เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 25 : SOS24 ll ความจริง(1) {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    14 ธ.ค. 60


EP24


โซล ประเทศเกาหลีใต้

เวลา 14.50 นาฬิกา

ขอประทานอภัยครับคุณคิมแทนมุน” 

เสียงเข้มของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวพร้อมด้วยเอกสารบางอย่างในมือ ดังขึ้นพานให้คนถูกเรียกละสายตาจากเอกสารในมือเล็กน้อย เหลือบไปที่ยังต้นเสียงพร้อมด้วยรอยยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ

รายงานสิ

คนของเรารายงานมาว่า พบตัวหัวหน้าพรรคคังอยู่ที่อินชอน ไม่มีสมุน…”

ไปคนเดียวงั้นเหรอหึ! น่าสนใจดีนี่... รายงานต่อสิ

งานแต่งงานระหว่างเจ้าหญิงของราชวงศ์โชซอนกับหัวหน้าพรรคคังถูกยกเลิกกะทันหัน” รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนดวงหน้าทันทีที่ได้เขาได้ฟังลูกน้องผู้ซื่อสัตย์รายงานแบบนั้น “ส่วนองค์หญิงในตอนนี้ กำลังเสร็จกลับประเทศไทย โดยได้รับการช่วยเหลือจากนักร้องวงSWAGครับ ชื่อ จอนอุนมยองครับ

พอ ไปได้แล้ว” เสียงเข้มเต็มไปด้วยอำนาจดีดนิ้วพลางออกคำสั่งอย่างพึงพอใจ ฝ่ามือหยาบกร้านที่ผ่านการต่อสู้ด้วยความชิงชัง บรรจงยกถ้วยกาแฟราคาแพงขึ้นจิบเล็กน้อย นัยน์ตาคมซึ่งเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเฉลียวฉลาดกวาดมองทุกอย่างรอบตัวอย่างคนอารมณ์ดี

แม้ว่าสถานการณ์ที่สวนด้านหลังในวันนั้นอาจดูไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่ แต่เขาก็รู้สึกพึงพอใจอยู่ดีที่งานแต่งงานดังกล่าวถูกยกเลิกลงไปได้ ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างมีความสุข อีกเพียงไม่นาน หากกำจัดเสี้ยนหนามทั้งหมดไปได้ ราชวงศ์ผู้สูงศักดิ์และอำนาจมากมายล้นมือก็จะตกอยู่ในมือของคนพรรคคิมได้ในไม่ช้า

อื้อ!” ทว่า ความสงบเงียบภายในห้องทำงานกลับถูกขัดอารมณ์ด้วยเสียงร้องอู้อี้ไม่ได้ศัพท์ของหญิงสาวคนหนึ่ง พานให้ชายหนุ่มท่าทางน่าเกรงขามเหลียวมองไปยังต้นเสียงด้วยความสงสัย

วินาทีที่สองสายตาสบประสานกันรอยยิ้มชั่วร้ายก็บังเกิดขึ้นอีกครั้ง และตามมาด้วยคำถาม

อยากได้กาแฟสักถ้วยไหมคุณนารึน?”

อื้ออ่อย!”

อ่า… คุณเนี่ยยังดื้อด้านเหมือนสมัยที่คุณอาผมว่าจ้างอยู่จริงๆ” คิมแทมุนเอ่ยยิ้มๆ พลางลุกขึ้นเล็กน้อย ขณะบรรจงจิบกาแฟในแก้วด้วยท่าทางสบายอารมณ์จากนั้นก็เอ่ยเสริม “คุณอาอุตส่าห์วางแผนมาซะดิบดี ทุกอย่างก็ดูเหมือนกำลังจะไปได้สวย… ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคนอย่างคุณดันหักหลังคนของพรรคเราได้แบบนี้

อ่อย อ้าม อน ไอ!!”

คุณว่าอะไรนะหึๆ ผมฟังไม่ค่อยถนัดเลย” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างนึกตลก พลางวางแก้วกาแฟในมือลงกับโต๊ะทำงาน ท่าทางของเขายังคงสบายอารมณ์ ต่างจากผู้ถาม ที่ทำได้เพียงแค่ใช้สายตาหวาดกลัวกึ่งการขอร้องมองจ้องเขากลับไปเท่านั้น

อย่าใช้สายตามองผมแบบนี้สิคุณนารึน” เสียงเรียบนิ่งแกมดุกล่าวออกมาอีกครั้งขณะปรายตามองร่างของหญิงสาวซึ่งหมดสิทธิ์ดิ้นขัดขืน ยิ่งเขาเห็นเธอตกอยู่ในสภาพแบบนั้นแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจ “มันเป็นเพราะคุณนั่นแหละ ที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยาก ถ้าเจ้าหญิงตายไปตั้งแต่18ปีก่อน ตอนนี้คุณก็คงสบายไปกับกองเงินที่คุณอามอบให้คุณไปแล้ว

อื้อ!”

แต่คุณดันเลือกที่จะทรยศคนของเรา...” ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์เงียบเสียงลงไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาเรียวรีหยุดจับภาพมาที่ใบหน้าหมดทางสู้ของหญิงสาวชาวไทยบนโซฟาตัวยาวเบื้องหน้า จากนั้นก็เอ่ยถามออกมาอีกครั้ง “แล้วคุณรู้ไหม...โทษของคนทรยศมันเป็นยังไง?”

หญิงสาววัยกลางคนเบิกตากว้างเมื่อสิ้นเสียงคำถาม หากแต่ไม่ใช่เพราะเธอตกใจกับประโยคที่อีกฝ่ายเอ่ยถาม หากแต่เป็นปืนกระบอกสีเงินวาวในมือของเขาซึ่งถูกหยิบมาวางลงเคียงข้างกับแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ต่างหาก

นัยน์ตาคมดุจใบมีดตวัดมองเธออีกครั้งพร้อมด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดออกมาสั้นๆ

โทษทัณฑ์ของมันคนนั้นก็คือ ตาย…”

 

ขณะเดียวกัน

สนามบินอินชอน

มีคนเคยว่าไว้ว่า มนุษย์เราเลือกที่จะทำเรื่องโง่ๆ เมื่อพบหนทางที่ดีกว่า ต่อให้เรื่องโง่ๆ นั้นจะทำให้เราเจ็บปวดหรือแม้แต่ประสบพบเจอกับเรื่องอันตรายก็ตาม แต่ในขณะเดียวกันเรื่องโง่ๆ ก็มักจะทำให้เรารู้ตัวว่า แม้แต่ความรู้สึกที่เราแสดงออกไปในตอนนั้นมันก็เป็นเรื่องๆ หนึ่งที่เชื่อถือไม่ได้

อุนมยองพาฉันที่ตัดสินใจเลือกที่จะหันหลังเป็นศัตรูกับมาเฟียผู้ทรงอำนาจของเกาหลี หนีมายังสนามบินอินชอน และเราเลือกที่จะนั่งพักกันอยู่ในจุดทางเข้าผู้โดยสารเพื่อพักเหนื่อยและรอเวลาเที่ยวบินออก

ทุกสายตาของผู้คนในสนามบินตอนนี้ ต่างมองมาที่เราทั้งคู่ด้วยแววตาขี้สงสัย จนฉันเองก็ชักเริ่มจะชินต่อสายตาเหล่านั้นไปแล้ว ฉันเลือกที่จะสนใจผู้ชายข้างกายที่ซึ่งบนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แทนที่จะกวาดมองไปรอบด้วยอย่างเป็นกังวลแบบทุกที

นี่ ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า

ไม่แล้วล่ะ” อุนมยองตอบยิ้มๆ และด้วยรอยยิ้มแบบนั้นมันก็เลยทำให้ฉันลดความเป็นห่วงไปได้เปราะหนึ่ง

เธอเนี่ย… ใจเด็ดใช่เล่นเลยนะ” แล้วมันก็เป็นอีกครั้งที่เขาพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ต่างไปจากเดิม “กล้าปฏิเสธคำสั่งคุณคังได้ขนาดนั้น ฉันเนี่ยพูดไม่ออกเลย

อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลย” ฉันตอบยิ้มๆ เพื่อเลี่ยงที่จะคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะฉันเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าได้ตัดสินใจทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นลงไป

กลับถึงประเทศไทยแล้วก็ติดต่อมาบ้างนะ ฉันอยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง

อื้อได้สิ” ฟังแล้วมันก็น่าใจหายนะ ที่ฉันกำลังจะต้องแยกจากอุนมยอง ผู้ชายใจดีที่คอยให้การช่วยเหลือฉันมาตลอด ใจจริงแล้วฉันก็แอบหวังไว้อยู่เหมือนกันว่าเขาอาจจะบินไปกับฉันที่ประเทศไทย แต่ก็อย่างว่าแหละ เขาเป็นไอดอลของที่นี่นี่นา จะให้บินกลับไปด้วยกันมันก็คงไม่ใช่เรื่องเท่าไหร่

เอานี่ พาสปอร์ตกับตั๋วเครื่อง เที่ยวบินก็KE224นะถ้าจำไม่ผิด ส่วนนี่ก็เมล์แล้วก็เบอร์โทรติดต่อฉัน” อีกครั้งที่อุนมยองพูดพลางหยิบของบางอย่างออกจากมากจากเสื้อคลุมฮู้ดสีดำที่สวมอยู่ เขาขยับยิ้มใจดี ก่อนจะกล่าวเสริมออกมาอีกครั้ง “ใช้ชีวิตหลังจากกลับไปให้มีความสุขที่สุดนะรู้ไหม

อื้อ… ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยเหลือฉันมากขนาดนี้

ฉันเต็มใจช่วยเธออยู่แล้วนัมมุน ก็เธอน่ะเป็น ‘มีโซ[1]’ ของฉันนี่นา” คำพูดของเขาทำฉันหลุดยิ้มทันทีที่ได้ยินแบบนั้น อุนมยองเองก็กำลังยิ้มอยู่ เขาเอื้อมมือยีหัวฉันเบาๆ แล้วพูดออกมาอีกครั้ง “ไปอยู่ที่นู้นแล้ว เธอต้องยิ้มให้เยอะๆ นะ

อื้อ นายด้วยนะ

โปรดทราบ เครื่องบินของสายการบินโคเรียนแอร์ เที่ยวบินที่KE224 พร้อมแล้วที่จะออกเดินทางไป ประเทศไทย ขอเชิญผู้โดยสารทุกท่านขึ้นเครื่องได้ ณ ประทางออกหมายเลยXO โปรดขึ้นเครื่องได้ ณ ทางออกหมายเลขXO ขอบคุณค่ะ เสียงประกาศดังไปทั่วบริเวณพื้นที่ทำฉันและอุนมยองหันมองไปตามเสียงแทบจะพร้อมเพรียงกัน และมันก็เป็นเขาเองนั่นแหละ ที่กล่าวขึ้นมาเมื่อรู้ว่าใกล้ถึงเวลาที่เราทั้งคู่ต้องแยกจากกันแล้ว

ไปเถอะนัมมุน…” อกฉันมันสั่นแบบแปลกเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าวจากปากเขา มันเหมือนเป็นการบอกลา และฉันกำลังกลัวว่าเราทั้งคู่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก

นี่อุนมยอง” คนถูกเรียกมองหน้าฉันด้วยแววตาคล้ายกับสงสัย พอเห็นสายตาของเขาในตอนนี้แล้ว ฉันก็เริ่มขี้ขลาดไม่กล้าจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป “มะ ไม่มีอะไร… ฉันไปก่อนนะ

“…”

ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่างอีกครั้งนะ อุนมยอง…” ฉันส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายโดยเก็บความรู้สึกทั้งหมดที่มีเอาไว้เพียงในใจ และในขณะที่ฉันพยายามหอบอุ้มกระโปรงตัวยาวของตัวเองเดินหันหลังไปที่ช่องทางออกของผู้โดยสารอยู่นั้นเอง

นัมมุน!”

ฟึ่บ!

เสียงเรียกและแรงกระชากบริเวณต้นแขนทำฉันทำตาโต จนต้องเหลียวหลังมองเจ้าของเสียงเรียกและแรงกระชากดังกล่าวด้วยความสงสัย 

อุนมยองคว้าตัวฉันเข้าไปหาอย่างแรง กว่าครู่สั้นๆ ที่เขาใช้เวลาสบประสานตากับฉัน แววตาของเขาคล้ายกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจทำเรื่องไม่คาดฝันด้วยการเลื่อนมือสัมผัสข้างแก้มฉันเบาๆ จากนั้นก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้

ช่วงเวลาในตอนนั้นราวกับภาพรอบตัวของเราทั้งคู่ช้าลง จนรู้สึกถึงริมฝีปากอุ่นซึ่งค่อยๆ จูบประทับลงมาที่หน้าผากได้อย่างชัดเจน มันเนินนานคล้ายกับเป็นการบอกลา แถมยังอบอุ่นได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ใจฉันมันสั่นเพราะการกระทำของเขาได้แทบจะทันทีด้วยเช่นกัน แถมดูเหมือนจะไม่หยุดง่ายๆ แม้ว่าเขาจะผละริมฝีปากออกไปแล้วส่งยิ้มมาให้ก็ตาม

สัญญานะ ว่าเราจะได้เจอกันอีกคำพูดประโยคเดียวกับที่อยู่ในความคิดถูกคนตัวสูงเอ่ยขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มใจดี

อะ อือ…” รู้ไหมเขาทำฉันพูดอะไรไม่ออกเลย

โปรดทราบประกาศครั้งสุดท้ายของสายการบินโคเรียนแอร์ เที่ยวบินที่KE224 พร้อมแล้วที่จะออกเดินทางไป ประเทศไทย ขอเชิญผู้โดยสารทุกท่านขึ้นเครื่องได้ ณ ประทางออกหมายเลยXO ด่วน ขอบคุณค่ะ

เอาล่ะ ไปได้แล้ว โชคดีนะ…” อุนมยองลดมือลงจากตัวฉันพร้อมด้วยรอยยิ้มอำลาครั้งสุดท้าย ส่วนฉันในตอนนี้พอเจอสถานการณ์ก่อนหน้าเข้าไป ก็ถึงกับไปไม่เป็น หัวใจฉันยังไม่ยอมเต้นช้าลงเลยสักนิด

สุดท้ายงานเลี้ยงก็มีวันร่ำลา และฉันยังคงต้องก้าวต่อไปในที่ที่ตัวเองจากมา แต่ละก้าวที่ฉันเดินผ่านประตูทางออกสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ไม่ว่าจะสัมผัสจากอุนมยองที่ยังเหลืออยู่ ไหนจะความรู้สึกที่กำลังจะได้กลับไปยังที่ที่จากมา ในตอนนี้ใจฉันรู้สึกหลายอารมณ์จนจุกแน่นไปหมด

ทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูทางออกหมายเลขXO ฉันก็เหลียวลังกลับไปมองอุนมยองอีกครั้ง ผ่านผู้คนมากมายที่เดินผ่านประตูทางออก ทว่า ฉันดันได้เจอสิ่งที่ต่างออกไป ท่ามกลางผู้คนหมู่มาก สายตาของฉันดันเจอะเข้ากับผู้ชายหนึ่งซึ่งดูโดดเด่นกว่าใครๆ เขาแต่งกายด้วยเครื่องแต่งกายสีขาวบริสุทธิ์เฉกเช่นเดียวกับฉัน ต่างจากแว่นกันแดดสีดำอำพรางหน้าตาอย่างที่เขาสวมใส่อยู่เป็นประจำ

คัง ดาจอง

ผู้ชายใจร้ายค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดสีดำที่สวมอยู่ออก แม้ว่าเราทั้งคู่จะอยู่ในระยะที่ไกลจากกัน แต่น่าแปลกที่ฉันสามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน นัยน์ตาเรียวรีที่มองมาราวกับจะบ่งบอกทุกความรู้สึกที่อยู่ในอก เขาไม่ได้มองฉันในฐานะศัตรูแต่มันกลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป จนเผลอกำกระชับชายกระโปรงของตัวเองจนแน่น

เพียงแค่กระพริบตา ภาพของผู้ชายใจร้ายคนนั้นก็ได้อันตรธานหายไป ราวกับว่าไม่เคยมีใครยืนมองฉันอยู่ที่ ณ จุดนั้น หัวใจฉันที่เคยเต้นโครมครามเพราะสัมผัสของอุนมยอง กลับเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นคล้ายกับถูกบีบรัดแน่นจนหายใจไม่ออก

เขามาทำอะไรที่นี่ จะตามมาทำร้ายฉันเหรอ?

คุณผู้โดยสารคะ เชิญค่ะ” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยต่อเสียงเรียกของแอร์โฮสเตสบริเวณหน้าประตูทางออก ก่อนหันไปก้มหัวลงเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตัวว่าฉันกำลังเป็นคนทำให้คนอื่นๆ เสียเวลา ก่อนรีบเดินตามหลังผู้โดยสารคนอื่นๆ ขึ้นเครื่อง และนั่งประจำตามที่นั่งในตั๋ว

สายตาของคนในเครื่องที่มองมาไม่ได้ทำให้ฉันสนใจมากไปกว่าภาพสายตาของผู้ชายคนนั้นที่ยืนมองฉันจากภายในตัวสนามบิน ฉันพยายามข่มใจและท่องบอกตัวเองว่าให้อดทน  อีกเพียงไม่กี่ก้าว อีกเพียงไม่กี่ชั่วโมง ฉันก็กำลังจะไปจากที่แห่งนี้แล้ว  ฉันกำลังจะได้กลับบ้านอย่างที่ฉันต้องการ กำลังจะได้กลับไปเจอหน้าแม่ ได้เจอทั้งเจสและบลู ฉันกำลังจะได้กลับประเทศไทยแล้ว

ลาก่อนอินชอน

ลาก่อนโซล

ลาก่อนประเทศเกาหลีใต้

ลาก่อนอุนมยอง

และลาก่อนคังดาจอง...

 

ประเทศไทย 

เวลา 19.55 นาฬิกา

คุณผู้โดยสารคะ… คุณผู้โดยสาร…”

เสียงเสียงพร้อมด้วยแรงเขย่าเบาๆ ตามตัว ทำฉันที่เผลอหลับไประหว่างการเดินทางเพราะรู้สึกเหนื่อยอ่อน ปรือตาขึ้นจากหลับใหล ก่อนต้องสะดุ้งด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าผู้โดยสารที่ขึ้นเครื่องมาด้วยกันในตอนนี้ได้หายไปหมดแล้ว

ถึงสนามบินสุวรรณภูมิแล้วนะคะ

เอ๊ะเหรอคะ!? ขอบคุณค่ะ!” ฉันรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง ก้มหัวของคุณแอร์โฮสเตสเล็กน้อย ก่อนลนลานออกจากที่นั่งของตัวเอง รีบจ้ำเท้าไปตามทางที่กำหนดไว้ พอเท้าทั้งสองข้างมาหยุดอยู่ที่ประตู สายลมเย็นๆ ของช่วงเวลากลางคืนก็ปะทะเข้าหน้า พร้อมกับความรู้สึกเดิมๆ แสนคุ้นเคย

ที่ตรงหน้ามีสถานก่อสร้างขนาดใหญ่และขึ้นชื่อของประเทศไทย ศูนย์ร่วมผู้คนที่พร้อมจะพาตัวเองบินเที่ยวไปรอบโลก อย่างสนามบินสุวรรณภูมิ ร่างกายทุกส่วนมันสั่นเท้าที่เริ่มก้าวลงมาตามขั้นบันไดสูงเองก็เช่นกัน ร่างกายฉันมันเหมือนจะหมดแรงเมื่อเท้าหยัดเหยียบก้าวแรงลงบนพื้น

ถึงแล้ว… ถึงแล้วจริงๆ ฉันกลับมาที่ประเทศไทยได้แล้วจริงๆ!

ฉันรีบก้าวเท้าเดินไปตามเส้นทางซึ่งถูกกำหนดไว้ จากตรงนี้ยังพอมองเห็นกลุ่มคนที่อาศัยเดินทางมากับเที่ยวบินเดียวกับฉันอยู่ไม่ไกลนัก ยิ่งเข้าใกล้ตัวตึกมากเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าฉันยิ่งเป็นจุดสนใจของผู้คนโดยรอบมากเท่านั้น

แต่รู้ไหม ในตอนนี้ฉันแทบไม่สนใจเรื่องอื่นอีกต่อไปแล้วล่ะ นอกจากบ้านกับแม่!

เกือบครึ่งชั่วโมง ที่ฉันใช้เวลาในการเดินงมหาทางออกอยู่ในสนามบินอยู่ ก่อนจะหลุดออกมาด้านนอก ฉันรีบโบกแท็กซี่ด้านหน้าประตูทางออกของสนามบินเพื่อที่จะพาฉันกลับไปส่งที่บ้าน

ความรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้ ฉันไม่เคยรู้สึกมานานเท่าไหร่แล้วนะ

ตั้งแต่ตอนวันเกิดที่แม่พาไปเที่ยวทะเลเหรอ

ตั้งแต่ที่ฉันรู้ว่าตัวเองสอบติดม.ปลายที่อยากเรียน

หรือว่าจะเป็นวันนั้นวันที่ฉันได้เจอกับผู้ชายที่ชื่อ คังดาจอง เป็นครั้งแรกกัน

บ้าจริงฉันจะไปนึกถึงผู้ชายคนนั้นอีกทำไมกัน มันไม่ใช่เรื่องเลยแท้ๆ ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่ว่าในหัวมันก็ดันเอาแต่คิดถึงเรื่องผู้ชายคนนั้นไม่หยุดดี ผู้ชายที่ยืนมองฉันจากด้านนอกทางเข้าของผู้โดยสารขาออกในตอนนั้นน่ะ… 

มันเขาจริงๆ หรือเปล่านะ

ชุดของหนูสวยจังเลยนะ แถมหน้าหนูยังคุ้นๆ เป็นดาราเหรอ?” เสียงของคุณลุงคนขับแท็กซี่ดึงจากฉันภวังค์คำถามในหัวให้เหลือบมองสายตาลุง ที่มองฉันผ่านกระจกส่องหลังเป็นพักๆ

อ่อค่ะ ก็คงจะประมานนั้น แฮะๆ” และฉันเลือกที่จะตอบคำถามลุงแกไปแบบส่งๆ ขืนเล่าความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น มีหวังคุณลุงคงจะถามไม่หยุดแน่ๆ

ว่าแล้วไงล่ะ นี่คงเพิ่งเลิกจากกองถ่ายล่ะสิ ถึงได้แต่งตัวแบบนี้

ค่ะ ใช่ แฮะๆ” อ่านี่แหละนะนิสัยคนไทย เห็นอะไรแปลกๆ หน่อยไม่ได้ ช่างซักช่างถามไปหมด

แต่ถึงอย่างงั้นมันก็ดี… เพราะการที่ได้คุณลุงคนขับแท็กซี่ชวนคุยมาตลอดทางนั้น มันสามารถทำให้ในหัวยอมหยุดนึกถึงผู้ชายใจคนร้ายคนนั้นลงได้ ซึ่งฉันควรจะบอกตัวเองว่า ฉันไม่ควรคิดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับผู้ชายคนนั้นอีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

เพียงไม่นานแท็กซี่ที่ฉันนั่งโดยสารมาก็เลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้านร่วมใจ แม้ว่าบรรยากาศด้านนอกรถจะมืดลงแล้วก็ตาม แต่แสงไปของหมู่บ้านยังพอทำให้ฉันเห็นบรรยากาศแสนคุ้นเคยที่มองเห็นมาตั้งแต่เด็ก จนอดเนื้อตัวสั่นด้วยความดีใจไม่ได้ อีกไม่กี่เมตรเท่านั้น ฉันก็จะถึงบ้านแล้วจริงๆ

450ครับ” นั่นคือคำพูดของลุงแท็กซี่ เมื่อล้อทั้งสี่หยุดลงที่หน้าประตูรั้วบ้าน ฉันรีบจับคลำไปตามเนื้อตัวของตัวเอง เพื่อหาเงินจ่ายค่าโดยสาร ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า การกลับมาประเทศไทยในครั้งนี้ฉันมาเพียงตัวเปล่า

ลุงรอตรงนี้แป๊บหนึ่งนะคะ เดี๋ยวหนูเข้าไปเอาเงินในบ้านมาให้

ได้ครับ

ฉันรีบเปิดประตูลงจากรถอย่างร้อนรน ตรงเข้าเปิดประตูรั้วด้านนอกเข้าไปสู่ในตัวบ้าน หัวใจฉันมันตื่นเต้น เมื่อคิดล่วงหน้าไปว่า แม่จะทำสีหน้ายังไงหลังจากที่ไม่ได้เจอหน้าฉันมาหลายวัน แม่คงจะต้องเป็นห่วงฉันเอามากๆ และคืนนี้มีหวังต้องคุยกันยาวๆ แน่ ทว่า

กึก!

ประตูบ้านที่น่าจะล็อกและปิดสนิทเหมือนทุกที มันดันถูกเปิดแง้มเอาไว้ จนฉันที่เป็นเจ้าของบ้านรู้สึกแปลกใจ แต่เพราะที่ด้านนอกรั้วยังมีลุงคนขับแท็กซี่จอดรอค่าโดยสารอยู่ ฉันจงไม่รอเสียเวลารีบใช้มือผลักบานประตูเข้าไปด้านใน พร้อมทั้งเอ่ยปากเรียกแม่ไปพลาง

แม่คะหนูกลับมาแล้วอะ” 

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7476 Charlotte808 (@thunchanokmum) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 02:41
    งือออ รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยของน้ำมาต์
    #7,476
    0
  2. #7373 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:46
    แม่น้ำมนต์โดยจับไปนิ
    #7,373
    0
  3. #7362 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 17:25
    เกิดอะไรขึ้น???
    #7,362
    0
  4. วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 16:14
    ดาจองปล่อยน้ำมนต์แล้วจริงๆ อ่ะเหรอ
    #7,361
    0
  5. #7360 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 15:24
    รอนะค้าาา ชอบมากเลยค่าเรื่องนี้ อยากอ่นถึงตอนจบแล้ววว
    #7,360
    0
  6. #7359 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 15:24
    แม่น้ำมนหายไปไหนนน
    #7,359
    0
  7. #5308 khim pheerada (@peerada254531) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 20:44
    เจิมค่าาา
    #5,308
    0
  8. #5307 Mr-bu (@Mr-bu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 20:43
    เจิมม ไรท์คัมแบคแล้วว TT
    #5,307
    0
  9. #5306 ตั้งเต (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 20:40
    เจิมมมมม
    #5,306
    0
  10. #5305 benyapatonsopa (@benyapatonsopa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 20:37
    เจิมมมมม
    รอมานานนนนน
    #5,305
    0
  11. #5304 ice-nattanicha (@ice-nattanicha) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 20:35
    เจิมมม ไรท์กลับมาเเล้วว
    #5,304
    0
  12. #5302 SomZa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 19:00
    เจิมมมมมมมมมมม
    #5,302
    0