เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 21 : SOS20 ll คิม แทมุน {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    14 ธ.ค. 60


EP20


นัมมุน!”  

เสียงเรียกของคนแปลกหน้าดังขึ้นแทบจะวินาทีเดียวกับที่ฉันตั้งใจจะเดินย้อนกลับไปทางเก่า ก่อนจะตามมาด้วยประโยคที่ทำให้ขาทั้งสองข้างของฉันหยุดลงได้แทบจะทันทีราวกับถูกตอกไว้

เดี๋ยวอย่าเพิ่งไปฉันรู้เรื่องของคนที่เธอกำลังตามหาอยู่นะ!”

คนที่ฉันกำลังตามหาอย่างงั้นเหรอ

พ่อของเธอ… ฉันรู้จักกับพ่อของเธอ เธอกำลังตามหาพ่อไม่ใช่หรือไง?!” ฉันทำตาโต รีบเหลียวหลังกลับไปมองผู้ชายคนดังกล่าวทันทีอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจกำลังเต้นแรง ต่อคำพูดประโยคนั้นของเขา จนแทบจะลืมไปเลยว่าเขาคนนั้นในตอนนี้เป็นเพียงคนแปลกหน้า

หลายๆ คำถามประดังประเดเข้ามาในหัว ไม่ว่าจะเรื่องที่ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงรู้ล่ะว่าฉันอยากเจอพ่อมาโดยตลอด ที่สำคัญทำไมเขาถึงได้มาหยุดยืนอยู่ตรงนั้นคล้ายกับจะรู้ว่าเราจะได้เจอกัน

คุณเป็นใคร?” และนั่นแหละ คือคำถามแรกที่ฉันคิดได้ในตอนนี้

คิมแทมุน

คุณรู้ได้ยังไง ว่าฉันกำลังตามหาใคร ไม่สิ ทำไมคุณถึงต้องมาพูดเรื่องนี้กับฉัน

มันคงไม่ดีหรอกมั้ง ถ้าเราจะตะโกนคุยกันอย่างนี้ จนเป็นที่ผิดสังเกตของคนในบ้าน” ชายแปลกหน้าที่อ้างว่าตัวเองชื่อคิมแทมุนกล่าว และเสริมออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นฉันเงียบไป “เดินมาคุยกันใกล้ๆ จะสะดวกกว่าไหมนัมมุน?”

คิมแทมุน งั้นเหรอ… ชื่อของเขาคุ้นๆ คล้ายกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน 

จริงสิ พรรคคิมหรือว่าเขาจะเป็นคนของพรรคคิมเหมือนที่ดาจองเคยบอกไว้

แต่ว่าคนเกาหลีนามสกุลซ้ำกันก็มีเยอะจะตายนี่!

ฉันเม้มปากลงเล็กน้อยมองชายแปลกหน้ากลับไปด้วยความลังเลเมื่อความคิดในหัวกำลังตีกันยุ่ง ฉันไม่เคยรู้จักเขา ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เขาจะอันตรายหรือเปล่า นั่นแหละความคิด แต่ว่าผู้ชายคนนี้เขาไม่ได้แต่งตัวแบบเดียวกับพวกคนชุดขาวที่ไล่ล่าฉันกับดาจองในตอนนั้นสักหน่อย

เขาสวมชุดสูทก็จริงแต่ว่าสูทที่เขาใส่อยู่นั้นคือสีน้ำตาลไหม้ตัดกับเนคไทสีขาวสะอาด ที่ดูจะเป็นสีขาวคงจะมีแค่เนคไทของเขาเท่านั้นนั่นแหละ

เธอไม่อยากรู้เรื่องของพ่อเหรอ นัมมุน” เพียงแค่คำถามนั้นคำถามเดียว ร่างกายก็เหมือนถูกสะกดให้หยุดทุกความคิดในหัวลง เดินกลับหันหลังตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นอย่างง่ายดาย

คุณรู้จักพ่อของฉันเหรอ?” ฉันเอ่ยปากถามเขากลับไปตรงๆ ทันทีที่เราทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันด้วยระยะทางที่ใกล้กว่าเดิม โดยมีซี่ประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่ขั้นกลางเอาไว้

ฟึ่บ!

ฉันสะดุ้งเฮือก เมื่อจู่ๆ ชายแปลกหน้าสอดแขนผ่านช่องว่างระหว่างลูกกรงใช้ฝ่ามืออุ่นแตะลงที่ข้างแก้มฉันอย่างเบามือ พานให้ต้องรีบสะบัดตัวหลบสัมผัสดังกล่าวนั่นอย่างไม่ต้องคิด ก่อนจะมองจ้องเขากลับไปด้วยสายตาซึ่งแสดงออกให้อีกฝ่ายรู้ว่าไม่พอใจ แต่

เธอหน้าตาเหมือนแม่มาก แถมแววตาแบบนั้นก็คล้ายกับพ่อของเธอไม่มีผิด

พ่อเหรอพ่อของฉันน่ะเหรอ!?

คำพูดของเขาพาให้เลือดในกายสูบฉีดแรงไปตามน้ำคำแทบจะลืมความโกรธที่เขาบังอาจทำรุ่มร่ามใส่ฉันเมื่อครู่จนหมด โดยเฉพาะเมื่อเขากล่าวถ้อยคำต่อมา

ตั้งแต่เห็นข่าวที่เรื่องการแต่งงานระหว่างเธอกับคุณชายคังแล้ว ฉันก็คอยมาสอดส่องมองเธอที่คฤหาสน์แห่งนี้… วันนี้ช่างเป็นวันที่โชคดีจริงๆ ที่เราได้มีโอกาสเจอหน้ากันตรงๆ

คุณรู้จักกับคุณพ่อของฉันเหรอ?” ฉันถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ เพราะตอนนี้ฉันไม่กล้าที่จะปักใจเชื่อว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้จะเป็นคนดีจริงๆ หรือไม่ดี

รู้จักสิ รู้จักดีเลยล่ะ นิสัยทะเยอทะยาน มีความพยายาม เหมือนกับพ่อของเธอไม่มีผิด รู้ไหมนัมมุน

ฉันน่ะเหรอเหมือนคุณพ่อ

คุณต้องการอะไร ทะ ทำไมถึงเอาเรื่องนี้มาบอกฉันล่ะ?” คุณคิมแทมุนกระตุกยิ้มคล้ายกับชอบใจคำถามที่ได้รับ เขาใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างกำลูกกรงแน่น ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียกหากแต่ชัดเจนว่า

เพราะฉันอยากจะช่วยเธอ

“…” ช่วยฉันเหรอ..

แม่ของเธอที่อยู่ประเทศไทยตอนนี้กำลังลำบาก เธอควรจะกลับไป

แม่น่ะเหรอ?! แม่เป็นอะไร!!” ฉันย้อนกลับไปอย่างไม่เข้าใจ

แม่ของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย” อีกครั้งที่เขาพูดออกมาสร้างความหวาดหวั่นปั่นหัวใจฉันให้รู้สึกเป็นกังวล

ทะ ทำไมล่ะ… แล้วคุณรู้ได้ยังไง...อยะ อย่ามาพูดมั่วๆ สิ!” เขาอาจจะกำลังหลอกฉันอยู่ก็ได้ ก็ในเมื่อแม่น่ะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลยสักหน่อย

ฉันรู้อะไรๆ มากกว่าที่เธอคิดเยอะ นัมมุนรู้แม้กระทั่งว่าตอนนี้แม่กับพ่อของเธออยู่ที่ไหน และรู้ไปถึงเหจุผลว่าทำไมแม่ของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย” หัวใจฉันมันวูบหล่นเพราะคำพูดท่าทีจริงของคนตรงหน้า พลั้งปากถามหาเหตุผลออกไปแบบไม่ตั้งใจ

ทะ ทำไม…” 

เพราะผู้ชายที่ชื่อคังดาจองยังไงล่ะ” พอได้ฟังคำตอบ หัวใจฉันก็คล้ายจะหยุดเต้น “ผู้ชายคนนั้นตั้งใจฆ่าปิดปากคนรอบข้างเธอ…”

มะ ไม่จริงหรอก…” ฉันแย้งออกไปเพราะไม่อยากฟัง ถ้าหากว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดออกมาเป็นเพียงแค่เรื่องโกหก แต่ลึกๆ แล้วมันก็อดเป็นกังวลเรื่องแม่เพราะคำพูดของผู้ชายคนนี้ไม่ได้

หมอนั่นมันตั้งใจจะฆ่าทุกคน หลังจากที่งานแต่งงานระหว่างเธอกับมันเสร็จสิ้นลง… ซึ่งนั่นรวมไปถึงเธอด้วย นัมมุน ไม่จริงหรอก ก็ฉันยอมทำตามข้อตกลงของดาจองแล้วนี่ แล้วทำไมเขาถึงยังคิดจะทำร้ายคนรอบข้างฉันอีกล่ะ! “เธอคงไม่ได้คิดใช่ไหม ว่าไอ้คุณชายนั่นจะพิศวาสผู้หญิงบ้านๆ แบบเธอน่ะ

แปล๊บ!

ความเจ็บจี๊ดพุ่งขึ้นมาที่กลางอกอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อเขากล่าวประโยคนั้นออกมา และมันมาพร้อมกับคำพูดของของดาจองที่เคยกล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้

นี่ดาจองทำไมนายถึงอยากแต่งงานกับฉันนัก มันเพราะอะไรงั้นเหรอ บอกได้ไหม?’ เสียงของดาจองถูกกลบทับด้วยคำพูดของชายแปลกหน้าที่เจอ สลับกันไป สลับกันมาอยู่อย่างอำนาจยังไงล่ะ’ 

หนีไปซะนัมมุน ก่อนที่จะไม่มีโอกาสหนี

ลองคิดดู ว่าฉันจะมีอำนาจมากมายล้นมือแค่ไหน ถ้าได้เลื่อนตำแหน่งจากหัวหน้าพรรคคังมาเป็นพระสวามีขององค์หญิงแห่งราชวงศ์โชซอน

ไม่อยากเจอหน้าพ่อหรือไง” แม้ว่าในหัวจะตีกันไปมาด้วยคำพูดของดาจองสลับกับคำพูดของผู้ชายคนนี้ก็ตาม แต่ถึงอย่างงั้น ฉันก็ยังตะคอกขัดความหวังดีของเขาออกไปอยู่ดี

คุณหยุดพูดได้แล้วฉันไม่ใช่เจ้าหญิงของราชวงศ์อะไรนั่น ดาจองเองก็ไม่มีทางได้ในสิ่งที่เขาต้องการหรอก...

“...”

มะ...ไม่ว่าเขาจะฆ่าใครไปสักกี่คนก็ตาม... คุณเองก็เลิกพูดแบบนั้นได้แล้ว ฉันไม่อยากฟัง!”

ฉันก็แค่หวังดี เชื่อฉันเถอะนัมมุน ฉันสามารถพาเธอไปหาพ่อและช่วยแม่ของเธอได้นะ!” เขาแย้งน้ำเสียงใจเย็น หากทว่าบนดวงหน้ายังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มกริ่มให้ความรู้สึกน่ากลัว

แต่ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าอย่างคุณ!”

โง่คือคำด่าที่เหมาะกับฉันที่สุดและเหมาะสมมาตลอด ทั้งที่บางทีชายแปลกหน้าคนนั้นอาจจะช่วยเหลือฉันได้แท้ๆ แต่ฉันกลับปฏิเสธความหวังดีนั่น และวิ่งหลังหันกลับเข้าไปในที่ที่ปีศาจกักขังฉันเอาไว้ โง่สิ้นดี

แม่ของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย

แม่คะ… ขอร้องล่ะ อย่าเป็นอะไรไปเลย

ตึกตึกตึกตึก!

คะ คุณผู้หญิง!” หญิงคนรับใช้ซึ่งกำลังเดินผ่านมายังสวนด้านหลัง อังเอิญหันมาเจอฉันที่กำลังวิ่งออกจากสวนกุหลาบพอดี พร้อมถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจ เธอรีบตรงมาช่วยประครองฉันกลับขึ้นมาบนระเบียงทางเดินด้านหลังอย่างรีบร้อน และเอ่ยปากถามออกมาอีกครั้ง มาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ?!” 

ฉัน… ออกมาเดินเล่นน่ะ” ฉันตอบเธอกลับไปยิ้ม พยายามซ่อนสีหน้าของความเป็นกังวลเอาไว้ และเพื่อไม่ให้เธอถามอะไรไปมากกว่านี้จึงชิงพูดออกไปอีกครั้ง “พาฉัน ไปหานาบีทีสิ

ดะ ได้ค่ะ…” หญิงรับใช้คนดังกล่าวรับคำ และช่วยพาฉันเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์อีกครั้งตามคำขอที่ฉันให้ไป

และทันทีที่ฉันกลับเข้ามาในคฤหาสน์ได้สำเร็จ ฉันก็ต้องพบความตกใจยิ่งกว่าเก่า เมื่อที่หน้าบันไดวนขนาดใหญ่กลางคฤหาสน์ปรากฏร่างสูงของใครคนหนึ่งกำลังยืนหัวหัวฟัดหัวเหวี่ยงชี้นิ้วออกคำสั่งบรรดาสาวใช้และลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ ซึ่งต่างพากันวิ่งวุ่นอลหม่านไปรอบๆ อย่างนึกหวาดเกรง

ดะ ดาจอง…” ฉันหลุดเรียกชื่อเขาออกไปอย่างไม่เต็มเสียงด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเขามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ แน่ล่ะก็ในเมื่อเขาบอกว่าวันนี้จะไม่กลับมา แถมยังบอกว่าอยู่ในรถที่กำลังตรงไปปูซานอีก

คนตัวใหญ่ค่อยๆ เหลียวมองมาที่ฉันอย่างช้าๆ ขณะที่หญิงคนรับใช้ที่พาตัวฉันมารีบก้มหัวเคารพแทบจะทันที แววตาของดาจองในตอนนี้บ่งบอกถึงความเดือดในอารมณ์ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะเสียงตะคอกถามอย่างเดือดดาล

เธอหายไปไหนมา!!” เขาตะคอกเสียงดังลั่นอย่างไม่สนใจสายตาของคนรับใช้และลูกน้องรอบกาย อีกทั้งยังจ้ำเท้าตรงดิ่งพุ่งมือเข้าคว้าตัวฉันเขย่าไปมาอย่างแรงคล้ายกลับจะเร่งเร้าเอาคำตอบ “ฉันถามว่าเธอหายไปไหนมา!”

โอ๊ยยดาจอง ฉันเจ็บนะ!!”

ทำไมล่ะ… ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ ก็ไหนว่ากำลังนั่งรถไปปูซานกับคุณยูนาไม่ใช่เหรอ?

เธอนี่มันน่านัก!” คนตัวใหญ่ไม่ฟังเสียงร้องของฉัน อีกทั้งเขายังเลือกที่จะกระชากตัวฉันให้เดินตามหลังเขาตรงไปที่บันไดวนด้วยแรงอารมณ์โมโห

จะ จะทำอะไร ฉันเจ็บนะ!” ดาจองไม่ฟังเสียงของฉันเลย เขาเอาแต่สาวเท้าถี่ขึ้นไปตามขั้นบันได โดยที่มือข้างหนึ่งเขาก็บีบกระชากแขนฉันให้เดินตามไปแน่น ราวกับจะส่งผ่านความหงุดหงิดในตัวให้ฉันรับรู้ไปด้วย

นี่มันเจ็บนะ!” เขาไม่ฟังเสียงฉันเลย

ฟึ่บตุบ!

สถานที่ที่ดาจองพาตัวฉันมา มันก็คือที่เดิมอย่างเช่นห้องพักที่เขาจัดเอาไว้ให้ฉันนั่นแหละ เขาเหวี่ยงตัวฉันใส่เตียงอย่างแรง ใช้นัยน์ตาคู่เดิมมองมาคล้ายกับโกรธเคืองอะไรบางอย่าง ฉันไม่เข้าใจแววตาแบบนั้นของเขาเลยสักนิด

ไม่สิ... ฉันอ่านสายตาเขาไม่ออกและไม่เคยเดาอารมณ์ของผู้ชายคนนี้ได้เลยสักครั้ง

คุณคังคะ คุณนัมมุน!” น้ำเสียงเป็นห่วงของนาบีที่ดังมาจากด้านนอกประตู ทำคนถูกเรียกแบบดาจองตวัดหางตามองเจ้าของเสียงเล็กน้อยอย่างขึงขัง และตามมาด้วยคำสั่ง

นาบี ปิดประตูแล้วล็อกซะ ฉันต้องการคุยกับยัยนี่แค่สองคน

รับทราบค่ะ คุณคัง” นาบีตอบรับคำสั่งดังกล่าว สีหน้าเธอที่มองฉันก่อนจะก้มหัวลงนั้นแสดงถึงความเป็นห่วงได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความที่เธอเป็นเพียงคนรับใช้ จึงทำได้แค่การน้อมรับคำสั่งและยอมปิดประตูลงกลอนจากด้านนอกตามอย่างที่เจ้านายต้องการ

หัวใจฉันสั่นเมื่อบานประตูถูกปิดลง...

นายจะคุยอะไร!”

หายไปไหนมา?” คนถูกถามหันมาถามย้อนด้วยเสียงราบเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกใดผ่านสีหน้าและน้ำเสียง ก่อนถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงดุดันกว่าเก่า “ฉันถามว่าเธอหายไปไหนมา!!”

ฉะ ฉันก็แค่เดินเล่นรอบๆ คฤหาสน์แค่นั้นเอง นายไม่เห็นต้องเสียงดังใส่แบบนี้เลยนี่!”

ฉันอนุญาตให้เธอออกไปอย่างงั้นเหรอ!”

ดาจองไม่ฟังคำแก้ตัวของฉันสักนิด และไม่เคยมีครั้งไหนที่เขายอมฟัง เมื่อตอนวางสายก่อนหน้านี้ก็เช่นกัน

ทำไมเธอต้องขัดคำสั่ง!” หลายๆถ้อยคำที่เขาตวาดใส่ฉันกลับมาอย่างไม่ยอมหยุดสลับดังสลับกับคำพูดที่ได้รับมาจากคนแปลกหน้าที่สวนด้านหลังไม่หยุด เหมือนจะตอกย้ำซัดซ้ำให้มั่นใจยิ่งเข้าไปอีก

แม่ของเธอตกอยู่ในอันตราย

นี่ดาจองทำไมนายถึงอยากแต่งงานกับฉันนัก มันเพราะอะไรงั้นเหรอ บอกได้ไหม?’

อำนาจยังไงล่ะ

หมอนั่นมันตั้งใจจะฆ่าทุกคน หลังจากที่งานแต่งงานระหว่างเธอกับมันเสร็จสิ้นลง… ซึ่งนั่นรวมไปถึงเธอด้วย นัมมุน’ คำพูดเหล่านั้นพาให้ร่างกายรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาอีกแล้ว หน้าอกข้างซ้ายของฉันมันกำลังจุกจนเจ็บ ไม่รู้เพราะว่ากลัวท่าทีของดาจองหรือเพราะในหัวดันนึกถึงคำพูดของเขาก่อนหน้านี้กันแน่

[คืนนี้ไม่กลับ ฉันจะนอนค้างกับยูนาที่โรงแรม]

ทำไมล่ะ?” ไวกว่าความคิด เมื่อปากขยับพูดออกไปขณะที่หน้าอกข้างซ้ายเริ่มทวีความปวดหนึบอย่างรุนแรงจนคล้ายกับจะรักษาไม่หาย “กลัวฉันหายไปแล้วไม่ได้แต่งงานขนาดนั้นเลยหรือไง?”

“…”

นายกลัวว่าจะไม่ได้อำนาจของเกาหลีมาครองครองไว้ในมือเพียงคนเดียวหรือยังไงกัน!” สุดท้ายมันก็คงเป็นคำพูดของฉันเองที่ทำให้อารมณ์ของคนตัวใหญ่ตรงหน้าเดือดดาลยิ่งกว่าเก่า

เธอพูดอะไร?!”

ข้อเสนอที่นายหยิบยื่นมาให้ตอนพาฉันมาที่นี่ จริงๆ แล้วมันก็ไม่มีค่าอะไร ในเมื่อยังไงนายก็คิดจะฆ่าฉันอยู่แล้วตั้งแต่แรก…”

ทั้งที่รู้ว่ายิ่งพูด มันก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ระหว่างเราแย่ลง แต่น่าแปลกที่ฉันไม่สามารถฝืนบังคับตัวเองให้สงบปากสงบคำลงได้เลย ฉันเหมือนกำลังจะเป็นบ้า ความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลจุกแน่นอยู่ที่อกจนแทบจะหายใจไม่ออก

สุดท้ายแล้วนายก็ยังคิดจะฆ่าฉันอยู่ดีเมื่องานแต่งงานจบลง” คนฟังทำตาโตซึ่งแววตาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ วูบหนึ่งที่แววตาของเขาวูบไหวเพราะน้ำคำของฉัน

ในขณะที่มือของดาจองกำแน่น คล้ายกับพยายามกักกลั้นอารมณ์เดือดของตัวเองเอาไว้ ฉันเองก็ได้แต่บอกตัวเองในใจเหมือนกันว่าควรพอได้แล้ว ควรจะหยุดพูดเรื่องแบบนี้สัก แต่ว่า… ร่างกายมันกลับไม่ยอมเชื่อฟัง ดื้อรั้นที่จะพูดเศษเสี้ยวความรู้สึกของตัวเองออกไปแบบไม่ยอม

เพราะสิ่งที่นายต้องการจริงๆแล้ว มันก็แค่อำนาจ… ถูกไหมดาจอง?”

ฉันกำลังหวังอะไรอยู่กันแน่

หึ!” เสียงหัวเราะคล้ายกับชอบใจดังขึ้นพานให้ร่างกายทุกส่วนสั่นเทาได้อย่างน่าแปลก สองมือกำแน่นสั่นเทียบเท่ากับทุกส่วนของร่างกาย ขณะหูสองข้างยังคงเงี่ยฟัง “ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอไปฟังใครพูดอะไรมา…”

“…” คำพูดของดาจองในตอนนี้บีบหัวใจของฉันสิ้นดี

แต่ถ้าจะให้พูดตามความจริงแล้วล่ะก็… มันก็ใช่” หน้าฉันชาไปหมด เมื่อได้ยินแบบนั้น ชายแปลกหน้าคนนั้นพูดถูกทุกอย่าง ผู้ชายคนนี้คิดเพียงแต่เรื่องของตัวเอง เห็นแก่ตัวที่สุดแถมยังเลือดเย็น “ฉันต้องการอำนาจ และเธอคนเดียวเท่านั้นที่สามารถมอบอำนาจที่ฉันต้องการได้ เพราะแบบนั้น ฉันจึงยังไว้ชีวิตเธอยังไงล่ะ…”

ก็บอกไปแล้วไงว่าฉันทำไม่ได้!” ฉันตะคอกขัดน้ำเสียงเข้มแสดงความเห็นแก่ตัวของดาจองแบบไม่คิดที่จะฟัง และใช้สายตาโกรธจัดไม่แพ้กับที่เขารู้สึกมองเขม้นมองกลับไปอย่างตรงๆ ก่อนเค้นเสียงกึ่งต่อว่ากึ่งตะคอกใส่ผู้ชายใจร้ายตรงหน้าออกไปแบบไม่ไว้หน้า “อำนาจมากมายล้นฟ้าอย่างนั้นน่ะ คนธรรมดาอย่างฉันไม่มีให้นายหรอก!

“…”

คนเห็นแก่ตัวอย่างนายไม่มีทางได้อำนาจบ้าบออะไรนั่น… ไม่ว่ายังไงนายก็จะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่มีวันไม่มีทาง!!!”

ฟึ่บ!!

ว๊ายยยย!” ฉันเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ คนตัวใหญ่ใจร้ายตรงหน้าบันดาลโทสะพุ่งมือกระชากเสื้อแขนยาวที่ฉันสวมอยู่อย่างรุนแรงจนขาดวิ่นออกจากกัน เรี่ยวแรงมหาศาลในแบบที่ฉันไม่อาจต่อกรได้ ถูกถาโถมเคลื่อนทับร่างกาย ฝ่ามือแกร่งกดตรึงทุกส่วนของฉันลงกับเตียงนอนนุ่มๆ แทบจะทันทีเช่นกัน

น้ำเสียงอวดดีกับสายตาแบบนั้นมันคืออะไร?” คำถามสั้นๆ ถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกโมโหร้าย ต่างจากฝ่ามือที่เขาใช้บีบรัดแน่นตรึงไว้กับพื้นเตียงจนปวดไปหมด “นั่นใช่คำพูด ที่คนอย่างเธอควรใช้กับฉันเหรอ?”

ปล่อยนะ!” แม้ว่าเขาจะไม่ได้ตวาดเสียงกร้าวดุดันอย่างในตอนแรก แต่ว่าสายตา น้ำเสียง รวมไปถึงการกระทำของดาจองในตอนนี้

มันน่ากลัวน่ากลัวเหลือเกิน

การที่ต้องมาทนอยู่กับเด็กผู้หญิงปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเธอ มันน่าโมโหฉิบ

อะ…” น้ำเสียงของฉันขาดช่วยในวินาทีที่พยายามจะร้องขอความช่วยเหลือ เมื่อดาจองลดมือข้างหนึ่งลงต่ำไปที่ขอบกางเกงอย่างถือดี ขณะที่ปากยังคงพูดไป

ในเมื่อ... ถ้าเธอไม่ใช่เจ้าหญิง ฉันคงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะถะนุถนอมเธออีกต่อไปแล้วจริงไหม?”

อะ… มะ ไม่อื้อ!” ฉันรู้สึกถึงความแปลกประหลาดของร่างกาย ในยามที่ดาจองรุกล้ำปลายนิ้วผ่านของกางเกงเข้ามาภายในอย่างจาบจ้วง มือข้างที่ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระทุบเข้าใส่ช่วงหัวไหล่ของคนใจร้ายอย่างไม่ยั้งแรง และพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อที่จะเอาตัวเองให้รอดไปจากเรื่องน่ากลัวตอนนี้

ไหนๆ ก็รู้ตัวว่าต้องตาย เธอไม่คิดจะเสพสุขกับร่างกายฉันหน่อยหรือไง นัมมุน?”

อะฮึก… มะ ไม่!” ความเจ็บปล๊าบช่วงกลางร่างกายทำน้ำใสปริ่มเต็มกรอบตาทั้งสองข้างเพราะความกลัว ฉันกัดปากแน่น โดยที่มือไม้ยังคงไล่ทุบตีไปตามเนื้อตัวของดาจองไม่หยุด ขณะที่อีกฝ่ายพยายามใช้ปลายนิ้วร้อนระอุดุนดันเข้ามาในตัวฉัน มันรวดเร็วและร้อนผ่าว

ร่างกายเหมือนจะละลายเพราะความเจ็บปวดดังกล่าวที่ดาจองเป็นคนมอบให้ ปลายเท้าเกร็งจิกลงกับเตียงเพื่อระบายความเจ็บปวดทั้งหมดให้สลายไป ลมหายใจก็เหมือนจะขาดเป็นช่วงๆ

จะ เจ็บนะอะ…”

เจ็บก็ร้องให้มันดังๆ” คำพูดที่คล้ายกับไม่ได้สนใจความรู้สึกของฉันจริงๆ ถูกพ่นออกมาอย่างไม่ใยดี ปลายนิ้วแกร่งรุกรานอยู่ภายใน พานให้ฉันเริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะ ลมหายใจติดๆ ขัดคล้ายกับจะขาดใจลงเสียให้ได้

อะ… หยุด!” ฉันพยายามเม้มปากแน่นเพื่อกักกลั้นเสียงร้องทุเรศทุรังของตัวเอง ต่างจากความรุนแรงของเรียวนิ้วที่พยายามยัดเยียดผ่านกายเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่หยุด

ผู้หญิงบริสุทธิ์ เสียงร้องมันเป็นแบบนี้นี่เอง...

แต่

มะ ไม่… หยุดนะ!”

เพียะ!

ไม่รู้ว่าแรงเท่าไหร่ ที่ฉันพลั้งมือเข้าตบใส่หน้าของดาจองไป แต่มันก็แรงพอที่จะทำให้แววตาดุจดั่งปีศาจที่เขาเคยใช้จ้องฉันหันไปอีกทาง ความเจ็บปวดในนาทีแรกที่เขาพยายามมอบให้เองก็พลันหยุดลงชะงัก ที่เหลืออยู่ในตอนนี้ก็คงจะน้ำเสียงสั่นๆ และน้ำตาที่ปริ่มไหลล้นกรอบตาทั้งสองข้างเท่านั้น

เลว…” เสียงของฉันซึ่งเต็มไปด้วยความโกรธจัดแต่มันก็ยังแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวเกินกว่าจะบรรยาย “คนอย่างนายน่ะ… ฮึก… เลวที่สุด

มันอาจจะเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองก็ได้ ที่ฉันยังเอาแต่ต่อว่าเขาออกไปอย่างงั้น บางทีมันอาจจะทำให้เขาโกรธจนพาล ทำเรื่องรุนแรงกับร่างกายฉันยิ่งกว่าเก่า ทั้งที่รู้ดี แต่ฉันก็ยังไม่ยอมหยุด

ฉันอยากรู้นัก… ฮึก ว่าหัวใจที่อยู่ในตัวนายน่ะ มันสีอะไร!” ฉันไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองผิดอะไร ดาจองถึงได้โกรธมากมายขนาดนี้ตอนที่เราเจอหน้ากันที่ห้องโถง

ถ้าหากเขาโกรธ...แค่สักครั้งเดียว พูดจากับฉันดีๆ ฉันก็พร้อมที่จะเข้าใจแล้ว

ที่อยากรู้ยิ่งกว่าอะไรก็คงจะเป็น หัวใจที่อยู่ร่างกายของผู้ชายร้ายกาจคนนี้ รวมไปถึงเลือดทุกหยาดหยดของเขามันเป็นสีอะไรกันแน่ระหว่างสีแดงกับสีดำ

พูดมาก…”

คำพูดสั้นๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไรของดาจองตอบกลับคำต่อว่ามากมายของฉันเพียงแค่นั้น

ผู้หญิงบริสุทธิ์เนี่ย เสียงร้องน่ารำคาญฉิบ...

มือแกร่งที่บีบข้อมือฉันไว้แน่นค่อยๆ คลายออกอย่างช้าๆ ปลดปล่อยร่างกายฉันสู่อิสระ โดยที่เขาเป็นฝ่ายผละตัวออกไปเอง ทั้งมือหรือแม้แต่ร่างกาย

ดาจองหันหลังเดินกลับไปที่ประตูห้องอย่างเงียบๆ เปิดประตูเดินหายออกไปอีกฝั่งของบานประตู ไม่มีคำพูดใดต่อจากนั้น เขาไม่พูดถึงเรื่องที่โดนต่อว่าหรือแม้จะอธิบายเรื่องที่เขาโกรธฉันที่หน้าโถงบันไดเลยสักคำ มีเพียงรอยแดงที่ข้อมือเท่านั้นที่เขาเหลือทิ้งไว้หลังจากที่คลื่นลูกใหญ่สงบลง

ฉันคิดว่า ฉันทนต่อความรู้สึกพวกนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

ฮึก... ฮือออ

ฉันกลัว...

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7471 Charlotte808 (@thunchanokmum) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 02:20
    น้ำมนต์อย่าไปเชื่อชุดขาวน้าาาา //ถนอมน้องหน่อยสิคังง
    #7,471
    0
  2. #7348 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 18:39
    สงสารน้ำมนต์อะ
    #7,348
    0
  3. #7344 getit2 (@getit) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 16:43
    บางครั้งก้อลำคานนางเอกน้ะ เอาเเต่โวยวายน่ามคานน (คหสต)*
    #7,344
    0
  4. วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 14:33
    ดาจองโหดร้ายเกินไปแล้วนะ 
    น้ำมนต์หนีได้เมื่อไหร่เหอะ จะสมน้ำหน้าให้
    #7,343
    0
  5. #3411 Pupae_22 (@Pupae_22) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 21:43
    ดาจองงโคดหน้าสงสารปน่เลยตอนนี้ ????
    #3,411
    0
  6. #3410 โบวี่ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 21:21
    เจิมเม้นแรกด้วย รอๆๆๆ
    #3,410
    0
  7. #3409 0621074701 (@0621074701) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 21:19
    เจิมมม
    #3,409
    0
  8. #3408 odeletta (@tukticknaluknaa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 21:08
    เจิมมมมม
    #3,408
    0