心如 ซินหรู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 407 Views

  • 0 Comments

  • 11 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7

    Overall
    407

ตอนที่ 1 : ดอกไม้งาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

 ปีที่26 รัชศกอวิ๋นหยาง อวิ๋นหยางฮ่องเต้ปกครอง

ปีนี้ข้าได้9หนาว ข้าคือหลินซินหรู คุณหนูใหญ่ของตระกลูหลิน ตอนนี้ข้ากำลังจดบันทึกเรื่องราวคร่าวๆของข้าแต่ละปี ยามอู่ในตอนที่ท้องฟ้าแจ่มใสข้าระลึกถึงท่านพี่ที่อายุได้เพียง 11 หนาวแต่บัดนี้ต้องไปฝึกที่ค้ายทหารของท่านตา 

"คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินใหญ่เรียกไปรับสำรับที่เรือนจางหลี่เจ้าค่ะ" แม่นมถางกล่าวเบาๆ

"ชิงชิงเอาของข้าไปเก็บที่ห้อง"ข้าสั่งบ่าวคนสนิทของตนเองก่อนจะลุกจัดเสื้อผ้าของตน

"เจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบก่อนจะเก็บม้วนกระดาษกับขวดหมึกของข้าไปทางเรือนพักอาศัยของข้า

เรือนข้ากับท่านแม่ไม่ใกล้กันนัก เดินไม่ถึงเวลา 1จิบชาก็ถึงเสียแล้ว ดอกไม้หน้าเรือนช่างงามนักข้ากล่าวชมในใจ เสียดายที่มันงามเพียงแค่ครั้งคราวไม่คงอยู่ไปตลอดกาล

"เรียนคุณหนูใหญ่ไปที่ศาลาจันทร์เจ้าคะ บัดนี้ฮูหยินรอคุณหนูอยู่"เจียงฟางบ่าวของท่านแม่บอกข้า 

ณ ศาลาจันทร์

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมคนเรามักใฝ่หาในสิ่งที่รู้ว่ามันไม่จีรังยังยืน แต่ก็ยังอยากจะครอบครองมัน" ทันที่ที่ข้าเข้าไปในศาลาท่านแม่ก็กล่าวถามข้า มันเป็นคำถามเดิมๆที่นางถามข้ามาตลอดเวลาเจอหน้า ท่านแม่ของข้ามีนามว่าจางหลี่ หรือหลินหลี่ นางเป็นคนที่งดงาม ใครเห็นก็กล่าวชมตนได้ยากนัก เพราะนางงามไปด้วยกริยาท่าทาง งามไปด้วยคำพูด งามไปด้วยเสียง และงามไปด้วยรูปลักษณ์

"นั่นเพราะว่าคนเราไม่มีความพึ่งในตน" และคำตอบของข้าก็ยังเป็นเช่นเดิมเสมอ

"ซินหรูของมารดา ตอนท่านตาตั้งชื่อเจ้าล้วนมุ่งหมายให้เจ้ามุ่งมั่นดั่งความหมายของชื่อ คนเราล้วนไม่หยั่งรู้ถึงอนาคตได้ วันนี้อาจจะอยู่ด้วยกันก็จริง สิ่งของของอาจจะเป็นของเราก็จริง แต่พรุ่งนี้เล่าอาจจะไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันอีกแล้ว ของที่เป็นของเราอาจเป็นของคนอื่นไปแล้วใครจะรู้ จริงหรือไม่ซินหรู" ท่านแม่มักสอนสิ่งที่ข้าและพี่ใหญ่สงสัยเสมอ และนางมักจะสอนสิ่งที่ดีให้ข้าเสมอ

"ถูกตามที่ท่านกล่าว"ข้ากล่าวพร้อมส่งยิ้มให้น

"รับสำรับเถอะก่อนสำรับจะเย็นเสียก่อน" ท่านแม่กล่าวและเราก็รับสำรับโดยไม่พูดกัน และต่างคนก็ต่างตกอยู่ในความคิดของตน

'นางเหมือนคนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว'

'นางวางตัวดีนัก'

'นางฉลาดคิดฉลาดพูดนัก'

ขามักได้ยินคำพูดพวกนี้เสมอพวกเขากล่าวชมข้า ทั้งที่ข้าก็รู้ว่าคำกล่าวชมนั้นก็เหมือนกับดอกไม้หอม ชวนให้สูดดมแต่หากสูดดมเข้ากับเป็นดอกไม้พิษ หากเป็นคนโง่เง่าคงสูดดมจนตายเสียกระมัง 

หลักจากที่รับาำรับเสร็จข้ากับท่านแม่ก็แยกย้ายกันพักผ่อน ข้าเดินไปทางศาลาพันปีที่มีดอกพันปีประดับอยู่ ข้าปรารถณความสงบท่ามกลางที่วุ่นวาย

"ชิงชิงไปเอาหนังสือเล่มนั้นมาข้าจะอ่านมันต่อ ส่วนเจ้าอิงอิงไปเอาของว่างมา และแม่นมถางข้ารบกวนท่านไปเอาตระกร้าดอกไม้แล้วกัน"

ข้าสั่งงานทุกคนก่อนนั่งมองปลามงคลที่กำลังว่ายน้ำอยู่ คอยไม่นานชิงชิงกับอิงอิงก็ยกหนังสือกับอาหารว่างมา

ข้านั่งอ่านหนังสือกับกินชาผิงกั่วที่อิงอิงเอามาให้ ในความสงบนั่นก็ต้องมีมารมาผจญเสมอ หลินฮวาลูกของอนุลี่เฟย เดินเข้ามาที่ศาลาพันปีพร้อมบ่าวของนาง ปีนี้นางได้ 8 หนาวแต่กริยาท่างทาเหมือนแม่ไม่ผิดหนัก นางเป็นลูกรักของท่านพ่อ อนุลี่เฟยเป็นหญิงสาวที่ท่านพ่อตกหลุมรักมาตั้งแต่แรก ต่อให้เป็นคนที่ท่านพ่อรักแล้วอย่างไร หากตระกลูเดิมไม่มีอำนาจก็เป็นได้แค่ลูกของท่านพ่อ 

"ท่านพี่ซินหรูทำอะไรอยู่เจ้าคะ น้องขอเล่นด้วยได้หรือไม่"นางช่างน่ารำคาญยิ่ง ข้าเบื่อการเสแสร้งของคนในจวนท่านพ่อยิ่งนัก

"เงียบเสียงของคุณหนูถอะเจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูใหญ่กำลังอ่านหนังสือได้โปรดมีมารยาทด้วย"เป็นแม่นมถางที่ตอบกลับไป นางและบ่าวของนางจึงเดินออกไปด้วยใบหน้าที่ซีดลง แม่นมถางก็เป็นซะอย่างนี้ดุ เข้ม ไม่อ่อนสิ่งใดให้ผู้ใดแม้แต่ข้าเอง

"แม่นมถาง"ข้าเอ่ยเสียดุ

"ขออภัยเจ้าคะ บ่าวมิทันระวังกริยา"แม่นมกล่าวพร้อมก้มหน้าลง

วันๆของข้าช่างหน้าเบื่อ หน้าเบื่อจริงๆ

ดอกไม้งามต่อให้งามอย่างไรก็เป็นแค่ดอกไม้

ลูกสาวเช่นกันงามอย่างไรก็เป็นได้แค่ดอกไม้ประดับเรือน



นี้หลินซินหรูเอง


ส่วนนี้คือท่านแม่ จางหลี่ 

ตัวละครไรท์ลงเรื่อยๆตามตอนเลยน้าาาาา 

------------

ฝากติดตามด้วยนะค่ะ ติชมได้ไรท์ใจดีมากๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น