จ ทั้งคู่ก็ออกไปนั่งที่ศาลาจันทร์เพื่อนรอจินตง คนหนึ่งนั่งอ่านตำรา ส่วนอีกคนนั่งเหม่อมองท้องฟ้า
"ฮูหยินเจ้าคะตอนนี้คุณชายมาถึงหน้าจวนแล้วเจ้าค่ะ อายุเพียง 13หนาว แต่ทรงมีกลิ่นอายของนักรบใหญ่เชียวเจ้าค่ะฮูหยิน"แม่นมถางเอ่ยชมพี่จินตง
"เช่นนั้นเชียวหรือแม่นมถาง"เสียงเข้มของผู้ชายดังขึ้นทางนอกศาลาทำให้ทั้งนายและบ่าวมองไปทางเดียวกัน สาวใช้ที่อายุยังน้อยต่างหน้าแดงราวกับมีผีเสื้อมาชมดอกไม้เชียวละ 
"อุ้ยคุณชายใหญ่"แม่นมถางที่ชมคนที่ตนเลี้ยงมาถึงกับสะดุ้งและคนที่อยู่ในศาลาจันทร์ก็ต่างหัวเราะคิกคัก
"จินตงลูกแม่เจ้ากลับมาแล้ว"ท่านแม่ยิ้มกว้างก่อนพี่ใหญ่จะเดินไปกอดท่านแม่
"เจ้าโตขึ้นมากทีเดียวเจ้าเด็กน้อยของแม่"ฮูหยินจางยิ้มกว้างอีกครั้ง นางทั้งกอดทั้งหอมลูกชายที่ไม่เห็นหน้ามาเป็นปีๆ 
"แม่ท่านแม่ยังสวยเหมือนเดิมไปเปลี่ยนไปเลยสักนิด"พี่ใหญ่หยอกล้อกับท่านแม่เพียงเล็กน้อยก่อนจะมองมาที่ข้าและก็เดินมากอดข้า
"เจ้าก็โตขึ้นมากเชียวซินหรูน้องพี่"2ปีที่ไม่เจอ ก็มากพอที่คนเราจะคิดถึงช่วงเวลาที่มีกัน จริงหรือไม่ข้าไม่อาจทราบ ทราบเพียงว่าข้าคิดถึงอ้อมกอดของท่านพี่มากก็เท่านั้น
"ท่านพี่ของน้องก็โตขึ้นมากนักเจ้าค่ะ"ข้ากล่าวบอกท่านพี่ก็จะยิ้มกว้างให้ทั้งท่านพี่แล้วก็ท่านแม่ บ่างไพร่ที่อยู่รอบนอกต่างยิ้มให้กับความรักของครอบครัวนี้



--------------------------
อัลโหลทุกคน เรากลับมาแล้ว ถ้าการใช้คำพูดพลาดยังไงบอกเราได้เลยนะ เราไม่ค่อยเก่งเรื่องคำที่ใช้เท่าไหร่ ถ้ารู้สึกว่าสำนวนภาษามันต่างไปก็ขอโทษด้วยนะ เพราะว่านิยายเรื่องนี้เราแต่งเมื่อนานมาแล้ว เราไม่ได้มาต่อเลย เราลืมความรู้สึกของนิยายเรื่องนี้ไปหมดแล้ว แต่เราจะพยายามแต่งต่อไม่เทแต่อาจจะดองคนอ่าน แต่งสดผิดพลาดตรงไหนบอกได้เลยจ้า ติชมได้ไรท์ใจดีที่สุดดดดดดดด อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยรักษาสุขภาพด้วยน้าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น