DEMONIC AHOLIC ll ลิ้มรสรักคนเลว

ตอนที่ 21 : Aholic20 ll ลิ้มรสรักครั้งที่20 {อัพ100%} จีบได้ป่าว?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    16 พ.ย. 59



EP20
-ลิ้มรสรักครั้งที่20-




               ตอนนี้เรากับจี๊ดเป็นพี่น้องกัน แต่ในอนาคต มันก็ไม่แน่...

          สิ้นคำพูดดังกล่าว ฉันสังเกตเห็นสายตาคุณน้าหรี่มองลูกชายตัวเองเล็กน้อย เธอไม่ได้แสดงสีหน้าใดให้เห็นเพื่อเป็นการบอกว่าเข้าข้าง แต่เหมือนว่ากำลังพิจารณาคำพูดที่ได้ยินเพียงเท่านั้น

          แล้วลูกของตูนล่ะ...ฮึก โตจะว่าไง!?” ทั้งที่พี่โตพูดออกไปถึงขนาดนั้นแต่พี่การ์ตูนก็ยังไม่หยุด

          คำถามดังกล่าวไม่ได้สร้างความตกใจให้แก่คนถูกถามแต่เพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมไปถึงคุณน้าและฉันด้วยเช่นกัน

หมายความว่าไงหนูการ์ตูนถึงขั้นที่คุณน้าต้องเอ่ยปากถาม

ตอนนี้ตูนท้องค่ะฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่พี่การ์ตูนพูดอยู่นั้นมันจริงหรือไม่จริง ทุกคำตอบมันอยู่ที่ปากของคนสองคนเท่านั้น นั่นเลยทำให้สายตาคุณน้าเพ่งเล็งมายังลูกชายตัวเองอีกครั้งราวกับจะคาดคั้น

ท้องไม่ท้อง ตูนรู้อยู่แก่ใจและนั่นคือคำตอบ พอเถอะว่ะตูน ไม่คิดว่าทำแบบนี้มันไร้สาระไปหน่อยเหรอ?

สีหน้าคนฟังเปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัด เมื่อถูกพี่โตต่อว่าแบบนั้น และเขาเองก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครพูดอะไรแทรกได้เลย ราวกับกำลังพูดในสิ่งที่อัดอั้น

มันคือเรื่องเล็กๆ มันคือน้ำใจ น้ำใจที่เราหยิบยื่นให้ตูน เราไม่ได้ให้เพราะสงสาร เราให้เพราะเรารักตูน ในแบบที่เพื่อนควรให้กัน เราคิดว่าเราให้มากเกินไปแล้วถึงกระนั้นพี่โตก็ไม่พูดหรือโยงถึงสาเหตุหลักที่เกิดขึ้นกับพี่การ์ตูนออกมาเลยสักคำ ลูกเรามีคนเดียว ถ้าตูนไม่เอา เราจะเลี้ยงเอง…”

ส้มจี๊ด...

คะ!?” ฉันสะดุ้งเฮือก เมื่อจู่ๆ คุณน้าเอ่ยชื่อฉันแทรกเสียงของลูกชายตัวเองขึ้นมา

ขึ้นห้องไปก่อนไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหนูแล้ว ขอบคุณมากนะจ๊ะ

ค่ะ...เพราะคุณน้าพูดอย่างนั้น ฉันจึงไม่มีทางเลือก แม้ว่าอยากจะอยู่ฟังบทสรุปของสิ่งที่เกิดมากแค่ไหน สุดท้ายก็จำต้องตัดใจ สาวเท้าเดินขึ้นบันไดกลับเข้าห้องตามคำสั่งที่ได้มาอยู่ดี

บอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันกำลังเป็นห่วงพี่โต เพราะเขาเป็นคนพูดเองว่าเรื่องของออโต้ให้ฉันปิดปากเงียบไว้เป็นความลับไปก่อนจนถึงวันที่เขาพร้อม เพราะนี่คงเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้มาก่อนนอกจากเขา พี่การ์ตูน แล้วก็ฉัน

เป็นกังวลว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ มันอาจจะมีผลเสียที่ตามมา...

     ปี๊บ! ปี๊บ!

          เสียงเตือนข้อความทำเท้าฉันหยุกชะงักลงที่หน้าประตูห้อง รีบเปิดกระเป๋า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูความสงสัย ก่อนพบเข้ากับข้อความของบุคคลที่มักไม่ค่อยมีเวลาให้

          ปะป๊า :: ส้มจี๊ด ถ้าว่างแล้วตอบข้อวามป๊ากลับด้วย

          เนื้อความแปลกๆ ทำฉันขมวดคิ้วจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไป

          ส้มจี๊ด :: ปะป๊ามีอะไรหรือเปล่าคะ?

        ปะป๊า :: ปะป๊าได้ส่งไฟล์วิดีโอใหม่ให้คุณ

        อีกครั้งที่ฉันต้องย่นคิ้วชิดกันเป็นปมเมื่อสิ่งที่ปลายทางตอบกลับมาเป็นไฟล์คลิปวิดิโอไฟล์หนึ่ง เมื่อกดเปิดดู ฉันกลับต้องรู้สึกตกใจจนโทรศัพท์ในมือสั่น เมื่อภาพเคลื่อนไหวกับเสียงโวยวายที่ดังลอดมานั้นมันคือภาพเหตุการณ์ในวันที่พี่การ์ตูนบุกไปต่อว่าฉันที่หน้ามหาวิทยาลัย

โดยเฉพาะกับคำถามต่อมาหลังจากปะป๊าส่งคลิปดังกล่าวมาใหม่

ปะป๊า :: นักศึกษาในคลิปใช่ลูกหรือเปล่า?

ส้มจี๊ด :: ใช่ค่ะ

รู้หรือเปล่าว่าฉันต้องใช้ความกล้าเป็นอย่างมากในการพิมพ์สองวลีสั้นๆ ตอบปะป๊ากลับไป

มันมาก มากพอๆกับวันที่ฉันของพวกเขาเข้าโรงเรียนช่างศิลป์นั่นแหละ

ปะป๊า :: ทำไมลูกถึงอยู่ในคลิปนั้นได้

ปะป๊า :: ผู้ชายคนนั้นคือลูกชายของคนที่บ้านหลังนั้นเหรอ?

ส้มจี๊ด :: ค่ะ มันคือการเข้าใจผิด

ฉันพยายามจะพิมพ์อธิบายแต่เหมือนปะป๊าไม่ยอมฟัง เขามักเป็นแบบนี้เสมอ

ปะป๊า ::  อีก 1 อาทิตย์ป๊ากับแม่จะบินกลับไป 

ปะป๊า :: เราคงต้องคุยกันยาวหน่อยแล้วล่ะส้มจี๊ด

ส้มจี๊ด :: ค่ะ หนูเองก็มีเรื่องอยากคุยกับป๊าเหมือนกัน

หลังจากตอบข้อความกลับไป ฉันก็ยืนรอการตอบกลับอยู่ครู่หนึ่งเห็นจะได้ และเมื่อปลายทางเงียบไป ฉันจึงตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูตัวเองกลับเข้าห้อง

ตอนนี้ในหัวเริ่มคิดอะไรๆ เยอะแยะไปหมด เมื่อก่อนไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองต้องมากขนาดนี้เลยแท้ๆ แต่ตอนนี้มันเหมือนกับว่าทุกอย่างมันได้ค่อยเปลี่ยนไป

พอคิดว่าปะป๊ากับแม่กำลังจะบินกลับมา มันก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแปลกๆ...


ตั้งแต่พาตัวเองกลับเข้าห้องมา ฉันก็ไม่ได้โผล่หน้าออกไปไหนอีก เอาแต่นอนเฝ้า นอนมองหน้าจอโทรศัพท์ เพราะแอบหวังว่าป๊ากับแม่อาจจะส่งข้อความกลับมาจนกินเวลาเข้าสู่ช่วงเย็น แต้วรับหน้าที่มาเคาะประตูเรียกฉันลงไปกินข้าว ช่วงเวลานั้นล่ะ ฉันถึงได้พาตัวเองออกจากห้องนอน

มื้อเย็นบนโต๊ะอาหารวันนั้นไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตานักหรอก เพราะขาดเจ๊น้ำหอมไปคนหนึ่ง

“แล้วนี่น้ำหอมไปไหน?” คุณน้าถามขึ้นแบบทุกครั้งเมื่อพบว่ามีสมาชิกในบ้านหายหน้าหายตาไป

“หอมไปทำธุระอ่ะแม่ กินเลยไม่ต้องรอ” ส่วนคนที่ให้คำตอบก็คือพี่คำราม

“แล้วน้องจะกลับมาตอนไหนล่ะ

“แม่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวรามไปรับเอง” พี่คำรามพูดเหมือนตั้งใจตัดบท อาจเพราาะเขารู้ล่ะมั้งว่านอกจากคุณน้าแล้ว ในที่นี้ทุกคนล้วนแต่ไม่อยากเอ่ยถึงเจ๊น้ำหอมกันทั้งนั้น

แต่การตัดบทของพี่คำรามนั้นมันกลับทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงอย่างฉับพลันเช่นกัน 

ฉันแอบลอบมองหน้าคุณน้าสลับกับพี่โตไปมาจนเกิดความสงสัยว่าหลังจากฉันคล้อยหลังขึ้นชั้น 2 มาแล้วพวกเขาคุยอะไรกันต่อบ้าง ในเมื่อตอนลงมาพี่การ์ตูนเองก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วเหมือนกัน

“โต...” แต่ไม่นานท่ามกลางความเงียบบนโต๊ะอาหารคุณน้าก็เป็นฝ่ายพูดขึ้น “เรื่องลูกน่ะ จะพามาอยู่ที่นี่เมื่อไหร่ก็ไปรับมา

 “ครับ...

“การเป็นพ่อคนมันไม่ใช่เรื่องง่าย ความรับผิดชอบก็เหมือนกัน การพาเขามามันเท่ากับเราต้องดูแลอีกหนึ่งชีวิต ทำอะไรไว้ก็รับผิดชอบ ดูแลเองให้ไหว...” คุณน้าพูดเสียงดุ และไม่มองหน้าลูกชายตัวเองเลยตอนที่พูด “ใครจะได้ว่าลูกชายแม่ไม่ได้ ว่าไร้ประสิทธภาพ ไร้น้ำยา พยายามเข้าหน่อยล่ะ...” 

ส่วนพี่โตก็เอาแต่นั่งเงียบและฟัง คงมีพี่คำรามเท่านั้นที่ทำหน้าตาเหลอหลาคล้ายกับตกใจในสิ่งที่คุณน้าพูด จนถูกจับได้

“เป็นอะไรราม ทำหน้าแบบนั้นใส่โตคืออะไร?

“ปะ เปล่านี่แม่ รามก็แค่...” พี่คำรามพยายามแก้ตัว แต่ก็ถูกคุณน้าขัดก่อนพูดจบ

“เก่งกันนักนะ เรื่องปิดบังไม่ให้แม่รู้เรื่องสำคัญเนี่ย

“รามเปล่าสักหน่อย แม่อย่าพูดแบบนี้สิ” ขณะที่คุณน้ากับพี่คำรามกำลังต่อปากต่อคำกัน ฉันก็แอบลอบมองสีหน้าพี่โตไปด้วย เขาเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้วเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น นั่นน่ะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่ที่ผิดไปจากทุกทีก็คือเขาตักข้าวเข้าทั้งที่ยิ้มไปด้วยอย่างคนมีความสุข

“กับน้ำหอมน่ะ ถ้าน้องเรียนจบแม่ก็อยากอุ้มหลานนะ

“แม่พูดไรเนี่ยคนเยอะแยะ

“แม่อยากได้หลานแฝด...

“อิ่มแล้วค่ะ / ครับ ” สิ้นเสียงคุณน้าพี่โตกับแต้วซึ่งตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปากก็เอ่ยขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

สำหรับแต้วฉันเชื่อว่าเธอคงไม่ชอบใจและรับไม่ได้ที่คุณน้าพูดแบบนั้นกับพี่คำราม เธอดูจะไม่ชอบเจ๊หอมเอาเสียมากๆ แต่กับพี่โต ฉันไม่แน่ใจนัก แต่จากสถานการณ์โดยรวมแล้ว 

ฉันรู้สึกได้ว่าทุกอย่างกำลังค่อยๆ ดีขึ้น...

หลังมื้อเย็นจบลงไปทุกคนก็แยกย้ายกันกลับเข้าพื้นที่ของตัวเอง เว้นฉัน ซึ่งยังอยู่ช่วยคุณน้าล้างถ้วยชาม

เราไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่าย แต่ก็ยังคุยกันด้วยเรื่องอื่นเหมือนปกติ แต่แล้วคุณน้าก็วกเข้าเรื่องที่ฉันไม่อยากพูดถึงจนได้

 “ส้มจี๊ดชอบพี่โตเขาเหรอลูก

ฉันเผลอชะงักมือซึ่งกำลังล้างถ้วยชามลง เพื่อตั้งสติ แต่ก็รู้ว่าคำถามที่ว่านั่นคุณน้าไม่ได้ต้องการจะคาดคั้นเอาคำตอบหรอก น้ำเสียงของคุณน้าเหมือนจงใจจะแซวมากกว่า

 “รักกัน ชอบกัน น้าไม่ว่าหรอกนะจ๊ะ แต่เวลาพวกหนูจะทำอะไรก็ควรคิดหน้าคิดหลังกันให้เยอะๆ” เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าคำถามนั้นคุณน้าไม่ได้อยากได้คำตอบ

 “ค่ะหนูรู้...

 “เกิดเป็นคนมันไม่ง่ายหรอกนะ เราเกิดมาแล้วก็ใช่ว่าจะมีตัวคนเดียวไปจนหมดลมที่ไหน เรายังต้องใช้ชีวิตอยู่ในสังคม ทุกคนไม่ได้มองเราไปในทางเดียวกันหมด...

 “...

 “บางคนมองว่าเราดี บ้างคนว่าไม่ดี จะเป็นให้ได้ดั่งใจทุกคนคงทำไม่ได้ ดังนั้นถ้าคิดจะทำอะไร ก็ดูหน้าดูหลังให้ดี ทำให้มีผลเสียกับเราน้อยที่สุด

พอฟังมาถึงตรงนี้จานใบสุดท้ายในมือก็ถูกล้างเสร็จพอดี เมื่อสบโอกาสฉันจึงหันไปเผชิญหน้ากับคุณน้าตรงๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มรับคำซึ่งยามนี้เข้าในกับทุกสิ่ง ทึกวลีที่ได้รับ

 “ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว...” คุณน้าเองก็ยิ้มตอบกลับมา ด้วยสีหน้าโล่งใจเมื่อได้ฟังแบบนั้น  “หนูจะพยายามทำให้ทุกอย่างมันดีค่ะ ทุกอย่างรวมถึงตัวหนูด้วย

 “ดีจ๊ะ...พยายามเข้านะลูก

 “ค่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ

ไม่ต้องถาม ฉันก็พอเดาได้ว่า ตอนนี้คุณน้าเองก็น่าจะรู้เรื่องระหว่างฉันกับพี่โตบ้างแล้ว ในเมื่อพี่การ์ตูนสร้างเรื่องไว้เสียใหญ่โตแบบนั้น

ปัญหาก็คือฉันไม่กล้าเรียกพี่โตเพื่อถามเรื่องนั้นตรงๆน่ะสิ

ถึงแม้ว่าห้องของเราจะอยู่ชั้นเดียวกันแต่สุดท้ายฉันก็ต้องเก็บความสงสัยตัดสินใจเปิดประตูเข้าของตัวเองเงียบๆ

ทว่า...

กึก! ฟึ่บ!

“อื้ออ...

เสียงร้องด้วยความตกใจถูกทำให้เงียบลงแทบจะวินาทีเดียวกับที่มีมือของใครบางคนพุ่งฝ่าความมืดเข้ารวบตัวฉันเมื่อก้าวเข้ามาอยู่ในห้อง

วงแขนกว้างโอบรัดรอบกายแน่นโดยค่อยๆลดมืออีกข้างที่ใช้ปิดปากลง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของผู้ชายแสนคุ้นจมูกทำฉันรู้ได้ทันทีว่าเจ้าของอ้อมกอดเป็นแม้ว่าไม่เห็นหน้า

อีกอย่างเขาเคยทำสิ่งที่คล้ายๆกันแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง

พี่โต!ฉันส่งเสียงดุใส่บุคคลที่อยู่ในความคิดทันที ส่วนสิ่งที่ได้รับกลับมาก็ดันเป็นเสียงชู่ว์คล้ายกับจะสั่งให้เงียบ

อย่าเสียงดังสิคะ เดี๋ยวแม่รู้ว่าพี่อยู่นี่...

 “ถ้ากลัวคุณน้ารู้ แล้วพี่โตเข้ามาในห้องหนูทำไมล่ะ!?”

 “พี่แค่แวะเอาของมาให้ ไม่ได้หรือไง” พี่โตว่า ถึงอย่างนั้นก็ยอมปล่อยแขนที่กอดฉันออก แน่นอนว่าพอหลุดเป็นอิสระ ฉันก็รีบเอื้อมกดสวิตซ์ไฟภายในห้องให้เปิดทันที จากนั้นจึงหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนตัวใหญ่ตรงๆ

ของอะไรคะ?”

นี่ค่ะว่าแล้วพี่โตก็อ้อมมือไปหยิบหยาทาหลอดหนึ่งจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังออกมาโชว์ให้ดูต่อหน้า ตั้งแต่วันนั้นส้มจี๊ดได้ทายาดูแลรักษาลายสักบ้างหรือยัง?

ฉันส่ายหน้าพรืดเมื่อถูกถามตามประสาคนไม่รู้ นั่นจึงทำให้คนถามยิ้มกว้าง

งั้นมาค่ะ พี่จะทาให้...อีกทั้งยังเสนอ

ไม่ได้ค่ะ หนะ หนูต้องทาเองคราวนี้พอถูกขัดพี่โตก็นิ่งไป ก็ทำเรื่องน่าตกใจด้วยการเบะปากเหมือนเด็กซึ่งดูขัดกับนิสัยไม่ชอบพูและนิ่งขรึมของตัวเองอย่างสิ้นเชิง มิหนำซ้ำยังแย้งแบบเด็กเอาแต่ใจ

แต่พี่เป็นช่างนะคะ มันต้องเป็นหน้าที่ของช่างสิ!”

ก็พี่โตเป็นผู้ชายนี่ อีกอย่างตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยฉันยืนกรานคำเดิมอีกทั้งสะบัดหน้าหนีในทากอดอกเพื่อยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เขาได้ทำตามใจชอบเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

ก็ได้ค่ะ งั้นจี๊ดทาเอง...

...เขาเองก็ดูจะไม่แย้งอะไร ออกไปทางว่าง่ายด้วยซ้ำ ตอนแรกฉันก็คิดแบบนี้แหละ จนกระทั่งพี่โตลั่นวาจาประโยคหลังออกมา

แต่พี่ของดูแผลหน่อยว่าเริ่มลอกหรือยัง ดูในฐานะช่างสักค่ะ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร...

สุดท้ายไม่ว่าจะเมื่อไหร่ตอนไหน ฉันก็แพ้ความหัวหมอและลูกไม้ของพี่โตอยู่ดี เขามักใช้ข้ออ้างอย่างมีเหตุผลในการเอาชนะคนอื่นโดยเฉพาะกับฉัน

ใกล้จะเริ่มลอกแล้วนะเนี่ย ต้องหมั่นทายาบ่อยๆ นะรู้ไหม?ฉันเบะปากอย่างนึกขัดใจ เมื่อถูกปลายนิ้วอุ่นแตะไปตามแนวของรอยสักบริเวณสีข้างข้างเอวลงต่ำไปยังสะโพก ครั้งแรกเธอถูกเขามองแล้วรู้สึกอย่างไร ตอนนี้ก็ยังรู้สึกอย่างงั้น ยิ่งอยู่ในสภาพสวมแพนตี้ปกปิดช่วงล่างตัวเดียวด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องสืบว่าทั่วหน้าตอนนี้มันจะร้อนแค่ไหน

มาค่ะ พี่ทายาให้และมันก็เหมือนเดิม พอเขาได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ทุกอย่างมันก็เริ่มลุกลาม

ไม่เอา ก็พี่โตบอกจะให้หนูทาเองไม่ใช่เหรอ?

ฉันรีบเหลือบมองไปยังคนตัวใหญ่แบบไม่ชอบใจตาดุ ทว่า อีกฝ่ายดันยิ้มไม่สนใจต่อคำว่า มิหนำซ้ำยังจัดแจงบีบยาออกจากหลอดทำหน้าที่แทนฉันเองเสียอีก

ใครทาก็เหมือนกัน เพราะยังไงเป้าหมายมันก็คือการดูแลรอยสัก...

เห็นไหมล่ะ แบบนี้ทุกที!

เขยิบมาใกล้ๆ หน่อยสิ พี่ทำไม่ถนัด...

อะ พี่โต!” คนตัวใหญ่แสดงความเอาแต่ใจในฐานะช่างสักของตัวเองด้วยการเอื้อมดึงแขนให้เขยิบเข้าไปใกล้ ก่อนจดจ่อสายตาอยู่บริเวณสะโพก ขณะใช้มืออีกข้างจัดการดึงขอบกางเกงขาสั้นให้ล่นลงอย่างถือวิสาสะ

หืม...ใกล้จะลอกแล้วนี่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำนิสัยฉวยโอกาสให้ได้เห็นเห็นเหมือนอย่างช่วงเวลาที่ผ่านมาแต่อย่างใด สิ่งที่พี่โตทำต่อมาคือการละเลงยาเย็นๆ ไปทั่วลวยลายบนผิวหนังอย่างชำนาญมือ

แม้ว่าก่อนหน้านี้เราจะเคยมีความสัมพันธ์ข้ามขั้นระหว่างคำว่าพี่กับน้องไปแล้วก็ตาม ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่ชินกับการถูกเขาแตะเนื้อต้องตัวอยู่ดี ด้วยความที่เป็นเช่นนั้นฉันจึงต้องพยายามชวนเขาคุย เพื่อหันเหความสนใจของตัวเองไปจากปลายนิ้วกับครีมเย็นๆ

แล้วเรื่องวันนี้ เป็นยังไงบ้างคะ?

ก็ดีค่ะ ได้พูดอะไรๆ ไปหมดแล้วมันก็ดี

แล้วพี่การ์ตูน เขาเป็นยังไงบ้างคะ?รู้อยู่นะ ว่าสิ่งที่ถามมันอาจจะละลาบละล้วงไปหน่อย แถมยังดูยุ่งยากสำหรับคนที่ไม่ชอบเปิดปากพูดเรื่องสำคัญของตัวเองกับใครอย่างเขา

เขาทำอะไรไว้ เขาก็ต้องรับแบบนั้นแหละพี่โตตอบเพียงแค่นั้น ตอบในเรื่องที่ฉันรู้อยู่แล้ว มันคือกฏธรรมชาติ พี่เองก็เหมือนกัน...ทำอะไรไว้ก็ต้องจัดการให้เสร็จ

พอมีโอกาสถามเข้าจริงๆ ฉันก็ไม่กล้าถามสิ่งที่ค้างอยู่ในหัวออกไปจนหมด มันเหมือนเป็นการก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคนอื่นมากเกินไป

มันก็เหมือนอย่างที่คุณน้าบอก บางทีที่เราถามเพราะเราอยากรู้ หวังดีอยากช่วย แต่บางทีคนอื่นหรือคนฟังอาจจะคิดว่าเราก้าวก่ายหรือสอดรู้สอดเห็นมากเกินไปก็ได้

ความคิดคนเรามันไม่เหมือนกันจริงๆ...

เรื่องวันนี้...” เหมือนหมดคำพูด ฉันจึงเอ่ยออกไปอย่างไม่รู้จะจะคุยอะไร ปกติ ฉันก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอะไรอยู่แล้ว แต่ก็ไม่อยากให้บรรยากาศระหว่างเราเงียบจนเกินไป ดังนั้นฉันจึงต้องหาเรื่องอะไรสักอย่างขึ้นมาพูด แม้ว่ามันอาจจะฟังไม่เข้าหูอีกฝ่ายเท่าไหร่ก็ตาม “พี่การ์ตูนเขา...น่าสงสารนะคะ

ค่ะ...” แต่เหมือนพี่โตดูไม่ค่อยอยากพูดถึงเท่าไหร่ คำตอบที่ได้กลับมาถึงค่อนข้างห้วน

ไม่ใช่แค่นั้นแต่เขายังเริ่มเปลี่ยนเรื่อง

ที่ถามไปวันนี้ จี๊ดยังไม่ได้ตอบพี่เลยนะ...มิหนำซ้ำเรื่องที่เขาพูดนั้นมันยังสร้างความฉงนให้แก่คนฟัง จนต้องหลุบตามองหน้าคนถามด้วยความสงสัย 

ตอบอะไรคะ?” วูบหนึ่งที่ฉันเห็นรอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายของปีศาจหลังเอ่ยคำถามจบ

มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนเจ้าเล่ห์ แต่ว่ามันคือรอยยิ้มของคนที่กำลังรู้สึกเขินเมื่อถูกย้อนต่างหาก ราวกับว่าเขากำลังเขินคำถามของตัวเองประโยคถัดมา

สรุปแล้ว พี่จีบจี๊ดใหม่ได้หรือเปล่าคะ?”

To Be Continued...
คู่นี้กำลังจะหวานตามคำยามไปติดๆ

อ่านแล้ว เม้น โหวต 100 ให้ด้วยนะ 

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย

ติดแท็กในทวิต #ฟิคผู้ชายหวงรัก

ll DEMONIC SET ll

    















---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ติดตามเรื่องนี้จิ้มเน้นๆที่รูปข้างล่าง


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 
 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

5,500 ความคิดเห็น

  1. #5430 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 01:53
    จากนี้จะละมุนกันแล้วสินะ หุหุ แต่ทางคุณป๊ะป๋านี่สิ... กลิ่นตุๆมาละ
    #5430
    0
  2. #5251 สวยพอเพียง -/- (@zukzonfz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:17
    เอ้าตอบเขาไปสิค้าาา
    #5251
    0
  3. #5112 beme (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 22:42
    จากคนเถื่อนกลายเป็นคนละมุน เเละน่ารักเเบบนี้ตั้งเเต่เมื่่อไหรอ้ะพี่โต เเง

    ยอมเเล้ววววววว
    #5112
    0
  4. #4938 Mukaja (@Napadchaya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 08:02
    เจินเล๋ย
    #4938
    0
  5. #4484 fandefsoul (@pppcheeze) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:20
    โอ้ยบ้ามาอะ เขินนนฮืออ
    #4484
    0
  6. #4094 fran'fran_612 (@yuu_k) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 16:49
    จีบได้สิ
    #4094
    0
  7. #4042 ป้ามีเฮ (@siri69) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:44
    อืมมมมมมม..มีความละมุน
    #4042
    0
  8. #4041 bigbiggirlinthebigbigworld (@pornsineetcb) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:29
    รอออออออนะคะ
    #4041
    0
  9. #4040 jajanejujube (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:05
    "สรุปแล้ว พี่จีบจี๊ดใหม่ได้หรื่อเปล่าคะ"

    "ได้ค่ะ"

    เราจะตอบแทนน้องเองค่ะพี่โต ><
    #4040
    0
  10. #4039 nattha22 (@nattha22) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:44
    เขินเป็นเพื่อนค่ะพี่โต ^ ^
    #4039
    0
  11. #4038 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:11
    รออออออออ
    #4038
    0
  12. #4037 ซารียะฮ์ สงชัย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:52
    เเต่ตอนนี้คำยามนำไปไกลมากเลยนะพี่โต อย่ายอมดิๆ
    #4037
    0
  13. #4036 RattanaponBeer (@RattanaponBeer) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:22
    อย่าขม เร็วน้าา
    #4036
    0
  14. #4035 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 19:00
    หวานอีกสิ เอาหวานๆ
    #4035
    0
  15. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 18:52
    จะจีบก็จีบไม่ต้องมาถามมม
    #4034
    0
  16. #4033 Sui1912 (@Sui1912) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 17:29
    ร้ายนักนะ
    #4033
    0
  17. #4032 jajanejujube (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 15:27
    ฮั่นน่ะๆ อีกแล้วนะพี่โต
    #4032
    0
  18. #4031 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 14:55
    รอออออออ
    #4031
    0
  19. #4030 BlackPearlSJK (@mukkyboice) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 14:38
    อีโต๊ 555555555555555555
    #4030
    0
  20. #4029 Panny (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 14:22
    ทายาอย่างเดียวนะพี่โต พึ่งกินข้าวมากินส้มเลยเดี๋ยวจะจุกเอา5555
    #4029
    0
  21. #4028 Nattaya0411 (@Nattaya0411) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:21
    เห็นชื่อตอนแล้วใจสั่น55555
    #4028
    0
  22. #4027 2303tum (@2303tum) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:17
    ทายาๆๆๆ
    #4027
    0
  23. #4026 nunie_pwt (@nunie_pwt) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:13
    ทายาอย่างเดียวนะพี่5555
    #4026
    0
  24. #4025 inuyashaJS (@11023Noey) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:12
    พี่โตเนียนกับน้องตลอดดด
    #4025
    0
  25. #4024 jarawe (@jaratrawee2544) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:11
    แหม อยากทายา
    #4024
    0