เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 9 : SOS08 ll ทวง {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    20 พ.ค. 61



EP08


ทั้งหมดที่พูดมาทั้งหมดนั้นก็คือ...คุณชายคัง หรือ คังดาจอง ที่เธอหนีมานั่นแหละ” หัวใจฉันกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินอุนมยองพูดออกมาแบบนั้น และตระหนักได้ว่าผู้ชายที่ชื่อดาจองไม่ใช่บุคคลธรรมดาอย่างที่ฉันคาดไว้จริงๆ

เรื่องที่เธอเล่ามามันฟังดูเหมือนเป็นเรื่องตลก หรือต่อให้เธอจะปฏิเสธว่าเรื่องที่คุณชายคังเข้าใจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ตาม แต่หากว่าคุณชายคังเลือกเธอมาแบบนี้แล้วล่ะก็ เขาคงไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอกนัมมุน

ละ แล้วทำไม นายถึงช่วยฉันล่ะ?” คำพูดของอุนมยองเริ่มทำฉันหวาดกลัวต่อสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต ไม่ใช่แค่สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับฉันเพียงอย่างเดียว แต่รวมไปถึงสิ่งที่จะเกิดกับผู้ชายใจดีตรงหน้าด้วย “หนะ ในเมื่อ..นายก็รู้ว่าดาจองไม่มีทางปล่อยฉันไป การที่นายมาช่วยฉันแบบนี้ มันจะทำให้นายลำบากภายหลังนะ

ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก ที่ฉันช่วยเธอก็เพราะอยากจะช่วย อีกอย่างฉันก็ไม่ค่อยชอบข่าวของคุณชายคังเท่าไหร่

ข่าวเหรอ?” ฉันย้อนถามแบบไม่เต็มเสียงนัก

ใช่ ข่าวเสียๆ หายๆ ของคุณชายคังน่ะ ทั้งเรื่องผู้หญิง เรื่องของผิดกฎหมาย ทั้งที่เป็นแบบนั้น แต่ผู้ชายคนนั้นก็ยังลอยหน้าลอยตา แถมยังกุมอำนาจของประเทศเกาหลีใต้เอาไว้อีก

...

มันทั้งน่าอิจฉาแล้วก็น่าหมั่นไส้ไปในคราวเดียวกันเลยนะ เธอว่าไหม ฮ่าๆ” คราวนี้อุนมยองพูดน้ำเสียงติดตลก คงเพราะบรรยากาศระหว่างสนทนาของเรามันตึงเครียดล่ะมั้ง เขาถึงได้เปลี่ยนเรื่องคุย “เธอจะกินอะไรอีกไหม?”

ไม่ล่ะ ฉันยังไม่หิว” ฉันตอบออกไปแบบนั้น เพราะหลังจากที่รู้ประวัติของดาจองจากปากของอุนมยองมา มันก็ทำให้ฉันรู้สึกไม่อยากจะกินอะไร

เธอเพิ่งเคยมาเกาหลีใต้ใช่ไหม?” ฉันพยักหน้ารับคำหงึกๆ และนั่นทำเอาคนถามฉีกยิ้มกว้างด้วยท่าทางน่ารักทันที “งั้นไปเถอะ วันนี้ฉันจะพาเธอเที่ยวรอบโซลก่อนกลับไทยเอง

เอ๊ะ...

เชื่อใจฉันใช่ไหม นัมมุน?” ไม่ใช่แค่ท่าทางที่ดูน่ารักและเป็นของอุนมยองเท่านั้น แต่น้ำเสียงและคำพูด รวมไปถึงการที่เขายื่นมือส่งมาให้ฉันนั้นก็ดูอบอุ่น จนอดไม่ได้ที่จะวูบไหวไปตามน้ำคำ

อือ เพราะไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งคนที่ฉันรู้จักและพอจะคุยด้วยได้ในเวลานี้มีเพียงแค่เขาคนเดียว การส่งมือไปหาเขาคือทางเลือกเดียวที่ฉันมี ไม่ใช่เพราะคือทางเลือกสุดท้าย แต่มันคือทางเลือกเดียวที่ฉันมั่นใจว่าอยู่กับเขาแล้วฉันจะปลอดภัย...

อุนมยองจับมือของฉันเอาไว้แน่น พาเดินออกจากร้านอาหารท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่มองมาทางเราคล้ายกับอิจฉา ในเวลานี้ภาพของฉันกับอุนมยองในสาวตาของพวกเธอคงจะเหมือนคู่รักทั่วไป พอคิดแบบนี้แล้วมันก็อดเขินไม่ได้ ถ้าหากว่าฉันกับอุนมยองเป็นคนรักกันจริงๆ ล่ะก็ ฉันคงกลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกแน่ๆ

เขาพาฉันเดินไปตามทาง พากินนู้นกินนี่ ตามร้านอาหารเล็กๆ ข้างทางโดยไม่พึ่งรถแท็กซี่หรือรถไฟฟ้าอย่างที่ฉันเคยเข้าใจเลยสักนิด ทั้งที่เราใช้เวลากันมาเกือบร่วมชั่วโมงในการเดิน แต่น่าแปลกที่ฉันไม่ยักจะรู้สึกเหนื่อย ตรงกันข้าม กลับรู้สึกว่าการได้อยู่กับอุนมยองคือช่วงเวลาที่มีความสุขอย่างสุดๆ จนแทบจะลืมไปเลยว่าตัวเองในตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงหลบหนี

พอเงยมองท้องฟ้าอีกทีก็พบว่าเริ่มมืดลงแล้ว

พักหน่อยไหม?” อุนมยองถามขึ้นขณะที่เราทั้งคู่กำลังเดินผ่านสวนสาธารณะขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่ได้คิดจะปฏิเสธอะไรอยู่แล้ว

อือ

ไม่ได้ออกเดินเล่นแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย วันนี้สนุกมากเลย” อุนมยองพูดพลางบิดขี้เกียจไปมา ก่อนที่เขาจะสะดุดตาเข้ากับอะไรบางอย่าง จากนั้นก็หันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงรีบร้อนกึ่งดีใจ

นัมมุนนั่งรอตรงนี้แป๊บนะ ฉันจะไปกดน้ำที่ตู้ตรงนั้นมาให้” เขาพูดพลางดึงฉันให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวข้างเสาไฟ ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปที่ตู้กดน้ำซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่มากนักด้วยทีท่าที่เหมือนเด็กเจอของเล่นใหม่

ถ้าตอนนี้ฉันต้องอยู่คนเดียวในโซล โดยที่ไม่มีอุนมยองอยู่ด้วย ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะมาถึงสถานที่ที่สวยแบบนี้ได้หรือเปล่า ยิ่งตอนนี้ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว ที่ซุกหัวนอนก็คงจะไม่มี เผลอๆ ฉันคงต้องนอนข้างทางด้วยความหวาดกลัวและระแวงว่าจะถูกคนกลุ่มนั้นพบตัวแน่ๆ 

แต่เพราะตอนนี้สถานการณ์ข้างกายมันเปลี่ยน ฉันมีอุนมยอง ความหวาดหวั่นและหวาดกลัวที่เคยมีจึงหายไป ฉันไม่รู้สึกเหงา รู้สึกปลอดภัยขึ้นมานิดหนึ่งเวลาที่มีเขาอยู่ข้างๆ

รู้ไหม แม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่อุนมยองทำให้ฉันมีความสุขที่สุดท่ามกลางสถานการณ์น่าหวาดกลัว เขาไม่เหมือนผู้ชายที่ฉันเคยเจอในชีวิต ต่างจากบลู ต่างจากดาจอง หรือแม้แต่เพื่อนผู้ชายในโรงเรียน

เขาเหมือนคนในความฝันที่สาวๆ นับล้านคนอยากได้ รวมไปถึงฉันเอง แต่ฉันคิดว่าฉันคงไม่กล้าหวังที่จะได้คบกับเขาหรอกนะ ก็แค่รู้สึกขอบคุณในความมีน้ำใจก็เท่านั้นเอง และถ้าหากว่าเขาต้องมีอันเป็นไปเพราะเข้ามายุ่งเรื่องของฉันแล้วล่ะก็ ฉันคงรู้สึกผิดไปจนตายแน่ๆ

กึก...

เสียงหักของกิ่งไม้แห้งที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำฉันสะดุ้งเล็กน้อยจากภวังค์ความคิด รีบเหลียวหลังไปยังต้นเสียงด้วยความสงสัยเพราะแอบคิดว่าอาจเป็นอุนมยองที่หายไปซื้อน้ำมาให้ แต่เปล่า ทุกอย่างที่คิดมันกลับผิดไปหมด เมื่อพบว่าห่างออกไปไม่ถึง 2 เมตร มีผู้ชายที่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาดียืนอยู่

ดาจอง!

แสบนักนะ กล้าหนีฉันมาจากสนามบินแบบนี้...” เสียงเข้มฟังดูมีอำนาจกล่าวทักขึ้นทันทีที่เราสบสายตากันอย่างตรงๆ การถูกพบเจอทำฉันรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวยาวทันทีเพื่อเตรียมตัวตั้งรับสถานการณ์

ตกใจหรือไง ที่เห็นฉันอยู่ตรงนี้?” คำพูดและน้ำน่าเกรงขามของดาจองกล่าวขึ้นเป็นหนที่สอง ซึ่งทำขาทั้งสองข้างของฉันสั่นไม่หยุด ยิ่งนึกถึงคำพูดของอุนมยองที่ร้านอาหารกึ่งกาแฟนั่นด้วยแล้ว ฉันก็ยิ่งสั่นเป็นเจ้าเข้า ต่างจากเขาที่เป็นฝ่ายสาวเท้าก้าวเข้ามาหาฉันด้วยตัวเอง

ตึก...

“GPS ใต้ปกเสื้อเธอ มันใช้การได้ดีกว่าที่ฉันคิดนะ...

GPS ในปกเสื้อของฉันอย่างงั้นเหรอ...

งั้นแปลว่าเขาก็รู้ความเคลื่อนไหวของฉันอยู่ตลอดเลยน่ะสิ!

อยะ อย่าเข้ามานะ!”

ทำไม ถ้าฉันเดินเข้าไป แล้วเธอจะทำอะไร?” คำถามที่ถูกย้อนกลับมาเปรียบเสมือนคำท้าทาย แต่เป็นการท้าทายทั้งที่อีกฝ่ายรู้อยู่แล้วว่าฉันคงไม่มีปัญญาต่อกรกับเขาแน่ๆ เพราะงั้นสิ่งที่ร่างกายตอบรับคำถามดังกล่าวกลับไปจึงเป็นการก้าวถอยหลังออกห่างเขาทีละก้าวช้าๆ โดยสายตายังคงอยู่ที่เป้าหมายตรงหน้าแบบไม่วางตา

ฉันรู้ว่าตอนนี้ ไม่ว่าใครหรืออะไรก็ไม่สามารถทำอะไรผู้ชายคนนี้ได้ รวมไปถึงกฎหมายบ้านเมือง ในเมื่อเป็นแบบนี้ ขอร้องล่ะอย่าเพิ่งให้ดาจองเจออุนมยองตอนนี้เลย!

ตึกตึกตึก!

นัมมุนเธออยากกินชาร้อนหรือว่าชา...ยะ เย็น...

เกร้งง...

ฉันหันขวับไปทางต้นเสียงคุ้นเคยด้วยความตกใจอย่างขีดสุด และอดต่อว่าพระเจ้าในใจไม่ได้ ว่าทำไมกัน ทำไมพระเจ้าต้องกลั่นแกล้ง สร้างเรื่องให้มันเลวร้ายลงแบบนี้ด้วย!!

คุณชายคัง...” ท่าทีและน้ำเสียงของอุนมยองเปลี่ยนไปแทบจะทันที เมื่อเขาได้เผชิญหน้ากับดาจองอย่างตรงๆ

เขาคงจะช็อกมากไม่ต่างจากฉัน ถึงได้ปล่อยกระป๋องน้ำที่ซื้อมาร่วงลงไปที่พื้นอย่างนั้น

แกนี่เองที่พาคนของฉันหนีมา” ทั้งที่อีกฝ่ายดูจะตกใจ แต่ดาจองกลับไม่เปลี่ยนสีหน้าและท่าทางต่างไปจากเดิมเลยสักนิด เขายังคงนิ่งและใช้สายตามองทุกอย่างรอบตัวราวกับว่าเห็นเป็นศัตรู

คุณมาที่นี่ได้ยังไง ไม่สิ!” อุนมยองพูดแทรกความเงียบออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าดาจองยังเอาแต่เร่งฝีเท้าเดินตรงมาทางฉันไม่หยุด แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นให้รู้สึกยามได้ฟังก็ตาม คะ คุณจะพาตัวนัมมุนกลับไปแบบนี้ไม่ได้ เธอไม่ได้ยินยอม คุณควรจะส่งตัวเธอกลับไปยังประเทศที่เธอมา!” ”

ส่วนดาจอง ยังคงเงียบเสียงไร้ซึ่งคำตอบใด ต่างจากฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไม่สนใจคำถามหรือคำพูดของอีกฝ่าย

ตึกตึกตึกตึก!

ทุกวินาทีที่หายใจเข้าออก ฝีเท้าของคนใจร้ายก็เริ่มก้าวไวขึ้นเรื่อยๆ จนคล้ายกับวิ่ง อัตราการเต้นหัวใจก็ถี่รัวตามไปด้วยเช่นกัน

ฟึ่บ!

ดาจองคว้าของบางอย่างข้างกายขึ้นมา ซึ่งของสิ่งนั้นฉันเคยเห็นมันมาแล้วครั้งหนึ่ง มันคือปืนกระบอกขนาดเหมาะมือสีดำเงาดูน่ากลัวน่าเกรงขามที่เคยปลิดชีวิตของชายคนหนึ่งบนเครื่องบินก่อนหน้านี้เมื่อหลายชั่วโมงก่อน

ฉันทำตาโตเมื่อดาจองสาวเท้าเดินเร็วผ่านตัวฉันพลางตั้งลำกล่องปืนเล็งไปทางอุนมยองแบบไร้การลังเล เมื่อเห็นท่าไม่ดี ฉันจึงไม่รอช้า รีบโผเข้ากอดรั้งเขาไว้จากทางด้านหลังด้วยแรงทั้งหมดที่มี ส่วนปากก็เอาแต่พูดไป

อย่าทำร้ายเขานะ เขาไม่เกี่ยว!” ฉันไม่รู้หรอกว่าดาจองจะสนใจสิ่งที่ฉันพูดออกไปบ้างไหม เพราะว่าฉันไม่รู้แล้วว่าควรจะทำยังไงอีกต่อไปดี ตอนนี้ฉันไม่ต้องการให้อุนมยองเป็นเหมือนผู้ชายบนเครื่องบินคนนั้น

คนใจดีแบบอุนมยองน่ะ จะให้เขามาตายอย่างงี้ได้ยังไงล่ะ!

ฉันหนีนายมาเอง ฉันหนีมาเองคนเดียวอุนมยองไม่เกี่ยว นายอย่าทำร้ายเขานะ!!” ยิ่งรัวพูดร้องขอ ฉันก็ยิ่งสั่น แขนสองข้างก็ยิ่งกระชับรอบตัวของคนใจร้ายแน่นขึ้น แต่ดูเหมือนว่าดาจองคงจะไม่สนใจจริงๆ นั่นแหละ

เขาสะบัดตัวอย่างแรงแบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น คว้ามือกระชากคอเสื้ออุนมยองเข้าหาตัวอย่างแรง พลางกดปลายกระบอกปืนเข้าที่หน้าผากของคนที่ดูจะเสียเปรียบกว่าอย่างไม่ปรานี

ดาจอง อย่าทำร้ายเขา!”

คุณทำแบบนี้ แปลว่าคุณตั้งใจจะยิงผมทิ้งงั้นสิ?” ท่ามกลางเสียงหวีดร้องขอชีวิตจากฉัน อุนมยองดันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใจเย็นราวกับไม่เกรงกลัวต่างจากน้ำเสียงแรกที่เขามีโอกาสเผชิญหน้ากับดาจองแบบตรงๆ “คุณคิดว่าถ้าฆ่าผมแล้ว จะไม่มีคนพานัมมุนหนีคุณเหมือนอย่างที่ผมทำงั้นเหรอ?

...

คุณทำร้ายเธอ ไม่ใช่แค่ทางร่างกายแต่คุณฝืนใจเธอ นัมมุนน่ะยังเป็นแค่เด็กนะ

แส่อะไรด้วย?” หลังจากดาจองเงียบไปนาน เขาก็พูดออกมาในที่สุด

มือของเขากำกระชับคอเสื้อของเหยื่อแน่นเพิ่มขึ้น แถมยังถลึงตาจ้องหน้าอีกฝ่ายคล้ายกับจะเอาเรื่อง

คุณมันเห็นแก่ตัว

แล้วแกแส่อะไรด้วย!!” ตอนนี้ ไม่ใช่น้ำเสียงที่เสมือนตะคอกข่มขู่เชิงหาเรื่องของดาจองเท่านั้น แต่มันยังตามด้วยน้ำเสียงของการตั้งลำกล้องปืน ซึ่งนั่นบอกได้เป็นอย่างดีว่าดาจองไม่มีทางปล่อยอุนมยองให้มีลมหายใจอยู่บนโลกนี้ต่อไปแน่ๆ

พอแล้ว... ปล่อยเขาไป ฉันรวบรวมความกล้าพุ่งมือเข้ารั้งแขนข้างหนึ่งของดาจองไว้อีกครั้ง โดยปากก็พยายามร้องขอ ถ้านายปล่อยเขาไป ฉันสัญญาว่าฉันยอมกลับไปกับนาย

นัมมุน หนีไป…” ทว่า สายตากลับถูกเรียกความสนใจไปจากเสี้ยวหน้าของดาจอง มองใบหน้าหล่อคมคายของใครอีกคน ที่ดูไม่ได้แสดงความกลัวให้เห็นเลย ทั้งที่ตัวเองกำลังตกที่นั่งลำบาก แต่อุนมยองก็ยังเป็นห่วงความปลอดภัยของฉันอยู่ดี

 “หุบปาก!” ดาจองตวาดเสียงลั่นพลางเหวี่ยงแขนอย่างแรงคล้ายกับจะสลัดฉันให้ออกห่าง ซึ่งการกระทำดังกล่าว ตามมาด้วยร่างของชายตัวใหญ่ในชุดสีดำสนิทซึ่งสุ่มรออยู่รอบบริเวณ พุ่งตัวปราดเข้ากระชากตัวฉันออกห่างจากคนทั้งคู่ไปอย่างรวดเร็ว

ทางฝ่ายอุนมยองเองก็เช่น เขาถูกชายชุดดำสามคนตรึงร่างกายเอาไว้แทบจะวินาทีเดียวกับฉัน

สั่งสอนมัน!” คำสั่งประกาศิตต่อมาถูกลั่นวาจาออกไปแทบจะทันที และนั่นทำให้ชายร่างสูงท่าทางน่ากลัวทั้งสาม ผลักกันออกหมัดใส่ร่างของอุนมยองแทบจะทันทีที่สิ้นเสียงของบุคคลมหาอำนาจ

ดาจองก้าวถอยหลังในท่ากอดอกมองร่างของอุนมยองถูกลูกน้องของตัวเองซ้อมด้วยสีหน้าพึงพอใจ

พลั่กผัวะ!

อึกนะ นัมมุน.... หนะ หนี...ไป

ผัวะ!

อั่ก!”

ปล่อยเขานะปล่อยสิ!”

ผัวะ! พลั่ก!

ดะ ดาจอง ขอร้องล่ะ... ฮึก ปล่อยเขาไป ฮืออ” ฉันไม่รู้ว่าเขาเข้าใจที่ฉันพูดออกไปไหม เพราะในเวลานี้ น้ำตามากมายมันได้ไหล่พรั่งพรูออกมาแบบไม่สามารถจะห้ามได้ แถมเสียงร้องขอก็เริ่มจะแห้งผาก ในหัวมันก็โล่ง จนพูดภาษาเกาหลีออกไปอย่างติดๆ ขัดๆ

ฉันพยายามดิ้นสะบัดตัวเพื่อให้หลุดจากการจับกุม สายตาจับจ้องไปที่หน้าของอุนมยองขณะถูกซ้อยอย่างไร้ความปรานี และอดต่อว่าตัวเองไม่ได้ที่ดันเป็นตัวต้นเหตุแบบนี้

เป็นอะไรไปนัมมุน ห่วงมันขนาดนั้นเชียว?” คำถามเห็นแก่ตัว แถมดูไม่สนใจสิ่งที่ตัวเองกระทำดังขึ้น จนฉันต้องเลื่อนสายตาจากร่างของอุนมยองมายังเจ้าของเสียง “แค่คนรู้จักกันผ่านๆ จะห่วงอะไรมันนักหนา

ฮึก ฉันยอมแล้ว ปล่อยเขาไปเถอะนะ ฮึก

ทำไมฉันต้องฟังเธอ?”

ขอร้องเถอะนะ ฮึก... อย่าทำร้ายเขาเลย ฉะ... ฉันจะยอมไปกับนาย จะไม่หนีอีกแล้ว ฮึก ถ้านายอยากฆ่าฉันเพราะแค้นล่ะก็... ก็ฆ่าเลย แต่ช่วยปล่อย...ฮึก... อุนมยองไปเถอะนะ

ฉันในตอนนี้น่ะ...ฉันคิดและนึกคำพูดได้แค่นี้จริงๆ

เธอนี่มัน...น่าขำนัก” ดาจองแทรกเสียงขัดน้ำเสียงอ้อนวอนของฉันอย่างไม่สนใจ พลางหันมาใช้หัวแม่โป้งปาดคราบน้ำตาที่ข้างแก้มฉันออกช้าๆ พร้อมด้วยคำพูดสั้นๆ ด้วยประโยคถัดมา “ช่างเป็นเด็กที่โง่ไม่สิ้นสุดจริงๆ

เขากระตุกยิ้มชั่วร้ายอย่างกับปีศาจ ก่อนจะผละตัวออกห่างฉันอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตั้งลำกล้องปืนไปยังร่างของอุนมยองที่นอนหมอบอย่างคนหมดสภาพบนพื้น วูบหนึ่งที่เขาหันมองมาทางฉัน พร้อมกับคำพูดสั้นๆ

สั่งเสียกับมันซะสินัมมุน ฉันเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้ยิน ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่บรรดาลูกน้องของดาจอง ผละตัวออกจากร่างของอุนมยอง ราวกับรับรู้เวลา ว่าในตอนนี้มัจจุราชกำลังจะคร่าชีวิตของเขาไป

แกร๊ก!

อยะ อย่ายิงเขานะ” ดาจองไม่ได้สนใจคำอ้อนวอนของฉันสักนิด แต่เขาเลือกที่จะหันกลับไปมองเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายบนพื้นอีกครั้ง และในตอนนั้นเองที่ดาจองพูดออกมา

คราวหลัง... อย่าแส่!”

ไม่!!!”

ภาพสุดท้ายที่ฉันได้ยินคือเสียงเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานของอุนมยองกับผู้ชายใจโหดเหี้ยมที่ไม่ฟังแม้แต่เสียงวิงวอนจากฉันเลยแม้แต่วลีเดียว หูทั้งสองข้างได้ยินเสียงมัจจุราชดังชัดมากที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับมืดลง

ปังงงง!!!!

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7286 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 10:54
    ฮือออ ทำไมใจร้ายล่ะคุงคังง
    #7,286
    0
  2. #7285 PhueksaChanya (@PhueksaChanya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 09:32
    โหดมากๆๆๆพนะเอกน่าหลัว
    #7,285
    0
  3. #7284 kwprdqz♡ (@peerada254531) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 09:27
    แงงงงงง นุ้งอุนมยองงงงงงง
    #7,284
    0
  4. #7283 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 06:16
    เฮือก *O* !!!!!! โหดเกินไปแล้ว
    #7,283
    0
  5. #5895 王丽 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 17:53
    อยากอ่านต่อแล้วอะ
    #5,895
    0
  6. #5894 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 17:02
    เจิมมมมมม
    #5,894
    0
  7. #5893 Disneyprincess00 (@Disneyprincess00) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 16:49
    เจิมมม
    #5,893
    0
  8. #5892 Palmyzii (@sopalmyeiei) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 14:30
    คิดถึงนัมมุนอ่าาาาา -3-
    #5,892
    0