เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 13 : SOS12 ll ชุดแต่งงาน(1) {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    11 ธ.ค. 60




EP11

คืนนั้นฉันถูกลูกน้องดาจองพากลับมาที่คฤหาสน์สุดหรูทันทีตามคำสั่งที่ร้องขอ 

ทันทีที่กลับมาถึงคฤหาสน์ ฉันก็ตกอยู่ในความดูแลของนาบีทันที เธอจัดการเรื่องการอาบน้ำและเสื้อผ้าสำหรับใส่นอนให้ตามหน้าที่ ไอ้ตอนที่กลับมาถึงคฤหาสน์ใหม่ๆ ฉันต้องทำหลายอย่างอย่างเช่นอาบน้ำและเลือกเสื้อผ้าสำหรับใส่นอนจนไม่ต้องคิดหรือเกิดข้อสงสัยอะไรในหัว แต่พอทุกอย่างเสร็จสิ้นลงไป ฉันก็กลับเข้าสู่โหมดเดิมอีกครั้ง

หน้าต่างบานใหญ่ใกล้เตียงนอนภายในห้องพักส่วนตัว คือจุดเดียวภายในคฤหาสน์ที่ฉันใช้เวลายืนจับชายผ้าม่านมองออกไปด้านนอก

จากตรงนี้ฉันสามารถมองเห็นพื้นที่รวมไปถึงถนนตัดผ่านเข้ามาภายในคฤหาสน์ได้อย่างชัดเจน ที่ตรงกลางสนามหญ้ากว้าง มีบ่อน้ำพุขนาดใหญ่แบบที่ฉันเคยเห็นบ่อยๆ ในละคร ที่สำคัญรอบตัวบ้านตอนนี้ยังเต็มไปด้วยลูกน้องหลายสิบคนที่เอาแต่เดินตรวจตรารอบๆ คฤหาสน์ทำคล้ายกับว่าที่นี่เป็นคุกสำหรบคุมขังนักโทษยังไงอย่างงั้น

สำหรับฉัน หากว่าหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ไม่ได้มีความทรงจำดีๆ ร่วมกับดาจองล่ะก็ ก็อาจจะคิดว่าสถานที่แห่งนี้คือคุกดีๆ นี่เอง แต่ว่า ท่าทางที่ดูใจดีของดาจองในตอนนั้น ไหนจะคำสั่งกำชับให้ฉันอยู่ที่ร้านอาหารคล้ายกับเป็นห่วงความปลอดภัยของฉันอีก มันดันทำให้ฉันเริ่มเป็นกังวลจนนอนไม่หลับ จนต้องมายืนเฝ้ามองจากหน้าต่างบานนี้ ว่าเมื่อไหร่ รถที่ดาจองนั่งไปที่โรงแรมจะกลับเข้ามา

คุณนัมมุน ยังไม่นอนอีกหรือคะ?” เสียงหวานๆ ของนาบี ทำฉันละสายตาไปจากหน้ารั้วด้านนอกหน้าต่าง เหลียวมองเธอพร้อมด้วยรอยยิ้ม

ยังจ๊ะ นาบีล่ะ ไม่นอนเหรอ?”

ยังค่ะ ฉันต้องแน่ใจว่าคืนนี้คุณนัมมุนจะต้องหลับเสียก่อน ถึงจะสามารถหลับลงได้” เธอตอบแบบนอบน้อมตามประสา และนั่นพลอยให้คนฟังเผลอรอยยิ้มตอบรับกลับไป หากแต่ว่ารอยยิ้มดังกล่าวนั้นดันเต็มไปด้วยความกังวล

ฉันนอนไม่หลับ...” เพราะน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเป็นห่วง บวกกับรอยยิ้มบนดวงหน้าของฉันล่ะมั้ง ทำเอาคนที่ฟัง ถึงกับขมวดคิ้วแสดงความสงสัยออกมาทันที

มีอะไรรบกวนใจคุณหรือเปล่าคะหรือว่าคุณนัมมุนยังรู้สึกแปลกที่อยู่ ฉันส่ายหน้าน้อยๆ ตอบคำถามของเธอ และนั่นยิ่งทำให้นาบีแสดงสีหน้าครุ่นคิดมากยิ่งเข้าไปใหญ่ ด้วยเหตุนั้นเอง ฉันจึงบอกเหตุผลในใจออกไปแบบไม่ลังเล

ฉันเป็นห่วงดาจองน่ะตานั่นทิ้งฉันไว้ที่ร้านอาหาร แถมยังรีบออกไปไม่สนใจฉันเลยสักนิด แถมยังพูดจาแปลกๆ เหมือนกับว่าในตอนนั้นอาจจะเกิดอันตรายกับตัวฉันอีก... ฉันก็เลย...

ทุกครั้งที่คุณคังออกไปทำธุระ พวกเราทุกคนในบ้างหลังนี้ก็มีความรู้สึกไม่ต่างไปจากคุณนัมมุนหรอกคะ” นาบีพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันเงียบลง บนใบหน้าเรียวมีเคล้าโครงน่ารักตามประคนเอเชีย คลี่ยิ้มละมุนละไม จากนั้นก็กล่าวเสริม “พวกเราทุกคนเป็นห่วงคุณคังด้วยกันทั้งนั้น

...

แต่คุณคัง เคยกล่าวไว้ว่า ให้พวกเราทำหน้าที่ของพวกเราภายในบ้านหลังนี้ให้ดีที่สุด หน้าที่ของมนุษย์เราต่างกัน คุณนัมมุนเองก็มีหน้าที่ของคุณนัมมุน ส่วนคุณคังก็มีหน้าของท่านเอง… ฉันอยากให้คุณนัมมุนทำใจให้สงบ แล้วหลับตาลง รอจนถึงวันพรุ่งนี้เพื่อต้อนรับคุณคังกลับมา แบบนี้จะดีกว่าไหมคะ?”

คำพูดของนาบีฟังดูมีเหตุผล ฉันเข้าใจความหมายที่เธอพูด แม้ว่าลึกจะรู้สึกเป็นห่วงดาจองอยู่ดีก็ตาม รู้ไหมฉันอยากถามนาบีใจแทบขาด ว่าธุระที่ดาจองออกไปทำในเวลากลางคืนแบบนี้มันคืออะไรกันแน่ แต่ก็ไม่กล้า ยิ่งคำพูดของดาจองในตอนนี้ส่อแววว่าสิ่งที่เขาต้องออกไปทำนั้นเป็นเรื่องอันตรายด้วยแล้ว ฉันก็ยิ่งอดห่วงไม่ได้จริงๆ

ตลอดคืนฉันนอนเงี่ยหูฟังเสียงของเครื่องยนต์รถจากภายในห้องพักของตัวเอง จนผล็อยหลับไป ไม่รู้หรอกว่าฉันเผลอหลับไปตอนไหน รู้อีกทีที่หน้าห้องก็มีเสียงดังโวยวาย ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นจากการนอนหลับพร้อมด้วยแสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ที่สอดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง

ฉันขยับตัวลงจากเตียง ลุกเดินไปที่หน้าประตูห้อง เปิดประตูออกไปเพื่อดูสิ่งที่เกิดขึ้นนอกห้องด้วยความสงสัย ก่อนจะพบกับหญิงสาวในชุดของคนรับใช้สองคนกำลงยืนโต้เถียงกันอยู่

เธอนั่นแหละ เข้าไปปลุกคุณผู้หญิง!”

เธอนั่นแหละ เข้าไป ฉันพูดภาษาไทยไม่เป็นย่ะ!”

ดูเหมือนว่าพวกเธอกำลังพูดถึงฉันอยู่ แถมยังเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงซะด้วย ฟังแล้วมันดูแปลกๆ นะว่าไหม

นี่พวกเธอ...” เพื่อทำให้ทั้งคู่รู้ว่าฉันสามารถพูดภาษาเกาหลีได้ ฉันจึงแกล้งสงเสียงทักทายออกไป พานให้หนึ่งในพวกเธอสะดุ้งเฮือก หันขวับมาทางฉัน พร้อมทั้งก้มหัวกล่าวคำทักทายทันที

ระ เรียกฉันว่าน้ำมนต์ดีกว่านะ” เพราะความไม่ชิน ปากก็เลยพูดออกไปแบบนั้น

เอ่อ... อะ อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้วอยู่ที่ห้องอาหารนะคะ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงจะทานอาหารเช้าที่ห้องส่วนตัวหรือที่ห้องอาหารดีคะ?”

อะ... เอ่อ... ที่ห้องส่วนตัวก็ได้(มั้ง)” ฉันตอบพวกเธอไปอย่างไม่เต็มเสียงนัก แต่เพียงแค่พูดออกไปแค่นั้น พวกเธอก็รีบก้มหัวโค้งคำนับใส่ฉัน จนพลอยต้องก้มหัวคืนใส่พวกเธอไปบ้างแบบไม่คุ้นชินแต่ก่อนที่พวกเธอทั้งคู่จะหันหลังเดินจากไปนั้นเอง ฉันก็ไม่รอช้า รีบยิงคำถามในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ตลอดทั้งคืนออกไปเช่นกัน

นี่!” หญิงรับใช้ทั้งคู่รีบหันกลับมามองฉันอีกครั้ง หน้าตาเลิกลักคล้ายกับตกใจ

คะ คุณผู้หญิง?”

ดาจอง... เขากลับมาหรือยัง?” พวกหล่อนมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วพูดออกมา

คุณคังกลับมาถึงเมื่อครู่นี้เองค่ะ ตอนนี้อยู่ที่ห้อง นาบีกำลังทำแผลให้อยู่น่ะค่ะ

ทำแผล?” ฉันอุทานย้อนใส่พวกเธอไปอย่างไม่เชื่อหู แน่ล่ะ เพราะพอได้ฟังที่พวกเธอพูดฉันก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

อะ...เอ่อ คุณผู้หญิงมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ห้องหมอนั่นอยู่ไหน!?” ฉันโพล่งเสียงถามสวนพวกหล่อนออกไปอีกครั้ง แน่นอนว่าพวกหล่อนที่ดูไม่ชินสะดุ้งโหยงตามๆ กันไปทันที

หะ ห้องคุณคังอยู่สุดทางเดินชั้นสองค่ะ เดินผ่านบันไดกลางบ้านไป ห้องอยู่ทางฝั่งตะวันตก ด้านซ้ายมือค่ะ...” หนึ่งในพวกเธอกล่าวขึ้นเสียงหวาดๆ คล้ายกับหวาดกลัวฉันก็ว่าได้

ขอบคุณนะ” แต่ในเวลานี้บอกตามตรงว่าฉันไม่ได้สนใจเรื่องอื่นไปมากกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับดาจองในเวลานี้ รีบก้าวเท้าเดินออกจากห้องพักส่วนตัว เดินผ่านหญิงสาวในชุดคนรับใช้ไปอย่างรวดเร็ว ตรงไปตามทางเดินโถงระเบียงอย่างที่พวกเธอว่า เพราะเมื่อคืนหมอนั่นบอกจะไปทำธุระ แต่กลับมาบ้านแล้วมีแผลเนี่ยนะ มันเป็นธุระแบบไหนกันเชียว!

ยิ่งคิด เท้าทั้งสองข้างก็ยิ่งจำเดินไวไปตามทางระเบียงชั้นสองเร็วขึ้น ตรงไปยังฝั่งตะวันตกของบ้าน เอาเข้าจริงคฤหาสน์ของดาจองมีเพียงแค่สองชั้นเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าบ้านหลังนี้จะถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ถ้าหากว่าห้องของดาจองอยู่ฝั่งตะวันตก ห้องของฉันก็คงอยู่ฝั่งตะวันออกนั่นแหละ

ฉันยังไม่เคยเดินสำรวจทั่วคฤหาสน์หรอกนะ เพราะตื่นมาวันแรกก็ถูกจับแต่งตัวพาขึ้นรถไปที่โรงแรมแล้ว แต่จากที่ฉันกำลังเดินเท้าอยู่ในตอนนี้ มันก็ดูห่างจากห้องที่ฉันพักอยู่ใช่เล่น แถมที่ชั้นสองฉันเองก็เดินผ่านประตูห้องมาไม่รู้ต่อกี่บานแล้วเกิดมาก็เพิ่งจะเคยเจอบ้านที่มีประตูห้องเปลืองแบบนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ

เดินไปไม่เท่าไหร่ในที่สุดฉันก็ผ่านบันไดวนขนาดใหญ่กลางบ้านในที่สุด เมื่อรู้ว่าเป้าหมายอยู่ไม่ไกลจากที่ฉันกำลังเดินอยู่ เท้ามันก็ยิ่งเร่งจ้ำเดินต่อไป จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ประตูไม้ขนาดใหญ่ แถมยังดูหรูหรากว่าบานอื่นๆ ที่เดินผ่านมา

ฉันสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อลดอาการตื่นเต้น และตัดสินใจเคาะประตูบานใหญ่ตรงหน้าสามที เมื่อไม่มีคนตอบรับ ฉันเลยถือโอกาสเปิดประตูเข้าไปภายในด้วยตัวเอง

ห้องพักส่วนตัวที่ฉันอยู่ ฉันเคยคิดว่าห้องนั้นคือห้องที่หรูหราและใหญ่โตมากเกินพอแล้ว แต่ว่า ภายในห้องพักห้องนี้ที่ฉันกำลงถือวิสาสะก้าวเข้ามานั้นดูใหญ่โตยิ่งกว่าข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ถูกจัดวางเอาไว้อย่างเรียบร้อย แถมยังสะอาดสะอ้านเมื่อเทียบกับห้องนอนฉันที่ประเทศไทยซะอีก

คฤหาสน์ของดาจองเหมือนบ้านในฝันของหลายๆ คน เป็นบ้านที่มีครบทุกอย่างแถมยังเต็มไปด้วยข้าวของราคาแพง ชนิดที่ว่าคนเดินกินข้าวแกงไม่มีโอกาสได้สัมผัสจับต้อง 

ฉันเดินละมือไปตามตู้โชว์ซึ่งภายในเต็มไปด้วยหนังสือที่ทั้งหายากและดูปรัมปราด้วยความตื่นเต้น สายตากวาดมองภายในห้องจนทั่วอย่างสนอกสนใจ รู้อีกทีฉันก็เดินผ่านประตูเชื่อมเข้ามาอีกห้อง ซึ่งภายในมีเตียงนอนขนาดคิงส์ไซด์ เรียกว่ามันใหญ่กว่าที่ฉันเคยเห็นไม่ว่าจะในละครหรือแม้แต่หนังฝรั่ง ดูจากขนาดแล้วฉันคิดว่าสามารถพาคนขึ้นไปนอนรวมกันบนเตียงได้ถึงสิบคนเลยล่ะ!

นี่คือ... ห้องนอนของดาจองงั้นเหรอ

เธอเนี่ยช่างเป็นเด็กที่ไร้มารยาทจริงๆเลยนะ” ฉันสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินน้ำเสียงยียวนชวนหาเรื่องดังมาจากอีกห้องหนึ่ง พลอยให้อารมณ์ของนักสำรวจ(ห้องนอน) ดับวูบลงทันที พร้อมกันนั้นก็รับหันไปเหน็บผู้เป็นเจ้าของคำต่อว่าดังกล่าวเพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง ทว่า... ยังไม่ทันได้พูดอะไรคนที่ต้องตกเป็นฝ่ายยืนตะลึงงัน ทำตาโตอ้าปากค้างมันดันเป็นฉันซะเอง 

เมื่อบริเวณประตูใกล้กับเตียงนอน ปรากฏร่างสูงที่ฉันคุ้นตาดีเปิดออกมาในสภาพเปลือยท่อนบน แถมเขายังนุ่งเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียว โชว์รูปร่างกำยำและซิกแพกหน้าดูเข้าตา ในท่ายืนกอดอกเหมือนกับจะหาเรื่อง

เพียงแค่ได้เห็นแค่นั้นแหละ คำพูดเมื่อคืนของดาจองก็แว่วเข้ามาในหัวทันที!

เอาไว้แต่งงานกันเมื่อไหร่ ฉันจะสอนวิธีเล่นบนเตียงแบบผู้ใหญ่ให้ดีไหม? สนุกกว่าการเล่นเป็นเด็กแบบนี้เยอะ

กรี๊ดดดดดดดดดดด” ฉันแผดเสียงกรีดร้องออกมาทันทีแบบไม่ต้องรอให้ใครสั่ง พลางรีบยกมือขึ้นปิดตากันความอนาจารจากผู้ชายตรงหน้าทันที

หนวกหู จะกรี๊ดหาสวรรค์วิมานอะไร!!?”

อะ ไอ้โรตจิตวิปริตมาแก้ผ้าอะไรตรงนี้!!” ฉันวินาทีนี้บอกเลยว่าไม่รับรู้ ไม่เห็น ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ฉันอยากทำมากที่สุดตอนนี้คือการหวีดเสียงร้องและด่าทอผู้ชายตรงหน้าออกไปให้มากที่สุด

ฉันบอกให้หุบปาก!”

อะ ไอ้โรคจิตตตต! อ๊ะ!!

ฟึ่บ!

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ดาจองพุ่งตัวปราดเข้าประชิดตัวเข้าใส่อย่างรวดเร็ว เขารีบใช้มือข้างหนึ่งปิดปาก ขณะใช้แขนอีกข้างกอดรัดรอบตัวฉันเอาไว้แน่น วินาทีนั้นฉันสังเกตเห็นบาดแผลบริเวณต้นแขนซ้ายซึ่งดูเหมือนเพิ่งทำแผลเสร็จใหม่ๆ แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดดูเหมือนว่าจะเป็นคำขู่ ที่ดาจองพ่นใส่ข้างหูฉันมากกว่า

อยากถูกตัดลิ้นทิ้งหรือไงยัยโง่

อั้น อ่อ โอด (ฉันขอโทษ)” ฉันพยายามพูดขอโทษด้วยเสียงอู้อี้ ไม่รู้เพราะอะไรในตอนนี้ทั่วหน้าฉันมันถึงร้อนวูบวาบไปหมด ไม่แม้แต่จะกล้าเหลือบมองผู้ชายใจร้ายที่กำลังกอดรัดร่างกายฉันอยู่ด้วยซ้ำ

เห็นร่างกายฉันแล้วหวีดเสียงอย่างกับโดนน้ำร้อนลวกแบบนี้... แปลว่ายังซิงอยู่ใช่ไหม” คำถามหยาบโลนถูกพ่นกระซิบถามข้างหู และนั่นทำให้ฉันทนต่อสถานการณ์บีบบังคับดังกล่าวไม่ไหว จำต้องรีบสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของดาจองอย่างแรง พร้อมทั้งต่อว่าออกไป

ฟึ่บ!

อย่ามาพูดบ้าๆนะ!” คนตัวใหญ่หรี่ตามองฉัน เขากระตุกยิ้มร้ายกาจและใช้นัยน์ตาคมกริบมองปักทะลุเข้ามาในอกฉันพร้อมด้วยคำถามสั้นๆ

หรือว่าเธอเคยนอนกับผู้ชายมาก่อนหน้านี้?”

มะ มันไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย!”

ถ้าอย่างงั้น ขอพิสูจน์หน่อยได้ไหม?” คำถามต่อมาของดาจอง ทำฉันใจเต้นรัวไม่หยุด แถมหัวใจดูเหมือนจะยิ่งเร่งอัตราเพิ่มขึ้นทุกวินาที เมื่อคนตัวใหญ่เริ่มขยับเท้าก้าวเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ

จะ จะทำอะไร!”

ผู้หญิงอยู่กับผู้ชาย...สองต่อสองในห้อง…”

อึก(เสียงกลืนน้ำลาย)

ฉากหลัง... คือเตียงนอน เธอคิดว่า... เขาจะทำอะไรกันล่ะ

อยะ อย่ามาทำรุ่มร่ามใส่ฉันนะ ไม่อย่างงั้นฉันจะ...

จะ?” นั่นสิ... จะ จะอะไรเล่า! “ถ้าไม่ตอบ... เธอโดนแน่

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” และนี่แหละคือคำว่าจะ ที่ฉันขู่ออกไป สมองอันน้อยนิดของฉันมันคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว มือสองข้างรีบตีวนไปมาเหมือนท่าว่ายน้ำฟรีสไตล์ เพื่อเลี่ยงจากถูกสัมผัสจากคนตรงหน้า ทว่า

ปึก!

โอ๊ยยย ซี๊ด...” ดาจองซี๊ดเสียงออกมาทันที เมื่อกระบวนท่าฟรีสไตล์ของฉันทำพิษ พลาดตีไปโดนเข้าบริเวณต้นแขนซ้ายแบบไม่ตั้งใจ แต่นั่นทำให้ฉันรีบหยุดชะงักมือของตัวเองลงทันที

ดาจองจิ๊ปากคล้ายกับรำคาญใจ ก้าวเท้าถอยหลังออกห่างจากฉัน ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงพลางใช้ฝ่ามือแตะเบาๆ ที่บริเวณบาดแผล จนฉันอดรู้สึกผิดจนต้องรีบพูดออกไป

ฉะ... ฉันขอโทษ นายเจ็บมากหรือเปล่า

เจ็บสิยัยโง่ ถามได้!” เขาตะคอกเสียงว่า

ฉันไม่ได้ใจ ขอโทษนะดาจอง” ฉันยังคงรัวคำขอโทษออกไปไม่หยุดปาก ด้วยความรู้สึกผิด แต่ดูเหมือนว่าการกระทำดังกล่าวจะไม่เป็นที่พอใจของเขานัก

หุบปากไปน่า เธอมันน่ารำคาญฉิบ!”

ก็คนเขารู้สึกผิดนี่ นายก็แค่พูดว่าให้อภัยก็พอไม่ได้หรือไงเล่า!” ฉันเถียง

บอกให้หุบปากไง!”

อะไรของนายล่ะ อย่ามาขึ้นเสียงใส่ได้ไหมเล่า!”

เธอ!!” เขากัดฟันกรอด ถลึงตาใส่ฉันคล้ายกับโกรธจัด บอกตามตรงว่าท่าทางของดาจองในตอนนี้ดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากแสดงความรู้สึกของตัวเองออกไปให้มากที่สุดอยู่ดี ไม่ใช่ในฐานะของคนรักแต่เป็นในฐานะของคนที่รู้จักกัน

บอกว่าอย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันไงนายนั่นแหละผิด เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไป!” น่าแปลกที่พอถูกฉันขึ้นเสียงใส่ ไอ้ท่าทีน่ากลัวของเขาก็สงบลงทันทีเช่นกัน “นายน่ะ บอกว่าฉันจะไม่ปลอดภัย แต่นายน่ะดันออกไปไอ้ที่ที่มันไม่ปลอดภัยแบบนั้น แถมยังทิ้งฉันให้กินอาหารงี่เง่านั่นคนเดียว สั่งมาตั้งเยอะแบบนั้นใครมันจะไปกินหมดกันฮะ!!!”

...

นายน่ะ ทำฉันนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน ต้องยืนเฝ้านายอยู่ในห้องไม่รู้นานเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ แล้วไอ้ที่ฉันแวะมาเนี่ยก็เพราะได้ยินคนพูดว่านาบีกำลังทำแผลให้นายหรอก ไอ้บ้าถ้ารู้ว่าเป็นห่วงแล้วนายจะทำนิสัยแบบนี้ใส่ฉันล่ะก็นะ... วันหลังฉันขอให้นายตาย ตายไปเลยยยยย!!”

หึ” เสียงหัวเราะในลำคอดังหึทันทีทีฉันเงียบเสียงลง ฉันปรายตามองคนตัวสูงบนเตียงนอนเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ แต่พอตระหนักได้ว่าไอ้ที่ฉันพูดออกไปเมื่อครู่ อาจจะทำให้เขาฟิวส์ขาดแล้วฆ่าฉันทิ้งได้ ขาทั้งสองข้างมันก็เริ่มสั่นพั่บๆ ชนิดที่ควบคุมไม่อยู่

พูดพอยัง?” คำถามสั้นๆ ถูกดาจองพ่นถามออกมาราวกับไม่รู้สึกอะไรต่อคำต่อว่าของฉันก่อนหน้านี้ ที่สำคัญเขายังคงแสดงสีหน้านิ่ง ใช้แววตานิ่งสุขุมจ้องหน้าคล้ายกับรอคำตอบ

ฮึก... พอแล้ว!” ส่วนฉันก็บ้าจี้ตอบไปตามเรื่องราว และสั่งตัวเองในใจว่า ฮึบไว้อย่าเบะ อย่าร้องไห้นะ!

ก็ดี แม่สาวชาวไทยเสียงแปดหลอด…” คำพูดต่อมาของดาจอง คล้ายกับยารักษาอาการสั่นเหมือนเจ้าของฉันได้โดยชะงัก เพราะน้ำเสียงที่เขากล่าวออกมานั้นมันปนไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ คล้ายกับชอบใจ

พอเงยหน้าดู ฉันถึงได้รู้ว่า เขากำลังยิ้มอยู่

สรุปแล้วเธออยากให้ฉันตายเพราะไม่ยอมอยู่ช่วยเธอกินอาหารงี่เง่าที่โรงแรมใช่ไหม?”

“TOT” ไอ้บ้าเอ้ยนี่ฉันพูดออกไปแบบนั้นด้วยเหรอ!

ถ้าจะมาห้องฉันเพื่อพูดเรื่องแค่นั้น ถือว่าฉันรับรู้ก็แล้วกัน…”

ก๊อกๆ ! กึก!

ขออนุญาตค่ะ คุณคัง” ยังไม่ทันได้พูดอะไรโต้ตอบความเข้าใจผิดของเขากลับไป เสียงเปิดประตูและเสียงพูดขออนุญาตของนาบีก็ดังขึ้นขัดบรรยากาศภายในห้อง พานให้เหลียวมอง 

เธอก้มหัวลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าฉันกับดาจองอยู่ด้วยกันและทำท่าเหมือนจะหันหลังกลับ ทว่า

ยังไม่ต้องไป นาบี” ดาจองดันออกเสียงสั่งรั้งตัวนาบีเอาไว้ ก่อนจะพ่นคำสั่งต่อมา “ช่วยพายัยนี่อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วพาไปที่ร้านที่ฉันบอกทีนะ

รับทราบค่ะคุณคัง” นาบีรีบก้มหัวน้อมรับคำสั่งผู้เป็นเจ้านายทันที แถมยังกล่าวออกมาอีกครั้ง “คุณนัมมุนคะ น้ำอุ่นสำหรับอาบเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

ดะ เดี๋ยวสิดาจองฉันยังพูดกับนายไม่จบ!”

เรายังอยู่ด้วยกันอีกนาน เอาไว้ค่อยพูดก็ได้” เขาขัดแบบไม่ฟัง

แต่นายกำลังเข้าใจผิด ความจริงแล้วที่ฉันพูดน่ะ มันหมายความว่า...

นาบี หิ้วปีกยัยนี่กลับห้องไป ฉันขอพักผ่อนสัก10นาที” ทั้งที่ฉันพูดออกไปขนาดนั้นแล้วแท้ๆ แต่ดาจองกลับปล่อยปะละเลย พูดขัดออกมาเสียงนิ่ง ทำเป็นไม่สนใจ อีกทั้งยังเอนตัวนอนลงกับเตียงทั้งๆ อย่างงั้น ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับ ที่นาบีเองก็ดูจะเชื่อฟังคำสั่งของตาบ้านี่ดีเหลือเกิน

ไปเถอะคะ คุณนัมมุน” โชคดีหน่อยที่นาบีไม่บ้าจี้หิ้วปีกฉันตามคำสั่งของดาจอง ไม่อย่างงั้นพื้นที่ทุกตารางนิ้วบนพื้นแผ่นดินเกาหลีใต้ คนไม่มีที่ให้ฉันยืนสะดวกอีกต่อไปแน่ๆ ถ้าหากทุกคนรักและเชื่อฟังคำสั่งของหมอนี่ยิ่งชีวิต

แม้จะไม่สบอารมณ์ แต่ฉันก็ยินยอมเดินออกจากห้องไปกับนาบีในที่สุด แม้ลึกๆ จะรู้สึกฉุนกับท่าทางที่ปฏิเสธที่จะรับฟังของดาจองก็ตาม หมอนั่นน่ะกำลังเข้าใจผิด ฉันไม่ได้ไล่เขาไปตายเพราะไม่ยอมอยู่กินอาหารค่ำด้วยกันสักหน่อย

ทำไมหมอนี่ต้องเป็นคนใจน้อยแบบนี้!!!!

นาบี

คะ?”

ที่ที่หมอนั่นบอกให้พาฉันไปมันคือที่ไหนเหรอ นี่ฉันจะไม่มีโอกาสพักผ่อนเลยใช่ไหม?” ตอนนี้ฉันนิสัยไม่น่ารักเลยค่ะ เพราะไอ้ที่ดาจองทำใส่เมื่อครู่นี่แหละ มันเลยทำให้พาลไปหมดทุกอย่าง

ใจเย็นๆ นะคะคุณนัมมุน” แต่เหมือนว่าเธอจะเข้าใจ นาบีไม่แสดงสีหน้าหรือท่าทางไม่พอใจออกมาให้เห็นเลยสักนิด กลับกันเธอเอาแต่ยิ้มแย้มเหมือนคนอารมณ์ดีตลอดเวลา และยังให้คำตอบที่ฉันอยากรู้มาอีกว่า

สถานที่ที่คุณคังให้พาคุณนัมมุนไปวันนี้ก็คือ ร้านKD Wedding ร้านตัดชุดแต่งงานของคุณคังซึ่งเป็นที่รู้จักในวงการไฮโซและมีสาขาย่อยเกือบร้อยสาขาทั่วโลกค่ะ

อ๋อ...” ฉันพึมพำพยักหน้าอย่างเข้าใจโดยไม่ได้คิดตาม

และเมื่อสมองอันน้อยนิดประมวลผลโดยรวมอีกครั้งฉันก็

อะไรนะ!!! ไปร้านตัดชุดแต่งงานเหรอ!!!!”

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 11:19
    เขาจะแต่งงานกันแล้ววว
    #7,304
    0
  2. #7303 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 10:41
    เห็นไหมคนเขาเป็นห่วงน่ะ 555555
    #7,303
    0
  3. #7301 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 10:28
    อยากอ่านต่ออออ
    #7,301
    0
  4. #7298 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 07:52
    ไรท์จ๋าามาอัพอีกๆ
    #7,298
    0
  5. #7297 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 07:52
    โอ้ยยย ชอบบบ
    #7,297
    0
  6. #7296 Belive729 (@Belive729) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 07:27
    ทำไมดาจองหล่อแบบนี้
    #7,296
    0
  7. #6006 Abyun (@byun_am) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 22:40
    เจิมมมมมมมมมมงับบบ~
    #6,006
    0
  8. #6005 เเบ้กเบบี้ชาน (@kkantappad) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 22:35
    เจิมมมมมมมม
    #6,005
    0
  9. #6003 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 22:30
    เจิมมมมมมมมมม
    #6,003
    0
  10. #6002 spunsq (@spunsq) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 22:22
    เจิมมม
    #6,002
    0
  11. #6001 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:45
    เจิมมมมม
    #6,001
    0
  12. #6000 Pinkkypig_ (@Pinkkypig_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:39
    เจิมมม
    #6,000
    0