คัดลอกลิงก์เเล้ว

เพียงมีกันและกันในหัวใจ

ความรัก ไม่จำเป็นต้องสรรหาคำนิยามใด เพียงมีกันและกันในหัวใจก็เพียงพอ

ยอดวิวรวม

15

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


15

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 มี.ค. 62 / 23:22 น.
นิยาย §աѹСѹ เพียงมีกันและกันในหัวใจ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 มี.ค. 62 / 23:22


เพียงมีกันและกันในหัวใจ

ลิขิตกับพิมพ์ใจ รู้จักกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ทั้งสองอยู่คนละคณะ แต่บังเอิญพักที่หอเดียวกัน เมื่อพบหน้าและได้ใกล้ชิดบ่อยๆ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงพัฒนาขึ้นทีละน้อย ลิขิตเป็นคนอ่อนโยนสบายๆ มองอะไรด้วยความละเอียดลึกซึ้ง แม้หน้าตาจะไม่ได้หล่อเหลาสะดุดตา แต่ก็จัดว่ามีเสน่ห์ พิมพ์ใจเองก็เป็นคนร่าเริงสดใส ใบหน้ารูปหัวใจน่ารักชวนมอง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดลิขิต ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ภายนอก เขาชอบความขบขันของเธอ
ชอบความคิดที่เป็นเอกเทศ จะคิดจะทำอะไรมีเหตุผลน่าสนใจ ดังนั้นคู่นี้จึงเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย

หลังจากจบการศึกษา มีการงานทำมั่นคง พิมพ์ใจกับลิขิตจึงเข้าพิธีวิวา ตกลงอยู่กันฉันสามีภรรยา

“เส้นทางชีวิตไม่ได้ราบรื่นเสมอไปนะลิขิต ไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่ง การลาจากอาจมาถึงเราสองคนไม่ช้าก็เร็ว เพราะฉะนั้น พิมพ์จะทำช่วงเวลานับจากนี้ให้มีคุณค่าที่สุด แล้วลิขิตล่ะ?” พิมพ์ใจสบตาลิขิ

เขารั้งร่างสมส่วนนั้นเข้าหาตัว พูดว่า “อนาคตจะเป็นยังไงลิขิตไม่รู้นะ และจะไม่ให้คำมั่นสัญญาอะไรกับพิมพ์ทั้งนั้น แต่ตอนนี้ ลิขิตรู้แค่ว่า ลิขิตมีพิมพ์อยู่ในใจ คำพูดนี้ไม่เลิศเลอ แต่มันออกมาจากใจ ขอให้พิมพ์รู้ไว้ด้วย” พิมพ์ใจยิ้มให้ลิขิต ลิขิตก็ยิ้มให้พิมพ์ใจ ไม่ต้องอธิบายอะไรมากก็รู้กัน

นิยายจบลงที่พระเอกนางเอกแต่งงานกันอย่างมีความสุข ทว่าสำหรับหนุ่มสาวทั้งคู่ งานแต่งงาน คือจุดเริ่มต้นสำหรับครอบครัว และเป็นการพิสูจน์ความรักไปในตัว ทั้งคู่มีปากเสียงกันหลายครั้ง ขัดแย้งกันก็เยอะ แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความเข้าใ

เวลาหมุนเปลี่ยนเวียนไปตามเข็มนาฬิกา ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ยังคงส่องแสงเหนือขอบฟ้าตามหน้าที่ ลิขิตกับพิมพ์ใจมีตำแหน่งการงานสูงขึ้น ช่วงเวลาของทั้งคู่ในแต่ละวันจึงลดน้อยลง

“พิมพ์ไปต่างประเทศบ่อย จะหลงใหลหนุ่มเมืองนอกมั้ยเนี่ย” ลิขิตกล่าวทีเล่นทีจริงในวันหนึ่ง

พิมพ์ใจกำลังสาละวนอยู่กับการมัดผมชำเลืองมองลิขิตด้วยปลายหางตา ตอบตรงๆน้ำเสียงราบเรียบ “หลงใหลสิ โดยเฉพาะหนุ่มเกาหลีนี่แน่นอนเลย”

“อ้าว! ถ้างั้นลิขิตก็แย่น่ะสิ” ลิขิตว่าพลางเดินเข้าประชิด มือสองข้างวางบนไหล่ภรรยาสาว สูดดมกลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเรือนผมพิมพ์ใจเข้าไปเต็มปอด

พิมพ์ใจหัวเราะแจ่มใส กระจกสะท้อนภาพรอยยิ้มบนใบหน้าให้เห็นชัดถนัดตา “พิมพ์ยังพูดไม่จบ ฟังก่อนสิ ถึงแม้พิมพ์จะหลงใหล แต่ก็ไม่มีใครเหมือนลิขิตนะ”

“หล่อ รวย แถมยังเก่งอีก ถูกมั้ย” ได้ทีลิขิตก็ยอตัวเองน่าตาเฉย

“ผิดแล้ว นอกจากบ้าๆ บอๆ เซ่อซ่า ก็ไม่มีอะไรดีแล้วล่ะมั้ง” พิมพ์ใจผลักหน้าลิขิตให้พ้นกลุ่มผมยาวสลวย

พิมพ์ใจไปต่างประเทศถี่ขึ้น ลิขิตเองก็วุ่นวายไม่เบา บางวันก็แทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน เหน็ดเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด แต่เมื่อใดที่คิดถึงพิมพ์ใจ คิดถึงใบหน้ารูปหัวใจดวงนั้น เขาก็มีความสุข เวลาห่างไกลกัน ก่อนนอน ไม่เขาก็เธอจะโทร. หากันทุกวันถ้ามีโอกาส

“เป็นยังไงบ้าง...สบายดีมั้ย?” ประโยคแสนธรรมดา แสนจะเรียบง่าย หากมันออกมาจากใจคนถาม ซึ่งแฝงไปด้วยความห่วงใยลึกซึ้งนั้น ลิขิตสัมผัสได้ทุกทีที่ภรรยาเอ่ยปาก

“อื้ม...” ตอบรับสั้นๆ เข้าใจง่ายๆ แม้อาจดูห้วนไปสักหน่อย พิมพ์ใจก็รับรู้ว่า เขาไม่เคยเบื่อที่จะตอบคำ...

มีเรื่องให้คอยซึ้ง ก็ต้องมีเรื่องให้น่ารำคาญบ้าง ช่วงหนึ่ง พิมพ์ใจโพสต์รูปเธอกับเพื่อนชายลงโซเชียลมีเดีย ลิขิตติดต่อไปก็รับบ้างไม่รับบ้าง ด้วยอารมณ์ค่อนข้างวูบไหว แบบที่เรียกกันว่าอารมณ์ศิลปิน ทำให้เขาแอบนึกน้อยใจครามครัน

“นี่พิมพ์ไม่มีเวลาจะคุยกับลิขิต แต่มีเวลาโพสต์รูปพิมพ์กับเพื่อนพิมพ์ใช่มั้ย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชัน

“มันไม่ใช่อย่างที่ลิขิตคิดนะ” พิมพ์ใจพยายามชี้แจง ลิขิตฟังข้ออ้างของภรรยาจนจบ ก่อนจะพูดไปตรงๆ

“ถึงพิมพ์อธิบาย ลิขิตก็ไม่อยากเชื่ออยู่ดี”

ลิขิตไม่ยอมรับสายพิมพ์ใจเมื่อเธอโทร. มาหา แม้จะเข้าใจ แต่ความรู้สึกที่เห็นภรรยาถ่ายรูปคู่กับเพื่อนชายของเธอเอง ก็ทำให้เขากังขาอยู่ไม่น้อย

เมื่อลิขิตทำหมางเมิน ภรรยาก็ไม่แยแสสามีได้เหมือนกัน ผ่านไปสัปดาห์กว่า ลิขิตเป็นฝ่ายทนไม่ไหว มันประดักประเดิด ช่างใจนานพอสมควร ว่าจะโทร. หาพิมพ์ใจดีหรือไม่

ตะวันชิงพลบ ความคิดถึงแล่นเข้าจับใจ ลิขิตนั่งเหม่อบริเวณน่าบ้านของเขากับภรรยา พ่นลมออกจากจมูก ทำท่าจะยกโทรศัพท์ขึ้นกดเบอร์พิมพ์ใจ ถ้าหากไม่ได้ยินเสียงเลื่อนช้าๆ ของประตูรั้วหน้าบ้าน

“พิมพ์!” ดวงตาลิขิตเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ ร่างปราดเปรียวสมส่วนปรากฏตัวขึ้นแก่สายตาโดยที่เขาไม่คาดคิด ละล่ำละลักถามต่อไปว่า “พิมพ์กลับสัปดาห์หน้าไม่ใช่เหรอ ทำไม... ทำไมกลับมาเร็วจัง” เขาจ้องมองภรรยาสาวอย่างฉงนสนเท่ห์

“ไม่จำเป็นต้องกลับตามกำหนดก็ได้นี่ ว่าแต่ กำลังน้อยใจพิมพ์อยู่นี่หน่า... หรือว่าจะปฏิเสธ” ภรรยาเคลื่อนร่างตรงเข้ามาหาสามี ลิขิตอึ้ง ทำอะไรไม่ถูกไปครู่หนึ่ง พิมพ์ใจหยุดยืนตรงหน้าม้าหินอ่อนซึ่งเขาใช้เป็นที่หย่อนก้น ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายใบย่อม กระดาษที่พับเป็นรูปดอกไม้แผ่นไม่ใหญ่นักติดมือออกมา ข้อความตัวเล็กๆซึ่งลิขิตจำได้ว่า เคยเขียนให้พิมพ์ใจด้วยลายมือหวัดๆ ว่า
‘คิดถึงนะ’
“ลิขิตจำกระดาษแผ่นนี้ได้หรือเปล่า สมัยเรียน”

“พิมพ์... นี่พิมพ์ยังเก็บกระดาษที่ลิขิตเขียนสมัยมหาวิทยาลัยไว้อยู่เหรอ” พิมพ์ใจเห็นสามีอ้าปากค้างก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้

“ถ้าพิมพ์ไม่เก็บไว้ ลิขิตก็คงไม่ได้เห็นมันหรอก”

ลิขิตคว้าร่างภรรยาเข้ามากอด สีหน้าของเขาสำนึกผิด “ลิขิตขอโทษ”

“ไม่เป็นไร พิมพ์เข้าใจ ถ้าพิมพ์เป็นลิขิต พิมพ์ก็คงจะรู้สึกแบบเดียวกับลิขิต... ลิขิต พิมพ์ยอมรับ ว่าบางครั้งก็รู้สึกวูบไหวไปกับคนหลายคน แต่พิมพ์ไม่เคยไม่คิดถึงลิขิตเลยนะ”

“ช่างมันเถอะ เรื่องเล็กน้อย ปัญหายังรอเราอีกเยอะ” ลิขิตจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา

ทั้งสองหัวเราะขึ้นพร้อมกัน ไม่มีสิ่งใดจะอธิบายหรือบ่งบอกความรู้สึกของลิขิตและพิมพ์ใจที่มีต่อกันได้
นอกเสียจากแววตา และใจกับใจที่ตรงกันเท่านั้น

หลายคนให้คำนิยามความรักไว้หลายอย่าง แต่ไม่ว่าคำนิยามนั้นจะสวยหรูสักเพียงใด ทว่าสำหรับลิขิตกับพิมพ์ใจ ความรักก็คือความรัก ไม่จำเป็นต้องสรรหาคำนิยามอะไรให้มากความ เพียงแค่มีกันและกันในหัวใจก็เพียงพอ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ พร่างพรม จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น