เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 18 : SOS17 ll ลงโทษ {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    13 ธ.ค. 60





EP17


ดาจองงงงงงง!! 

ฉันสะบัดตัวอย่างแรงจนหลุดจากฝ่ามือของชายตัวใหญ่

ความคิดในหัวมันว่างเปล่า ลืมไปด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเจ็บระบมมากแค่ไหน วิ่งกะเพลกย้อนกลับไปยังร่างของดาจองที่ล้มลงกองพื้นต่อหน้าต่อตา

ดะ ดาจอง!” โดยที่ปากยังเอาแต่เรียกชื่อเขาไม่หยุด พร้อมกับน้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาแบบไม่สามารถบังคับได้ ขณะค่อยๆ คลานเข่าเข้าไปประครองร่างคนตัวใหญ่ที่นอนนิ่งบนพื้นช้าๆ ท่ามกลางเสียงปืนที่รัวตอบโต้จากลูกน้องดาจองด้านหลัง

ฮึก ค...คังดาจอง!”

แหมะ!

เวลานี้ฉันไม่สามารถกลั้นเสียงสะอื้นและเสียงครวญเพราะความเศร้าปนช็อกของตัวเองได้อีกต่อไป ฉันไม่สนด้วยซ้ำว่าผู้ชายที่ยิงดาจองก่อนหน้านี้จะเป็นหรือตาย เพราะฉันสิ่งที่ฉันสนใจและรู้สึกช็อกยิ่งกว่าอะไรในเวลานี้ก็คือร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้น

ดาจองฮึก”  ปากพยายามเรียกชื่อเขา มือพลางเขย่าตามเนื้อตัวคนตรงหน้าเบาๆ “นี่คังดาจอง…” 

เลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือฉันจนชุ่มเมื่อสัมผัสโดนร่างกายเขาแบบตรงๆ ทำให้ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ถูกฉาบไปด้วยสีของเลือดสดๆ นั่นพลอยให้มือทั้งสองข้างของฉันยิ่งสั่นเทิ้ม ยิ่งสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้คล้ายกับจะเป็นสัญญาณบอกว่าฉันได้สูญเสียผู้ชายคนนี้ไปแล้ว มันยิ่งเพิ่มความช็อกให้ฉันมากยิ่งเข้าไปใหญ่

 “นี่ตอบสิ ฮึก…” แม้ว่าลึกๆ จะรู้ว่าฉันกำลังจะเสียเขาไป แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังพยายามที่จะเรียกเขาพลางใช้สองมือเขย่าช่วงหัวไหล่ของคนตัวใหญ่ต่อไปไม่หยุด เพราะไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า 

ไม่ใช่ไม่อยากเชื่อ แต่ทำใจเชื่อไม่ได้ต่างหาก

ลุกสิ… ลุกขึ้นมาสิ!”

กึก!

เสียงฝีเท้าของหนึ่งในลูกน้องดาจองก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้า ท่าทางของพวกเขานิ่งงัน สายตาจับจ้องร่างแน่นิ่งของผู้เป็นเจ้านายโดยไม่พูดอะไร พานให้เงยมองเขาโดยอัตโนมัติ สติของฉันในเวลานี้มันแทบจะไม่เหลือแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่ดาจองล้มลง ฉันมองไม่เห็นแสงของความหวังอีกต่อไป แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยัง

ปะ ไปตามคนมาช่วยดาจองสิ ไปสิ! ไปสิ!!!!” ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเขาจะสนใจคำสั่งของฉันหรือไม่ เพราะตอนนี้สิ่งที่ฉันสนใจคือผู้ชายที่อยู่ในอ้อมกอดของฉันต่างหาก ฮึก… ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะไอ้ขี้ขลาด อย่ามาใจเสาะหน่อยเลย!” 

ฉันพยายามพูดจายั่วโมโห หรือต่อว่าเขาออกไป เพื่อให้เขาลุกขึ้นมาตวาดหรือตะคอกต่อว่าเหมือนทุกที

ฉันพยายามแล้วแต่ไม่ว่าจะพยายามเรียกเขาเท่าไหร่ ร่างใหญ่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะพูดจาโต้ตอบฉันกลับมาเลยสักนิด น้ำตาไหลหยดลงบนดวงหน้าหล่อคมหยดแล้วหยดเล่า แต่เขาก็เอาแต่นอนนิ่งเงียบไม่ไหว สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้มันได้ตอกย้ำฉันว่า พระเจ้าไม่เคยเข้าข้างฉันเลยสักครั้ง

หนะ ไหนนายบอกว่า ฮึก… เราจะไม่เป็นอะไรยังไงล่ะ ฮืออ

ฉันเกลียดการสูญเสีย เพราะฉันเคยเสียพ่อไป แม้ว่าไม่ได้ตายจากกันก็ตาม แต่การไม่เคยได้พบหน้ากันมันยิ่งกว่าทรมาน ในขณะที่เด็กคนอื่นมีพ่อให้กราบในทุกวันพ่อ มีพ่อคอยพาไปเที่ยว มีพ่อให้กอดในตอนที่ร้องไห้หรือผิดหวัง แต่ฉันกลับเหลือเพียงแม่แค่คนเดียว

ฉันถามนายอยู่นะ ฮึก… อยะ อย่าเงียบแบบนี้สิ ฮือออลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ ตื่นขึ้นมาขู่ฉัน ว่าฉัน หรือตีฉันก็ได้… แต่นายอย่าเงียบไปแบบนี้สิ… ฮือออ

ฉันเกลียดการร้องไห้ แต่ตอนนี้ก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด

ฮึก… ไหนนายว่าเราจะปลอดภัยด้วยกันทั้งคู่ยังไงล่ะ ฮือออ… นายน่ะมีอำนาจที่สุดในเกาหลีไม่ใช่หรือไง ! ฮืออออ…ไอ้คนผิดสัญญา อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้สิ… ฮึก ได้โปรดดาจองอย่าทิ้งฉันไป

และสุดท้ายฉันเกลียดตัวเอง ที่ทำให้คนรอบข้างต้องตาย

ดาจอง!!!!”

แหมะ...

น่ารำคาญเป็นบ้า น้ำตาเธอหยดเปียกหน้าฉันหมดแล้ว!?” เสียงเข้มที่ตวาดกลับมา ทำฉันเงียบเสียงโดยชะงัก

สายตาจับจ้องภาพตรงหน้า มองดาจองขยับตัวเล็กน้อย เขาใช้มือข้างหนึ่งดันตัวเองให้ขยับลุกขึ้นช้าๆ โดยได้รับความช่วยเหลือจากบรรดาลูกน้องที่ยืนมองเหตุการณ์อย่างเงียบๆ ส่วนฉันนั่งงงเป็นไก่ตาแตก เงยหน้ามองคนตัวใหญ่ที่น่าจะตายไปแล้วผ่านน้ำตาด้วยความฉงน

นัยน์ตาสองข้างกวาดมองดูทีท่าของบรรดาลูกน้องดาจอง ที่บ้างก็ยกมือขึ้นปิดปากด้วยท่าทางกลั้นขำ บ้างก็หันหลบไปหัวเราะเบาๆ จนกระทั่งสายตาเลื่อนกลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าคมตรงหน้า

จะนั่งโง่อยู่ตรงนั้นอีกนานไหม?” คำถามเชิงต่อว่าหลุดรอดจากปากดาจองอีกครั้งพร้อมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คล้ายกับชอบใจ

สภาพตอนที่เขาล้มลงกับพื้นกับท่าทางอวดดีพร้อมด้วยรอยยิ้มยียวนยวนเปื้อนหน้าตอนนี้น่ะ มันต่างกันสิ้นเชิง แม้จะช็อกกับหลายๆ เรื่อง แต่ร่างกายก็ยังตอบรับคำสั่งดังกล่าวของดาจองอย่างไม่มีข้อแม้ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนขึ้นโดยมีลูกน้องของเขาคอยให้การช่วยเหลือ

สมองฉันตอนนี้มันตื้อไปหมด... คงเพราะยังรู้สึกช็อกไม่หายล่ะมั้ง

อะไร เธอคิดว่าฉันจะตายจริงๆ งั้นเหรอ?” เป็นอีกครั้งที่เขาพูดออกมาน้ำเสียงดูสะใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แถมยังหัวเราะออกมาอย่างชอบพอในขณะที่กล่าวเสริม มือพลางแกะกระดุมโชว์เสื้อเกาะกันกระสุนที่สวมอยู่ภายในโชว์ให้ฉันดูเป็นขวัญตา

ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกยัยโง่เอ้ยแกล้งเธอนี่มันสนุกเป็นบ้า ฮ่าๆ

“…” โง่เหรอฉันดูโง่หลอกง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ ทำไมดาจองถึงได้ดูมีความสุขมากขนาดนั้น ทั้งที่เมื่อกี้ฉันร้องไห้จนแทบจะขาดใจเพราะกลัวเสียเขาไปแท้ๆ

หน้าตาเธอตอนร้องไห้เนี่ย ดูแย่ซะยิ่งกว่าตอนปกติซะอีกนะ อะ…”

เพียะ!

มันอาจจะเป็นการหาเรื่องตายก็ได้ ที่ฉันหยุดน้ำเสียงกลั้นขำของเขาด้วยการตบเข้าที่ใบหน้าบอบช้ำอีกฝ่ายอย่างแรงแทนที่จะเป็นคำพูดเหมือนปกติ ที่เป็นแบบนี้ ก็เพราะสิ่งที่เขากำลังแสดงออกมาราวกับเห็นฉันเป็นตัวตลก มันทำให้พูดอะไรไม่ออก อีกทั้งยังโกรธ...

ทำบ้าอะไรของเธอฮะยัยโง่!” ดาจองถลึงตามองฉันแบบไม่พอใจ

เพียะ!

เป็นอีกครั้งที่ฉันจงใจหวดฝ่ามือเข้าใส่หน้าเขาอย่างไม่ยั้งแรงเป็นหนที่สอง พร้อมด้วยคำพูดสั้นๆ ปนเสียงสะอื้นซึ่งยังไม่คลายไป

นี่น่ะ… ข้อหาที่จงใจแกล้งและเห็นฉันเป็นตัวตลก…” พยายามกักกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะฟาดฝ่ามือใส่ที่หน้าเขาอีกข้างแบบไม่รอช้า ปล่อยให้น้ำตาร่วงเผาะออกมาอย่างสุดกลั้น

เคยเป็นหรือเปล่า โกรธจนแทบบ้า แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งอกไปด้วย

เพียะ!

ฮึก...และนี่คือข้อหาที่นายเล่นบ้าๆ ทำฉันเป็นห่วง…”

ฉันฟาดมืออีกข้างใส่แก้มเข้าอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

เพียะ!!

ส่วนนี่ก็ข้อหาที่นายทำฉันร้องไห้เพราะคิดว่าต้องเสียนายไป ฮืออ

เพียะเพียะเพียะ!!

ในตอนนั้น ฉันได้ยินเพียงแต่เสียงของตัวเองที่พูดพึมพำปนสะอื้นต่อว่าคนใจร้ายตรงหน้าสลับดังกับเสียงเวลาที่ฝ่ามือของตัวเองตบลงที่แก้มของดาจองเท่านั้น มันดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าติดต่อกันไม่หยุด ไม่มีเสียงของใครดังแทรกรวมไปถึงเสียงของคนถูกกระทำอย่างดาจองเองก็เช่นกัน

ดาจองยืนนิ่งให้ฉันเป็นฝ่ายกระทำ โดยไม่ปริปากพูดหรือต่อว่าอะไรออกมาเหมือนทุกที เขาปล่อยให้ฉันตบแก้มของเขาจนช้ำอยู่อย่างนั้น ส่วนตัวเขาเองก็ค่อยๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นจับเอวฉันอย่างแผ่วเบา จนกระทั่งฉันเป็นฝ่ายอ่อนแรงฟุ่บลงแนบอกเขาไปเองเพราะความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวัน

รู้ไหมตอนที่ทุกอย่างมืดดับลง ฉันได้ยินเสียงหนึ่งแว่วดังเข้ามาในหัว เสียงนั้น คือเสียงของดาจอง เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ห้วน ดังแผ่วอยู่ที่ข้างหู หากแต่ว่าฉันกลับได้ยินประโยคนั้นอย่างชัดเจนจนไม่น่าเชื่อว่าคำๆ นี้จะหลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่ไม่เคยคิดก้มหัวให้ใครมาก่อน...

ขอโทษ…”


ขณะเดียวกัน...

ประเทศไทย เวลา17.40 นาฬิกา

คุณน้าครับ น้ำมนต์ติดต่อมาบ้างหรือเปล่า

บลู เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี ตะโกนถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาววัยกลางคนแสนคุ้นเคย กำลังออกมาปิดประตูบ้านเหมือนทุกวัน ที่ต่างออกไปก็คงจะเป็นความเครียดตึงบนสีหน้าที่เธอมีนับตั้งแต่วันที่ลูกสาวหายตัวไป

ยังเลยลูก” รอยยิ้มใจดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาววัยสามสิบตอนปลาย หากแต่ว่ามันดูขัดกับน้ำเสียงที่เธอใช้ตอบโต้เด็กหนุ่มผู้เป็นเพื่อนสมัยเด็กของลูกสาวโดยสิ้นเชิง

ประเทศเกาหลีเนี่ย มันอยู่ไกลจากประเทศไทยมากหรือเปล่าครับคุณน้า

ก็… น่าจะไกลอยู่นะจ๊ะ” คนถูกถามตอบด้วยน้ำเสียงลังเล เพราะในอก เธอรู้สึกเป็นกังวล และเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ได้ดูข่าวของลูกสาวตัวเอง ปรากฏบนหน้าจอสี่เหลี่ยมว่ากำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับผู้ชายที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆ ของโลก

น้ำมนต์ลูกแม่

ผู้ชายคนนั้นน่ะ เขาต้องการอะไรจากน้ำมนต์กันแน่!” พอพูดเรื่องประเทศเกาหลีขึ้นมา เด็กหนุ่มก็ถึงกับเดือดดาล  เพราะเขาเองก็เป็นอีกคนที่ได้ทราบข่าวเรื่องการแต่งงานสายฟ้าแลบของเพื่อนวัยเด็กเช่นกัน “ถ้าชอบหรือรักน้ำมนต์ หมอนั่นก็น่าจะมาหาคุณน้าหรือแนะนำตัวสักนิดก็ยังดี ทำแบบนี้มันโคตรจะไม่ให้เกียรติคนเป็นแม่คนเลย ไอ้บ้าเอ้ย!”

ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกลูก…” คนเป็นแม่ตอบเสียงอ่อนพร้อมด้วยรอยยิ้มเศร้าสร้อย ก่อนจะเสริมออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างไปจากเดิม “บางทีน้าเอง คงไม่มีเกียรติอะไร ให้ผู้ชายคนนั้นเคารพขนาดนั้นก็ได้…”

คุณน้าพูดอะไรอย่างงั้นล่ะครับ” บลูแย้ง

ก็ดูผู้ชายคนที่ออกข่าวคนนั้นสิ เขาทั้งรวยและมีอำนาจ ถ้าเทียบกับน้าแล้ว เขากับน้าต่างกันคนละชั้นเลย…”

“…”

อำนาจและบารมีของมนุษย์เราที่ต่างกัน เกียรติในตัวก็เลยต่างกันไปด้วย เด็กหนุ่มที่ได้ฟังถึงกับยืนนิ่ง จะบอกว่าเขาเข้าใจมันก็ใช่ และถ้าหากจะบอกว่าเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่ของเพื่อนสนิทวัยเด็กพูดออกมามันก็ใช่  เขาไม่เข้าใจว่าการสู่ขอแต่งงานตามพิธีของไทย เกี่ยวอะไรกับอำนาจและบารมีอย่างที่หญิงสาวตรงหน้าพูด และในตอนที่เขาตัดสินใจจะเอ่ยปากถามออกไปอยู่นั้นเอง

น้าขอตัวก่อนนะจ๊ะ นึกขึ้นได้ว่าเปิดเตาแก๊สเคี่ยวกะทิเอาไว้” คำพูดของเขาก็ถูกขัดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเสียงก่อน เธอไม่รอให้เด็กหนุ่มชวนคุยต่อ และเลือกที่จะลงกลอนประตูรั้วหน้าบ้านแล้วจ้ำเท้าเดินไวกลับเข้าตัวบ้านทันที

ความจริงแล้วเธอไม่ได้ทำอะไรค้างไว้ทั้งนั้น ก็แค่เพียงตอนนี้เธอไม่พร้อมจะคุยกับใครจริงๆ

ภายในบ้านหลังเก่าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กวัยสิบแปดผู้เป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ทำคนเป็นแม่อย่าง ‘ณรินทร์’ ถอนหายใจออกมาหนักๆ ทุกครั้งที่ต้องจมอยู่กับความเงียบเพียงลำพังในบ้านหลังเก่า ข้าวของเครื่องใช้ของลูกสาวที่เป็นที่รักยังคงอยู่ หากไม่ใช่กับร่างกายที่อยู่ไกลแสนไกลจนคนอย่างเธอยากจะเอื้อมถึง

สิบแปดปีแล้วสินะ… นับตั้งแต่วันนั้น” ณรินทร์พึมพำเพียงลำพังกับรูปถ่ายคู่กับลูกสาวในมือ เธอคลี่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่ความเศร้าจะกัดกินหัวใจจนต้องระบายออกมาเป็นน้ำตา นับตั้งแต่วันที่ลูกสาวหายตัวไป ก็ผ่านมาได้เกือบจะ 4 วันแล้วและตอนนี้เธอกำลังคิดถึงลูกสาวเพียงคนเดียวที่มีอย่างสุดหัวใจ

ครู่ใหญ่ที่ณรินทร์ใช้เวลานั่งจ้องมองรูปถ่ายของลูกสาว ก่อนที่ภาพในหัวจะปรากฏใบหน้าของหนุ่มบนภาพข่าว 

คัง ดาจอง’ ชื่อที่ดูมีอำนาจนี้วนเวียนอยู่ในหัวชนิดที่ว่าไม่สามารถสลัดออกไปจากความคิดได้ ด้วยเหตุนั้นณรินทร์จึงตัดสินใจลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ภายในห้องนั่งเล่น เธอวางรูปถ่ายของลูกสาวเอาไว้บนโต๊ะดังเดิม และตัดสินใจหากระดาษพร้อมด้วยปากกาเขียนบันทึกอะไรบางอย่างลงไป และในตอนนั้นเอง

ก๊อกๆ !

เสียงเคาะประตูบ้านที่ไม่น่าจะดังขึ้นได้หลังจากที่เธอจัดการกลับกลอนประตูรั้วหน้าบ้านแล้ว ทำเอาณรินทร์ที่เงยหน้าจากกระดาษที่ถูกเขียนบันทึก เหลียวมองไปที่ประตูบ้างอย่างนึกแปลกใจ เธอทบทวนความจำของตัวเองอยู่ครู่สั้นๆ เรื่องการใส่กลอนประตูรั้วหน้าบ้าน และนั่นยิ่งทำให้เธอฉงนยิ่งเข้าไปใหญ่

หรืออาจจะเป็นบลู เด็กหนุ่มเพื่อนสนิทของลูกสาวตัวเอง เพราะเธอจำได้ว่าน้ำมนต์ลูกสาวเคยให้กุญแจบ้านกับเพื่อนสมัยเด็กอย่างเขาไว้ บางทีเด็กหนุ่มคนนั้นอาจจะเป็นห่วงเธอก็เลยเข้ามาหาถึงบ้านแบบนี้

ก๊อกๆๆๆ!

เฮือก!” เสียงเคาะประตูที่รัวดังขึ้นอีกครั้ง ทำเธอสะดุ้งจากภวังค์ความคิด รีบวางปากกากับกระดาษในมือลง จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินไปที่ประตูบ้านด้วยความสงสัย โดยปากก็ตะโกนถามออกไป

บลูเหรอลูก?”

ก๊อกๆ !

น้าจะนอนแล้ว บลูมีอะไรหรือเปล่า…” เสียงของณรินทร์ขาดหายไปในช่วงท้ายประโยคทันทีที่ประตูบ้านถูกผลักออกไปจนกว้าง

นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าบุคคลที่เข้ามาเยี่ยมเยือนเธอในเวลาแบบนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มเพื่อนวัยเด็กของลูกสาว หากแต่เป็นกลุ่มผู้ชายในชุดสูทสีขาวสะอาดบริสุทธิ์

พะ พวกคุณ!” ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากจบดี ชายหนุ่มที่ดูมีอำนาจมากที่สุดก็เดินแทรกชายหนุ่มชุดขาวคนอื่นๆ เข้ามาใกล้ พร้อมด้วยคำทักทายต่างภาษาที่ทำเอาคนฟังซึ่งรู้ความหมายแทบหยุดหายใจ

ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณนารึน

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7336 towarisa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 21:19
    พสกชุดขาวจับแม่น้ำมนต์ไปแล้ววว
    #7,336
    0
  2. #7335 towarisa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 21:19
    พสกชุดขาวจับแม่น้ำมนต์ไปแล้ววว
    #7,335
    0
  3. #7334 pinnkuu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 21:16
    รอค่าาาา
    #7,334
    0
  4. #7333 0841995227 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 19:04
    งื้ออออ รอน้าาา
    #7,333
    0
  5. #7331 speek-now (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 17:52
    แม่น้ำมนต์จะเป็นไรไหมอะ
    #7,331
    0
  6. #7330 pinnkuu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 17:08
    อย่าทำอะไรแม่น้ำมนน้าาา
    #7,330
    0
  7. #7329 Dnrd (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 14:30
    ต่อเหอะ
    #7,329
    0
  8. #6291 siri69 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 17:59
    เจิมมมมมม
    #6,291
    0
  9. #6290 0862380991 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 17:59
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #6,290
    0
  10. #6289 tarn799lh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 17:59
    ดาจอง จะตามไปมั้ยน้า
    #6,289
    0
  11. #6288 tarn799lh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 17:58
    ดาจอง จะตามไปมั้ยน้า
    #6,288
    0
  12. #6286 0902143426 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 17:53
    'มีโซ' แปลว่าอะไรอ่ะ
    #6,286
    1
    • #6286-1 kanokwan722533(จากตอนที่ 18)
      19 ตุลาคม 2559 / 17:56
      รอยยิ้ม
      #6286-1
  13. #6285 Balllze (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 17:36
    คุณชายคังจะปล่อยนัมมุนไปจิงๆหรอ
    #6,285
    0
  14. #6284 beeloveyonghwa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 17:18
    ดาจองนางหลงรักนัมมุนแล้วหรือไงเนี้ยยย
    #6,284
    0