เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 30 : SOS29 ll ความรู้สึก {อัพ100%} ยังไม่รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    16 ธ.ค. 60


EP29


พรุ่งนี้เรากลับเกาหลีใต้ด้วยกันไหม...

หมายความว่าไง?ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ และสังเกตได้ว่าผู้ชายที่มักแสดงนิสัยกาจของตัวเองต่อหน้าคนอื่นแบบไม่ไว้หน้าใครยามนี้กำลังมีอาการประหม่า 

สังเกตจากมือสองข้างที่เขาช้อนส้อมกำลังเกร็งอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะสีหน้าที่มักจะตีบทดุดันและนิ่งขรึมอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้กำลังขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกถามกลับ อีกทั้งยังเป็นฝ่ายเลื่อนสายตาหลบไปก่อน ดูไม่สมเป้นคังดาจองที่ฉันรุ้จักเลยสักนิด

ก็บอกว่ากลับเกาหลีใต้ด้วยกัน หูหนวกหรือไง?เขาตะคอกเสียงใส่ฉันทั้งที่ยังแสดงอาการเหล่านั้นอยู่

ทำไมล่ะ...ฉันถามด้วยความอยากรู้ ไม่ได้ตั้งใจแกล้งให้อีกฝ่ายรู้สึกประหม่า แต่ที่ถามเพราะฉันอยากรู้เหตุผลของเขา ว่าในตอนนี้มันจะมีสักนิดบ้างไหมที่เริ่มเปลี่ยนไป

“เธออยู่ที่นี่คนเดียว...มันอันตราย...และดูเหมือนว่านั่นจะเป็นคำตอบของเขา

ฉันมีบลูกับเจสอยู่ด้วย ไม่อันตรายหรอก

อย่าเถียงโง่ๆได้ไหม? เพื่อนโง่ๆของเธอสองคนนั้นทำอะไรได้ที่ไหน ดูอย่างวันนี้ที่ทะเลสิ..” น่าแปลกที่คราวนี้ฉันไม่ยักจะรู้สึกโกรธที่ถูกคนตรงหน้าต่อว่าว่าโง่เหมือนอย่างทุกที อาจเพราะตอนนี้เขากำลังพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากที่เคยล่ะมั้ง กลับไปกับฉัน...แล้วไปพาแม่เธอกลับมา จากนั้นเธออยากจะใช้ชีวิตยังไงมันก็เรื่องของเธอ

ได้ฟังแบบนั้นข้อเสนอแล้วฉันก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ เมื่อคำพูดของดาจองและเหตุผลของการพาตัวฉันกลับประเทศเกาหลีครั้งนี้มันต่างไปจากตอนแรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขากล่าวประโยคหลังออกมาพาให้หัวใจพองโต

แล้วถ้าเธออยากเจอพ่อ...ฉันก็จะให้เธอได้เจอ

...พ่อเหรอ?

ทั้งหมดที่เธอยากได้ เธอจะได้มันหมด...แค่กลับเกาหลีใต้กับฉันพรุ่งนี้ก็พอ” 

อาจเพราะหลายวันที่ผ่านมาฉันรู้สึกเหนื่อยล้ากับหลายๆเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตล่ะมั้ง เพียงแค่ได้ยินคำเชิญและข้อเสนอที่เขามอบให้เท่านั้น ในอกกลับรู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

 “นี่ดาจอง... รู้อีกทีฉันก็กำลังร้องขอเขาออกไปพร้อมด้วยรอยยิ้มของความสบายใจบนหน้า เราสองคนพักเรื่องทะเลาะกันแบบนี้ไปสักพักได้ไหม?

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่คำถามของฉันไม่ได้คำตอบจากปากของคังดาจอง กลับกัน แม้ไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่ฉันกลับรับรู้คำตอบที่ต้องการผ่านการกระทำและสีหน้าที่คนตัวสูงกำลังแสดงออก

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกและเลือกที่จะตัดอาหารจากจานตรงหน้าเข้าปากเงียบๆ ส่วนฉันเองเมื่อเริ่มรู้สึกสบายใจ มือไม้ก็เริ่มขยับจับช้อนและส้อมของตัวเองตักอาหารมื้อค่ำเข้าปากบ้าง 

ทั้งที่เวลานี้มีแค่เราสองคนบนโต๊ะมื้อเย็นที่คลอด้วยความเงียบ ไร้เสียงหัวเราะ เหมือนอย่างช่วงเวลาที่ผ่าน แต่กลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

คืนนั้น...

หลังจากทานมื้อเย็นกันเสร็จ ฉันก็พาตัวเองขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน จัดการอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่หลังจากที่ตากแดดและลมทะเลมาทั้งวัน ส่วนคังดาจอง ฉันบอกให้เขาพักผ่อนในห้องของแม่ซึ่งมีพื้นที่กว้างกว่าห้องนอนของฉันนิดหน่อย 

ทั้งที่เราตกลงกันแบบนั้น ทว่า ตอนที่ฉันกำลังทิ้งตัวลงนอนบนเตียง จู่ๆประตูห้องนอนก็ถูกกระแทกให้เปิดออกท่ามกลางความมืด

และเชื่อเถอะ! ไม่บอกฉันก็รู้ว่าคนที่ทำเรื่องเสียมารยาทตามใจตัวเองแบบนั้นเป็นใคร

นายเข้ามาทำไม!?” ฉันโวยวาย

ห้องแม่เธอมันร้อน แถมเตียงก็โคตรจะแข็ง ปวดหลังไปหมดแล้วเนี่ย!”

ห้องฉันก็เหมือนห้องของแม่นั่นแหละ!” แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืด ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังมองเห็นดาจองอยู่ดีเพราะแสงไฟด้านนอกหน้าต่างที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา รีบลุกขึ้นต่อต้านการนอนร่วมห้องของเขาอย่างสุดกำลัง

เงียบน่า ก็บอกว่าจะนอนที่ห้องนี้!”

อย่ามาพูดบ้าๆนะ ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!”

อย่างี่เง่าน่า บอกว่าขอนอนด้วยพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!?” เอาอีกแล้วเราเริ่มมีปากเสียงใส่กันอีก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงเพิ่งจะขอไปหยกๆว่าหยุดทะเลาะกันสักพัก

แต่เหมือนการมาเยือนในห้องยามค่ำคืนของดาจองคืนนี้ ดูท่าแล้วอีกฝ่ายจะไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายอะไร ทั้งที่ดาจองบอกว่าเตียงในห้องแม่ฉันแข็งจนนอนไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาเลือกที่จะทำเมื่อเดินมาถึงเตียงนอนคือการดึงหมอนใบหนึ่งออกไปแล้วโยนมันลงบนพื้นไม้ข้างเตียง ก่อนค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งทำราวกับว่าที่ที่เขาจะนอนมันคือบนพื้นข้างเตียงฉันยังไงอย่างงั้น

จะทำอะไรน่ะ...พอเห็นเขาทำอะไรที่มันย้อนแย้งกับคำพูด มันก็อดไม่ได้ที่จะถาม

นอนไง ถามโง่ๆคำตอบที่ได้จากดาจองทำฉันเบ้ปากอย่างนึกหมั่นไส้ ไม่รู้หรอกว่าจู่ๆเป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้อยากนอนบนพื้นไม้แข็งๆแบบนี้ ในเมื่อถ้าเขาอยากนอนนัก ฉันก็จะปล่อยให้นอน

พอคิดได้แบบนั้น ฉันจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเป็นหนที่สองหลังสงครามน้ำลายสงบลง ท่ามกลางความมืดและเงียบภายในห้อง ฉันได้ยินเสียงของพัดลมตั้งโต๊ะที่กำลังหมุนให้ความเย็นสบายๆ ภายในห้องดังสลับกับเสียงลมหายใจของตัวเอง ทั้งที่ตอนนี้ข้างเตียงของฉันมีใครอีกคนนอนอยู่ด้วยแท้ๆ แต่กลับไม่ได้ยินแม้แต่เสียง

นี่...ดาจอง..” นั่นเลยทำให้ฉันลองเรียกเขาดู

หืม?ซึ่งเขาก็ตอบ

ถ้าฉันกลับเกาหลีใต้กับนายพรุ่งนี้ ฉันจะได้เจอหน้าแม่จริงๆใช่ไหม?ถึงปากขยับถามออกไปแบบนั้น แต่ก็ใช่ว่าลึกๆฉันจะไม่เชื่อใจคำพูดและคำสัญญาของดาจองที่ไหน 

แต่ที่ถามก็เพื่อย้ำและเติมความหวังให้ตัวเองเท่านั้น

ใช่...เธอจะได้เจอแม่จริงๆ ฉันสัญญาฉันชอบนะ เวลาที่คนใจร้ายอย่างเขาลั่นคำว่าสัญญาออกมา นั่นบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่มีทางทำให้ผิดหวัง ในเมื่อดาจองน่ะ เป็นคนรักษาสัญญาเก่งยิ่งกว่าอะไร

นายสัญญาแล้วนะ... อีกหนที่ฉันกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบพลางยื่นนิ้วก้อยส่งไปหาใครอีกคนที่นอนอยู่บนพื้นข้างเตียง ก่อนย้ำเป็นหนสุดท้ายเพื่อทำสัญญา เกี่ยวก้อยกัน...ว่านายจะไม่ผิดสัญญา

นี่คงเป็นรอบที่ร้อยของวันได้แล้วล่ะมั้ง ที่ไม่ว่าฉันจะเป็นคนถาม คนพูดหรือคนที่แสดงความรู้สึกของตัวเองออกไปก่อน สิ่งที่ได้รับกลับมาจากคู่สนทนานั้นคือความเงียบ

เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบโต้ ฉันจึงตื้อ

เร็วสิคังดาจอง! เกี่ยวก้อยสัญญาก่อน!ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะหัวแข็งและยียวนเกินกว่าที่ฉันคิดนัก เพราะงั้นฉันจึงเรียกชื่อเขาอีกครั้ง คราวนี้เป็นการเรียกชื่อในแบบที่ดูสนิทสนมกัน 

ดา-จอง-งี~ ” ซึ่งเชื่อเถอะว่าการทำเช่นนี้อาจจะทำให้คนถูกเรียกแสดงอาการเกรี้ยวกราดไม่พอใจออกมาให้เห็นก็ได้ เพราะคนเกาหลีน่ะ เขาถือกันมากเลยนะเรื่องสรรพนามการพูดคุยคุยน่ะ ประมานว่าถ้าไม่สนิทห้ามเรียก ทำนองนั้น

แม้จะรู้ดี แต่ฉันก็ยังอยากทำตามความคิด เพราะเวลานี้เรื่องเกี่ยวสัญญาอะไรนั่นมันไม่ได้สำคัญตั้งแต่ตอนที่เขาเอ่ยออกมาด้วยตัวเองอีกแล้ว ที่อยากทำน่ะคือการแกล้งเขามาก

ดาจองงี~ เกี่ยวก้อยก่อนปกติแล้วดาจองเป็นพวกไม่เก็บความรู้สึก นึกจะโวยวายก็โวยวาย นึกจะว่าก็ว่า แต่เหมือนครั้งนี้การที่เขาเงียบไปไม่โวยวายแสดงความไม่พอใจการชื่อที่ถูกเรียกแบบนี้มันดูออกจะแปลกไปสักหน่อย

หรือว่าเขาจะหลับไปแล้วกันนะ?

นี่ ดาจอง หลับแล้วเหรอ?ความสงสัยที่มีให้หัวส่งผลให้ฉันตัดสินใจตะแคงพลิกตัวหันไปทางฝั่งที่ดาจองนอนข้างเตียงเพื่อเช็กด้วยความรวดเร็ว แต่แล้วมันกลับเป็นฉันเสียเองที่ต้องเป็นฝ่ายนิ่งชะงักในอาการตัวแข็ง เมื่อสิ่งที่รอคอยอยู่ทันทีที่พลิกตัวไปคือใบหน้าคมคายซึ่งยังคงดูดีแม้จะอยู่ในที่มืด 

แสงไฟที่สาดส่องจากนอกหน้าต่าง ทำให้ฉันมองเห็นแววตาของดาจองชัดเจนยิ่งกว่าอะไร

เรียกอยู่ได้...น่ารำคาญเขาว่าฉัน หากแต่บนหน้ากลับกำลังปรากฏรอยยิ้ม ที่บ้าที่สุดก็คือท่าทางที่เขาแสดงออกอยู่ตอนนี้น่ะ มันเหมือนว่าอีกฝ่ายนั่งจ้องอยู่แบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้วด้วย

เพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของเรามันอยู่ใกล้กันเกินไป พอต้องเผชิญหน้ากับเขาตรงๆในระยะที่ใกล้มากขนาดนี้ มันก็พานให้ทำตัวไม่ถูก ที่ทำได้ก็คงเป็นการพูดเปลี่ยนเรื่องเพื่อจบบทสนทนาลงก็เท่านั้น

ขะ ขอโทษ...ฉันนอนก็ได้อะทว่ายังไม่ทันได้พูดจนจบ เสียงของฉันกลับต้องเงียบลง เมื่อจังหวะเดียวกันคนตัวใหญ่ดันถือวิสาสะใช้ปลายนิ้วเอื้อมแตะลงบริเวณข้างแก้มอย่างแผ่วเบา

ระหว่างเธอกับฉัน...มันไม่ต้องพึ่งการเกี่ยวก้อยงี่เง่านั่นหรอก...อีกทั้งยังพูดบางอย่างออกมาจนไม่กล้าที่จะละไปจากนัยน์ตาเรียวรีตรงหน้าได้ลง เธอเองก็รู้ว่าฉันเป็นพวกรักษาสัญญาแค่ไหน

ตลอดเวลาที่ดาจองพูด ฉันรู้สึกถึงปลายนิ้วที่เขาใช้ไกล่เกลี่ยไปมาที่ข้างแก้มอยู่ตลอดเวลา และการกระทำเช่นนั้นมันก็พานให้คนถูกกระทำอย่างเริ่มใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

คราวก็เลิกพูดมากน่ารำคาญแล้วนอนสักทีดาจองไล่ฉัน 

ทั้งที่เป็นฝ่ายไล่ แต่กลับไม่ยอมลดปลายนิ้วออกไปจากแก้มฉันเสียที อีกทั้งนัยน์ตาของเขาก็ดูเหมือนมีมนต์สะกดจนพานให้ไม่อยากละไปที่ไหน ยิ่งใช้เวลาจ้องตาตอบเขานานแค่ไหน ราวกับว่าระยะระหว่างใบหน้าของเราทั้งคู่ก็คล้ายกับจะหดสั้นลงตามไปด้วย

กึก!

ท่ามกลางความมืด ฉันได้ยินเสียงยวบของเตียง อีกทั้งยังรับรู้ว่าเวลาใครอีกคนที่อยู่ใกล้กันกำลังเคลื่อนกายโน้มเข้ามาหา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่คนตัวใหญ่เปลี่ยนจากการใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มเป็นการประคอง

ดะ ดาจอง...ฉันเรียกเขาเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้มันใกล้จะเหมือนคล้ายฝันเมื่อคืน หากแต่สิ่งที่รับกลับมามีเพียงแค่การขานรับสั้นๆแบบขอไปทีเหมือนกับว่าสิ่งที่ดาจองสนใจอยู่ตอนนี้คือการทำอย่างอื่น

หืม..” ร่างกายทุกส่วนเริ่มเกร็งเกิดอาการเกร็งจัด เมื่อลมหายใจร้อนที่เป่ารดในที่ไกลๆ ยามนี้ได้เคลื่อนมาหยุดตรงหน้า และก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไรออกไปเป็นหนที่สอง บริเวณริมฝีปากก็รับรู้ถึงความนุ่มของผิวปากคนตัวใหญ่ตรงหน้าที่จรดลงมาอย่างเชื่องช้า ทว่า

Rrrrr

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในช่วงเวลานั้นกลับทำให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นชะงักลง ดาจองหยุดการกระทำของตัวเองไว้เพียงแค่นั้นและเป็นฝ่ายผละตัวออกไป

เธอนอนไปก่อนพร้อมกันนั้นยังออกปากสั่ง

ฉันเม้มปากลงเล็กน้อยพร้อมทั้งรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายปิดกั้นตัวเองกับสภาพแวดล้อมภายนอกทันทีเมื่อได้รับอิสระ หูได้ยินเสียงฝีเท้าของคนตัวใหญ่เดินห่างออกไป ก่อนตามมาด้วยเสียงเปิดปิดประตูห้องนอน มือข้างถนัดเลื่อนขึ้นและริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างช้าๆ

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ดาจองออกจากห้องไป

แต่เชื่อไหมว่า ฉันยังรู้สึกความอุ่นของผิวปากเขาติดค้างอยู่เลย...

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7482 thunchanokmum (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 03:05
    โรแมนติกมาเวอรรร์
    #7,482
    0
  2. #7405 towarisa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 17:31
    หวั่นไหวล่สิน้ำมนต์
    #7,405
    0
  3. #7402 peerada254531 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 16:01
    รอเน้ออออออ
    #7,402
    0
  4. #7401 speek-now (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 14:18
    โอ๊ยยยยยยยยยยย ฟิน
    #7,401
    0
  5. #7400 0852611939 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 14:09
    รอแล้วได้อะรัยย
    มาไวไวเด้อค่ะ
    #7,400
    0
  6. #7399 jena2113 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 11:42
    อร๊ายยยยย รอไม่ไหวแล้วววว
    #7,399
    0
  7. #7398 siriwan_2505 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 11:41
    น่ารัก ฟิน
    #7,398
    0
  8. #7397 jsjsjshh63 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 10:12
    อร๊ายยยยย~  ทำไมน่ารักงี้
    #7,397
    0
  9. #7396 pinnkuu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 08:42
    อร้ายยยฟินนนร
    #7,396
    0
  10. #7395 0841995227 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 07:40
    อัพไวๆนะคะะ
    #7,395
    0
  11. #7394 0841995227 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 07:39
    โอ้ยยย จะละลายยย~~
    #7,394
    0