เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 24 : SOS23 ll ตัดสินใจ {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    14 ธ.ค. 60


EP23


ดูจะมีความสุขออกหน้าออกตากันเหลือเกินนะ...นัมมุน

ดะ ดาจอง!

เห็นแล้วมันขัดลูกตา!

อะ โอ๊ยย!” ดาจองบีบกระชับข้อมือฉันอย่างรุนแรง อีกทั้งยังออกแรงกระชาก ดึงฉันให้ออกห่างจากอุนมยอง

ฝ่ามือข้างหนึ่งของดาจองพุ่งเข้าจับที่หัวไหล่ของฉันด้วยความแรงไม่แพ้กันอีกทั้งยังรวดเร็ว แววตาที่เหมือนใบมีคล้ายกับจะกรีดลงทุกส่วนบนร่างกายในยามที่ถูกจ้องมอง จนเผลอหลบสายตาดังกล่าวไป

กล้าดียังไง ถึงได้หักหน้าฉันกลางงานแต่งแบบนี้…” เขาเค้นเสียงถามท่าทางโกรธแค้น ส่วนมือก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบรัดไปด้วยเช่นกันราวกับว่านั่นคือการลงโทษ

ฉันเจ็บนะปล่อย!”

ถามให้ตอบ ไม่ใช่สำออย!” เขาตวาดเสียงกร้าวแบบไม่ยอม และเพิ่มแรงบีบกับแรงเขย่าอย่างต่อเนื่อง จนฉันรู้สึกปวดไปหมด หึ! คิดว่าจะหนีไปไหนได้ไกลงั้นเหรอ เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครฮะ!!!”

ทำยังไงดีขืนปล่อยไว้แบบนี้ทั้งฉันและอุนมยองเราจะซวยกันไปหมด

ปล่อยฉันนะ!” ฉันพยายามต้านแรงบีบบังคับทั้งหมดจากคนตัวใหญ่ตรงหน้า พลางสะบัดทั้งมือและตัวด้วยแรงทั้งหมดที่มีจนกระทั่งหลุดเป็นอิสระในที่สุด และในตอนที่ฉันจะหันกลับไปพูดให้ดาจองใจเย็นลงกว่านี้อยู่นั้นเอง

พลั่ก!

หมัดเน้นๆ ที่เหมือนรู้จังหวะดี พุ่งเข้าใส่หน้าของดาจองที่ไม่ทันระวังตัวอย่างรวดเร็ว มันรุนแรงพอที่จะทำให้คนมีอำนาจเซถอยหลังไปตามแรง

ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังเพิ่มขึ้นจากผู้คนรอบตัว ฉันได้แต่ทำตาโตด้วยความตกใจกับกับสิ่งที่เห็น ก่อนที่ผู้เป็นเจ้าของกำหมัดดังกล่าวจะใช้มือข้างถนัดดึงฉันเข้าไปแนบตัวแล้วพูดขึ้นคล้ายกับไม่เกรงกลัวอำนาจใดในโลก

ผู้หญิงเขาหนีขนาดนี้แล้ว ไม่เข้าใจหรือไงว่าเขาเกลียดคุณน่ะ

หึ!” ดาจองหัวเราะดังหึในลำคอ พลางยกหลังมือขึ้นปาดขอบปากตัวเอง ซึ่งปรากฏรอยเลือดซิบๆ รอยยิ้มกระหยิ่มชอบใจปรากฏขึ้น คล้ายกับไม่สนใจคำพูดแดกดันดังกล่าว

คุณยิ้มอะไร!” รอยยิ้มที่เหมือนเป็นการกดดัน ทำให้อุนมยองตวาดเสียงถามออกไปอีกครั้ง ท่าทางมั่นอกมั่นใจในตอนแรกของเขาคงถูกทำลายลงด้วยรอยยิ้มเสมือนปีศาจนั่นไปจนหมด เพราะตอนนี้แววตาที่เคยมั่นใจของอุนมยองกำลังฉายแววความลังเลออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

แมวขโมยน่ะ มีสิทธิ์พูดจาอวดดีอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” เสียงเรียบนิ่งถูกเอ่ยถามออกมาราวกับไม่ได้สนใจ ผิดกับสายตาที่ดาจองใช้จ้องกลับมาโดยสิ้นเชิง “มันน่าสมเพชและช่างรนหาที่ตายซะจริง

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้งเมื่อสิ้นเสียงดาจอง ใบหน้าหล่อเหลากำลังปรากฏรอยยิ้มนิ่งๆ สุขุมเยือกเย็น ต่างจากสายตาที่แทบจะเผาไหม้เราทั้งคู่ให้เป็นจุลแทบจะวินาทีนั้น

คุณควรปล่อยเธอไป!” อีกครั้งที่อุนมยองเป็นฝ่ายแทรกเสียงขึ้นต่อหน้าผู้คนหมู่มาก ฉันรับรู้ถึงวงแขนแกร่งที่เริ่มโอบกระชับรอบกายฉันแน่นขึ้นในทุกวินาทีที่เขาต้องประจันหน้ากับดาจองแบบตรงๆ “เธอไม่ได้อยากอยู่กับคุณ เลิกขังเธอไว้แบบนี้สักที!

แล้วถ้าไม่ปล่อยล่ะ จะทำอะไรอย่างงั้นเหรอ?” คำพูดท้าทายถูกเอ่ยขัดออกมาแบบไม่สนใจคำสั่งแกมต่อว่า ซึ่งนั่นมาพร้อมด้วยรอยยิ้มและท่าทีที่เหนือกว่า

วูบหนึ่งที่อุนมยองเหลือบมองฉันด้วยหางตา จากนั้นก็ค่อยๆ คลายวงแขนที่โอบกอดรอบตัวฉันออกไปอย่างช้าๆ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้อุนมยองกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว รู้แค่ว่าเท้าทั้งสองข้างของเขากำลังเดินออกห่างจากฉัน ตรงไปในจุดที่ดาจองยืนอยู่ก็เท่านั้น

อย่า…” เสียงของฉันที่พยายามจะร้องห้าม ถูกทำให้เงียบลงด้วยแววตาโกรธแค้นของคนตัวสูงดูมีอำนาจ จนต้องรีบเม้มปากลงเล็กน้อย ดาจองยังคงเอาแต่ยืนมองฉันอยู่แบบนั้น เขาไม่ได้แสดงสีหน้าใดออกมาให้เห็น ต่างจากแววตาของเขาซึ่งกำลังแสดงความวูบไหว แต่นั่นมันก็เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น

สายตาแบบเมื่อกี้นี้มันคืออะไรกัน

พลั่ก!

หมัดของอุนมองถูกซัดเข้าใส่หน้าของดาจองเป็นหนที่สอง พลันให้สายตาคู่เดิมที่เคยมองจ้อง ลดละไปจากฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะเริ่มเป็นฝ่ายตอบโต้อุนมยองกลับไปด้วยหมัดเน้นๆ จนอีกฝ่ายเซถอยหลังไม่ต่างกัน

สวะอย่างคุณนะ น่าจะหายไปให้หมด!”

ผัวะ!

บ้าฉิบ! ไอ้เวรเอ้ย!!”

ผัวะ!! พลั่ก!

หยุดนะ!” ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าชักเริ่มลุกลามและรุนแรงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ดาจองเองก็ไม่ยอม อุนมยองเองก็ไม่ยอม ทั้งคู่ยังคงปะทะเข้าใส่กันราวกับโกรธแค้นกันมาเป็นเวลานาน

ผัวะ!

เสียงสบถของคนทั้งคู่สลับกับเสียงหมดดังลั่นสลับกันไปทั่วพื้นที่ สร้างเสียงฮือฮาให้กับเหล่าประชาชนโดยรอบ แต่คงเพราะว่าเขาเหล่านั้นคิดว่าเหตุการณ์ในตอนนี้คือการแสดงละครล่ะมั้ง ทำให้ไม่มีใครแสดงท่าทางแตกตื่นตกใจออกมาให้เห็นจนเกินปกติ

ปล่อยนัมมุนไปได้แล้ว!” อุนมยองที่คราวนี้ดูเหมือนจะเป็นฝ่ายได้เปรียบตะเบ็งเสียงกร้าวพลางพุ่งหมัดใส่หน้าดาจองอย่างสุดแรง จนอีกฝ่ายเสียหลักล้มลงกับพื้น เขาไม่เปิดโอกาสให้ดาจองที่กำลังพลาดท่าลุกขึ้นมาแข็งข้อได้เป็นหนที่สอง รีบพุ่งตัวปราดคร่อมทับร่างของศัตรูตรงหน้าพลางง้างหมัดขึ้นสูง ทว่า

พลั่ก!

มันกลับเป็นอุนมยองเสียเองที่เป็นโดนโจมตีโต้กลับด้วยความไวที่เหนือกว่าแรงแรงกว่า จนเป็นฝ่ายพลาดเสียหลักหน้าคะมำลงกับพื้น

ตุบ!

อึก!”

อุนมยอง!” ฉันตะโกนเรียกชื่ออุนมยองด้วยความตกใจ เมื่อในวินาทีนั้น ดาจองเป็นฝ่ายค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้านิ่งๆ ไม่แสดงออกถึงความเจ็บปวดใดที่ถูกทำร้าย แม้ว่ามุมปากของเขาจะมีเลือดซิบๆ ให้เห็นก็ตาม

เป็นแค่แมวขโมย อย่างสะเออะสั่ง…” เสียงราบเรียบแสดงถึงอารมณ์เดือดในกายที่ต่างกันถูกพ่นกล่าวออกมา ขณะผู้เป็นเจ้าของคำพูดดังกล่าวใช้เท้าเขี่ยร่างของอุนมยองให้นอนหงายหน้าขึ้น จากนั้นก็จงใจหยัดเหยียบฝ่าเท้ากระแทกลงที่กลางลำตัวของเขาอย่างแรง จะอีกฝ่ายร้องในลำคอด้วยความเจ็บปวด

อั่ก!”

แส่หาที่ตายแท้ๆ…” ประโยคสั้นๆ ถูกพ่นออกมาอีกครั้ง นัยน์ตาคมแสดงออกถึงความเลือดเย็นจับจ้องไปที่ร่างของอุนมยองอย่างไม่วางตา มือข้างถนัดของดาจองเลื่อนลงต่ำไปยังข้างลำตัว ก่อนจะหยิบของสิ่งหนึ่งออกมา

อาวุธสีดำด้านแสดงความแข็งแกร่งของผู้ครอบครอง ถูกหันปลายกระบอกปืนไปที่ร่างของอุนมยองซึ่งตกเป็นผู้เสียเปรียบแทบจะทันที ซึ่งฉันที่ได้แต่ทนยืนดูเหตุการณ์ดังกล่าวก็เริ่มทนไม่ไหว จำใจต้องข่มความกลัวของตัวเองเอาไว้ ตะโกนออกไป

หยุดนะ!!” ดูเหมือนว่ามันจะได้ผล เมื่อเสียงของฉันทำให้ผู้ชายสารเลวเบื้องหน้าชะงักมือลงไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองฉันด้วยหางตามองมาไม่พอใจ แต่ในขณะเดียวกัน แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความตกใจเช่นกัน

มันมากเกินไปแล้วนะ… ทำไมนายถึงได้ป่าเถื่อนแบบนี้!” ฉันกำลังต่อว่าเขา แต่ในคราวนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ “สู้ไม่ได้ ก็เลยใช้นิสัยสกปรกแบบนี้น่ะเหรอ นายเนี่ยมันทุเรศจริงๆ

อย่าปากดีไปหน่อยเลย ถ้าไม่อยากมีสภาพเหมือนไอ้เวรนี่

และนั่นคือคำที่ดาจองใช้ขัดคำต่อว่าจากปากฉัน

คนอย่างนายน่ะ มันก็ทำได้แค่นี้แหละ” ส่วนฉันก็ยังคงพูดไปราวกับไม่เกรงกลัว ทั้งที่ลึกๆ แล้วฉันกลัวแทบใจจะขาด ไม่ว่าจะเขาหรืออาวุธที่เขาถืออยู่ในมือ “แค่ให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ… ต่อให้จะมีคนตายสักกี่ร้อย กี่ล้านคน นายก็คงไม่สนใจ ใจดำ!!

มันเกินไปแล้วนะนัมมุน!!”

เทียบกับอุนมยองแล้ว... คนอย่างนายน่ะไม่มีค่าอะไรให้น่าเคารพนับถือเลยแม้แต่นิดเดียว!” ฉันขัดเสียงเกรี้ยวกราดของดาจองด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและเย็น จับจ้องมองหน้าเขาด้วยสายตาดูถูกดูแคลน มันคือเรื่องจริง นิสัยของคนทั้งคู่ไม่เหมือนกันเลยสักนิด โดนด่าแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!

คนตัวใหญ่กัดฟันกรอดคล้ายกับเจ็บที่ถูกฉันต่อว่าออกไปแบบนั้นปืนในมือของเขาค่อยๆ เลื่อนจากอุนมยองไปอย่างช้าๆ ก่อนที่ปลายกระบอกปืนจะหันมาหยุดอยู่ที่ฉัน พร้อมด้วยคำพูดขู่

พูดอีกคำเดียว ฉันส่งเธอไปลงนรกแน่

ก็เอาสิยังไงซะนายก็ตั้งใจจะทำแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง!? ...อ๊ะ

ปัง!!

เพล้ง!!

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อคมกระสุนถูกปล่อยจากปลายกระบอกปืนเฉียดหน้าฉันไปเพียงเล็กน้อย จนทำให้สิ่งก่อสร้างบางอย่างด้านหลังแตกเป็นเสี่ยงๆ การกระทำและเสียงปืนที่ดังก้องไปทั่วพื้นที่ภายในคลองชองเกชอนสร้างเสียงฮือฮาดังก้องยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ต่างจากสายตาของดาจองที่ยังคงจดจ้องมาที่ฉันคล้ายกับเป็นสิ่งที่เขาสามารถมองเห็นได้ในตอนนี้

ขาทั้งสองข้างของฉันมันสั่นไปหมด ฉันรู้และเข้าใจดีมาตลอดว่าผู้ชายตรงหน้าต้องการอะไร และเขาสามารถทำได้จริงทุกอย่าง อำนาจ บารมีทั้งหมดที่เขามีกำลังข่มฉันให้ตัวเล็กลง ไม่กล้าที่จะเปิดปากหรือแข็งขืนต่อความต้องการของเขาได้เลยสักนิด

อยู่กับฉันเธอไม่ต้องกลัว ฉันจะปกป้องเธอเอง ทั้งที่น่าจะใช้ชีวิตธรรมดาเหมือนกับเด็กม.6ทั่วไป ความเอาแต่ใจและความเผด็จการขงดาจอง กลับทำให้ฉันต้องเจอเรื่องแย่ๆ มากมายในแบบที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งไม่ควรจะได้พบเจอ ฉันกลายเป็นคนขี้ขลาดและหวาดกลัวทุกสิ่งรอบกายอย่างสุดๆ เขากักขังฉันไว้ด้วยคำว่า อำนาจบ้าบอที่ฉันไม่เคยเข้าใจหรือสัมผัสมาก่อน

ถ้าขืนยังเป็นแบบนั้นต่อไป ฉันคงต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปมากกว่านี้แน่ๆ

ห้ามท้อ ห้ามอ่อนแอนะ นัมมุน

ใช่อุนมยองพูดถูก ฉันไม่ควรอ่อนแอ ฉันไม่ควรท้อ ควรต้องเผชิญหน้ารับต่อสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งกว่านี้

ตึก.. ตึก

พอคิดแบบนั้นเท้ามันก็เริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า อย่างช้าๆ ทีละก้าว สายตามองตรงไปยังผู้ชายใจร้ายเบื้องหน้าซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะลดปืนในมือลงเลย รู้ไหมยิ่งเดินเข้าไปใกล้เขามากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกคล้ายกับว่าอากาศที่กำลังรับเข้าไปทั่วปอดมันใกล้จะหมดลง ฉันกลัวจนแทบอยากจะร้องไห้แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคงกลั้นใจสาวเท้าตรงเข้าไปหาความตายราวกับไม่เกรงกลัว

นะ นัมมุน… อย่าเข้ามา” เสียงของอุนมยองดังแผ่วและห้ามไม่ให้ฉันดินตรงเข้าไปหามัจจุราชตรงหน้า แต่เชื่อไหมในหูฉันเวลานี้ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้น และเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินอย่างยากลำบากแต่ละก้าวเท่านั้น จนกระทั่ง...

ตึก.. ตึก.. ตึก...

เท้าสองข้างก็หยุดอยู่เบื้องหน้าคนตัวใหญ่ที่ฉันเคยกลัว ปลายกระบอกปืนถูกกดลงที่บริเวณเชิงไหปราร้าในระดับที่พอดี แววตาของดาจองแสดงออกถึงความตกใจเมื่อเห็นฉันจงใจดันกายให้ปลายกระบอกปืนของเขากดแนบลงกับผิวของตัวเอง แต่มันก็ชั่วครู่เดียว ก่อนสายตาดังกล่าวจะกลับไปนิ่งงันคล้ายกับคนไร้ความรู้สึก

อำนาจที่ปราศจากเหตุผล คืออำนาจของคนพาล นายเคยได้ยินหรือเปล่า?”

“…”

เลิกใช้อำนาจบ้าบอนี่ทำร้ายคนอื่นได้แล้วดาจองมันคือวิถีทางของคนโง่” ฉันกำลังหาเรื่องใส่ตัว ฉันรู้ดี แต่เชื่อไหม คนถูกต่อว่ากลับไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ

ฉันตัดสินใจใช้โอกาสในช่วงนั้นใช้มือจับปลายกระบอกปืนลดลงอย่างช้าๆ พยายามกักกลั้นทุกความหวาดกลัวทั้งที่มือกำลังสั่น สายตาเหลือบมองใครอีกคนที่กำลังนอนหมอบอยู่บนพื้นในสภาพสะบักสะบอม และตัดสินใจใช้มือผลักร่างของดาจองที่เอาแต่ยืนนิ่งให้ถอยห่างจากอุนมยองทันทีด้วยเช่นกัน

เป็นอะไรไหม?” ไม่รอให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ ฉันรีบย่อตัว ยื่นมือเข้าช่วยเหลืออุนมยองให้กลับลุกขึ้นมายืนดังเก่า แม้ว่าเขาจะมีแค่รอยฟกช้ำบริเวณมุมปากก็ตาม แต่พอได้เห็นฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้

เธอทำบ้าอะไรอะไร ทำไมไม่หนีไป” อุนมยองต่อว่า

ก็นายบอกให้ฉันเข้มแข็งไม่ใช่เหรอนายบอกห้ามฉันอ่อนแอ อยู่กับอุนมยองแล้วฉันไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรไม่ใช่เหรอนี่ไง ตอนนี้ฉันกำลังเชื่อนาย... อะ

แกร๊ก!

เสียงปลดล็อกกระสุนดังขึ้นทันทีที่ฉันพูดจบ เรียกร้องความสนใจทั้งฉันและอุนมยองให้หันมองไปยังต้นเสียงได้เป็นอย่างดี ดาจองในตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าโกรธจัด นัยน์ตาคมมองมายังเราทั้งคู่ราวกับเห็นเป็นศัตรู อาวุธในมือพร้อมแล้วที่จะปลิดลมหายใจของเราทั้งคู่ได้ทุกเมื่อ

ออกห่างจากไอ้เวรนั่นซะ…” เขาเค้นเสียงสั่งอย่างเยือกเย็น แววตาเสมือนปีศาจที่จ้องมาเหมือนเป็นสัญญาณยืนยันคำพูดประโยคต่อมา “ไม่อย่างงั้นก็ลงนรกกันไปทั้งคู่ เลือกเอา!”

หัวใจฉันคล้ายกับจะหยุดหายใจเมื่อได้ยินทางเลือกที่อีกฝ่ายมอบให้ ฉันเหลือบมองหน้าอุนมยองเล็กน้อยเพื่อตัดสินใจ และการตัดสินใจเดียวที่ฉันมีในตอนนี้ดูเหมือนว่ามันอาจจะเป็นเรื่องโง่ที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้

ก็ยิงสิ” คำพูดท้าทายถูกกล่าวออกไป ขณะที่ฉันเลื่อนมือกุมกับมือแกร่งของอุนมยองเอาไว้แน่น ไม่ปล่อยและไม่คิดจะปล่อย “ถ้านายจะยิงอุนมยอง ฉันนี่แหละฉันเป็นคนปกป้องเขาเอง…”

เธอ!!!” เขาคำรามกรอดอย่างเกรี้ยวกราด แต่กลับกันปืนในมือของเขามันดันสั่น เมื่อฉันจงใจเอี้ยวตัวกำบังอุนมยองจากวิถีกระสุนอย่างปากว่า

คนอย่างนายน่ะ ไม่เคยเข้าใจคำว่าปกป้องและเป็นห่วงคนอื่นใช่ไหมล่ะ? ถ้าอยากยิงนักก็ยิงเลยสิตัวฉันสั่นมาก มากเสียจนอุนมยองน่าจะรู้สึกได้ โดยเฉพาะกับคำพูดประโยคต่อมา “นายเองก็อยากทำแบบนี้มานานแล้วไม่ใช่เหรอยิงสิ!!!!

ทุกเสียงรอบตัวเงียบลงแทบจะวินาทีเดียวกับที่ฉันตวาดเสียงจบ ไม่มีเสียงของการพูดคุยของคนรอบข้าง มีเพียงบรรยากาศกดดันและเสียงหัวใจที่รัวดังด้วยความลุ้นระทึกต่อการตัดสินใจของคนตรงหน้าแต่เพียงเท่านั้น แววตาที่ดาจองใช้มองคล้ายกับกำลังแบกความคิดมากมายเอาไว้ เขาไม่ได้พูดอะไรแต่เลือกที่จะใช้สายตามองฉันแต่เพียงอย่างเดียว เดาไม่ถูกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในหัว

แต่เขาไม่ได้ทำในสิ่งที่เคยพูดข่มขู่ไว้

ไปเถอะอุนมยอง…” เมื่อเห็นว่าเขานิ่งไป ไม่พูดอะไรรวมไปถึงไม่ทำตามอย่างที่ปากว่า ฉันจึงไม่รอช้าที่จะแสดงเจตจำนงของตัวเองออกไปให้เขาเห็น เพราะฉันถือว่า ฉันได้พูดออกไปหมดแล้ว

ขณะที่เท้ากำลังจะก้าวพาอุนมยองออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดอยู่ จู่ๆ ผู้ชายที่เงียบไปในตอนแรกก็เริ่มมีปากมีเสียงอีกครั้ง คราวนี้ น้ำเสียงของเขาต่างออกไป

อย่า…” หูของฉันได้ยินเสียงของเขา หัวใจเริ่มแสดงอาการเริ่มจะแสดงอาการแปลกๆ ออกมาเช่นกัน จนเผลอหยุดชะงักฝีเท้าลงอย่างห้ามไม่ได้ อย่าไป…” 

น้ำเสียงเรียบนิ่งแสดงถึงการร้องขอ ผิดคาดอย่างน่าใจหาย พานให้ลมหายใจปั่นป่วนจนคล้ายกับจะเสียการควบคุม ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองหน้าเขาด้วยซ้ำ

ถ้าเธอหันหลังไปกับไอ้นักร้องเวรนั่นอีกเพียงก้าวเดียว...

“…”

นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป เราคือศัตรูกัน!!” หัวใจฉันกระตุกวูบต่อคำเด็ดขาดที่อีกฝ่ายกล่าวออกมาอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจกำลังรู้สึกเจ็บเหมือนกับถูกใบมีดกรีดลึกลงมาอย่างช้าๆ จนเผลอบีบมือของอุนมยองไว้แน่น

เพียงแค่ก้าวเดียวนับจากนี้ ดาจองกับฉันจะต้องเป็นศัตรูกัน สุดท้ายคนอ่อนแออย่างฉันก็คงจะต้องเลือกหันหลังกลับไปแล้วปล่อยมืออบอุ่นนี้ให้หลุดไปจากตัว มันก็จริงอยู่ว่านั่นคือวิถีทางของคนขี้ขลาดที่ฉันทำมันมาตลอดแต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว...

ฉันจะไม่กลัวอำนาจบ้าบอที่เขาใช้ข่มขู่คนอื่นอีกต่อไปและทางเลือกเดียวที่ฉันตัดสินใจที่จะทำในตอนนี้ก็คือ

ลาก่อนคังดาจอง…”

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7475 Charlotte808 (@thunchanokmum) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 02:36
    อย่าทิ้งกันแบบนี้สิ >^< //เห็นใจคังหน่อยยย
    #7,475
    0
  2. #7372 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:42
    ดาจองงงงงงงงงงงงงงง  T^T
    #7,372
    0
  3. #7357 นางฟ้าในนิทาน (@Dnrd) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 12:12
    เค้าเลือกทิ้งแกอะดาจอง
    #7,357
    0
  4. วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 09:05
    นางเลือกทิ้งแกแหละดาจอง 555
    #7,355
    0
  5. #7354 getit2 (@getit) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 07:17
    อิเ-้ยยยยยยยยยยยย ไปจากดาจองทำไมมมมมมมมมม
    #7,354
    0
  6. #7353 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 06:55
    สงสารทั้งคู่T_T
    #7,353
    0
  7. #4494 Kanon2 (@namthip20) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:34
    เจิมรัวๆๆๆๆๆ
    #4,494
    0
  8. #4493 Kanon2 (@namthip20) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:34
    เจิมมมมมมมมมมม
    #4,493
    0
  9. #4492 OONUN (@OONUN) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:33
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #4,492
    0
  10. #4491 OSEHUNNY (@nannapit) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:32
    เจิมมมมม
    #4,491
    0
  11. #4490 OSEHUNNY (@nannapit) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:32
    เจิมมมมม
    #4,490
    0
  12. #4489 sun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:25
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #4,489
    0