เจ้าหญิงของมาเฟีย {S.O.S}

ตอนที่ 11 : SOS10 ll ชุดแดง {อัพ100%} รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 ธ.ค. 60



EP10


ว้ายยยยยอะไรกันเนี่ย!?”

เสียงหวีดร้องแหลมของหญิงสาวคนหนึ่งที่ฉันพลาดเสียหลักเซเข้าไปชนดังขึ้น เธอรีบใช้มือผลักตัวฉันออกห่างอย่างรวดเร็ว พลางใช้มือเช็ดคราบน้ำบนเสื้อผ้าของตัวเองด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมาทางเราเป็นจุดเดียว

ขะ ขอโทษค่ะ คือฉันไม่ชินกับการใส่ส้นสูงก็เลย...” ฉันรีบละล่ำละลักเอ่ยคำขอโทษออกไปทันที ทว่า หญิงสาวตรงหน้ากลับเลือกที่จะตวัดหางตาแสดงความไม่พอใจ แล้วบดริมฝีปากต่อว่าอย่างดูถูกดูแคลน

บ้านนอกถ้าไม่เคยวันหลังก็อย่างสะเออะใส่สิยะ!”

ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างเสียไม่ได้ พอถูกเธอต่อว่ามาแบบนั้น จนไม่รู้จะพูดอะไรตอบเธอกลับไปดี อีกทั้งสายตาของคนในงานเวลานี้ ก็ดูเหมือนจะจับจ้องมาทางเราทั้งคู่แบบไม่วางตา ไม่ใช่แค่สายตาของคนในงานเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงแสงแฟล็ตของกลุ่มคนที่คาดว่าน่าจะเป็นนักข่าวด้วย

สำเนียงดูเหมือนไม่ใช่คนที่นี่ นี่เธอเป็นต่างด้าวหรือไง!” ทั้งที่ฉันเงียบไปแล้ว แต่เธอก็ยังต่อว่าฉันไม่หยุด เอาจริงๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่สวยมากๆ คนหนึ่งก็ว่าได้ แถมยังหุ่นดี ผิวพรรณดี แต่ปากเนี่ยปีจอเสียเหลือเกิน

นี่ชุดอะไรของเธอไม่ทราบ แดงเถือกเชียว คิดว่าตัวเองเป็นปลาหมอสีหรือไง?!” เธอผลักอกฉันอย่างแรงราวกับว่าจะตอกย้ำให้ฉันดูด้อยค่าต่อหน้าสายตาของทุกคนในงาน ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งจะเจอสถานการณ์ที่ตัวเองได้รับบทเหมือนดาวพระศุกร์ก็วันนี้นี่แหละ

กึก!

ยัยนั่นดูเหมือนปลาหมอสีขนาดนั้นเลยหรือไง?” เสียงเข้มที่ถามแทรกขึ้นทำเอาทั้งฉันและยัยเสียงแจ้นหันมองเจ้าของเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะพบเข้ากับดาจองซึ่งกำลังยืนกอดอกมองจ้องฉันสลับกับหญิงสาวคนดังกล่าวไปมา

คุณคัง” เพียงแค่คำถามสั้นๆ มันก็ทำให้เธอเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือแทบจะทันที

ชุดที่ผู้หญิงคนนี้สวมอยู่ ผมเป็นคนเลือกให้เธอเอง คุณคิดว่ามันเหมือนปลาหมอสีงั้นเหรอ ยุนนา?”

ดาจอง... กำลังปกป้องฉันงั้นเหรอ?

เอ่อ...คือว่าฉัน...

หึๆ คุณคิดเหมือนผมเลยยุนนา ฮะ!? =_=

คำพูดต่อมาของดาจองทำฉันอ้าปากหวอ โดยเฉพาะไอ้ท่าทางก้อร่อก้อติกที่เขาปฏิบัติใส่เธอต่อหน้าฉันตอนนี้

ผู้หญิงมันก็ต้องเหมาะกับชุดสีขาวบริสุทธิ์แบบคุณสิถึงจะถูกจริงไหม?” เขากระทำทุกอย่างแบบไม่สนใจสายตาของผู้คนโดยรอบ ปลายนิ้วเกลี่ยไปตามโครงหน้าเรียวรูปไข่อย่างถือโอกาสท่ามกลางสายของทุกคนอย่างชื่นชม แววตาที่ดาจองใช้จ้องมองเธอน่ะ แถมจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว เห็นแล้วมันก็น่าหงุดหงิดนัก!

ยัยโง่” ฉันสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อดาจองหันมาตะคอกเสียงใส่ด้วยสีหน้าและท่าทางเอาจริง โดยที่มือของเขายังคงไหลเลื้อยไปตามเรือนร่างของหญิงสาวคู่กรณีก่อนหยุดลงบริเวณสะโพก จากนั้นก็พูดออกมาอีกครั้งแกมสั่ง “ขอโทษเธอซะ

ฉะ ฉันก็ขอโทษไปแล้วไง” ฉันแย้ง

ขอโทษใหม่ ขอโทษต่อหน้าฉัน เดี๋ยวนี้!” สิ้นเสียงประกาศิตเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทันที ส่วนฉันได้แต่กำมืออย่างนึกเจ็บใจ โดยเฉพาะยิ่งได้เห็นนัยน์ตากลมคู่สวยที่กำลังมองจิกฉันอย่างผู้เหนือกว่าของคู่กรณีด้วยแล้ว ฉันก็ยิ่งแทบจะเก็บความโกรธของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

นี่เหรอไอ้ที่นาบีบอกว่านัดทานข้าวการนัดทานข้าวของดาจองคือการปล่อยให้ฉันหลงอยู่ในงานเลี้ยงบ้าบอนี่จนมีเรื่องกับใครก็ไม่รู้ แล้วถูกเขาต่อว่าต่อคนนับสิบแบบนี้น่ะเหรอ?

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกแรงกดดันจากสายตารวมไปถึงเสียงซุบซิบจากรอบข้าง ฉันตัดสินใจย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อจัดการถอดรองเท้าส้นสูงเจ้าปัญหาออก จากนั้นก็เลื่อนสายตามองหน้าคู่กรณีกับดาจองสลับกันไปมา

จ้องอะไรอยู่ได้นังบ้าไม่ได้ยินที่คุณคังสั่งเหรอ!?” เธอแผดเสียงใส่ฉันอีกครั้งคล้ายกับจะเร่ง แถมยังใช้มือเกาะแขนของดาจองอาไว้แน่นเหมือนกับยืนยันสิทธิของตัวเอง ด้วยสายตาและน้ำเสียงที่เหมือนกับนางร้ายในละคร มันเลยทำให้ความอดทนทั้งหมดที่มีของฉันขาดผึ่งออกจากกัน

ได้ยิน” ฉันตอบเธอกลับไปเพียงสั้นๆ และตัดสินใจพูดออกไปอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ประโยคหลังฉันดันพูดเป็นภาษาไทย นังชะนีปากแดง

ฉันฉีกยิ้มหวานอย่างเป็นมิตร ต่างจากคนฟังที่แสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจนว่าเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด

ไปตายซะ ทั้งคู่เลย ควายเผือก...” ฉันยังคงรอยยิ้มเป็นมิตรเอาไว้แบบเก่า และที่จะชูนิ้วโป้งมือเพื่อแสดงอกว่าสิ่งที่ฉันพูดไปนั้นมันสุดยอดมากแค่ไหน

เธอพูดอะไรของเธอไม่ทราบ!”

ฉันไม่ได้รอให้ยัยปากแดงโวยวายใส่จนจบประโยคแต่เลือกที่จะเดินจ้ำเท้าเปล่าออกจากงานท่ามกลางเสียงฮือฮาไปทั้งๆ อย่างงั้น พอเดินพ้นออกมาจากงานได้ไม่เท่าไหร่ ทั่วใบหน้ามันก็เริ่มวูบร้อนขึ้นมาเพราะความอาย

เอาเข้าจริงฉันไม่เคยต่อว่าใครแรงๆ เลยนะ ไม่ว่าจะภาษาไหนก็ตาม แล้วพอนึกถึงสิ่งที่เพิ่งพูดใส่หน้าผู้หญิงคนนั้นกับดาจองออกไป มันก็กลายเป็นฉันเองที่รู้สึกอาย แต่ในความอายมันก็ยังแฝงไว้ด้วยความรู้สึกตลกตัวเอง จนอดที่จะหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้

ให้ตายสินี่ฉันพูดบ้าอะไรออกไปแบบนั้นน่ะ คิดจะด่าทั้งทีแต่ก็ด่าได้ไม่สุด น่าตลกชะมัด!

คุณหัวเราะอะไรอยู่อย่างงั้นเหรอ?” คำถามสั้นๆ ของหญิงแปลกหน้าที่พูดภาษาเกาหลีได้ไม่ชัดเจนนัก ทำฉันเหลียวหลังมองเธอกลับไปด้วยความตกใจ ก่อนจะพบว่า เธอคือผู้หญิงชาวลูกครึ่งอีกคนที่อยู่กับดาจองในงาน

ในตอนนั้นที่เห็นฉันก็คิดว่าเธอสวยมากอยู่แล้ว แต่พอได้มองเธอใกล้ๆ แบบนี้ เธอยิ่งดูสวยมากยิ่งขึ้นไปใหญ่

ฉ้านรู้นะ ว่าที่คุณพูดใส่พวกคุณยุนนาในงานเมื่อกี้ มันแปลว่าอะไร” เธอจงใจส่งเสียงแซ็วฉันแถมยังขยิบตาด้วยท่าทางน่ารักๆ และเป็นมิตร ต่างจากยัยปากแดงสิ้นเชิง

คะ...คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันพูดว่าอะไร?” ฉันถามเธอกลับไปแบบไม่เต็มเสียงนัก พร้อมด้วยรอยยิ้มแห้งๆ เสมือนว่าเป็นนักโทษที่โดนจับได้

ที่เธอพูดตอนนั้นคือภาษาไทยใช่ไหมคุณพ่อฉ้านเคยไปทำธุรกิจอยู่ที่ประเทศไทยมาก่อน ฉ้านก็เลยพอรู้ภาษาไทยบ้างนิดหน่อยน่ะ

“…”

คิกๆ ฉันไม่บอกคุณคังหรอกนะ ว่าเมื่อกี้เธอหลอกด่าเขาว่าเป็น White Buffalo น่ะ คิกๆ ฉันได้แต่ยิ้มแห้ง เมื่ออีกฝ่ายพูดได้ตรงประเด็นเสียเหลือเกิน ฉันชื่อแคล แล้วเธอล่ะ

น้ำมนต์ค่ะ

นัมมุน เป็นชื่อที่แปลกดีนะ” ที่แปลกนะคือการออกเสียงเรียกของคนที่นี่ต่างหากล่ะ แต่ก็เป็นชื่อที่เหมาะกับเด็กผู้หญิงน่ารักๆ อย่างเธอมากเลยล่ะ

ฉันช้อนตามองคุณแคลเล็กน้อยอย่างนึกเขินๆ เธอดูใจดี แถมยังไม่หยิ่งสักนิด แถมยังตัวสูงมากอย่างกับนางแบบ เมื่อเทียบกับฉันแล้ว ฉันดูเตี้ยเหมือนตอหม้อไปเลย

ลูบูแตงที่เธอถืออยู่ ผู้หญิงหลายคนอยากมีโอกาสสวมใส่มันสักครั้งนะรู้ไหม?” อีกครั้งที่คุณแคลพูดพลางเอื้อมมือจับข้อมือฉันข้างที่ถือรองเท้าส้นสูงเอาไว้ในมือ จากนั้นก็พูดออกมาอีก “เธอโชคดีนะ ที่มีโอกาสได้สวมใส่เครื่องแต่งกายแพงๆ ทำไมเธอไม่สวมมันดีๆ ล่ะ

ฉันไม่ชินกับการใส่รองเท้าส้นสูงน่ะค่ะ...

ไม่มีใครถนัดหรือรู้สึกชินกับอะไรมาตั้งแต่เกิดหรอกนะ ถ้าเธอไม่ลองทำตัวให้ชินไปกับมัน แล้วเมื่อเธอจะผ่านเรื่องที่ไม่ถนัดนี้ไปได้ล่ะ” คุณแคลไม่ใช่แค่พูดแต่เธอถือวิสาสะดึงรองเท้าส้นสูงไปจากมือฉัน เธอย่อตัวลงนั่งเล็กน้อยพลางช้อนตามองหน้าฉัน ขณะที่มือเตรียมตั้งท่าทีจะสวมรองเท้าราคาเหยียบแสนให้ฉันอย่างไม่นึกรังเกียจ

ส่งเท้ามาสิจ๊ะ ไม่ต้องเขินหรอกฉันเม้มปากลงเล็กน้อยอย่างไม่ชิน อันที่จริงฉันก็เกรงใจเธอนั่นแหละ

แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดปฏิเสธอะไรออกไป คุณแคลดันใช้มือประครองเท้าข้างหนึ่งฉันขึ้น พร้อมทั้งบรรจงสวมรองเท้าส้นสูงให้อย่างเบามือ แถมยังพูดออกมาอีกในวินาทีที่เธอบรรจงสวมรองเท้าใส่ให้ฉันจนเสร็จทั้งสองข้าง

เห็นไหมล่ะ ดูดีมากจริงๆ ด้วย

ขะ ขอบคุณนะคะ คุณดีกับฉันจังฉันยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างจริงใจ ก่อนกล่าวเสริมออกไปอีก แต่ฉันคิดว่า ฉันคงไม่ได้ดูดีอะไรขนาดนั้นหรอก

แต่ว่า ถ้อยคำถ่อมตนที่เอ่ยไปนั้นดันทำให้คนฟังแสดงสีหน้าแปลกใจ จนต้องถามออกมา

ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ?”

คุณอยู่ในงาน คุณก็น่าจะเห็นนี่คะ ว่าผู้หญิงคนนั้นว่าฉันว่าเหมือนปลาหมอสี” ฉันกัดปากตัวเองเล็กน้อยอย่างนึกเจ็บใจ เมื่อนึกถึงน้ำเสียงต่อว่าของผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะพูดออกไปอีกครั้ง “ดาจองเองก็เหมือนจงใจจะแกล้ง ถึงได้เตรียมชุดนี้ให้ฉันใส่มาที่นี่

คุณคังน่ะเหรอ?” ฉันพยักหน้ารับคำหงึกๆ ตอบสิ่งที่อีกฝ่ายย้อน ทว่าอีกฝ่ายดันขยับยิ้มมุมปากพลางเอื้อมมือวางลงบนไหล่ฉันอย่างแผ่วเบา จำต้องเลื่อนสายตามองใบหน้าเรียวสวยตรงหน้าอย่างห้ามไม่ได้ คุณคังน่ะ ปากร้ายไปอย่างนั้นเอง แต่ความจริงแล้วคุณคังเป็นคนใจดีมากเลยนะ

หมะ หมอนั่นน่ะเหรอ ใจดี 

คุณคังน่ะเป็นคนที่ความรู้สึกของตัวเองไม่ค่อยเก่ง แต่ท่าทีที่เขาทำใส่เธอในงานน่ะ มันก็บอกได้ชัดนะว่าเขากำลังปกป้องเธออยู่

ปกป้องเหรอ?”

ก็ใช่น่ะสิ คุณยุนนาน่ะ เป็นถึงนางแบบที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ของเกาหลีใต้เลยนะ เธอมีอิทธิพลมากในหมู่นางแบบชั้นแนวหน้าด้วยกัน มันคงไม่ดีใช่ไหมล่ะ ถ้าคุณคังจะพูดจาเข้าข้างเธอ จนพานให้เธอถูกคนพวกนั้นเขม่นใส่เอาทีหลังน่ะ 

ขณะที่หูฟังคำอธิบายจากปากของคุณแคล พร้อมกันนั้นสายตาก็ดันมองย้อนกลับเข้าไปในงาน และสะดุดเข้ากับใครบางคน คนที่ที่ไม่มีทีท่าจะสนใจฉันตั้งแต่มาถึงหน้างาน ที่สำคัญเขาคนนั้นคือคนที่ปล่อยฉันไว้กลางงานจนเกิดเรื่องราวกับผู้หญิงที่ชื่อยุนนาอะไรนั่นด้วย

กลับเข้าไปในงานเถอะจ๊ะ ... หูน่ะได้ยินเสียงของคุณแคลที่พยายามตื้อให้ฉันเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง ต่างจากสายตาที่กำลังมองสบกับนัยน์ตาคมของดาจอง ซึ่งกำลังยืนพิงประตูหน้างานราวกับถูกสะกด

เขาเอาแต่มองฉันในท่ายืนพิงผนังห้องหน้าทางเข้างานอยู่แบบนั้น แต่ไม่ยักจะเดินเข้ามาพาตัวฉันหรือใช้กำลังให้ทำทุกอย่างในแบบที่เขาต้องการเหมือนทุกที อีกทั้งสายตาของเขาเวลานี้น่ะ มองมาราวกับว่านัยน์ตาของเขามีไว้ใช้มองฉันแค่คนเดียวอย่างงั้นแหละ...

แต่แล้วมันก็เป็นฉันนั่นแหละที่เป็นฝ่ายละสายตาไปจากเขาก่อน และหันไปพูดแสดงความรู้สึกแก่หญิงสาวอีกคนอีกครั้ง

ขอบคุณนะคะคุณแคล ฉันดีใจที่ได้รู้จักกับคุณจริงๆ ค่ะ

 “เช่นกันกันจ๊ะ เอ๊ะนั่น...” เธออุทานออกมาเบาๆ ขณะใช้นัยน์ตาคู่สวยมองตรงไปที่หน้าประตูเข้างาน จากนั้นก็พูดออกมาอีกครั้งคล้ายกับจะย้ำให้ฉันรู้ตัว “คุณคังออกมายืนรอเธอหรือเปล่า

พอถูกถามตรงๆ แบบนั้น หน้าฉันมันก็ร้อนวูบขึ้นมาได้อย่างน่าแปลก

ดีจังเลยนะ ทีกับฉ้านคุณคังไม่เคยทำแบบนี้บ้างเลย เอ๊ะ!?

ฉันเหลือบมองหน้าคุณแคลอีกครั้ง สีหน้าเธอบอกออกมาได้ชัดเจนว่าเธอกำลังรู้สึกน้อยไม่ต่างไปจากน้ำเสียงที่ใช้พูดเมื่อครู่สักนิด แต่ถึงอย่างงั้นเธอก็ยังคงรอยยิ้มใจดีเอาไว้ดังเก่า พร้อมทั้งเลื่อนสายตากลับมามองหน้าฉันอีกครั้ง

นัมมุนเนี่ย น่าอิจฉาจังเลยนะ

มะ ไม่หรอกคะ

ถ้าโดนหมอนั่นเอาปืนยิงข้างกกหูแบบฉันบ้าง บางทีคุณแคลอาจจะอยากถอนคำพูดก็ได้ 

รีบเดินไปสิจ๊ะ เดี๋ยวคุณคังเขาจะรอนานนะ

ขะ เขาไม่ได้มารอฉันหรอกคะ... ว๊ายยย” คุณแคลไม่รอฟังให้ฉันพูดจบ แต่เธอเลือกที่จะใช้มือดันหลังฉันให้หันเดินกลับไปที่หน้าทางเข้างานอย่างรวดเร็ว

ตึก...

ขาทั้งสองข้างของฉันมันสั่นไปหมดไม่รู้เพราะว่าฉันยังไม่รู้สึกชินกับรองเท้าส้นสูงนี่ หรือเป็นเพราะที่ตรงหน้าฉันกำลังถูกสายตาของดาจองมองอยู่กันแน่

ฉันเม้มปากลงเล็กน้อยและเลี่ยงที่จะมองสายตาคู่ดังกล่าวกลับไปด้วยการหลุบตาลงต่ำไปที่พื้น กลั้นใจเดินก้าวเท้าตรงไปที่ประตูงานอย่างยากลำบาก และจุดที่เดินได้ยากลำบากที่สุดก็ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่ต้องเดินสวนกับดาจองเข้าไปในงานนี่แหละ

จะไปไหน ยังไม่ทันจะก้าวขาเดินผ่านดาจองไปไหนได้ไกล เสียงทักดุดันก็ถามขึ้น พานให้ต้องรีบหันขวับมองเจ้าของคำถามด้วยความระแวงปนความสงสัยทันที งานเลี้ยงแบบนั้นมันไม่เหมาะกับคนอย่างเธอหรอก

คำพูดเชิงต่อว่า ทำฉันรีบเหลียวกลับมามองมือตัวเองที่เริ่มเกี่ยวพันกันไปมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นแรงบีบมือเบาๆ เมื่อคนตัวใหญ่ใจร้ายยังคงพูดจาคล้ายกับต่อว่าไม่หยุด

เข้าไปในงาน เธอจะเป็นตัวเกะกะคนอื่นเปล่าๆ

เขาไม่เห็นจะใจดีตรงไหน แถมยังชอบว่า ชอบพูดจาทำร้ายความรู้สึกกันอยู่เรื่อย ผู้ชายคนนี้น่ะ ไม่เห็นจะมีนิสัยเหมือนชื่อเลยสักนิด (ดาจอง ภาษาเกาหลีมีความหมายว่า ความอ่อนโยน)

หิวหรือยัง?” ฉันส่ายหน้าพรืดแทนคำตอบ แม้ว่าลึกๆ จะรู้สึกหิวจนท้องกิ่วแล้วก็ตามที แต่ฉันหิวแล้ว

นายหิว นายก็เข้าไปกินของในงานสิ... ฉันยืนรอตรงนี้ก็ได้” ยิ่งพูดฉันก็ยิ่งบีบมือตัวเองจนแน่น ไม่รู้ว่าตัวเองในตอนนี้มีสิทธิ์จะทำอะไรบ้าง การกระทำของดาจองที่ผ่านมา มันทำให้ฉันไม่กล้าที่จะพูดมากหรือแสดงความคิดกับนิสัยปกติของตัวเองออกไป เขาทำให้รอบตัวฉันมีแต่ความหวาดเกร็งและความหวาดระแวง ทว่า...

ฟึ่บ!

ฉันกลับต้องเป็นฝ่ายเบิกตากว้าง เมื่อจู่ๆ ร่างทั้งร่างถูกวงแขนแกร่งอุ้มช้อนขึ้นจนตัวลอยเหนือพื้น ที่สำคัญคนที่กล้าทำเรื่องน่าอายแบบนี้มันดันไม่ใช่อื่น แต่คือดาจองเองนั่นแหละ!

หนะ นายจะทำอะไร!?” ฉันตะคอกเสียงถามดังในระดับที่เราทั้งคู่ได้ยินกันสองคนเท่านั้น ร่างกายขยับดิ้นไปเองอย่างอัตโนมัติเพราะรู้สึกไม่ชินกับการถูกอุ้มในลักษณะนี้สักเท่าไหร่

จะพาไปกินข้าว

ก็บอกว่าไม่หิวไง!”

หลับไปตั้งวันค่อนวัน อย่ามาทำเป็นพูดว่าไม่หิวหน่อยเลย” เขาแย้ง

ปล่อยฉันลงนะดาจอง!”

อย่าดิ้น...” ดาจองยังคงสั่งฉันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

นายก็ปล่อยฉันลงสิ!”

พูดภาษาคนไม่เข้าใจ โง่หรือไง?!” คราวนี้มันก็ดันเป็นเขาซะเองที่ตะคอกเสียงใส่หน้าฉันเหมือนคนฉุนเฉียว น้ำเสียงสั่งแบบนั้นมันก็เลยพานให้ร่างกายทุกส่วนหยุดชะงักนิ่งลงอย่างว่าง่าย เหมือนลูกแกะตัวน้อยๆ ที่อยู่ในอ้อมกอดของหมาป่าใจร้ายไม่มีผิด

แต่นั่นก็คงเป็นความคิดของฉันในชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น เมื่อคนใจร้ายกล่าวออกมาเป็นที่สองด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม แม้ว่าสายตาจะมองตรงไปข้างหน้า ขณะก้าวไปตามทางเดินกว้างภายในโรงแรม

ถ้าเดินด้วยส้นสูงไม่ถนัด อุ้มไปแบบนี้น่าจะเร็วกว่า

To Be Continued...

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย




ติดตามเรื่องนี้จิ้มที่รูปข้างล่างเบย


^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 

 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,527 ความคิดเห็น

  1. #7465 Charlotte808 (@thunchanokmum) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 01:31
    อุ้มไปแบบนี้น่าจะดีกว่า ><
    #7,465
    0
  2. #7300 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 10:01
    ฟินนนนนนนนนนนนน อ๊าย
    #7,300
    0
  3. #7291 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:17
    จะมีอะไรเกิดขึ้นบนรถมั้ยนะ
    #7,291
    0
  4. #7290 นางฟ้าในนิทาน (@Dnrd) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 19:18
    ดาจองเป็นพวกปากไม่ค่อยตรงกับใจปะเนี่ย
    #7,290
    0
  5. วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 18:17
    ตกลงแกเป็นคนแบบไหนกันแน่ดาจอง
    #7,289
    0
  6. #5951 beembam25 (@beembam25) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 03:07
    น่ารักกกก เป็นห่วงดาจองมากเลยนะน้ำมนต์  แหมๆ ^^
    #5,951
    0
  7. #5950 MKiig7 (@peerada254531) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 01:09
    เขินเมจคิมแทมุนจังเลยค่ะ สรุปเราชอบเมจผช.เรื่องนี้หมดเลย;-;
    #5,950
    0
  8. #5949 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 23:14
    เขินนนค้าา
    #5,949
    0
  9. #5948 Rie44 (@Rie44) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 22:54
    อ่านไปเเล้วเขิล555หน้าเเดงเลย><
    #5,948
    0
  10. #5947 kruemee (@krue1980) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 22:24
    ทำแผลอะไร ไหนบาดแผล นัมมุน อย่านอกเรื่องลูก มีจุดยืน 5555
    #5,947
    0