เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 33 : SOS32 ll ตัวประกัน(2) {อัพ100%} ยังไม่รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 พ.ค. 61


EP32

 

ถ้าจะมาเพื่อเอาผู้หญิงทรยศกลับไป ก็เอาสิ...

        ผมนิ่งรับกับทุกคำพูดเชิญชวนดังกล่าว สายตายังคงจับจ้องมองไปยังแก้วเหล้าซึ่งถูกวางไว้บนโต๊ะเบื้องหน้า ไม่ได้เหลียวมองไปยังบางสิ่งบางอย่างบนเก้าอี้รถเข็นซึ่งถูกผ้าคลุมไว้ จนเป็นมันนั่นแหละที่เอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเหมือนกับคนไร้มารยาทในการควบคุมอารมณ์

        อยากได้มาก...ก็เอาไปสิ!”

ฟึ่บ! แกร๊ก!

ร่างกายตอบเสียงตะคอกสั่งด้วยการลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วพร้อมด้วยการตั้งลำกล้องปืนในมือเล็งไปยังเจ้าของเสียงสั่ง ก่อนพบว่าเบื้องหน้าแทมุนเองก็กำลังทำในสิ่งเดียวกับผมอยู่เช่นกัน

หึ! คุณชายคัง คุณนี่กำลังคิดอะไรตื้นๆอยู่ในหัวอยู่จริงๆด้วยสินะและก็เป็นแทมุนอีกนั่นแหละที่เป็นฝ่ายส่งเสียงทำลายความเงียบและความกดดันระหว่างปลายกระบอกปืนสองกระบอกตรงหน้าเราทั้งคู่ ผมคิดไว้แล้วว่าการที่คุณบินกลับไปที่ประเทศไทยครั้งนี้มันต้องไม่ธรรมดา...ถึงได้กล้าขอนัดเจรจาแบบนี้

...

คุณนารึนเป็นคนของผม และถ้าคิดว่าผมจะยอมส่งมอบตัวให้ศัตรูอย่างคุณง่ายๆเพียงแค่การเจรจาจบลงล่ะก็...คิมแทมุนจงใจเงียบเสียงลงเล็กน้อย โดยที่บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างคนเหนือกว่า ก่อนพูดอีกครั้งเมื่อสบโอกาส คุณดูฉลาดน้อยกว่าที่ผมคิดไว้นัก

สิ้นเสียงประมาส ความจริงของบางสิ่งบางอย่างบนเก้าอี้รถเข็นก็ถูกเปิดไต๋ออกมา เมื่อหนึ่งในลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ในเครื่องแบบสีขาวสะอาดกระชากผ้าคลุมสีขาวออกจากตัว ลุกขึ้นโดนจ่อปลายกระบอกปืนมายังจุดบอดต่างสีเพียงลำพังภายในห้องทำงาน

ชั่วเวลาที่เป็นเช่นนั้นมันทำให้ผมใช้โอกาสเพียงเสี้ยววินาที กวาดตามองสำรวจสภาพภายในห้อง ที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน สิ่งที่พบเหมือนๆกันก็คือปลายกระบอกจำนวนหลายกระบอกกำลังเพ่งเล็งเป้าหมายมายังจุดๆเดียว

หึ!” เห็นแล้วมันก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ซึ่งเสียงดังกล่าวทำคนฟังถลึงตามองแบบไม่สบอารมณ์ ยิ่งเห็นทีท่าเกรี้ยวกราดของศัตรูตลอดกาลเป็นแบบนี้แล้ว มันก็ยิ่งอดขำไม่ได้ ตอนแรกฉันก็คิดว่าแกกับคนของแกจะฉลาดได้มากกว่านี้เสียอีก

หมายความว่าไง!?”

คิดเหรอ ว่าการที่ฉันมาเหยียบในสถานที่แบบนี้ ก็เพื่อจะพาตัวประกันกลับไปหลังการเจรจาจบลง?ครั้งนี้มันคงเป็นตาของผมบ้าง ที่จะบอกเป้าหมายของตัวเองสำหรับคำคืนนี้ ...โง่น่าคิมแทมุน

“!!”

เป้าหมายของการเจรจาคืนนี้ ก็เพื่อให้แน่ใจว่าตัวประกันไม่ได้อยู่ที่ตึกหลังนี้ก็เท่านั้น แทมุน...

แก!!” ศัตรูตัวสำคัญคำรามกรอดคล้ายกับโกรธจัด แต่ก่อนที่มันจะทันได้เหนี่ยวไกปืนเพื่อบันดาลโทสะของตัวเอง ผมที่ไวกว่าก็ไม่รอช้ารีบใช้ด้ามปืนในมือกระแทกใส่ข้อมือมันอย่างเต็มแรง จนปืนสีเงินด้ามสวยหลุดออก ก่อนอาศัยจังหวะในตอนที่ศัตรูตรงหน้าไม่ทันตั้งรับใดๆ ใช้ฝ่าเท้าหยัดถีบกายมันอย่างเต็มแรง จนเซถอยห่างออกจากโต๊ะไป

ปัง!! ปัง!!

แต่จังหวะเดียวกันปืนนับสิบกระบอกจากมือสังหารก็ถูกลั่นคมกระสุนเข้าใส่แบบไม่นับจังหวะ เพราะคาดเดาและรู้ทันสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้น อีกทั้งสถานการณ์ในตอนนี้คนที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบสุดก็คงไม่พ้นแกะดำที่เหยียบย่างเข้ามาในตึกนี้อยู่แล้ว และเชื่อได้เลยว่าผู้ติดตามที่เข้ามาด้วยกันตอนนี้ก็ไม่น่าจะเหลือรอดลมหายใจไปแล้วเหมือนกัน นั่นจึงทำให้ผมต้องกระโดดหลบคมห่ากระสุนไปยังด้านหลังของโต๊ะตัวใหญ่เพื่อยื้อต่อลมหายใจของตัวเองไว้ระยะหนึ่ง ตอนนี้ก็เหลือแค่การรอคอยที่ต้องแข่งกับเวลาเท่านั้น

อึก..ผมกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงอาการแสบร้อนบริเวณต้นแขน คาดว่าจะจะเป็นผลของการถูกห่ากระสุนสาดเข้าใส่เมื่อครู่นั่นแหละ

ปัง! ปัง!!

เพล้ง!!

ผมมองรอยร้าวของแผงกระจกซึ่งคมกระสุนที่ยิงเข้าใส่จนเริ่มแตกแขนงกระจายเป็นวงกว้างอย่างนึกลุ้นระทึก ทว่า หากไม่ทำอะไรเลยก็ดูท่า จะไม่เป็นดีกับตัวเองเท่านั้น ดังนั้นผมอาศัยการหลับตาจับจังหวะเสียงเหนี่ยวไกของศัตรูอยู่ครู่สั้นๆ เมื่อสบโอกาสจึงลุกขึ้นก่อนเป็นฝ่ายเหนี่ยวไกยิงสวนกลับไปบ้าง

ปัง!

อั่ก!”

ปัง!! ปัง!!

คังดาจอง!!!” ทว่า ในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะเหนี่ยวไกเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นก็ระเบิดขึ้น ซึ่งนั่นมาพร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นในระยะเกือบกระชั้นชิด

ปัง!!

อึก!” รับรู้ถึงความเจ็บปวดจากคมกระสุนที่ถูกยิงทะลุผ่านกายช่วงหัวไหล่ได้ชัดเจนกว่าครั้งไหน แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังพยายามประคองเรี่ยวแรงของตัวเองไว้และยิงสวนกลับไปเพื่อระวังภัยให้แก่ตัวเอง ทว่า หากต้องยืนหยัดอยู่เพียงลำพังต่อไปแบบนี้ คนที่ต้องล้มและพ่ายแพ้มันอาจต้องเป็นผมแน่

อึก...ยิ่งตอนนี้ พิษความเจ็บปวดช่วงหัวไหล่ที่ได้รับ ยามนี้เริ่มกัดกินกระจายเป็นวงกว้าง

เมื่อไม่ทางเลือกสิ่งเดียวที่สมองสั่งการให้ร่างกายทำเพื่อเอาตัวรอด จึงเป็นการเปลี่ยนทิศทางของกระบอกปืนและคมกระสุนในมือจากศัตรูภายในห้องโถงมายังกระจกกั้นใสบานใหญ่เบื้องหน้าทันที

ปัง!! ปัง!!

เพล้ง!

กลัวตายจนเป็นบ้า ยิงผิดยิงถูกเลยหรือไงคุณชายคังดาจอง?เสียงเข้มของบุคคลผู้เป็นเจ้าของพื้นที่เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเคล้าความสมเพช จำต้องตวัดหางตามองไปยังเจ้าของเสียงอีกครั้ง ก่อนพบว่าในมือของมันกำลังส่องปลายกระบอกปืนมาราวกับผมคือสิ่งเดียวที่มันต้องการจะปลิดชีวิตลงในคืนนี้

มีอะไรจะส่งท้ายก่อนตายหน่อยไหม?ผมได้ยินเสียงของมันถาม ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงแว่วของเฮลิคคอปเตอร์จากด้านนอกตัวตึก ซึ่งการที่ได้ยินเสียงอะไรเช่นนั้นมันทำให้ผมรับรู้ได้ว่าการรอคอยมันกำลังสิ้นสุดลงแล้ว เพราะงั้นสิ่งที่เอ่ยปากตอบกลับคนตัวระดับพอๆกันตรงหน้ากลับไปจึงมีแค่ถ้อยคำสั้นๆ

แล้วพบกันใหม่...สิ้นเสียงวายร้ายตรงหน้าก็ไม่รอช้ารีบตั้งลำกล้องเตรียมที่จะเหนียวไก ทว่า

กึก! แกร๊ก!

การกระทำของมันกลับต้องหยุดชะงักลงและเป็นฝ่ายกระโดดหลบ เมื่อคมห่ากระสุนหลายสิบนัดถูกรัวยิงทะลุย้อนมาจากด้านนอกเฉียดผ่านกายผมไปอย่างแม่นยำ

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

การรัวกระสุนข่มขู่ดังกล่าวที่กินเวลาเกือบสามสิบวินาทีตามความรู้สึก ทำเอาความคงทนของแผงกั้นกระจกบานใหญ่พังลงในที่สุด นั่นจึงทำให้ผมไม่รอ ที่จะพาตัวเองกระโดดหลบหนีจากการถูกต้อนและความตายออกไป ไขว้คว้าเข้ากับบันไดลิงที่ถูกปล่อยรอคอยการช่วยเหลือจากเฮลิคคอปเตอร์ด้านนอก

ฟึ่บ!

        ผมพยายามฝืนความเจ็บปวดช่วงไหล่และต้นแขนในการจับเชือกบันไดเอาไว้ พร้อมกันนั้นสายตาก็ไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองหน้าศัตรูตัวสำคัญ ที่ยามนี้ทำได้เพียงแค่ยืนกำกระบอกปืนมองเหยื่อที่มันหมายตาถูกพาตัวขึ้นสูงเหนือท้องฟ้าในรูปแบบที่มันไม่มีทางไขว้คว้ากลับคืนไปได้เท่านั้น

คุณคังครับ!” เสียงเรียกซึ่งดังแข่งกับเสียงของลมแรงๆ ทำผมยอมลดสายตาไปจากคู่ปรับ เงยมองเจ้าของเสียงซึ่งยืนอยู่ภายในเฮลิปคอปเตอร์และทำท่าจะช่วยเหลือ เห็นดังนั้นร่างกายจึงตอบรับท่าทางของมันด้วยการไต่ขึ้นเพื่อพาตัวเองกลับเข้าไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยมากกว่านี้

กลับคฤหาสน์เลยไหมครับ…” คำถามจากผู้ติดตามอีกคนเอ่ยขึ้นทันทีที่ผมประคับประคองตัวเองกลับเข้ามาภายในเฮลิคคอปเตอร์ได้สำเร็จ ก่อนตามมาด้วยคำพูดรายงาน ขณะผู้ติดตามคนสนิทบรรจงถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกให้เพื่อดูอาการของบาดแผลที่เกิดขึ้นจากปะทะ

ตอนนี้เจ้าหญิงอยู่ในรถ กำลังมุ่งตรงไปที่คฤหาสน์ครับ…”

ตอนนี้แม้อยากกลับไปที่คฤหาสน์มากแค่ไหน ก็คงต้องยับยั้งชั่งใจไว้ก่อนเท่านั้น เหตุผลก็เพราะสภาพที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลแบบนี้ คงไม่พ้นถูกรัวคำถามใส่เมื่อถูกเด็กผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นพบหน้าแน่ๆ ดังนั้นคำตอบที่ผมให้พวกมันกลับไปจึงเป็น

“ไม่ล่ะ คืนนี้ฉันจะไม่กลับคฤหาสน์...

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7429 jenaj (@jena2113) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 00:58
    แงง มาอัพเรวววว
    #7,429
    0
  2. #7425 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:53
    งืออ ไม่อัพต่อหรอค้าา ค้างมากเลย รอน้าา
    #7,425
    0
  3. #7424 minminexo (@minminexo) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:20
    ค้างมากอะรอค่ะ
    #7,424
    0
  4. #7423 mamory00 (@mamory00) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 10:42
    ค้างเติงงงงงงงง ฮื่อออออ
    #7,423
    0
  5. #7422 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 01:08
    ดาจองต้องเจ็บมากแน่ๆเลย
    #7,422
    0
  6. #7421 ใจกลางดับสูญ (@0852611939) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 23:45
    มาไวไวเด้อออออ
    #7,421
    0
  7. #7420 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 23:39
    ไปให้นัมมุนทำแผลไงดาจองงง ไปอ้อนสิๆๆๆ
    #7,420
    0
  8. #7419 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 22:49
    รอค้าาาาาาา
    #7,419
    0