เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 5 : SOS04 ll ลักพาตัว(2) {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 ธ.ค. 60


EP04


มีคนเคยพูดไว้ว่า พระเจ้าคือคนสร้างโลกใบนี้ รวมไปถึงสร้างมนุษย์ทุกคนขึ้นมา พระเจ้าน่ะใจดี บันดาลความสามารถและพรสวรรค์ให้คนบนโลกใบนี้ต่างกันออกไป 

บางคนสมองเป็นเลิศ บางคนเสียงดีเป็นเลิศ บางคนร่ำรวยแม้ไม่ต้องทำอะไร บางคนมีฐานะและบารมีที่ผู้คนต่างให้ความนับถือและยกย่อง แต่หลายครั้งที่พระเจ้าก็เล่นตลก สร้างมนุษย์อีกจำพวกขึ้นมาโดยบันดาลให้พวกเขาเหล่านั้นด้อยกว่าคนจำพวกแรก ทั้งด้านความรู้ ความสามารถ ความร่ำรวย อำนาจและบารมี

ที่เป็นแบบนั้น เพราะพระเจ้าคงอยากทดสอบมนุษย์ทุกคนที่สร้างขึ้นมาล่ะมั้ง ว่าพวกเขาทั้งหมด จะสามารถใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบเดียวกันได้หรือไม่อย่างไร แม้คนกลุ่มนั้นจะด้อยความสามารถหรือความร่ำรวยกว่า แต่สิ่งหนึ่งที่พระเจ้าไม่เคยลืมนั่นก็คือ การประทานพรให้ใครคนนั้นสมหวัง

แต่แล้วทำไมล่ะ... ทำไมพระเจ้าถึงทอดทิ้งเด็กผู้หญิงอย่างฉันได้ลงคอ ทั้งที่อีกแค่เพียงก้าวเดียวเท่านั้น ฉันก็จะได้ทำตามความฝันของตัวเองแล้ว อีกนิดเดียวฉันก็จะได้รู้แล้วว่าคนที่บลูแอบชอบอยู่เป็นใคร

ทำไมพระเจ้าถึงบันดาลให้ฉันซวยแบบนี้!!

เว๊ชูกึนแร๊!? (ทำไมอยากตายหรือไง!?)

พรึ่บ!

“O_O”  ฉันเบิกตาโพลง ลุกพรวดพราดขึ้นมาด้วยความตกใจจากเสียงเข้มขมขู่ที่คอยตามหลอกหลอน ถีบตัวเองออกจากการหลับใหลให้กลับมาสู่โลกความเป็นจริง ก่อนพบว่าเวลานี้ฉันกำลังอยู่ที่ไหนสักแห่งซึ่งไม่คุ้นเคย

ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แนวดิ่ง เรียงรายด้วยกระจกใสเป็นแนวยาว มีข้าวของจัดวางอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น ที่เห็นในตอนนี้ก็มีแค่โซฟาหนังสำหรับนั่งตัวใหญ่ 2 ตัวซึ่งถูกเชื่อมติดกับโต๊ะไม้ทรงสี่เหลี่ยมขนาดเล็กกะทัดรัด

แม้ว่าในเวลานี้ภายในห้องจะไม่มีวี่แววของพวกคนชุดดำท่าทางน่ากลัวนั่นก็จริง แต่ฉันก็ยังรู้สึกตกใจและช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับไม่หาย ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็ว ชนิดที่ว่าตั้งตัวรับไม่ทัน ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าฉันจะได้มีประสบการณ์ถูกจับตัวขึ้นรถตู้อย่างในหนังในละครเลยสักครั้ง

กึก!

เสียงเลื่อนของบานประตู ทำฉันสะดุ้งเฮือกรีบหันขวับมองไปยังต้นเสียง และได้พบกับเด็กผู้หญิงเจ้าของใบหน้าเรียวรูปไข่กับทรงผมบ็อบสั้นสีดำมะเดื่อ หน้าตาเธอน่ารัก แต่งกายด้วยชุดสาวใช้ เธอคลี่ยิ้มหวานทันทีที่เราทั้งคู่สบตากัน และก้าวเท้าเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางนอบน้อม

คุณตื่นแล้วเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ภาษาที่เธอใช้คือภาษาเกาหลีเหมือนกับผู้ชายคนนั้นไม่มีผิด “ฉันกังวลว่าคุณอาจจะหนาว เลยเอาผ้าห่มมาให้น่ะค่ะ

หญิงสาวท่าทางน่ารักคนเดิมพูดขึ้นอีกครั้งพลางยื่นผ้าห่มผืนหนามาให้ เธอดูใจดีต่างจากคนที่จับตัวฉันมาอย่างสิ้นเชิง ยิ่งได้เห็นแบบนั้นฉันก็ยิ่งสับสน

ทะ ที่นี่ที่ไหนคะ?” และนั่นแหละคือคำถามแรกที่ฉันเอ่ยถามออกไป

เรากำลังอยู่ระหว่างการเดินทางค่ะ

การเดินทาง!?” ฉันย้อนเสียงหลงแบบไม่เชื่อหู ก่อนจะรัวคำถามออกไปอย่างลนลานว่า “เดินทางอะไรคะเราจะไปไหนแล้วทำไมเราถึงต้องเดินทางด้วยที่นี่ที่ไหนคะ?”

เอ่อ...คือ...” เธอดูอึกอักเมื่อถูกรัวคำถามใส่ไปเป็นชุด แต่แล้วในตอนนั้นเองกลับมีเสียงเข้มของใครอีกคนดังขึ้น

ถามเยอะแบบไม่เปิดโอกาสให้อีกคนพูด ช่างเป็นคนที่ไร้มารยาทสิ้นดี” ฉันหันขวับมองเจ้าของคำต่อว่าดังกล่าวโดยอัตโนมัติ และต้องตกใจมากยิ่งเข้าไปอีก เพราะเขาไม่ใช่ใครอื่นแต่ดันเป็นไอ้เกาหลีที่เคยยิงปืนข้างกกหูเมื่อตอนนั้น!

นาย!”

ออกไปได้แล้ว นาบี

ค่ะ คุณชายคัง” ดูเหมือนว่าหมอนั่นไม่ได้สนใจฉันนัก เพราะเขาเลือกที่จะหันไปออกคำสั่งกับเด็กสาวในชุดหญิงรับใช้ และเธอเองก็ดูว่าง่ายเสียเหลือเกิน เด็กสาวคนนั้นโค้งคำนับรับคำสั่งเล็กน้อย ก่อนจะเดินสวนผู้ชายท่าทางร้ายกาจคนนั้นออกไป ที่สำคัญผู้หญิงคนนั้นเรียกหมอนี่ว่า คุณชายคังซะด้วย!

มีอะไรสงสัย ถามฉันจะดีกว่านะ” พอเด็กสาวคนนั้นหายเข้าไปอีกห้อง หมอนั่นก็เริ่มหันมาพูดใส่ฉันด้วยท่าทางนิ่งๆ แบบเก่า

ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเรากำลังเดินทาง มันหมายความว่ายังไง?!” ในเมื่อเขาเปิดโอกาสให้ถาม ฉันก็จะถาม

มันก็หมายความอย่างที่ยัยนั่นพูด เรากำลังเดินทาง” เขาตอบเพียงแค่นั้นเหมือนจงใจยียวน แถมยังหยิบบุหรี่ขึ้นมาต่อดูดได้อย่างหน้าตาเฉย  ด้วยท่าทีที่นิ่งสุขุม เย็นชา และเหมือนไม่สนใจสิ่งรอบตัวของเขา มันยิ่งพานให้บรรยากาศรอบตัวกดดันจนฉันทำตัวไม่ถูกได้แต่นั่งเงียบ ใช้มือบีบหัวเข่าตัวเองเพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

 “ฉันมีเรื่องให้เธอทำ…” หลังจากที่เราต่างคนต่างเงียบ จู่ๆ เขาก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นอีกครั้ง “ถ้าเธอทำงานเสร็จเมื่อไหร่ ฉันสัญญาจะปล่อยเธอกลับไป

ฉันไม่ทำ!” ไม่รู้ผีห่าตนใด สิงร่างสั่งให้ฉันพูดออกไปแบบนั้น “ถ้านายไม่บอกว่าเรากำลังจะไปที่ไหนกัน ฉันไม่มีทางยอมร่วมมือกับนายหรอก!”

เธอมีสิทธิ์ขัดคำสั่งด้วยเหรอ?” เขาสวนออกมาอย่างทันควัน แถมยังใช้สายตาน่ากลัวมองราวกับจะข่มขู่ ขณะปากยังคงขยับพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำอย่างเยือกเย็นอีกทั้งยัง(ดูบ้า)มีอำนาจ “ฉันให้คนขับรถไปรับตัวเธอที่บ้าน นับตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวขึ้นรถคันนั้นมา เธอก็หมดสิทธิ์ขัดคำสั่งนานแล้ว

เป็นฝีมือของนายจริงๆ ด้วย!!” คราวนี้เป็นฉันเองที่ย้อนเขากลับไป พอในหัวนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ด้วยแล้ว มันก็เริ่มปี๊ดจนระงับอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ “ไอ้ที่นายส่งคนมาเมื่อเช้ามันไม่ได้เรียกว่าการขับรถมารับ แต่เขาเรียกว่าลักพาตัวต่างหากล่ะ!”

ฉันไม่ชอบใช้คำนั้น” เขาขัดอย่างหน้าด้านๆ แถมยังพูดออกมาคล้ายกับจะต่อว่า “มันดูไม่มีมารยาท

จะมากไปแล้วนะ!” สิ้นสุดความอดทน ฉันรีบลุกขึ้นประจันหน้ากับเขาแบบตรงๆ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรไปมากกว่านี้หรือก้าวเท้าไปไหน ร่างกายทุกส่วนมันก็คล้ายกับถูกแช่แข็ง เมื่อผู้ชายที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของห้องคว้าปืนข้างกายขึ้นมา แล้วตั้งท่าหันปลายกระบอกปืนส่องมาทางฉัน พร้อมด้วยคำสั่งสั้นๆ

ถ้าไม่อยากตาย ก็หุบปากแล้วนั่งลง...

อึก!” ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รีบทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวอีกครั้งอย่างว่าง่าย

เอาล่ะ เรามาพูดเรื่องของเราต่อ...” เขาใช้อำนาจที่ถืออยู่ในมือ แสดงความเอาแต่ใจของตัวเอง ขณะพ่นควันสีขี้เถ้าให้ลอยคว้างไปในอากาศ “ฉันต้องการให้เธอแต่งงานกับฉันทันทีที่เราไปถึงสถานที่ที่เป็นเป้าหมาย...

แต่งงาน!?” นี่คงเป็นอีกหนที่ฉันเผลอย้อนอีกฝ่ายกลับไปอย่างไม่เชื่อหู

ใช่ แต่งงาน” ส่วนเขาก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แถมยังจ้องฉันราวกับว่าสิ่งที่เรากำลังพูดคุยกันนั้นคือเรื่องสำคัญ

ทะ ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ ผู้หญิงคนอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ...

เพราะเธอไม่เหมือนคนอื่น” เขาแทรกเสียงขัดโดยไม่รอให้ฉันพูดจบด้วยซ้ำ

นี่มันบ้าไปแล้วผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ ซึ่งเคยลั่นวาจาว่าต้องการ(ปลิด)ชีวิตฉันแถมยังใช้ปืนยิงขู่ข้างกกหูเมื่อวันนั้น ตอนนี้กำลัง(บังคับ)ขอให้ฉันแต่งงานกับเขางั้นเหรอ!?

โอเคเขาหล่ออันนี้รับได้ แต่ที่รับไม่ได้ก็คือ ทำไมหมอนี่ยังไม่ยอมลดปืนในมือลงเลยอ่ะ TOT

เธอมีเวลาคิดไม่มากนักหรอกนะ เพราะอีกหนึ่งชั่วโมงเราก็จะถึงที่หมายกันแล้ว” คำพูดประโยคถัดมาของเขาทำฉันสะดุ้งจากภวังค์ความคิด มองหน้าคนพูดนิ่งๆ เขายกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าที่ฉันแสดงออก อีกทั้งยังถามออกมาราวกับรู้ทันความคิด “อยากรู้ใช่ไหม ว่าเรากำลังจะไปที่ไหนกัน...

ในเวลานี้ฉันทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงักและหุบปากของตัวเองให้เงียบสนิท ก็แน่ล่ะ ปลายกระบอกปืนยังเล็งมาทางฉันอยู่อย่างงี้ ใครมันจะไปกล้าขัดคำสั่งกันล่ะ ขืนพูดจาไม่เข้าหู หมอนั่นยิงมาเปรี้ยงเดียวฉันก็ซี้แหงแล้ว TOT

สนามบินอินชอน ประเทศเกาหลีใต้

หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะทันทีที่ผู้ชายท่าทางร้ายกาจตรงหน้าพูดชื่อสถานที่ให้ได้ยิน มือสองข้างเลื่อนขึ้นตบแก้มตัวเองดังแปะๆ เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

สะ สนามบินอินชอน ประเทศเกาหลีใต้

ประเทศเกาหลีใต้จริงๆ น่ะเหรอ!?

นายโกหก!” แม้ลึกๆ จะดีใจที่ได้ยินแบบนั้น แต่อีกใจมันก็อดเชื่อคำพูดของเขาไม่ได้อยู่ดี แต่พอต่อว่า อีกฝ่ายดันกระตุกยิ้มและตามมาด้วยคำถามสั้นๆ

เธอคิดว่าที่ที่เรายืนอยู่ตอนนี้มันคือมันคือรถยนต์งั้นเหรอลองมองไปรอบตัวให้ดีสิ ยิ่งเขาพูด ฉันยิ่งไม่อยากจะเชื่อมากเข้าไปใหญ่ ร่างกายหันมองไปตามหน้าต่างบานเล็กที่เรียงรายอยู่จนทั่วผนัง จนกระทั่งสายตามาหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานสุดท้ายที่อยู่เบื้องหลังของฉันเอง

ภาพที่ปรากฏด้านนอก คือกลุ่มก้อนสายไหมที่ฉันมีโอกาสมองเห็นได้จากการเงยหน้าขึ้นท้องฟ้า ยิ่งได้เห็น ฉันก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก และอดคิดไม่ได้ว่าเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้น่ะ มันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น

ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าตอนนี้ฉันกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า!?

เธอได้รู้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว คราวนี้เราก็มาคุยข้อตกลงกันให้จบ” ยอมรับว่าตอนแรกตื่นเต้นและตื่นตากับสิ่งที่ฉันเพิ่งค้นพบ เพราะมันคือประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ได้สัมผัส แต่พอหมอนั่นเริ่มอ้าปากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบเดิม หัวใจฉันมันก็เริ่มแป่วและห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที =_=

แกร๊ก...

ก่อนที่เครื่องบินลำนี้จะลงจอด...” วินาทีที่ฉันหันไป ผู้ชายท่าทางน่ากลัวและโคตรจะเอาแต่ใจตรงหน้า ก็เริ่มพูดจาข่มขู่ ที่สำคัญปลายนิ้วของเขาค้างอยู่บริเวณไกปืนราวกับจะบอกให้ฉันที่เสียเปรียบกว่า ให้รู้ว่าเขายิงฉันจริงๆ แน่ หากพูดจาไม่หูออกไป “ฉันมีทางเลือกให้เธอสองทาง...

ดะ เดี๋ยวสิ...คือฉัน...” ฉันพยายามจะยื้อเวลาของตัวเองเพื่อถามข้อตกลง

หนึ่ง แต่งงานกับฉันซะ” แต่เขาก็ใช้น้ำเสียงซึ่งฟังดูมีอำนาจและเยือกเย็นกว่าพูดกลบสิ่งที่ฉันพยายามจะเอ่ยออกไป ที่สำคัญทางเลือกที่เขามีให้ข้อสุดท้ายน่ะ มันช่างกระตุกใจฉันสิ้นดี! “หรือสองหายไปจากโลกนี้ซะ...


To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7278 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 21:49
    นี่เรียกว่าทางเลือกสินะ 55555😂😂😂
    #7,278
    0
  2. #5823 มาดั (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 20:02
    เจิมมมม
    #5,823
    0