เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 15 : SOS14 ll ไล่ล่า(1) {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    20 พ.ค. 61


EP14


เหวออออออ!!”

เสียงร้องด้วยความหวั่นวิตกดังขึ้นอีกครั้งขณะที่รถทั้งคันหมุนรุนแรงขึ้นจนชนเข้ากับรถอีกคันที่อยู่บนถนนฝั่งเดียวกัน ก่อให้เกิดเสียงและแรงสั่นสะเทือนที่ดังสนั่น

ตึงงง!!!

หัวใจฉันเร่งอัตราการเต้นถี่ขึ้นอย่างรุนแรง มือสองข้างบีบจับขาทั้งสองข้างของคนตัวใหญ่เอาไว้แน่น เฉกเช่นเดียวกับอ้อมกอดของเขาที่ให้โอบกายฉันไว้ให้พ้นจากอันตรายและแรงกระเทือนภายในตัวรถ

ขับต่อไป!” เสียงประกาศสั่งของดาจอง ในเวลานี้ฟังดูเป็นกังวล ไม่ต่างกัน แม้ไม่ได้เห็นสีหน้าว่าอีกฝ่ายกำลังแสดงออกมาในรูปแบบไหน เพียงแค่น้ำเสียงก็พอรับรู้ได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

ครับคุณคัง!” เสียงตอบรับจากคนขับและเสียงเร่งเครื่องยนต์ของรถดังขึ้นอีกครั้ง ฉันรู้และได้ยินแค่นั้น แม้จะรับรู้ได้เพียงเท่านั้นก็ตาม แต่หัวใจฉันมันก็เต้นแรงจนทั่วหน้าจุกแน่นคล้ายกับโดนบีบรัดราวกับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างดี

ปังปัง!

เสียงปืนจากที่ไกลๆ ทำฉันสะดุ้งเฮือกรีบใช้สองมือขึ้นปิดหู ทว่า ในเวลานั้น เสียงปืนคล้ายกับมัจจุราชก็ดังขึ้นอีกครั้งในระยะใกล้พร้อมด้วยเสียงของกระจกแตก คราวนี้มันใกล้มาก มากเสียจนร่างกายเผลอตอบรับเสียงดังกล่าวด้วยการเงยหัวเล็กน้อยหันขวับมองตามเสียงแบบไม่ตั้งใจ

ปัง!

อึก!” เลือดสีแดงฉานสาดกระเด็นต่อหน้าต่อตา ภาพตรงหน้ามันคล้ายกับเคลื่อนไหวช้าลง ในขณะร่างกายฉันเหมือนถูกแช่แข็งในจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไม่วางตา

ร่างของลูกน้องดาจองฟุบหน้าพับลงไปกับพวงมาลัยของรถทันทีที่ถูกคมกระสุนซึ่งทะลุผ่านกระจกด้านหลังรถเจาะศีรษะจนสิ้นลม

มะ… ไม่จริง…” ฉันเบิกตากว้างอีกครั้ง พึมพำออกมาด้วยความตกใจและความหวาดกลัวที่เริ่มพุ่งขึ้นสูงสุดจนไม่อาจจะระงับความรู้สึกดังกล่าวเอาไว้ได้

มือสองข้างรวมไปถึงทุกส่วนในร่างกายสั่นเทาราวกับหนาวเหน็บ มันคล้ายกับเป็นภาพซ้อนของชายอีกคนซึ่งถูกดาจองจ่อยิงบนเครื่อง ภาพเหล่านั้นมันฝั่งตาตรึงใจ ราวกับว่าชั่วชีวิตนี้ฉันไม่อาจจะลบล้างมันออกไปจากความคิดได้ โดยเฉพาะกับเลือดสีแดงฉานที่เริ่มไหลเปรอะเปื้อนไปกับเบาะรองนั่งของคนขับ

ปังเพล้ง!

แรงมหาศาลจากฝ่ามืออุ่นกดหัวฉันให้หมอบลงต่ำอีกครั้ง คราวนี้ฉันรู้สึกถึงอ้อมกอดของดาจองได้ชัดเจนกว่าทุกครั้ง วงแขนทั้งสองข้างของเขากำลังโอบกอดรอบตัวฉันเอาไว้ ขณะที่รถทั้งคันเสียการควบคุมอย่างรุนแรงเป็นหนที่สอง เหวี่ยงร่างของเราทั้งคู่กระเด็นกระดอนไปมาอยู่ภายในเบาะหลังของรถคล้ายกับเป็นลูกบอล

ฉันเคยเห็นในละครหรือหนังต่างประเทศมากมาย การไล่ล่า ไล่ฆ่า ไล่ยิงกันบนรถ จนพานให้เกิดอุบัติเหตุและการสูญเสีย ซึ่งฉันเองก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าในตอนนี้ฉันกำลังได้เข้ามาอยู่ในจุดอันตรายอย่างที่เคยลุ้นในละครแบบนี้

ตึงงง!

เสียงชนกระแทกที่ดังสนั่นทำฉันเผลอกอดกระชับรอบกายดาจองแน่นในอาการตัวสั่น ไม่รู้ว่าต่อจากนี้เราทั้งคู่จะเป็นอย่างไรหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  ตอนนี้มีเพียงเรื่องเดียวที่ฉันกำลังนึกถึงอยู่ในใจ

มันคือภาพใบหน้าของหญิงสาววัยกลางคน ที่มักจะมองฉันด้วยรอยยิ้มใจดี แม้ว่าจะชอบบ่นและชอบต่อว่าฉันอยู่บ่อยครั้ง แต่เธอก็เป็นคนๆ เดียวในชีวิตที่ทำให้ฉันมีโอกาสได้ลืมตาบนโลกใบนี้ อีกทั้งยังเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ยามอยู่ด้วยแล้วฉันรู้สึกว่าอบอุ่นและปลอดภัยกว่าใคร

แม่คะ หนูกลัว

ฮึก…” พอคิดแล้ว น้ำตามันก็พานไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ สองมือยิ่งกอดกระชับรอบกายคนตัวใหญ่ให้แน่นเข้าไปอีก และเหมือนว่าอาการที่ฉันเป็นจะทำให้คนตัวใหญ่ข้างกายรับรู้ได้ไม่ยาก เขาถึงได้พูด

อย่าร้องไห้ แม้น้ำเสียงจะตะกุกตะกักตามแรงกระแทกภายในรถก็ตาม แต่เขายังคงกอดฉันไว้แน่นใช้ร่างกายกำบังทุกการกระแทกและแรงเหวี่ยงอย่างหนักหน่วงที่ถาโถมเข้าใส่เราทั้งคู่ เพราะรถที่เราทั้งคู่นั่งมาสูญเสียการบังคับตรงดิ่งเข้าชนเกาะกลางถนน ข้ามทะลุไปสู่อีกฟากของถนน รุนแรง

ตึงงงโครมมมม!!

กรี๊ดดดดดดดดด!”

แรงเหวี่ยงอย่างรุนแรงที่ทำเราทั้งคู่เกือบหมดชีวิตรอดหยุดลง เขาไม่พูดหรือบ่นอะไรที่ฉันหวีดร้องด้วยความกลัว มีเพียงแค่แรงกอดกระชับรอบตัวฉันเท่านั้นที่เพิ่มมากขึ้นจนกระทั่งความรุนแรงภายในรถสงบลง

ภายในรถที่จดสนิทแบบหมดสภาพกลางถนนใหญ่ มีเพียงเสียงหายใจของเราสองคนที่ยังดังสลับกันอยู่ภายในรถ ภายนอกเงียบสงัดคล้ายกับว่าบริเวณนั้นเป็นที่รกร้างไร้ผู้คน ไม่มีแม้แต่เสียงปืนคำรามให้รู้สึกใจหายเหมือนช่วงนาทีวิกฤตก่อนหน้านี้

ฮึก…” ฉันปล่อยเสียงสะอื้นออกมาทันทีที่ทุกอย่างสงบลงแบบห้ามไม่อยู่ แม้ไม่รู้ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเราทั้งคู่ต่อไปนั้นมันจะดีหรือร้ายยังไง ตอนนี้ฉันกลัวจนแทบจะไม่ไหวแล้ว

ฉันอยากไปจากที่นี่...

หยุดร้องไห้ ยัยโง่!” ดาจองตะคอกเสียงสั่ง น้ำเสียงเชิงกระซิบ พร้อมทั้งคลายอ้อมกอดออกจากตัวฉันอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สนใจฉันอย่างที่ควรจะเป็น แต่เขาเลือกที่จะกวาดตามองไปรอบๆ รถเพื่อหาทางหนีทีไล่

ดาจอง ฉัน… ฮึก” ทำยังไงดี ฉันสั่นไปหมด ลมหายใจเองก็เหมือนจะขาดช่วงไปด้วยเช่นกัน

ฉันกลัว… กลัวมากเหลือเกิน

บอกให้เงียบ!!” เขาตวาดเสียงออกมาอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงของเขาดังฟังชัดมากกว่าเดิมหลายเท่า พร้อมกันนั้นคนตัวใหญ่ก็ใช้เท้าถีบประตูรถอย่างแรงหวังให้เปิดออก เพื่อที่จะพาตัวเราทั้งคู่ออกไปจากภายในช่องแคบของเบาะหลังรถ โดยปากก็เอาแต่ต่อว่าไม่หยุด “ร้องไห้หาอะไรนักหนา ทำตัวอ่อนแอไปได้!”

ฮึก… ฮืออ

ฉันบอกว่าอย่างร้องไห้ยังไงล่ะ…” น้ำเสียงฉุนเฉียวแสดงความเกรี้ยวกราดของดาจองเงียบลง ทันทีที่เขาเหลือบหางตามองเพื่อต่อว่า ฉันเม้มปากลงแน่นกักกลั้นเสียงสะอื้นของตัวและมองเขากลับไปแบบตรงๆ

นายคิดว่าฉันจะชินเรื่องแบบนี้หรือไงฮึก…”  คราวนี้มันเป็นตาฉันที่จะได้เอ่ยปากถามเขาออกไปบ้าง

สภาพฉันในตอนนี้มันคงน่าสมเพชสิ้นดี อ่อนแอ ไร้ค่า ไม่มีความสามารถ ที่แบบนั้นก็เพราะว่าฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ควรจะต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ยังไงล่ะ!

ฮึก… ฉะ ฉันไม่ได้เข้มแข็งและเก่งเหมือนนายนี่… ฮืออ

“…”

ชีวิตของฉันที่เคยอยู่อย่างสงบสุข ฉันอยู่ของฉันดีๆ ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันฉันต้องมาเจอเรื่องน่ากลัวแบบนี้… ใช่มันก็อย่างที่นายว่านั่นแหละ ฉันมันก็แค่ผู้หญิงอ่อนแอ ก็แล้วมันยังไงล่ะ นี่น่ะมันใช่เรื่องที่เด็กธรรมดาอย่างฉันควรเจอหรือไง!!! ฮึก…” พอมีโอกาสได้พูด ปากของฉันมันก็เริ่มขยับไม่ยอมหยุดแม้ว่าตลอดการพูดของฉันจะปนไปด้วยเสียงสะอื้นฮึก

ฉันไม่สนแม้ว่าสถานการณ์ของเราทั้งคู่ตอนนี้จะเป็นยังไง อย่างน้อยถ้ามันทำให้ฉันได้ระบายความรู้สึกของตัวเองออกไปบ้าง มันก็ดีไม่ใช่หรือไง

ไม่ว่าฉัน คุณแคล นาบี หรือว่าพนักงานที่ร้านตัดชุดแต่งงานที่นายข่มขู่ พวกเราทุกคนน่ะไม่ได้เข้มแข็งเหมือนนายทุกคนหรอกนะ ฮึก… นายคงไม่เข้าใจใช่ไหม ว่าผู้หญิงทุกคนล้วนแล้วแต่มีมุมอ่อนแอเป็นของตัวเอง เพราะแบบนั้นพวกเธอเลยต้องการใครสักคนคอยปกป้อง…” ฉันเม้มปากลงแน่น สองมือกำชายกระโปรงฟู่ฟ่องที่สวมอยู่เอาไว้แน่นจนสั่น ก่อนพูดออกไปอีกครั้ง “ฉันก็เกลียดการสูญเสีย… การที่ต้องมาเจอคนตายต่อหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับเรื่องน่ากลัวพวกนี้… นายคิดว่าฉันจะเข้มแข็งต่อได้ยังไงไหว!! …อ๊ะ

ฟึ่บหมับ!

แรงกระชากเล็กน้อยทำเสียงตวาดในช่วงท้ายประโยคของฉันเงียบลงโดยชะงัก เมื่อร่างทั้งร่างถูกวงแขนกว้างดึงเข้าไปกอดเอาไว้แนบอกแน่น

ฮึก...กอดของดาจองในคราวนี้มันต่างออกไป ไม่เหมือนอ้อมกอดที่เขาพยายามช่วยกำบังฉันจากอันตรายอย่างก่อนหน้านี้ หากแต่ว่ามันเต็มไปด้วยความอบอุ่นในอย่างที่ฉันไม่เคยได้รับจากเขา ยิ่งเขาทำเช่นนั้น น้ำตาและเสียงสะอื้นที่ฉันพยายามกลั้นเอาไว้ ก็เริ่มพรั่งพรูออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

หยุดร้องไห้ซะ… นัมมุน

ระ เราจะปลอดภัยใช่ไหมดาจอง ฮึก… นายจะปกป้องฉันใช่ไหม?” ฉันถามออกไปอีกครั้งปนเสียงสะอื้น และใจเย็นลงเมื่อได้รับอ้อมกอดจากเขา อ้อมกอดที่คล้ายกับจะปลอบ  ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกสิ้นหวัง แต่ทว่า ในความสิ้นหวังฉันยังพอเห็นแสงสว่างอยู่เลือนราง แม้ว่ามันไม่ได้ชัดเจนมากนักแต่ฉันก็ยังแอบหวังว่าเราทั้งคู่จะรอด

ฉันสัญญา...” 

คำพูดหนักแน่นของคนตัวใหญ่ ฟังดูอบอุ่นและชัดเจนอยู่ในหู พอได้ฟังแบบนั้นมือของฉันก็ยิ่งกำบีบชายกระโปรงของตัวแน่นมากยิ่งเข้าไปใหญ่

เธอจะปลอดภัย ฉันสัญญา...” อีกครั้งที่เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเดิม อ้อมกอดอบอุ่นที่ดาจองประคองตัวฉันไว้ถูกคลายออกอย่างช้าๆ เขาใช้ฝ่ามือข้างที่กำกระชับกระบอกปืนประคองหน้าฉันให้เงยสบสายตากับเขาตรงๆ ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง “ถ้าจะมีใครสักคนฆ่าเธอแล้วล่ะก็… คนๆนั้นต้องเป็นฉันแค่คนเดียว

คำขู่แสนหอมหวาน ไม่อาจจะทำให้ฉันหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง ดาจองบรรจงใช้หัวแม่มือปาดคราบน้ำตาที่ไหลเปรอะข้างแก้มฉันออกอย่างอ่อนโยน แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เหมือนกับว่าเขาจะนึกอะไรขึ้นได้ ฝ่ามืออุ่นแสนอ่อนโยนดังกล่าวจึงถูกลดออกจากแก้มฉันอย่างรวดเร็ว

ตึง!!

ดาจองเหลือบไปมองบานประตูรถอีกครั้ง เขาใช้ฝ่าเท้าถีบกระแทกประตูอยู่หลายครั้ง สลับกับเอื้อมมือจัดการเปิดประตู พาเราทั้งคู่ออกไปจากรถที่พังจนเกือบยับเยินคันนี้

ผัวะ!

ไปเร็ว!” ดาจองถัดตัวไปตามแนวช่องแคบภายในพื้นที่บนเบาะหลังเมื่อเขาจัดการถีบประตูรถจนเปิดออกได้ในที่สุด  เขาใช้มือข้างหนึ่งคว้าแขนของฉันเอาไว้แน่นพร้อมทั้งช่วยออกแรงดึงตัวฉันขณะกระเสือกกระสนตามเขาออกไปสู่โลกภายนอกด้วยท่าทางรีบร้อนและในวินาทีที่เท้าของฉันแตะลงสู่พื้นของถนนนั้นเอง

ปังปัง!

เสียงปืนจำนวนสองนัดก็ดังขึ้นจากที่ไกลๆ พานให้ร่างกายหันขวับมองไปยังต้นเสียงโดยอัตโนมัติ ก่อนพบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก กำลังวิ่งตรงมาทางเราทั้งคู่พร้อมอาวุธปืนในมือ เขาสวมเสื้อสูทสีขาวคล้ายๆ กับชุดที่ลูกน้องของดาจองสวมใส่ หากแต่ว่าแตกต่างกันที่สีของเครื่องแต่งกายแต่เพียงเท่านั้น

นัยน์ตาฉันเบิกกว้างอย่างขีดสุดเมื่อระยะทางของผู้ชายคนดังกล่าวซึ่งมาพร้อมด้วยมัจจุราชในมือพุ่งเล็งเป้ามาทางฉัน ทว่า

ปัง!!

เสียงปืนหนึ่งนัดที่ดังขึ้น ทำฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างสุดขีด สายตาจับจ้องไปที่ร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีขาวล้มพับลงต่อหน้าต่อตา แทนที่จะเป็นฉันที่เป็นฝ่ายตกเป็นเป้ากระสุน ซึ่งนั่นตามมาด้วยน้ำเสียงต่อว่าและเสียงรัวกระสุนปืนอีกหลายนัด

ยืนทำบ้าอะไรอยู่ อยากตายหรือไงยัยโง่!”

ปังงปังปัง!

ดาจองเหนี่ยวกระสุนเล็งไปตามจุดต่างๆ ซึ่งในจุดที่เขาปล่อยคมกระสุนออกไปนั้น ล้วนแล้วแต่มีผู้ชายท่าทางน่ากลัวในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ดักรออยู่ทั้งสิ้น แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป แรงกระชากเบาๆ ที่ข้อมือก็ทำให้เท้าทั้งสองข้างของฉันเริ่มเคลื่อนที่จากเดินไวแปรเปลี่ยนไปเป็นการวิ่งที่ยากลำบาก

ปังปัง!!!

ฉันเคยคิดว่า สิ่งที่ยากที่สุดของการเกิดเป็นมนุษย์ก็คือ การรักษาลมหายใจของตัวเองเอาไว้ให้นานที่สุดเพื่อจะได้อยู่ดูแลบุคคลอันเป็นที่รัก ไม่ว่าจะคนในครอบครัวหรือคนรัก แต่พอมาวันนี้ฉันคิดว่าการรักษาลมหายใจเพื่อประครองตัวเองกับชุดกระโปรงฟู่ฟองหนักอึ้งหนีตายเป็นเรื่องที่ยากกว่าเป็นไหนๆ

ปัง!

อึก!” รอบกายดังสนั่นไปด้วยเสียงของปืนที่ดังรัวอยู่ตลอดเวลาสลับกับเสียงของความตายราวกับว่าไม่มีวันสิ้นสุด ฉันที่ไม่มีคุณสมบัติหรือความสามารถใด ทำได้เพียงแค่แบกร่างของตัวเองกับชุดแต่งงานสีขาวหนักๆ วิ่งไปบนถนน โดยปล่อยให้คนตัวใหญ่กว่าที่ให้สัญญาเอาไว้ว่าจะปกป้องฉันให้พ้นจากอันตรายที่กำลังเกิดขึ้นโดยไม่เป็นตัวถ่วงแต่เพียงเท่านั้น

ปังปัง!

อั่ก!” มือข้างหนึ่งของเราสองคนจับกันเอาไว้แน่น ส่วนมือข้างหนึ่งของฉันพยายามรวบชายกระโปรงฟู่ฟ่องขึ้นเพื่อให้วิ่งได้ถนัด ต่างจากดาจองที่มือของเขากำลังตั้งลำกล้องปืนเล็งไปยังศัตรูที่พยายามเข้ามาขว้างทางและทำร้ายเราทั้งคู่อย่างไม่กลัวตาย

ปัง!

กระสุนนัดแล้วนัดเล่าถูกยิงออกไปขณะที่เราทั้งคู่กำลังวิ่ง มันดังรัวอยู่แบบนั้นเหมือนเทปที่ถูกเปิดให้ดังซ้ำๆ จนเริ่มจะกลายเป็นความคุ้นชิน แต่มันก็เป็นความคุ้นชินในสถานการณ์เสี่ยงตายและอันตรายที่สุดในชีวิตของฉันเลยก็ว่าได้

แกร๊ก!

บ้าฉิบ กระสุนหมด!” ดาจองสบถออกมาอย่างหัวเสียง เขาเขวี้ยงปืนในมือลงพื้นอย่างไม่สนใจ โดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยมือจากฉันไปเลยแม้แต่นิด

แฮ่กฉะ ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว” ฉันเอ่ยขึ้นน้ำเสียงปนหอบหลังจากที่ใช้พลังงานเพื่อวิ่งหลบหนีมาเป็นระยะเวลานาน

รู้ดีว่าเวลานี้มันไม่เหมาะสมที่จะพูดประโยคนี้ออกมา แต่เรี่ยวแรงที่จะเดินต่อของฉันตอนนี้มันแทบไม่เหลืออีกแล้ว มันไม่ใช่การวิ่งเพื่อออกกำลังกายหรือเป็นการวิ่งเพราะถูกอาจารย์ลงโทษ แต่มันคือการวิ่งหนีตายในดงกระสุนปืน แบบที่เด็กผู้หญิงสามัญธรรมดาทั่วไปไม่ควรจะพบเจอ และสาบานได้เลยว่า ถ้าหากฉันรอดไปจากเรื่องในวันนี้ได้ ฉันจะจดจำภาพเหตุการณ์นี้ไปชั่วชีวิต

กึก!

เท้าทั้งสองข้างที่วิ่งมาเป็นเวลานานหยุดลงบริเวณทางสามแยกของถนน พื้นที่บริเวณนี้ไม่ค่อยมีร้านรวงเหมือนกับก่อนหน้านี้นัก ถ้าพูดตามประสาบ้านเราก็อาจจะเรียกว่า ระยะทางที่เราวิ่งตรงมากำลังมุ่งหน้าออกสู่นอกชานเมืองก็ว่าได้

ดาจองเองก็คงจะเสียแรงไปกับการวิ่งหนีคนแปลกหน้าพวกนั้นไม่ต่างจากฉันนัก เขายืนหอบใจหนักๆ พลางยกมือข้างถนัดปาดเหงื่อไคลข้างแก้มช้าๆ แววตาดุดันของเขากวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง

อีกนิด… เราจะวิ่งไปทางเหนือ ตามมา!” ดาจองไม่ใช่แค่พูด แต่เขาออกแรงดึงตัวฉันที่แทบจะหมดแรงทิ้งร่างลงพื้นให้วิ่งตามไปด้วย ฉันพยายามที่จะก้าวเท้าตามดาจองไปตามอย่างที่เขาต้องการแต่ว่าในตอนนี้น่ะแม้แต่แรงที่จะเดินก็แทบจะไม่เหลือ

กึกตุบ!

ว้ายย!” เพราะความเร็วของการเคลื่อนไหวร่างกายของเราที่ต่างกัน เลยทำให้ขาที่อ่อนแรงล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างไม่สามารถฝืนได้ เหตุการณ์ดังกล่าวพานให้มือของเราที่เคยกุมกันไว้แน่น หลุดออกจากกัน

ขาของฉันเริ่มแสดงอาการปวดหนึบอย่างรุนแรง จนต้องรีบใช้มือนวดคลึงไปตามแข้งขาของของตัวเองแบบไม่มีทางเลือก แม้จะรู้ว่าในสถานการณ์แบบนี้มันไม่ใช่เรื่องเลยก็ตาม

ปังปัง!

“DAMN!” เสียงปืนจากที่ไกลๆ ทำคนตัวใหญ่สบถอย่างใส่อารมณ์

ดาจองที่ไม่มีทางเลือก รีบวิ่งกลับหลังตรงมาหาฉัน พลางพุ่งมือกระชากแขนฉันให้ลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง โดยปากก็คงว่าไป

อย่ามาสำออยหน่อยเลย ลุกขึ้นถ้าไม่อยากถูกพวกมันยิงตาย!”

ขาฉันอึก มันปวด…”

ถ้าเธอไม่ลุก ฉันจะทิ้งไว้ตรงนี้นี่แหละ!” อีกครั้งที่เขาต่อว่าขณะใช้สายกวาดมองไปรอบตัวอย่างระวังภัย ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่ชายท่าทางน่ากลัวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในระยะกระชั้นชิด

ฉันพยายามหยัดตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างยากลำบากเพื่อที่จะไม่ทำให้ตัวเองเป็นตัวถ่วงของดาจองไปมากกว่านี้ ทว่า ขาของฉันมันกลับยิ่งแสดงอาการปวดรุนแรงยิ่งกว่าเก่า แถมยังสั่นจนพานให้ยืนไม่ไหว ขยับลุกได้เพียงนิด แล้วก็ล้มลงไปอีก

ฉันคงจะไม่ไหวแล้วจริงๆ ...

ดะ ดาจอง… ฮึก ฉันยืนไม่ไหว…”

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7467 Charlotte808 (@thunchanokmum) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 01:49
    หึ้ยยย ตื่นเต้นนน ><
    #7,467
    0
  2. #7321 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 01:49
    โอ๊ยยยยยย ลุ้นอะ
    #7,321
    0
  3. #7316 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 19:21
    อย่าเป็นอะไรน้าา
    #7,316
    0
  4. #7315 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 17:04
    น้ำมนต์สู้ๆ
    #7,315
    0
  5. วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 16:54
    อ๊ากกกกกก ลุ้นง่ะะะะะ
    #7,314
    0
  6. #7313 นางฟ้าในนิทาน (@Dnrd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 16:49
    น้ำมนต์เข้มแข็งหน่อยนะเราเชื่อว่าเธอต้องผ่านเรื่องนี้ไผได
    #7,313
    0
  7. #7312 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 16:36
    เข้มแข็งไว้น้ำมนนนนนน
    #7,312
    0
  8. #6127 0862380991 (@0862380991) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 05:34
    บ้านหลังใหญ่นะน้ำมนต์หลงเลย
    #6,127
    0
  9. #6126 MKiig7 (@peerada254531) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 00:43
    ป๊าดดดดด น้ำมนต์หลงทาง5555555555555555
    #6,126
    0
  10. #6125 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 00:19
    เข็มทิศเลยเรอะะ 555ดาจองหยามกันมากก
    #6,125
    0
  11. #6124 Abyun (@byun_am) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 23:57
    ขนาดต้องพกเข็มทิศ ไม่ธรรมดาจริงๆ~
    #6,124
    0
  12. #6123 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 23:40
    น้ำมนต์หลงทาง 5555
    #6,123
    0
  13. #6122 Tik'inluv (@Tikbbg7-1a) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 23:36
    ชห ล้าวน้ำมน555
    #6,122
    0
  14. #6121 ice (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:53
    ผลัดกันหึงงงงงง
    #6,121
    0