เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 12 : SOS11 ll DINNER {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 ธ.ค. 60



EP11

ถ้าเดินด้วยส้นสูงไม่ถนัด ฉันอุ้มไปแบบนี้น่าจะเร็วกว่า

สิ้นเสียงประโยคดังกล่าว หัวใจก็เริ่มเต้นแรงเหมือนหลุดการควบคุม แถมยังเต้นแรงเกินความจำเป็น

ยามถูกอุ้มเช่นนี้ มือไม้เองก็ไม่รู้ว่าจะเอาไว้ตรงไหนดี คงเพราะฉันไม่เคยถูกใครอุ้มแบบนี้มาก่อน มันเลยพลอยให้ทำตัวไม่ถูกไปเสียหมด โดยเฉพาะเมื่อคนที่ปฏิบัติต่อฉันในลักษณะนี้ดันเป็นดาจองด้วยแล้ว ฉันยิ่งไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำตัวแบบไหนให้เขาพึงพอใจในสภาพที่เราเป็นแบบนี้

ดาจองพาฉันไปยังลิฟต์ตัวใหญ่ของโรงแรม เขาไม่ได้แสดงอาการหรือท่าทางว่ารู้สึกหนักออกมาให้เห็นผ่านสีหน้าหรือคำพูดเลยสักนิด อีกทั้งตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันในลิฟต์ ดาจองก็เอาแต่เงียบ เงยมองเลขชั้นที่เลื่อนขึ้นสู่ชั้นบนอย่างเงียบๆ 

เพราะในลิฟซ์มีแค่เราเพียงสองคนแถมยังอยู่ใกล้กันในระยะแนบชิด มันเลยพลอยให้ได้ยินเสียงลมหายใจของเราสองคนดังสลับกันไปมา ช่วงเวลาแบบนั้นนั่นแหละมันก็ทำให้ฉันรู้สึกเขินขึ้นมาอีกครั้งอย่างไร้เหตุผล

แต่วันนี้มันก็น่าแปลกนะ เพราะตั้งแต่มาถึงยังโรงแรมแห่งนี้ นอกจากตอนลงจากรถแล้ว ฉันไม่ยักเห็นลูกน้องของดาจองเดินเพ่นพ่านวุ่นวายเหมือนทุกที หรือเป็นเพราะเขามาร่วมงานใหญ่ในโรงแรมแห่งนี้กัน ถึงได้ไม่มีพวกลูกน้องติดสอยห้อยตามมาด้วยเหมือนทุกครั้ง

ฉันตกอยู่ในวังวนความคิดของตัวเอง ต่างจากบรรยากาศภายนอกซึ่งถูกความเงียบปกคลุมทั่วทุกตารางนิ้วซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจนกระทั่ง ลิฟต์เคลื่อนมาหยุดยังชั้นบนสุดของโรงแรม

คนตัวใหญ่ขยับตัวเล็กน้อยเพื่ออุ้มร่างฉันให้มั่น และการที่เขาทำแบบนั้นโดยไม่บอกไม่กล่าว มันเลยทำให้ฉันเผลอใช้แขนโผเข้าโอบคล้องรอบคอเข้าไว้แทบจะทันที การกระทำเช่นนั้น ทำเอาคนตัวใหญ่หลุบตามองหน้าฉันเล็กน้อยคล้ายกับจะดุ แต่ว่า มันดันไม่ใช่แบบนั้น เมื่อดาจองขยับยิ้มใจดี แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างกัน

เพิ่งรู้เหรอ ว่าเธอควรจะกอดฉันไว้แบบนี้เพื่อไม่ให้ตัวเองตก

พะ พูดอะไรน่ะ” ฉันย้อนออกไปเสียงติดๆ ขัดๆ เพราะความเขิน บอกเลยว่าวินาทีนี้ฉันทำตัวไม่ถูกเลย ที่จู่ๆ คนที่เอาแต่ทำนิสัยน่ากลัวอย่างเขาจะยิ้มให้ แล้วใส่ด้วยน้ำเสียงใจดีแบบนี้

สุดท้ายแล้ว ดาจองก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาเลือกที่จะอุ้มร่างฉันเดินฝ่าผู้คนบางส่วนตรงไปยังส่วนของร้านอาหารสุดหรูบนโรงแรมระดับห้าดาวอย่างไม่สนใจสายตาใครๆ  

คงมีเพียงฉันเท่านั้นที่ตอนนี้รู้สึกเขินอายจนไม่สามารถควบคุมสีหน้าของตัวเองไว้ได้ โดยเฉพาะกับตอนที่สายตาของผู้คนที่อยู่ในร้านอาหารซึ่งกำลังจับจ้องมาทางเราทั้งคู่เป็นตาเดียว บ้างก็มองฉันแล้วอมยิ้ม บ้างก็มองแล้วหันไปซุบซิบ ทำเหมือนกับว่าคนพวกนั้นกำลังสนใจสิ่งที่ดาจองทำกับฉันอยู่อย่างงั้นแหละ

โต๊ะที่คุณคังสั่งไว้อยู่ทางนี้ครับ” เสียงของบริกรดังขึ้น เขารีบผายมือเชื้อเชิญดาจองไปยังที่นั่งชิดกระจกใส ซึ่งสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของโซลได้ชัดเต็มตา

บนโต๊ะกระจกใสสุดหรู มีช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ช่อใหญ่วางต้อนรับเอาไว้ มันเหมือนกับความฝัน ติดอยู่ตรงที่ว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนั้นมันดันเป็นเรื่องจริง

ดาจองพาฉันเดินมาที่โต๊ะตัวดังกล่าวจากนั้นก็ว่างตัวฉันลงบนที่นั่ง พร้อมด้วยคำพูดสั้นๆ

ตัวเธอนี่หนักอย่างกับหมู เขาเหลือบมองฉันเล็กน้อยก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาแล้วทิ้งตัวลงบนที่นั่งฝั่งตรงกับข้าม พร้อมทั้งหันไปรับเมนูจากบริกรที่เดินประกบติดเพื่อให้บริการเราทั้งคู่อย่างใกล้ชิด จากนั้นก็ถามออกมาอีก

อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?”

นายอยากกินอะไรก็สั่งเถอะย่ะ” ปากฉันน่ะพูด แต่ตาก็เหลือบมองรายชื่ออาหารบางส่วนที่เป็นโปรโมชั่นสุดหรูจากทางร้านแบบไม่วางตา

ดูจากราคาแล้วร้านอาหารบนโรงแรมแห่งนี้น่าจะเป็นสถานที่ที่หรูหราพอควรเลยล่ะ เหมาะกับพวกที่เงินหนาเป็นฟ่อนๆ ราคาอาหารหนึ่งอย่างสามารถตีเป็นเงินไทยใช้จ่ายค่าเทอมฉันได้หลายเทอมเลยทีเดียวล่ะ 

แถมบรรยากาศ การตกแต่งในร้านก็ยังหรูหราตามสไตล์ของพวกคนรวย ที่สำคัญบรรยากาศยังดีอย่างสุดๆ มีเสียงคลอของไวโอลีนไพเราะ ไหนจะมีวิวทิวทัศน์ของเมืองให้ชมขณะทานอาหารไปด้วย นี่น่ะเหมือนร้านอาหารในความฝันจริงๆ เลยนะ

สรุปจะกินอะไร?” อีกครั้งที่ดาจองเอ่ยปากถาม

อะไรก็ได้ไงล่ะ สั่งไปเถอะน่า” ส่วนฉันก็ยังยืนยันคำเดิม และนั่นทำให้ดาจองปิดเมนูอาหารในมือเสียงดัง จนฉันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาสะดุ้ง

อะไรที่อยู่ในเมนู จัดมาให้หมด แล้วก็ขอไวน์แดงที่ดีที่สุดของร้านด้วย

รับทราบครับคุณคัง” บริกรก้มหัวรับคำสั่งอย่างไม่มีข้อครหา ก่อนจะเดินปลีกตัวออกไปด้วยความนอบน้อม ต่างจากฉันที่ได้เห็นเหตุการณ์ ที่ได้แต่นั่งอ้าปากหวอไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

มะ เมื่อกี้เขาสั่งอาหารยังไงนะ!!? ทุกอย่างที่อยู่ในเมนูงั้นเหรอ?!

นายสั่งบ้าอะไรของนายฮะ!?”

ก็อย่างที่ได้ยิน...” เขาตอบยียวน แถมยังใช้สายตาเหนือกว่าจ้องฉันพร้อมด้วยรอยยิ้มชวนน่าหมั่นไส้ “เธอพูดเองไม่ใช่หรือไง ว่าสั่งอะไรก็ได้?”

ใช่ฉันพูด แต่นายก็ไม่น่าจะสั่งอาหารเยอะขนาดนั้นนี่!”

คืนนี้ เป็นคืนพิเศษ อาหารค่ำก็เลยต้องพิเศษ...” ดาจองว่าพลางเท้าแขนลงกับโต๊ะประสานมือป้องที่ปาก จนเหลือเพียงสายตาเท่านั้นที่ใช้จ้องกลับมา และกล่าวเสริมออกมาอีกครั้ง “คืนนี้เธอคือคนพิเศษ เหมาะกับโอกาสพิเศษๆ

หน้าฉันวูบร้อนขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ฟังคำพูดประโยคนั้นจากปากของเขาในยามที่ถูกจับจ้องแบบนี้ จำต้องรีบเบือนสายตามองออกไปด้านนอกกระจกใสเพราะไม่อยากให้เขารู้สึกถึงความรู้สึกของฉันในเวลานี้ ว่ากำลังเขินเพราะคำพูดเขามากแค่ไหน

คะ แค่กินข้าว ไม่เห็นต้องทำขนาดนั้นเลย” ส่วนปากก็เริ่มขยับพูดด้วยน้ำเสียงติดๆ ขัดๆ ไม่เป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง ประหม่า ใช่! ฉันกำลังรู้สึกประหม่ากับการกระทำที่แปลกไปของเขา

ก็พูดอยู่ ว่ามันคือคืนพิเศษ…”

หลังจากนายว่าฉันในงานเลี้ยง ก็เลยจะเลี้ยงข้าวไถ่โทษว่างั้นเถอะฉันขัด

ผิด” แต่เขาดันตอบกลับมาเพียงสั้นๆ ก่อนเริ่มอธิบาย “ฉันเขียนโน๊ตฝากนาบีบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าคืนนี้จะพาเธอมากินข้าว

...ใช่! โน๊ตนั่นฉันอ่านมันแล้ว แล้วยังไงล่ะ...

งานเลี้ยงที่พาเธอเดินเข้าไป มันก็แค่ส่วนประกอบเล็กน้อยที่ฉันอยากให้มันเกิดขึ้นในคืนนี้เท่านั้น ซึ่งการต่อว่าเธอในงานก็เช่นกัน...

หมายความว่าไง?” ฉันหันไปย้อนถามดาจองอย่างไม่เข้าใจ

ผู้หญิงในงานคนนั้นคือฮัน ยุนนา เป็นหนึ่งในพวกนางแบบที่ฉันมักไปนอนด้วยบ่อยๆ เธอเลือกโจทก์ได้ดี ถึงได้กล้าทำให้ยัยนั่นหัวเสียขนาดนั้น

อ๋อ... แบบนี้สินะ ถึงได้ออกตัวปกป้องผู้หญิงคนนั้นแทนที่จะเป็นคนที่เข้าหิ้วเข้างานด้วยอย่างฉัน!

แล้วคุณแคลล่ะ” ฉันแกล้งถามลองใจ

แคลก็เหมือนกัน” เขาตอบสั้นๆ ไม่ยืดยาว แต่นั่นก็ดูจะเป็นคำตอบที่ดีและชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยปากถามอะไรต่อ

การที่เธอมีปัญหากับยุนนามันก็ดีเหมือนกันนะ...” อีกครั้งที่เขาพูดออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปมองบริกรคนเดิมที่เดินย้อนกลับมาที่โต๊ะพร้อมด้วยขวดไวน์แดงสุดหรู

บริกรหนุ่มจัดการรินไวน์ใส่แก้วทรงสูงสองใบแล้วจัดวางลงตรงหน้าฉันกับดาจองอย่างมีมารยาท เมื่อเสร็จสิ้นหน้าที่เขาจึงเดินออกไป และทำให้ดาจองพูดต่อเรื่องที่ค้างไว้ทันที

มันทำให้ฉันสามารถใช้สถานการณ์ในงานได้เป็นประโยชน์

ฉันไม่เข้าใจที่นายพูด ดาจองขยับยิ้มเหมือนท่าทีที่สับสนวุ่นวายผ่านสีหน้าของฉัน เขาเอื้อมมือหยิบแก้วแก้วเหล้าทรงสูงซึ่งเต็มไปด้วยไวน์แดงชูขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะให้คำตอบสั้นๆ

ลองนับถอยหลังดูสิ...

เอ๊ะ?” ฉันมองคนตัวใหญ่ตรงหน้าอย่างงงๆ มองเขาที่ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบแบบสบายอารมณ์ อย่างไม่เข้าใจ และสุดท้ายมันก็เลยเป็นเขาเองที่เป็นฝ่ายนับถอยหลัง

“5…..4…..3……2 ”

อะไร... เขาตั้งใจจะทำอะไรกันแน่...

1

(รายงานล่าสุดส่งตรงจากทางโรงแรมเดอะแกรนปาร์คที่ดูจะเป็นประเด็น Hot ที่สุดของค่ำคืนนี้ คงจะไม่พ้นการประกาศขอหมั้นอย่างสายฟ้าแลบจากหนึ่งในบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศเกาหลีใต้ ทำให้ทั้งนักข่าวและบุคคลมีชื่อเสียงต่างช็อกกันไปตามๆ กัน)

เสียงประกาศข่าวจากโทรทัศน์จอใหญ่ภายในร้านอาหารสร้างเสียงฮือฮาให้กับลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังเรียกความสนใจสายตาฉันให้หันไปจ้องมองสีหน้าที่ดูจะตื่นเต้นของนักข่าวในจอแก้วด้วยเช่นกัน

(คุณชายคังดาจอง แห่งตระกูลคัง ผู้มีชื่อเสียงและร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆของประเทศ ลั่นประกาศหมั้นกับหญิงสาวชาวไทยคนหนึ่ง ที่เขาพามาร่วมงานเปิดตัวโรงแรมเดอะแกรนด์ปาร์ค รายละเอียดอื่นๆ เราจะมาแจ้งให้ทราบหลังจากนี้ค่ะ ดิฉันและทีมงานนักข่าว รวมไปถึงตัวแทนของคนเกาหลีใต้และขออวยพรล่วงหน้าให้คุณชายคังมีความสุขกับความรักครั้งใหม่มากๆ นะคะ)

หนะ นี่มันอะไร!!!” ฉันลุกพรวดโวยวายทันทีที่ภาพในข่าวตัดมาที่หน้าฉันที่กำลังหกล้มหัวคะมำจนพานให้ยัยปากแดงที่เพิ่งมีเรื่องไปก่อนหน้านี้โวยวาย ทว่า คนถูกถามอย่างดาจองกลับหลุดหัวเราะออกมาแล้วพูดขึ้น

หัดมีมารยาทแล้วก็ช่วยสำรวมหน่อย เราอยู่ในร้านอาหารนะ

นายไปพูดแบบนั้นใส่นักข่าวตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมนักข่าวต้องตัดภาพมาตอนที่ฉันหน้าทิ่มแบบนั้นด้วยล่ะ!” แม้จะถูกเขาต่อว่า แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันไม่สามารถหยุดโวยวายได้เลย

ไอ้ข่าวหมั้นน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้ภาพที่ฉันหน้าทิ่มกลางงานของพวกคนดังแบบนั้นมันคืออะไร!!!

หลังจากเธอเดินออกจากงานไป...” ดาจองยังคงท่าทางนิ่งสุขุมของตัวเองเอาไว้แบบนั้น พลางยกไวน์ขึ้นกระดกดื่มแก้กระหาย ต่างจากฉันที่ร้อนรนจนไม่เป็นอันทำอะไร

แล้วทำไมนายไปให้ข่าวแบบนั้นล่ะ!”

ก็ฉันพูดจริง” เขาบอกแบบไม่สะทกสะท้าน “เพราะยังไง เธอก็ต้องแต่งงานกับฉันเร็วๆ นี้อยู่แล้ว

...

ถ้าไม่พอใจ ก็วิ่งออกไปห้ามสถานีโทรทัศน์ให้หยุดออกอากาศซะสิ” เขาลั่นวาจาท้าทาย คงเพราะรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่มีปัญญาทำเรื่องอย่างที่เขาว่าแน่ๆ สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือการเหลือบมองหน้าจอสี่เหลี่ยมของโทรทัศน์ที่ตอนนี้กำลังตัดภาพหน้าฉันที่เหวอจนน่าเกลียดตอนอยู่ในงานสลับกับใบหน้าดูดีและท่าทางสง่าของดาจองไปมา

ขะ ข่าวนี้จะถูกประโคมไปอีกนานแค่ไหน...” เพราะทำอะไรไม่ได้ ฉันจึงถามออกไปแบบคนหมดสิ้นหนทางจะแก้ไข

จนกว่าเราจะแต่งงานกัน

ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดอาลัย ฟุบหน้าลงนาบกับโต๊ะอาหารทันที

ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ด้วยนะ ยังดีหน่อยที่ภาพพวกนี้คงถูกปล่อยไปทั่วแค่ในเกาหลีใต้เท่านั้น ไม่อย่างนั้นฉันเองก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนเหมือนกัน ฮือออ ภาพดีๆ ตอนเดินเข้างานก็มี ทำไมนักข่าวบ้าพวกนี้ต้องตัดมาเฉพาะภาพตอนฉันหน้าทิ่มด้วยนะ T^T

อ้อ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันลืมบอกเธอไป” จู่ๆ ดาจองก็พูดขึ้นมา ทำฉันที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเงยมองหน้าเขาเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนที่จะต้องรู้สึกช็อกเมื่อ ผู้ชายตรงหน้ากล่าวประโยคหนึ่งออกมา

ข่าวเรื่องการหมั้นของเรา มันไม่ได้วนอยู่แค่ในประเทศเกาหลีใต้หรอกนะ

หมายความว่า...

เพราะข่าวนี้จะถูกปล่อยออกไป ทั่วโลก” งั้นแปลว่าภาพฉันหน้าทิ่มหัวคะมำใส่นางแบบดังก็จะถูกปล่อยทั่วโลกด้วยอย่างงั้นน่ะสิ!!!!!!!

นาย!!!” ฉันโพล่งเสียงออกไปอีกครั้งอย่างสุดจะทน แต่หากว่านั่นจะทำให้คนตรงหน้ารู้สึกผิดอะไร เขาหัวเราะในลำคอดังหึพลางยกไวน์ขึ้นจิบอย่างมีมาด

มารยาท... เธอควรมีให้มันเยอะๆ หน่อย” แถมยังกล้าต่อว่าพลิกสถานการณ์ทำเป็นว่าฉันผิดได้อย่างหน้าตาเฉย

กรี๊ดดดดด ฉันอยากกรี๊ดอัดหน้าหมอนี่วันละหลายร้อยรอบ!

ขอประทานอภัยครับคุณผู้หญิง...” คำพูดที่ฟังดูนอบน้อมทำฉันหันไปทำตาพองใส่ใครอีกคนที่เข้ามาขัดจังหวะ ก่อนจะพบว่าเขาคือบริกรคนเดิมที่คอยให้ความสะดวกกับลูกค้าภายในร้านอาหาร “อาหารที่สั่งมาแล้วครับ

และทันทีที่อาหารจานต่างๆถูกวางเรียงลงบนพื้นที่ว่างตรงหน้า คนตัวใหญ่ก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

ฉันบอกให้สำรวมไง อย่าออกอาการ หิวแค่ไหนก็ควรสำรวม” 

!!!” ฉันกัดฟันกรอดอย่างนึกเจ็บใจ เมื่อถูกถ้อยคำจงใจแกล้งให้เสียหน้าของเขาจู่โจมต่อหน้าบริกร จำต้องหันหน้าหนี มองออกไปด้านนอกกระจกใส เพื่อหวังให้วิวด้านนอกช่วยทำให้ฉันผ่อนคลายจากนิสัยยียวนกวนประสาทของคนตรงหน้าลงมากกว่านี้

ให้ตายสิอีตานี่เป็นคนประเภทไหนกัน เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ร้าย เดี๋ยวก็กวนประสาท น่าโกรธชะมัด

โครกกกกก... ครากกกกก...

ฉันทำตาโตเมื่อเสียงไม่พึงประสงค์ดังขึ้นขัดความเงียบบนโต๊ะอาหาร แถมไอ้เสียงไม่ประสงค์นี่ก็ดังมากเสียจนแทบกลบเสียงเพราะๆ ของไวโอลีนเลยด้วย จนต้องรีบหันขวับมองผู้ชายตรงหน้า ที่กำลังนั่งเป็นหน้าเป็นยักษ์หรี่ตาจ้องฉันคล้ายกับจะหาเรื่อง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปจากใบหน้าดุดันตรงหน้า เหลือบมองบริกรที่ทำท่าเหมือนจะกลั้นขำ แต่กลับต้องสะดุ้งเพราะเสียงกระแอมของดาจองที่คล้ายกับเป็นการสั่งนัยๆ ให้บริกรหยุดเสียมารยาท

เขารีบก้มหน้าก้มตาเหมือนรู้ตัว รีบจัดจานอาหารนับสิบจานที่ดาจองสั่งไปก่อนหน้านี้ ก่อนจะก้มหัวตามมารยาทแล้วเดินปลีกตัวออกไป หน้าฉันร้อนปี๊ดขึ้นมาอีกครั้งจนต้องก้มหน้างุดมือมือตัวเองที่เอาแต่บีบกันแน่น บอกเลยว่า ณ. ตอนนี้ฉันอับอายจนไม่รู้จะซุกหน้าไว้ที่ไหนแล้ว

ที่แย่ยิ่งกว่าอะไรก็คือ ไอ้ท้องบ้านี่ก็ไม่รักดี ส่งเสียงมาได้ไม่รู้จักดูเวลา ฮืออ T^T

บอกแล้วไงให้สำรวม ไม่ว่าจะหิวแค่ไหน

นี่นาย ก็ท้องมันร้องเอง จะให้ทำยังไงล่ะ... อะ” เสียงฉันขาดหายไปในช่วงท้ายประโยค เมื่อตัดสินใจเงยหน้าประชันกับเขาอย่างตรงๆ ก่อนจะพบว่า ผู้ชายที่เอาแต่แกล้งและขี้บ่น แถมยังชอบทำหน้าดุตลอดเวลาอย่างดาจอง กำลังยื่นส้อมจิ้มเนื้อสเต็กชิ้นโตส่งมาจ่ออยู่ตรงหน้าฉัน พร้อมด้วยรอยยิ้มและคำถาม

กินสิ หิวไม่ใช่หรือไง?” และคำถามของเขา เริ่มทำฉันทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งจะเคยถูกผู้ชายปฏิบัติแบบนี้ใส่นี่แหละ!

มะ ไม่ต้องมายุ่ง ฉันกินเองเป็นย่ะ!”

หึ!” เขาหัวเราะดังหึ เมื่อถูกปฏิเสธ พลางลดมือที่จับส้อมในมือลง จากนั้นก็พูดออกมาอีกครั้ง “โง่... แล้วยังเรื่องมาก

ฉันสะบัดหน้าทำเป็นไม่สนใจต่อคำต่อว่าของดาจอง รีบใช้มือจับช้อนส้อมตรงหน้าตั้งท่าเตรียมที่จะทานมื้อค่ำด้วยตัวเอง ทว่า สายตาของใครอีกคนซึ่งกำลังนั่งร่วมทานมื้อค่ำด้วยกันบนโต๊ะมันดันทำให้ฉันเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกแล้วน่ะสิ

ดาจองเอาแต่ประสานมือนั่งจ้องฉันจากอีกฝั่งของโต๊ะอาหาร เขาไม่แม้แต่จะแตะต้องอาหารนับสิบจานตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ พอเห็นเขาเป็นแบบนั้นแล้ว มันก็อดจะพูดแขวะไม่ได้

บอกคนอื่นให้มีมารยาท แต่นายน่ะดันทำเสียมารยาทซะเอง” ไม่ใช่แค่พูดแต่ฉันเลือกที่จะตักอาหารจานหรูตรงหน้าเข้าปากไปด้วย “มองอะไรอยู่ได้...

แล้วมันยังไง?” เขาขัด

ก็ไม่...

ก็อยากมอง...” ดาจองแทรกเสียงพูดออกมาทันควันแบบไม่รอฟังให้ฉันพูดจบประโยค พานให้ต้องช้อนตามองเขาเล็กน้อย “เพราะคืนนี้เธอสวย ฉันเลยอยากมอง ผิดเหรอ?”

คำพูดประโยคต่อมาของเขาทำหน้าฉันเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้งจนต้องเป็นฝ่ายละสายตาไปจากนัยน์ตาคมที่เหมือนจะมองความรู้สึกทะลุปรุโปร่ง ที่แย่ยิ่งกว่าอะไรก็คือ ใจฉันมันดันสั่นตามคำหวานของผู้ตรงหน้าอย่างห้ามไม่ได้ อาจเพราะว่าตั้งแต่เด็กฉันไม่เคยถูกผู้ชายชมแบบนี้ล่ะมั้ง ใจถึงได้สั่นไม่ยอมหยุดอย่างนี้

กินยังไงของเธอยัยโง่ ปากหน่ะ... เลอะหมดแล้ว อีกครั้งและอีกครั้งที่ดาจองทำใจฉันสั่นพร้อมทั้งตกใจไปในคราวเดียวกัน ฉันเบิกตากว้างกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อคนใจร้ายยื่นผ้าเช็ดหน้าสีอ่อนบรรจงเช็ดคราบซอสมุมปากให้อย่างอ่อนโยน แถมเขายังยิ้มใจดีในแบบที่ฉันไม่ค่อยได้เห็นมาก่อนซะด้วย

หัวใจไม่เอาสิ! อย่าไปตื่นเต้นเพราะการกระทำแบบนั้นของเขาสิ!

ฉันเช็ดเองได้น่า!” ฉันรีบวางช้อนส้อมในมือดึงผ้าเช็ดหน้ามาจากมือของดาจองอย่างรวดเร็วเพื่อจัดการเช็ดปากตัวเอง ทั้งนี้ทั้งนั้นเพื่อหยุดความรู้สึกแปลกๆ ที่ผู้ชายตรงหน้าพยายามยัดเยียดให้ไปด้วย แต่

หัดทำตัวให้ชินเสียล่ะ...เพราะอีกไม่กี่วัน เธอจะไม่ใช่แค่คู่หมั้น แต่ต้องเป็นภรรยาของฉัน เข้าใจใช่ไหม?

หยุดพูดไปเลย!” ฉันแย้งแบบไม่สนใจ รีบจับช้อนส้อมอีกครั้ง ตักอาหารตรงหน้ายื่นจ่อปากคนตรงหน้าเพื่อให้เขาเงียบปากลงสักที “กินให้หมด แล้วก็เงียบเสียงด้วย!”

ฉันเปิดโอกาสให้พูด ใช่ว่าเธอจะมาแว้ดเสียงใส่แบบนี้นะ

นายก็กินๆเข้าไปเถอะน่า!”

ยัยบ้านี่ บอกว่าอย่ามาแว้ดเสียงใส่...อะ” ดาจองทำตาโต เมื่อฉันตัดสินใจใช้นิ้วจิ้มซอสเผ็ดในจานตรงหน้าป้ายปากเขาอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายดุ ผู้ชายที่เอาแต่วางมาด นิ่งชะงักไปเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะเขากำลังช็อกซึ่งถูกฉันกระทำแบบนี้ใส่ก็ได้ ด้วยท่าทางแบบนั้นของดาจอง มันก็ทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด เพราะหน้าตาของเขาตอนเปื้อนซอสน่ะ มันตลกเป็นบ้าเลย

ฮ่าๆๆ ดูหน้านายดิ” ทำยังไงดี ฉันขำไม่หยุดเลย

อยากตายหรือไง!” เขาเริ่มโวยวาย

ฮ่าๆๆๆ” แต่แล้วไอ้ท่าทางน่ากลัวที่ดาจองใช้ขู่ตะคอกใส่ฉันก็เริ่มเปลี่ยนไป เขารีบใช้ผ้าเช็ดปากตรงหน้าเช็ดคราบซอสมุมปากของตัวเองอย่างรีบร้อน ก่อนทำเรื่องคาดไม่ถึงด้วยการใช้นิ้วจิ้มไปที่ซอสอีกชนิดซึ่งวางตั้งอยู่ตรงหน้า แล้วเอื้อมมือป้ายข้างแก้มฉันด้วยความไวที่ไม่ต่างจากกันนัก แถมยังหลุดเสียงหัวเราะออกมาคล้ายกับสะใจ

ยัยโง่!”

นายจะเปิดสงครามกับฉันเหรอ ได้!” ไม่ใช่แค่พูดขู่ แต่ว่าฉันรีบใช้มือปาดซอสในชามอีกครั้งตั้งท่าจะทำร้ายดาจองกลับไป

ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกเหมือนว่าอาหารมื้อนี้มันคล้ายกับช่วยกระชับความสัมพันธ์ของดาจองให้สนิทกันมากขึ้น อาหารจานหรู บรรยากาศร้านอาหารที่ต้องมีเงินระดับมหากาฬเท่านั้นถึงจะได้มีโอกาสเข้ามาลิ้มรส ไหนจะวิวทิวทัศน์ที่สวยงามชนิดที่ผู้หญิงแบบฉันไม่มีโอกาสได้สัมผัสมาก่อนอีกดูไร้ค่าทันทีเมื่อเราทั้งคู่ผลัดกันจิ้มซอสป้ายหน้าจนเหมือนอาหารราคาถูก 

โดยเฉพาะกับผู้ชายตรงหน้าที่กำลังยิ้มเพราะนิสัยขี้แกล้งเหมือนเด็กของเราทั้งคู่ นั่นยิ่งทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารหรูๆ ดูดีและมีความสุขมากยิ่งเข้าไปใหญ่

เปื้อนหมดแล้ว” ดาจองว่าขึ้น เมื่อรู้สึกตัวว่าสิ่งที่เรากำลังทำกันอยู่นั้นตกเป็นเป้าสายตาของคนในร้านอาหาร เขากระแอมออกมาเบาๆ ก่อนเริ่มปรับท่าทีของตัวเองเข้าสู่โหมดนิ่งขรึมขี้เก็กเหมือนเดิม พลางยื่นผ้าเช็ดปากส่งมาให้ฉัน แล้วพูดกึ่งต่อว่า

เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้

แต่นายก็เล่นใช่ไหมล่ะ” ฉันฉีกยิ้มกว้าง ทำเอาคนตรงหน้าชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ครู่เดียว ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนสีหน้าและท่าที ด้วยการกระตุกยิ้มร้ายข้างมุมปากแล้วพูดออกมา

เอาไว้แต่งงานกันเมื่อไหร่ ฉันจะสอนวิธีเล่นบนเตียงแบบผู้ใหญ่ให้ดีไหม?

วะ ว่าไงนะ!

สนุกกว่าการเล่นเป็นเด็กแบบนี้เยอะ :)

ระ โรคจิต!” ฉันบ่นเสียงอุบอิบ ยอมรับเลยว่าตอนนี้ฉันเขินมากต่อสิ่งที่ดาจองพูด ฉันไม่ได้โง่หรือบื้อจนไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาหรอกนะ หมอนี่น่ะ กำลังคิดอกุศลกับร่างกายของฉันอยู่ฮึ้ย!!!

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

ไม่นานความสุขบนโต๊ะอาหารก็จบลง เมื่อชายชุดดำกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาภายในร้านอาหารสร้างความแตกตื่นให้กับผู้ที่พบเห็น พวกเขาเดินผ่านฉันเดินเลยไปหยุดอยู่ข้างดาจองที่เอาแต่นั่งมองฉันทานมื้อค่ำ

ถ้ามองไม่ผิดดูเหมือนว่า หนึ่งในพวกชายชุดดำจะมีท่าทางลุกลี้ลุกลนจนผิดสังเกต เขาใช้มือป้องปากโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูดาจองแบบรีบร้อน คงจะมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่มองไม่ออกว่าพวกเขากำลังมีเรื่องอะไรกันสักอย่าง

นัมมุน...” ดาจองหันมาเรียกฉัน น้ำเสียงและท่าทางสบายอารมณ์ของเขาเปลี่ยนไป คล้ายกับดูโกรธแค้น และเกรี้ยวกราดต่างจากช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันในร้านอาหารก่อนหน้าลิบลับ

กลับคฤหาสน์ไปก่อน” และนั่นคือคำสั่งต่อมา

อ้าว แล้วนายจะไปไหน?” เพราะสถานการณ์ที่เริ่มเปลี่ยนไป ฉันจึงย้อนถามเขากลับไปแบบนั้น ทว่า ดาจองกลับเลือกที่จะลุกขึ้นจากที่นั่งโดยไม่ตอบอะไร พร้อมทั้งส่งเสียงกำชับออกมาอีกครั้ง

ไม่เกี่ยวกับเธอ รีบกินอาหารพวกนี้ให้เสร็จ แล้วกลับคฤหาสน์ไปซะ!”

ท่าทางของดาจองดูรีบร้อน เขาไม่ได้มองฉันตอนที่สั่งกำชับด้วยซ้ำ แถมยังรีบก้าวเท้าออกไปจากร้านอาหารและโยนบัตรเครดิตสีดำส่งให้ลูกน้องที่ยืนเฝ้าฉันอยู่ที่ข้างโต๊ะ ฉันรีบลุกพรวดพราดขึ้นจากที่นั่ง และตัดสินใจที่จะเดินตามหลังดาจอออกไป ทว่า

คุณอยู่ที่นี่ดีกว่าครับ” หนึ่งในลูกน้องของดาจอง รูปร่างสุูงใหญ่แถมยังมีท่าทางน่ากลัวดันเอาตัวเข้ามาขวางเอาไว้

ดาจองไปไหน!?” เพราะนอกจากดาจอง ที่ร้านอาหารแห่งนี้ฉันก็ไม่รู้จักใครอีกแล้ว อีกอย่างอาหารบนโต๊ะเยอะขนาดนั้นน่ะ ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอกนะ

คุณคังออกไปทำธุระครับ

ธุระอะไร!?”

ผมไม่ได้ถูกสั่งให้บอกรายละเอียด เพื่อความปลอดภัยของตัวคุณเอง กรุณาเชื่อฟังคำสั่งแล้วนั่งทานอาหารต่อไปเถอะครับ พอได้ยินแบบนั้นฉันก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรต่อ ฉันกลัวว่าความอยากรู้อยากเห็นของฉันจะเป็นภัยกับผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง ทางที่ดีฉันควรจะเงียบปากลงดีกว่า

แล้วไอ้ที่บอกว่าเพื่อความปลอดภัยของฉัน มันคืออะไรกันถ้าฉันตอนนี้ฉันไม่ปลอดภัย งั้นแปลว่าไอ้ที่ที่ดาจองพรวดพราดออกไปมันก็ไม่ปลอดภัยสำหรับตัวเขาด้วยน่ะสิ...

ฉัน... ไม่กินแล้ว...” พอรู้สึกว่าดาจองที่ฉันรู้จักเพียงคนเดียวอาจจะตกอยู่ในอันตราย มันก็พานให้ท้องฉันปฏิเสธที่จะรับรสอาหารจานหรูสุดอร่อยไปเสียดื้อๆ “กลับบ้านเลยได้ไหม...

ครับ!”

ฉันไม่รู้หรอกว่าที่ดาจองรีบร้อนออกไปขนาดนั้นมันเป็นเพราะอะไร แต่สีหน้าและท่าทางที่เปลี่ยนไปในตอนนั้น มันบอกฉันได้คำเดียวว่า สิ่งที่ดาจองต้องออกไปเผชิญหน้ามันต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ

อ่า... ทำไมฉันถึงรู้สึกเป็นห่วงเขาแบบนี้นะ

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7302 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 10:33
    โอ๊ยยยยยยยย ดาจองอ่อนโยนจังตอนนี้
    #7,302
    0
  2. #7295 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 23:08
    รอน้าาา
    #7,295
    0
  3. #7294 นางฟ้าในนิทาน (@Dnrd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 21:04
    ชอบพระเอกแบบนี้จุง
    #7,294
    0
  4. วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:58
    เอาคุณคังใส่ถุงกลับบ้านค่ะ
    อยากไแ้พระเอกแบบนี้ นางน่ารักกกกกกกกกกกก รักนางงงงงงง
    #7,293
    0
  5. #7292 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:35
    งื้อออ คุงคังไปทำอะไรร
    #7,292
    0
  6. #5974 beembam25 (@beembam25) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 14:12
    โอยย ดาจองอบอุ่นมากตอนนี้ ><  #ทีมดาจองค่าา
    #5,974
    0
  7. #5973 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 13:30
    ดาจองงงงงงหล่อมากตอนนี้
    #5,973
    0
  8. #5972 Renée (@otoha2002) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 13:13
    วี้ ปักธงทีมดาจองง
    #5,972
    0
  9. #5971 psc91312 (@psc91312) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 12:50
    อบอุ่นจริงๆแพ้ผู้ชายแบบคุณชายคัง แบดๆ แต่ก็มีมุมอบอุ่น
    #5,971
    0
  10. #5970 marktuanbamboo (@marktuanbamboo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 12:15
    ดาจองงงงงงคนดี เฮ้ออฟินนอบอุ่นในยามนี้55555 เจิมมมรอตอนไหมกิ
    #5,970
    0