เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 17 : SOS16 ll ไล่ล่า(3) {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    12 ธ.ค. 60





EP16


นัมมุน!!!”

ฟึ่บ!

ไวกว่าจะทันได้ตั้งตัวรับมือ ร่างทั้งร่างของฉันก็ถูกมือแกร่งของคนตัวใหญ่ตรงหน้าคว้ากระชากเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว 

หูได้ยินเสียงเสียงครวญเบาๆจากปากของดาจอง  น้ำเสียงที่ฟังดูเจ็บปวดทำฉันกลอกตามองสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราทั้งคู่อีกครั้ง ก่อนพบว่าบริเวณต้นแขนชุดสูทที่เขาสวมอยู่นั้นมีรอยฉีกขาดเป็นทางยาวของคมกระสุนพร้อมกับเลือดสีสดที่เริ่มซึมเปรอะบริเวณปากแผล

ดาจองไม่ได้พูดอะไร แต่เลือกที่จะผลักฉันให้หลบไปอยู่ด้านหลังของตัวเองพร้อมกันนั้นก็ยกอาวุธคู่กายในนี้มือขึ้น หันปลายกระบอกไปยังศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า แม้ว่าสถานการณ์ในยามนี้เราทั้งคู่จะดูเสียเปรียบกว่าเป็นไหนๆ ถึงอย่างนั้นดาจองก็ยังกล้าที่หันไปเผชิญหน้ากับคนพวกนั้น

หนีไป...คำสั่งสั้นๆ ที่เหมือนว่าเขาตั้งใจจะบอกฉันดังขึ้นในระดับที่มีเราสองคนเท่านั้นที่จะได้ยิน วิ่งผ่านอุโมงค์ออกไป ตรงนั้นมีลูกน้องฉันรอรับเธออยู่

แล้วนายล่ะ... ดาจองไม่ตอบคำถามของฉันแต่เลือกที่จะตวาดเสียงสั่งอย่างเกรี้ยวกราด ราวกับว่านั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันควรทำในเวลานี้

หนีไป!!!”

เพราะเขาตวาดออกมาเช่นนั้น สิ่งที่ฉันควรทำและเพื่อไม่ให้เป็นตัวถ่วงเขามากที่สุดคือการทำตามคำสั่ง สองมือกำกระชับชายกระโปงฟูฟ่องของตัวเองแน่น ก่อนตัดสินใจก้าวเท้าหันหลังวิ่งออกไป พร้อมเสียงของปืนที่ดังขึ้นทีละนัด ทีละนัดราวกับเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าการปะทะกันของดาจองจะเริ่มต้นขึ้นทันทีเมื่อฉันหนีออกไปจากบริเวณดังกล่าวตามที่เขาบอก

ปัง!

หลังจากวิ่งออกมาได้ไม่เท่าไหร่ เสียงปืนที่เคยดังกลับเงียบลงจนน่าแปลกใจ การที่เป็นเช่นนั้นมันทำให้ฉันอดไม่ไหวที่จะเหลียวหลังกลับไปมองใครอีกคนที่อยู่ตรงนั้นด้วยความเป็นห่วง

อั่ก!” สิ่งที่เห็นผ่านสายตาคือภาพของชายตัวสูงและเปี่ยมล้มไปด้วยความสามารถ กำลังพุ่งเข้าใส่แลกหมัดกับชายในชุดขาวอย่างไม่เกรงกลัว แทนการใช้อาวุธที่อยู่ในมือ

หมัดแล้วหมัดเล่าที่ดาจองใช้ซัดเข้าใส่หน้าพวกมันเพื่อจัดการปลดล็อกอาวุธในมือของอีกฝ่ายเพื่อเลี่ยงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตัวเองและฉัน ภาพที่สะท้อนให้เห็นยามนี้มันบอกได้เป็นอย่างดีว่าคังดาจอง แม้ว่าจะไม่ใช่คนที่ดีอะไรนัก แต่เรื่องรักษาสัญญา เขาน่ะเป็นที่หนึ่งเลยล่ะ

และเมื่อรู้สึกว่าเขาน่าจะดูแลตัวเองได้ เท้าที่เคยหยุดชะงักไปจึงเริ่มก้าววิ่งอีกครั้ง มันก็เหมือนอย่างที่ดาจองบอกนั่นแหละ ที่อีกฟากของอุโมงค์เราจะปลอดภัย ทั้งที่คิดแบบนั้น ทว่า

กึก!

เท้าที่ตั้งใจจะก้าวใหม่ กลับมีอันต้องหยุดลงชะงัก เมื่อวินาทีที่หันกลับไปสิ่งที่รอคอยอยู่ตรงหน้าดันเป็นชายในชุดสูทสีขาว 2 คนที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กับกำลังยืนขวางอยู่

มากับเราดีๆเถอะครับเจ้าหญิง เราไม่อยากใช้กำลัง...หนึ่งในพวกมันเอ่ยขึ้นพร้อมกันนั้นก็เริ่มเดินย่างสามขุมเข้ามา เพราะยามนี้ดาจองเองก็กำลังพยายามทำหน้าที่ในส่วนของเขาอยู่ แถมยังทำได้อย่างเต็มที่อย่างน่าชื่นชม เพราะงั้นมันก็คงถึงเวลาของฉันเหมือนกันที่จะต้องทำหน้าที่ของตัวเอง

หน้าที่ที่ต้องเอาชีวิตรอด...

ฟึ่บ!

ไวกว่าที่จะคิดหรือตัดสินใจ ฉันรีบหอบกระโปรงหนักๆของตัวเอง หลบหนีจากการพุ่งเข้าจับกุมของชายในชุดขาวทันทีอย่างไม่ลังเล เท้าสองข้างวิ่งเหยียบไปบนพื้นคอนกรีตแบบไม่คิดจะหันไปมอง

หยุดวิ่งนะเจ้าหญิง!” ฉันได้ยินเสียงเขาตะโกนไล่หลังออกคำสั่ง ไม่ต้องหันไปมองก็รับรู้ได้ว่าพวกมันทั้งคู่กำลังวิ่งตามมา ในอกท่องแต่คำว่า รอดวนเวียนอยู่แบบนั้นซ้ำๆ 

ยิ่งภาพตรงหน้าคือภาพของอุโมงค์หินขนาดใหญ่ ที่ดาจองบอกไว้ว่าอีกฟากเราจะปลอดภัยด้วยแล้ว เท้าทั้งสองข้างก็ยิ่งพยายามเร่งความเร็วเพื่อพาตัวเองไปถึงยังที่หมายให้ไวที่สุด ทว่า...

ปัง!

ฟึ่บ! ตุบ!

อ๊ะ!” ภาพที่อยู่ตรงหน้าเหมือนถล่มลงกลางอากาศ ทันทีที่เสียงคำรามของอาวุธดังขึ้น ซึ่งนั่นมาพร้อมกับอาการปวดแปล๊บบริเวณขาข้างซ้ายอย่างรุนแรง ทำเอาร่างทั้งร่างทรุดล้มคะมำลงกับพื้นแทบจะทันทีอย่างเสียการควบคุม รับรู้ได้ทันทีเช่นกันว่าเสียงคำรามของอาวุธปืนเมื่อครู่ คือเหตุผลของอาการที่เกิด

เลือด อาการเจ็บปวดและอาการชาเริ่มกัดกินไปทั่วต้นขาอย่างรวดเร็ว จนต้องรีบใช้มือบีบบริเวณปากแผลเพื่อลดอาการพลางเหลียวหลังมองสิ่งที่เกิดขึ้นไปด้วย และเมื่อพบว่าบุคคลอันตรายที่กำลังไล่ล่าฉันอยู่นั้นกำลังจะเข้ามาประชิดตัวได้ ร่างกายก็เริ่มตอบสนองโดยอัตโนมัติ พยายามตะเกียกตะกายไปบนพื้นเพื่อหวังจะเอาชีวิตรอด แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทัน

ฤทธิ์เยอะนักใช่ไหมเจ้าหญิง!” เมื่อหนึ่งในชายชุดขาวที่ไวกว่าพุ่งมือเข้ากระชากทึ้งผมฉันเอาไว้ อีกทั้งยังกระชากตัวให้ลุกกลับขึ้นยืน แบบไม่สนว่าฉันกำลังบาดเจ็บหรือร้องขออยู่หรือไม่

ปะ...ปล่อยนะ!!” เพราะที่คนพวกนี้ต้องการคือตัวฉัน

อย่าดิ้นสิเจ้าหญิง!” ฉันที่พวกมันคิดว่าเป็นคนของราชวงศ์

ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงที่พวกนายต้องการ…” เพราะรู้เป้าหมาย ฉันจึงพยายามอธิบายโดยขณะเดียวกันก็พยายามดิ้นต้านแรงจับกุมให้หลุดด้วยเช่นกัน พวกนายเข้าใจผิดแล้ว...อึก...

เสียงที่พยายามอธิบายถูกหนึ่งในชายที่จับกุมตัวไว้ทำให้เงียบลง ด้วยหมัดหนักๆที่เขาใช้มันซัดเข้าใส่บริเวณท้องน้อยอย่างเต็มแรง พานให้ร่างทั้งร่างที่เหนื่อยกับการหลบหนีมาเป็นเวลาอ่อนยวบลงกว่าที่เคยและหมดแรงที่จะดิ้นขัดขืนอีกต่อไป

ด้วยสถานการณ์ที่เป็นเช่นนั้น มันเลยทำให้หนึ่งในพวกคนเลวจัดการกับร่างกายฉันง่ายขึ้น มันอุ้มฉันแบกขึ้นพาดบ่าของตัวเอง ก่อนจะพาเดินย้อนกลับไปยังจุดที่ฉันวิ่งปลีกตัวออกห่างจากดาจองมา แม้ว่าสภาพร่างกายจะหยุดการเครื่องไหวลง แต่อย่างไรก็ดีสายตายังคงมองเห็นทุกอย่างได้ชัด ยิ่งพวกมันเดินแบกร่างฉันเข้าไปใกล้เท่าไหร่ ภาพทุกอย่างก็ดูจะชัดเจนขึ้นกว่าที่เคย

ภาพของผู้ชายที่ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เราปลอดภัย บัดนี้กลับทรุดลงไปนอนอยู่บนพื้นในสภาพยับเยินจากการถูกซ้อม ข้างกายเขามีปืนกระบอกหนึ่งตกอยู่ คาดว่าเขาน่าจะพลาดตอนโดนรุมจนเสียท่าพานให้ถูกซ้อมแบบนั้นก็ได้ ทั้งที่เป็นเช่นนั้นรอบกายเขายังเต็มไปด้วยวงล้อมของชายอีกสามคนที่ผลัดกันซัดผ่าเท้าเข้าใส่ตามจุดต่างๆของร่างกายเขาไม่หยุด

เก่งนักใช่ไหม!?”

ผัวะ!

อั่ก!” ผู้ชายที่ใครต่อใครต่างต้องเกรงกลัวในอำนาจและบารมี ตอนนี้กำลังนอนฟุบหน้าอย่างหมดสภาพ

ลุกขึ้นมาสิ คุณชายคัง!” นั่นน่ะ ใช่คัง ดาจองที่ใครต่อใครเกรงกลัวจริงๆ น่ะเหรอ...

พลั่ก!

ร่างของดาจองเซตามแรงของฝ่าเท้าที่มันบรรจงเตะเข้าใส่บริเวณช่วงกราม ก่อนฟุบพับลงกับพื้นอีกครั้ง การที่เห็นผู้ชายคนนั้นต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ โดยที่ฉันไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้เลย ซ้ำร้ายยังพลาดถูกจับได้อย่างหมดท่าแบบนี้มันทำให้น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนเริ่มเอ่อล้นกรอบตาทั้งสองข้างอย่างห้ามไม่ได้

อยะ...อย่าทำร้ายเขา...นอกจากตัวเองในตอนนี้แล้ว สิ่งที่ฉันเป็นห่วงและเป็นกังวลมากกว่าอะไรก็คงไม่พ้นผู้ชายที่กำลังถูกซ้อยอยู่ตรงหน้า

อยะ อย่าทำ...เสียงของฉันมันสั่นและเบามาก จนไม่รู้ว่าคนเลวพวกนี้จะได้ยินหรือไม่ รุ้แค่พวกเขายังคงสนุกกับการได้เหยียบย่ำร่างของดาจองที่หมดทางต่อสู้เท่านั้น

วูบหนึ่งที่ฉันเห็นร่างของดาจองขยับ แม้ว่าชายสามคนที่กำลังทำร้ายเขาจะหยุดรามือไปแล้วก็ตาม ปลายนิ้วของเขากำลังขูดไปบนพื้นซีเมนต์ และถ้าหากว่าฉันไม่ได้รู้สึกเจ็บจนเบลอล่ะก็ เสี้ยววินาทีหนึ่ง ร่างใหญ่ที่ตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผลกำลังช้อนตามองฉันอยู่ มองทั้งที่หน้ายังฟุบคว่ำกับพื้น

ละ ลุกสิ...ฉันพยายามบอกเขา แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ยิน

โทรหาหัวหน้า บอกว่าเราได้ตัวเจ้าหญิงมาแล้วเพราะเสียงของฝ่ายที่ดูเหนือกว่ากลบทับทุกสิ่งราวกับต้องการประกาศศักดาว่าตัวเองคือผู้ชนะ อีกทั้งภาพของดาจองที่มองเห็นผ่านสายตาก็ค่อยๆไกลห่างออกไปอย่างช้าๆ ตามจังหวะก้าวเดินของพวกคนเลว เขาไม่ลุกขึ้นมา ไม่ขยับตัว เอาแต่นอนนิ่งอยู่แบบนั้น ยิ่งได้เห็นน้ำตาที่มีก็ยิ่งไหลไม่ยอมหยุด

นี่ดาจอง...ลุกขึ้นมาสิ ไม่ต้องช่วยฉันก็ได้ แต่ขอเถอะช่วยลุกขึ้นมาสักที ไหนใครบอกว่านายเก่งที่สุดในเกาหลีใต้ยังไงล่ะ ไหนใครบอกว่านายมีอำนาจเหนือใคร ทุกคนต้องกลัวนายไม่ใช่เหรอ

ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้นมาสักทีสิ ดาจอง!!

ทัง้ที่ร้องขอออกไปถึงขนาดนั้นแล้วแท้ๆ แต่เหมือนว่าคนบนฟ้าจะไม่ยินดียินร้ายต่อเสียงอ้อนวอนของฉันเลยแม้แต่นิด ภาพของดาจองที่ฉันยังพอมองเห็น ยังคงนอนฟุบหน้านิ่งอยู่บนพื้นแบบนั้น ความหวังเหมือนถูกพังลงอีกครั้งและเปลี่ยนให้กลายเป็นความสิ้นหวัง แม้ว่าน้ำตาจะร่วงเผาะออกมาจนดูน่าสมเพชมากแค่ไหน สุดท้ายแล้วผุ้ชายคนนั้นก็ไม่ยอมลุกขึ้นมาอยู่ดี

เมื่อการหลบหนีเดินทางมาสู่ทางตัน ฉันที่ยังมีลมหายใจอยู่ในสภาพบอบช้ำ จึงได้แต่ยอมรับชะตากรรมขอบตัว ค่อยๆหลับตาลง ยอมก้มหัวให้กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ทว่า...

ปัง!

อั่ก!”

จังหวะนั้นเอง จู่ๆหนึ่งในพวกคนเลวก็ส่งเสียงครวญขึ้น ซึ่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังกล่าวมาพร้อมกับเสียงคำรามของปืนที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เสียงที่เกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบและเสียงเดิน ทำฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง มองสิ่งที่กำลังเกิดด้วยความสงสัย ก่อนที่ความสิ้นหวังในใจจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นหนที่สอง

เมื่อที่ตรงนั้น ปรากฏภาพของชายคนหนึ่งที่ตามร่างกายบอบช้ำและยับเยินจากการถูกรุมซ้อม บัดนี้กำลังหยัดกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ ในมือเขากำลังกำกระชับด้ามปืนกระบอกเดียวกับที่เคยตกอยู่ข้างกายไว้แน่น นัยน์ตาคมที่มองและตัดสินทุกอย่างอย่างเฉียบขาดและเฉียบคมกำลังจ้องตรงมาทางฉันราวกับว่า นี่คือสิ่งเดียวที่เขาต้องการ

หรือว่าที่เขานอนฟุบหน้าแบบนั้นจะเป็นแผนการที่เขาวางไว้...

แบบนั้นใช่ไหม ดาจอง นายวางแผนเอาไว้แบบนั้นใช่ไหม?

คัง ดะ...นอกจากฉันที่ดูจะตกใจกลับการหยัดลุกขึ้นมายืนได้ใหม่ของเขาแล้ว แน่นอนว่าศัตรูตัวสำคัญของดาจองก็เช่น แต่ความรวดเร็วของพวกมันดูเหมือนจะเทียบกับดาจองไม่ติด ซึ่งนั่นตามมาพร้อมกับเสียงคำรามของอาวุธปืนอีกสามนัดที่เฉียบขาดและแม่นยำ จนพวกมันล้มลงไปกองกับพื้นทีทีละคน สองคน

ปัง! ปัง! ปัง!

ส่งตัวเจ้าหญิงมา!” ดาจองคำรามสั่งเสียงแข็งบ่งบอกถึงอำนาจที่ตัวเองมี แทบจะทันทีกับที่เสียงปืนสงบลง หากแต่ว่านั่นกลับไม่เป็นผลดีกับฉันเท่าไหร่ เมื่อคนสารเลวตัดสินใจเหวี่ยงตัวฉันลงจากบ่า แล้วใช้ท่อนแขนแกร่งล็อกกายฉันเอาไว้ก่อนยกปืนพกในมือจ่อลงบริเวณขมับฉันที่ตกเป็นตัวประกัน

ถ้าคิดว่ามันง่ายก็ลองดูสิคุณคัง!”

สถานการณ์ที่เป็นเช่นนั้น แม้ว่าดาจองจะดูเป็นต่อกว่าไหนๆ ทว่า เมื่อเจอถ้อยคำท้าทาย คนตัวใหญ่กลับมีอันต้องนิ่งลง ฉันสังเกตเห็นแววตาของดาจอง มันกำลังเต็มไปด้วยความลังเลต่างจากทุกครั้ง และดูจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะกับประโยคที่คนเลวประกาศออกมา

ทิ้งปืนซะคุณคัง! ไม่อย่างนั้นเจ้าหญิงตาย!!!”

อึก...ดาจองอย่า...ฉันพยายามบอกเขาด้วยเสียงที่สั้น ต่อให้ทั้งชีวิตจะไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนก็ตาม แต่เพราะเคยเห็นผ่านตาในหนังและละครมาบ่อย และเชื่อได้เลยว่าหากดาจองยอมทิ้งปืนเมื่อไหร่ ไอ้สารเลวนี่คงไม่ปล่อยเขาไปแน่ๆ ซึ่งฉันยังเชื่ออีกว่าดาจองเองก็น่าจะรู้ทันผู้ชายคนนี้เช่นกัน แววตาถึงได้สะท้อนอาการลังเลออกมาแบบนี้

บอกให้ทิ้งปืน!!!” อีกครั้งที่มันตะคอกขู่ ซ้ำร้ายยังกดปลายกระบอกปืนเข้าใส่ฉันราวกับเห็นเป็นหุ่น

วินาทีนี้แม้จะรู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในอันตรายก็ตาม ถึงอย่างงั้น สายตาก้ยังไม่สามารถลดละไปจากผู้ชายเบื้องหน้าได้ลงอยู่ดี ยิ่งด้วยเขาทำท่าเหมือนจะยอมทิ้งปืนในมือลงพื้นตามคำขู่ด้วย ฉันก้ยิ่งเป็นห่วง

อยะ...อย่าฟังเขา!” จำต้องร้องห้ามออกไป แต่ว่า...

ฟึ่บ! กึก!

ไม่รู้ว่าเสียงของฉันมันดังจนไปไม่ถึงเขาหรือด้วยเพราะเหตุผลใด คนตัวใหญ่ตรงหน้าถึงได้ตัดสินใจบ้าๆ ก้มวางปืนในมือลงกับพื้น 

ทั้งที่การกระทำเช่นนั้นมันอาจะทำให้เขาเสียเปรียบ แต่บนใบหน้าคมคายกลับยังปรากฏรอยยิ้มเล็กๆมุมปากราวกับว่ากำลังพึงพอใจอะไรบางอย่างไร้ซึ่งอาการหวาดกลัวความตายที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ฉันไม่เข้าใจรอยยิ้มนั่น! โดยเฉพาะกับการที่เขาค่อยๆ ยกมือสองข้างของตัวเองขึ้นเหนือราวกับต้องการประกาศการยอมแพ้

หัวใจฉันเหมือนถูกบีบอีกครั้ง เมื่อคนสารเลวตัดสินใจลดปืนออกจากขมับ แล้วหันปลายกระบอกปืนไปยังผู้ชายเบื้องหน้าตัวเองอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงตะคอกและเสียงปืนนัดสุดท้าย

ไปลงนรกซะคุณคัง!!”

ปัง!

อั่ก!” ฉันเบิกตากว้างกับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ติด เมื่อจู่ๆ วายร้ายที่ล็อกตัวฉันไว้กลับกลายเป็นฝ่ายล้มลงกับพื้นทับร่างฉันที่ไม่ทันตั้งตัวให้หมอบราบลงไปกับพื้นแทนที่จะเป็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างที่คิดไว้

ฉันไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เพราะตอนนี้เมื่อเห็นว่าโชคเข้าข้างแล้ว ฉันจึงพยายามใช้เรี่ยวแรงที่มีดันร่างเสมือนไร้ลมหายใจของผู้ชายตัวใหญ่ออกห่างจากตัวอย่างทุลักทุเลด้วยอาการมือสั่นและความตกใจ พร้อมทั้งรีบดันกระสนตัวออกจากการเบียดทับแทบจะทันที

กึก!

เสียงฝีเท้าที่หยุดลงตรงหน้า ทำหัวใจกระตุกวูบอีกหนอย่างห้ามไม่ได้ ฉันหลับตาปี๋เพื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งพร้อมด้วยหัวใจที่เต้นแรงด้วยความหวั่นวิตก ไม่กล้าแม้แต่จะมองเจ้าของเสียงฝีเท้าที่อยู่ตรงหน้า แต่เพราะทางเลือกมันมีไม่มากนัก สุดท้ายฉันจึงตัดสินใจช้อนตามองใครบางคนที่อยู่เบื้องหน้าในที่สุด

เขาไม่ใช่ดาจองอย่างที่ฉันคิด ในมือของเขาถือปืน แต่เครื่องแต่งกายสีดำสนิททั้งตัวที่เขาสวมใส่กลับบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาอยู่ข้างไหน โดยเฉพาะปืนในมือที่บอกชัดว่า เขาคือคนที่เข้ามาช่วยชีวิตของฉันกับดาจองเอาไว้ได้ทันเวลา

หรือว่านี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไม ตอนนั้นดาจองถึงยิ้มแบบไม่เกรงกลัวความตายอย่างงั้น...

ขะ ขอบคุณค่ะ…” คำพูดแสดงน้ำใจถูกเอ่ยอย่างติดขัด เมื่อคนตัวสูงใหญ่ตรงหน้าช่วยประคองตัวฉันให้ลุกกลับขึ้นมายืนอีกครั้ง

ปากฉันน่ะพูดขอบคุณเขาอยู่ก็จริง แต่สายตาดันเลือกที่จะหันมองใครอีกคนซึ่งเดินประคองร่างอันบอบช้ำของตัวเอง ก้าวเท้าเข้ามาหาด้วยสีหน้านิ่งๆ คล้ายกับกำลังกลั้นความเจ็บบนร่างกายของตนไว้

อึก...โทรบอกพวกที่เหลือขับรถมารับ” ดาจองเอ่ยปากสั่งทันที ที่เขาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเราทั้งคู่

ครับคุณคัง!” ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ที่เข้ามาช่วยได้ทันท่วงทีรับปากเสียงหนักแน่น ก่อนรีบหยิบโทรศัพท์โทรติดต่อคนที่เหลือตามคำสั่งที่ได้รับ จังหวะนั้น ฉันแอบลอบมองดาจองเล็กน้อย และพอสังเกตเห็นที่ต้นแขนซ้ายของเขา ซึ่งชุ่มไปด้วยเลือด ใบหน้าหล่อร้ายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล ข้างมุมปากมีเลือดซิบจากการถูกรุมทำร้าย ทั้งที่เขาดูเหมือนจะเจ็บหนักว่าฉันแท้ๆ แต่เขาก็ยัง

เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” ถามฉันด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแบบนี้

อื้อ…” ฉันเห็นแสงความหวังที่สาดส่องผ่านตัวเราทั้งคู่ แสงแดดอบอุ่นซึ่งเป็นสัญญาณบอกว่าเราทั้งคู่กำลังจะปลอดภัย อีกทั้งช่วงเวลานั้นยังมีเสียงพูดคุยโทรศัพท์ของลูกน้องดาจองที่ยืนห่างจากเราไปทั้งไม่มากก็เช่นกัน พอรู้สึกแบบนั้น น้ำตามันก็พานไหลออกมาอีกครั้ง

ไม่รู้เลยว่ามันเป็นน้ำตาของความดีใจหรือว่าหวาดกลัวกันแน่

มันจบแล้วนัมมุน… อย่าร้องไห้ เธอไม่เป็นไรแล้ว” คำพูดของดาจองในตอนนี้ฟังแล้วอบอุ่นในหัวใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ โดยเฉพาะเมื่อคนตัวใหญ่เอื้อมมือกดหัวฉันเบียดลงกับแผ่นอกกว้างของตัวเขาเองอย่างช้าๆ ราวกับเป็นการปลอบใจ

ไปเถอะ…” อีกครั้งที่ดาจองพูดขึ้น เมื่อห่างออกไปไม่มากนักมีรถหรูราคาแพงขับเคลื่อนมาหยุดจอดลงตรงหน้า ก่อนปรากฏร่างของชายในชุดสูทสีดำจำนวน 3 คนลงจากตัวรถเพื่อให้การต้อนรับ

 พวกเขารีบก้าวเท้าเดินไวตรงมาทางเราทั้งคู่อย่างรีบร้อน หนึ่งในพวกชายชุดดำช่วยประคองตัวฉันที่ได้รับบาดเจ็บที่ขาพานำไปยังรถที่จอดรออยู่แบบไม่ต้องรอคำสั่งจากผู้เป็นเจ้านาย สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันทำให้ฉันตระหนักว่า เรื่องน่ากลัว เรื่องเสี่ยงตายและเรื่องที่ทำให้เจ็บไปทั้งร่างกายมันได้ยุติลงแล้ว ทั้งที่คิดแบบนั้น ทว่า

อึก…” เสียงของใครบางคนที่ดังห่างออกไป ดังขึ้นหลังจากที่ฉันกับดาจองเดินคล้อยหลังออกมาได้เท่าไหร่ ร่างกายตอบรับเสียงร้องน่าสังเวชนั่นด้วยการเหลียวหลังหันไปมองเล็กน้อย และพบว่าจากจุดที่เราเดินออกมานั้นยังมีชายชุดขาวอีกคนหนึ่งเหลือรอดลมหายใจรวยรินเอาไว้ เขาหยัดตัวลุกขึ้นพร้อมด้วยปืนที่ดาจองทิ้งไว้ตรงนั้น

ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันรวดเร็วมากจนฉันตั้งตัวรับไม่ทันและในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

อยะ อย่าอยู่เลยคุณชายคัง…”

ปัง!!

อึก!” เสียงคำรามของมัจจุราชก็ดังขึ้นสาดใส่กันอีกครั้ง เสียงของมันสะท้อนอยู่ในหู ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ขณะที่ภาพรอบกายเคลื่อนไหวช้าลง เหมือนกับลมหายใจของฉัน รูม่านตาเบิกกว้างรับรู้เรื่องราวตรงหน้าชัดเจนยิ่งขึ้นกว่าทุกครั้ง  ภาพที่ปรากฏเบื้องคล้ายกับเป็นภาพฉายอย่างเชื่องช้า เมื่อคนตัวใหญ่ที่คอยดูแลและปกป้องฉันมาตลอดเวลา ทรุดตัวชันเข่าลงกับพื้นแทบจะทันทีกับที่เสียงคำรามของปืนเงียบงันลง

ฟุ่บตุบ!

ดาจองงงงงงง!!

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7468 Charlotte808 (@thunchanokmum) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 01:59
    โอ๊ยยยย มีแต่ปืนนน
    #7,468
    1
  2. #7328 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 09:19
    ดาจองต้องไม่เป็นไร
    #7,328
    0
  3. วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 08:43
    ดาจองหนังเหนียวไม่ตายง่ายๅ หรอก
    #7,327
    0
  4. วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 08:43
    ดาจองหนังเหนียวไม่ตายง่ายๅ หรอก
    #7,326
    0
  5. วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 08:28
    บีบหัวใขเกอนไปแล้ววววว
    #7,325
    0
  6. #7324 PhueksaChanya (@PhueksaChanya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 07:25
    ยากให้นางเอกช่วยเระเอกบ้าง
    #7,324
    0
  7. #7323 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 06:10
    ฮือออออ ไม่น่ะะะ
    #7,323
    0
  8. #6227 Pinkkypig_ (@Pinkkypig_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 15:05
    อ่านเรื่องนี้ได้ความสนุกไม่พอ ยังได้ความรู้อีกต่างหาก 555
    #6,227
    0
  9. วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 14:46
    อุนมยองๆๆๆ
    #6,225
    0
  10. #6224 Disneyprincess00 (@Disneyprincess00) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 14:41
    เอ๊ะ แต่แกควรจะหาหลุมหลบภัยไหมเวลานี้ ดาจองคือดาจองนะคะคนดี
    #6,224
    0
  11. #6223 Disneyprincess00 (@Disneyprincess00) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 14:40
    พ่อคนดีคนงามศรีสยามสามสมัย(?)
    #6,223
    0
  12. #6222 MKiig7 (@peerada254531) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 14:37
    แงงงง อุนมยองคนดีของโลกใบดี เขาดีที่สุด จาเอาา//ตบมั้ยนังนี่5555555555555555555555555555555555555
    #6,222
    0
  13. #6221 rolipop2 (@Rolipop) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 14:36
    จะหนีรอดมั้ยย... รออัพต่ออ><
    #6,221
    0
  14. #6220 พิรุณรัศมีษ์ (@miss0037) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 13:52
    ถ้าดาจองมาเจอ ... อู้ววว! ไม่อยากจะคิด -(+++)-
    #6,220
    0