{รีอัพ} EROTIC WOLF ll เรื่องของหมาป่า

ตอนที่ 7 : WOLF06 ll เรื่องของหมาป่าครั้งที่6 {อัพ100%} ข้อตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    19 พ.ย. 59


EP06
-เรื่องของหมาป่าครั้งที่6-


...เลน

เสียงเข้มของใครคนหนึ่งที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท แรงเขย่าๆ เบาๆ ตามร่างกายทำเอาภาพธรรมชาติแสนสวยงามตรงหน้ามลายหายไป รวมไปถึงใบหน้าอ่อนโยนของลูฟส์ซึ่งจ้องมองฉันอยู่เบื้องหน้าด้วยเช่นกัน

ฉันปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่ดูจะเลือนลางเหลือเกิน

ฉันพยายามหรี่ตาลงสู้แสงจ้าเบื้องหน้า เอ่ยปากทักออกไปแบบมึนงงๆ

อลัน....เหรอ?”

ก็ใช่น่ะสิ” คนฟังตอบรับกลับมาเสียงหนักแน่น

อลันในชุดเสื้อคอวีแขนยาว พร้อมด้วยกางเกงยีนส์ขาสามส่วนมองฉันด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า ก่อนจะพูดมาอีกครั้ง

เมื่อวานเป็นอะไรหรือเปล่า

เอ๊ะ...” ฉันพยายามตั้งสติที่คล้ายกับจะขาดช่วง พลางดันตัวให้ลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกสับสน

เมื่อวานพ่อบอกว่าเจอเธอเป็นลมล้มพับอยู่ที่ถนน เลยพากลับเข้ามาในบ้าน

คุณลุงน่ะเหรอ?”

อ่าห่ะ มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ก็ในเมื่อ...ช่วงนี้เธอดูเหนื่อยๆ นะ พักผ่อนน้อยไปหรือเปล่า

นั่นสินะ....ฉันคงจะพักผ่อนน้อยเกินไป” ฉันเอ่ยปากตอบอลันกลับไปแบบจำยอม เพราะในเวลานี้ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรตอบกลับเขาไปเหมือนกัน

อลันอยู่คุยกับฉันสักพักหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยกำชับให้ฉันลงไปหาอะไรรองท้องถ้าหากหิว แต่ว่า... ในตอนนี้บอกเลยว่าฉันรู้สึกกินอะไรไม่ลงเลยสักอย่าง

ฉันพยายามนั่งคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ได้เจอระหว่างเดินทางกลับบ้าน การต่อสู้ของฝูงหมาป่าที่ดูจะไม่ถูกกัน ไหนจะเพื่อนร่วมโรงเรียนที่สามารถแปลงกายเป็นนักล่าแสนสง่าได้ ไหนจะน้ำตกขนาดใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าสน ไหนจะ...

คิดได้แค่นั้น ทั่วใบหน้าฉันมันก็เริ่มร้อนผ่าวอย่างไม่ทราบสาเหตุ นัยน์ตาเรียวรีจ้องมองฉันอย่างอ่อนโยน กับริมฝีปากนุ่มที่มอบให้อย่างนุ่มนวล

ราวกับว่าฉันเป็นของมีค่าที่สุดในชีวิตของเขา ผู้ชายที่ชื่อ ลูฟส์ คัสแตนด์

อ้าวเฮเลน... เสียงเข้มดูมีอำนาจ เอ่ยปากทักขึ้นทันทีที่ฉันพาตัวเองเดินลงบันได เพื่อออกจากห้องแคบๆ อย่างห้องนอนของตัวเองบ้าง คนเอ่ยปากทักนั่งก้มตาก้มตา ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดปลายด้ามปืนไม้ในมืออย่างบรรจง

ฉันเดินก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มวัยกลางคนคนนั้นทันทีเพื่อไม่ให้เสียมารยาท พร้อมเอ่ยปากทักทาย

ทำอะไรอยู่อย่างนั้นหรือคะ?”

เตรียมของสำหรับล่าสัตว์น่ะ” เขาตอบฉันน้ำเสียงมีความสุข ตามประสาผู้ชายที่ชอบล่าสัตว์ “เตรียมตัวเผื่อไว้สำหรับเหตุฉุกเฉิน

ฉันจ้อง ‘ลุงเฟรด’ กลับนิ่งๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มตามประสาคนคุ้นเคย

ลุงเฟรด คือพี่ชายแท้ๆ ของพ่อฉัน และเป็นคนอุปการะฉันให้เข้ามาอยู่อาศัยในเมืองนี้ในนามครอบครัว ลุงเฟรดกับพ่อของฉัน พวกท่านชอบออกไปล่าสัตว์ด้วยกันอยู่เป็นประจำ แถมยังมีรสนิยมชอบสะสมปืนผาหน้าไม้เหมือนๆ กันอีกต่างหาก ทำให้ไม่ต้องคิดเลยว่าลุงเฟรดจะรู้สึกมีความสุขมากแค่ไหน กับการเตรียมตัวออกไปล่าสัตว์ในคืนนี้

แผลที่แขนหายดีหรือยัง” เป็นอีกครั้งที่เขาถามขึ้น ลุงเฟรดเหลือบมองฉันเล็กน้อยด้วยความสงสัย ขณะหยุดมือที่กำลังเช็ดปลายกระบอกปืนลง

ดีขึ้นแล้วค่ะใครจะไปกล้าพูดกันล่ะ ว่าแผลน่ะมันหายไปแล้ว...

อ้อ ดีแล้ว...” เขายิ้มแบบหมดห่วง ก่อนเริ่มขยับจับผ้าขนหนูเช็ดปืนในมืออีกครั้ง “ตอนแรกที่ลุงรู้ว่าหนูจะมา ลุงกลัวมากว่าหนูจะโดนสัตว์ร้ายพวกนั้นทำร้าย

ฉันเหลือบมองหน้าลุงเฟรดเล็กน้อย ขณะพาตัวเองเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ขนาดใหญ่ตรงข้ามกับบริเวณที่ลุงแกนั่งอยู่เพื่อฟัง

แต่นับว่าโชคดีที่หนูไม่เป็นอะไร

หมาป่าพวกนั้น....มันเลวร้ายมากเลยเหรอคะ?”

ใช่ มันเลวร้ายมาก

...

หลายคนในเมืองถูกมันฆ่าตาย สัตว์เลี้ยงในฟาร์มถูกล่าเป็นอาหาร การเดินทางไปมาแถบนอกเมืองดูจะยุ่งยาก ตั้งแต่ที่พวกมันเริ่มเข้ามาอาศัยอยู่ในป่า

...

มันคล้ายกับเป็นภาพหลอน ลุงได้ยินเสียงฝีเท้าของสัตว์ร้ายพวกนั้นเดินวนอยู่รอบตัวบ้าน แม้แต่ในบ้านเองก็เช่นกัน.....ทุกวัน ทุกคืน.....ทุกวันเวลา

ทำไมเป็นอย่างนั้นละคะ” ฉันเอ่ยปากแทรกเสียงเศร้าของลุงเฟรดด้วยความสงสัย เป็นอีกครั้งที่เขาหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ลง ช้อนตามองฉันนิ่งๆ แต่แฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวและหวาดระแวง

หมาป่าพวกนั้นเคยบุกทำร้ายอลันกับอเล็กซ์ระหว่างกลับจากโรงเรียน นับว่าเป็นเคราะห์ดี ที่อลันกับอเล็กซ์ไม่เป็นอะไรมาก” ลุงเฟรดเงียบเสียงลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมแกมเสียงขำ “แต่นั่นก็แทบจะทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อหยุดเต้นได้เลยล่ะ

หมาป่าพวกนั้นแย่ขนาดนั้นเชียวเหรอ...

ถ้าหากเรื่องที่เกิดขึ้นในป่าสนที่ฉันเจอมันไม่ใช่แค่ความฝัน อย่างงั้นฆาตกรเลือดเย็นที่ทุกคนในเมืองต่างหวาดกลัว มันก็อยู่ใกล้ตัวแค่นั้นเองอย่างนั้นน่ะสิ...

เฮเลน อยากไปดูลุงล่าหมาป่าพวกนั้นไหมละ?” คำถามสั้นๆ ของลุงเฟรดทำฉันสะดุ้งเฮือก เลื่อนสายตามองหน้าแกเล็กน้อยและถามย้อนกลับไป

มะ เมื่อไหร่คะ?”

เราจะไปล่าพวกมัน....คืนนี้

21.30 น.

เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะเก่าๆ ดังขึ้นที่หน้าบ้าน ขณะที่ผู้เป็นเจ้าของเก็บข้าวของสำหรับออกล่าสัตว์ขนขึ้นรถกระบะอย่างขะมักเขม้น

เธอจะไปกับพ่อจริงๆ น่ะเหรอ?” อเล็กซ์ยืนกอดอก ปรายตามองพ่อของตัวเองที่เดินเข้าออกระหว่างบ้านกับตัวรถไปมาหลายครั้งต่อหลายครั้ง ก่อนเลื่อนสายตามามองฉันเพื่อเอาคำตอบ

ฉันว่ามันน่าสนุกดีออก

เดี๋ยวเธอจะได้รู้ว่า การออกไปล่าสัตว์กับพ่อ มันน่าเบื่อ” เธอยักไหล่ขึ้นเบาๆ พร้อมทั้งเหลือบมองลุงเฟรดขณะที่เขาขนลังไม้เดินออกจากบ้าน

นินทาพ่ออยู่เหรออเล็กซ์” ลุงเฟรดหยุดถามลูกสาวของตัวเองท่าทางรู้ทัน ขณะที่แบกลังไม้ไว้ที่ตัว

อเล็กซ์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

คนแก่เนี่ย ชอบรู้ทันเด็กๆ ตลอดเลยนะคะ

พ่อยังไม่แก่สักหน่อย” ลุงเฟรดย่นคิ้วมองลูกสาวตัวเองแบบขัดใจ

ค่า พ่อไม่เคยแก่เลย ยังหนุ่มยังแน่น แถมยังล่าสัตว์เก่งเป็นที่หนึ่งอีก” อเล็กซ์แซวพ่อตัวเองเสียงดัง เธอเหลือบมองฉันที่แอบหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดเสริม “ขอให้สนุกนะ เฮเลน

หวังว่าน่ะนะ” ฉันแค่นเสียงขำ

มันต้องสนุกอยู่แล้ว” ลุงเฟรดกล่าวเสียงหนักแน่น พลางเอื้อมมือข้างหนึ่งแตะเบาๆ ที่หัวไหล่ฉัน ก่อนจะเอ่ยปากเสริม “ขึ้นรถกันเถอะ เฮเลน

ฉันพยักหน้ารับคำลุงเฟรดเบาๆ โดนไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มให้อเล็กซ์ที่ยืนส่งเราทั้งคู่ด้วยท่าทางเป็นห่วง

ฉันไม่รู้หรอกว่าอะไรทำให้ฉันตัดสินใจตามลุงเฟรดออกไปล่าสัตว์ในคืนนี้ บางสิ่งบางอย่างในอก มันกลับร่ำร้องอยากจะพิสูจน์ให้เห็นด้วยตา ว่าความจริงแล้วการก่อเรื่องของหมาป่าที่ดังจนเป็นข่าวในเมือง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ

และถ้ามันเกิดขึ้นเพราะน้ำมือของเขาจริงๆ ล่ะ...

รถกระบะคันเก่าพาฉันตรงเข้าไปจอดบริเวณหน้าสถานีตำรวจเล็กๆ ซึ่งที่ตรงนั้นมีทั้งชาวบ้านในเมือง และตำรวจหลายนายยืนรออยู่ก่อนแล้ว

มาช้าจังเลยนะคุณเทรย์เลอร์

โทษที วันนี้พาหลานสาวมาด้วยน่ะ” ลุงเฟรดตอบน้ำเสียงภาคภูมิใจ พลางเลื่อนสายตามองฉันที่กำลังก้าวขาลงจากรถ จนตกเป็นเป้าสายตาของหลายๆ คนที่อยู่ในเหตุการณ์

ฉันได้แต่เผยรอยยิ้มทักทายพวกเขากลับไปอย่างเป็นมิตรแต่เพียงเท่านั้น

วันนี้พบศพผู้เสียชีวิตในป่าอีกรายแล้ว ศพอยู่ใกล้ๆ กับภูเขาน้ำตกในป่า ผมสันนิฐานว่าบริเวณนั้นอาจจะเป็นรังของพวกมันก็ได้

ภูเขา... น้ำตกเหรอ? เดี๋ยวสิ ที่นั่นมัน...

เธอชอบมันใช่ไหม?’

สถานที่ที่ลูฟส์พาฉันไปนี่!

คราวนี้ผมว่าเราคงต้องพึ่งรถกระบะของคุณแล้วล่ะเทรย์เลอร์

เมื่อการพูดคุย พูดจาตกลงทั้งหมดเสร็จสิ้นลง พวกชาวบ้านรวมไปถึงนายตำรวจ

ต่างก็ขึ้นนั่งประจำที่บนท้ายกระบะกันอย่างพร้อมเพรียง โดยมีลุงเฟรดเป็นคนขับพาพวกเราทั้งหมด เลี้ยวออกจากหน้าสถานีตำรวจ ตรงไปตามทางเส้นเล็กที่ตัดทะลุผ่านป่าสน

บรรยากาศในเวลานี้ค่อนข้างเงียบ จะได้ยินก็เพียงแค่เสียงของเครื่องยนต์เก่าๆ ของรถที่นั่งมาเท่านั้น แสงไฟสีอ่อนที่พอจะส่องทางเบื้องหน้าไม่ให้มืดสนิทลงจนน่ากลัว

ลุงเฟรดดูมีสีหน้าท่าทางตั้งใจมาก คงเพราะเขาอาจจะอยากหารังของพวกหมาป่านั่นให้เจอ ทว่า... ในตอนนั้นเองที่อยู่ๆ กลับมีอะไรบางอย่างวิ่งตัดหน้ารถ จนเสียหลักตกลงข้างทาง

เสียงเบรกดังลั่นทันทีที่เกิดเหตุไม่คาดฝัน

เวรเอ้ย!” ลุงเฟรดสบถเสียงดัง ท่าทางฉุนกึก รีบเอี้ยวตัวคว้าปืนไม้คู่ใจ ลงจากรถทันทีพร้อมทั้งกำชับ

อย่าลงจากรถ!” ฉันพยายามมองเหตุการณ์หน้ารถด้วยความหวั่นวิตก โดยอดรู้สึกเป็นห่วงลุงเฟรดกับพรรคพวกไม่ได้ ทว่าที่บริเวณแสงไฟหน้ารถสอดส่องไปนั้น ฉันกลับได้พบกับตัวการที่ทำให้รถเสียหลักในครั้งนี้

ลูกหมาป่าสีอ่อนตัวเล็กที่ฉันเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง มันกำลังวิ่งไล่ฟัดกันคล้ายกับสนุกสนาน โดยไม่รู้เลยว่ามีภัยใหญ่หลวงอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ฉันรีบเอี้ยวตัวมองผ่านกระจกหลัง มองพวกชาวบ้านและคุณตำรวจที่ต่างเดินย้อนไปยังจุดที่รถเสียหลักแบบหวั่นๆ ก่อนตัดสินใจขัดคำสั่งของลุงเฟรด เปิดประตูลงจากรถด้วยความเป็นห่วง

พวกแกมาที่นี่ได้ยังไง” ฉันย่อตัวลง พร้อมทั้งเอ่ยปากทักลูกหมาป่าทั้งสองตัว ซึ่งดูเหมือนพวกมันเองจะเข้าใจ รีบวิ่งเข้ามาหาท่าทางดีใจ

ถ้าอย่างนั้น....เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ความฝันน่ะสิ

รีบๆ หนีไปก่อนที่พวกลุงจะมาเจอพวกแกเข้า ฉันพยายามทำมือปัดไล่ลูกหมาป่าทั้งสองตัวด้วยความเป็นห่วง

ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง

ปัง!!!

เสียงปืนที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดด้านหลัง ทำฉันลุกพรวด หันหลังมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความตกใจ   

ปังปัง!!

หมาป่าตัวใหญ่ ขนสีเงินที่ฉันคุ้นตาดี มันกำลังพุ่งกระโจนตัวเข้าใส่หนึ่งในพวกชาวบ้านท่าทางดุร้าย มันพยายามเอาชีวิตรอดด้วยการใช้การกัดด้ามปืนสะบัดจนหลุดจากมือของชาวบ้านผู้โชคร้าย ก่อนจะกระโดดหลับวิถีกระสุนซึ่งถูกยิงผ่านความมืด

นั่นมัน...ลูฟส์ คัสแตนด์นี่!

ยิงมัน!!!!”

ปังปัง!! ปัง!!!

ฉันเบิกตากว้างอย่างสุดขีดพร้อมๆ กับร่างของสัตว์นักล่าที่ล้มลงเมื่อสิ้นสุดเสียงปืน

มะ ไม่!!!!” ท่ามกลางความมืดตรงหน้า ฉันไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น มีเพียงเสียงโวยวายของพวกชาวบ้านเท่านั้นที่ฉันพอจะรับรู้และจับใจความได้

มันตายหรือยัง?

ยิงซ้ำอีกที เดี๋ยวมันฟื้นขึ้นมาได้

หัวใจฉันมันเต้นผิดจังหวะ รู้สึกหวั่นวิตกกับเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่อาจห้ามได้ ถ้าหากฉันไม่รู้มาก่อนว่าหมาป่าตัวนั้นคือลูฟส์ คัสแตนด์ บางที... บางทีฉันอาจจะ

โฮกกกกกกก เสียงขู่คำรามที่ดังลั่น ทำฉันสะดุ้งจากภวังค์ความเศร้าให้เพ่งสายตามองไปยังต้นเสียง ขณะที่เหล่าลูกหมาเอาแต่ร้องครางหงิงๆ คล้ายกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

เพียงครู่เดียว ฉันก็ได้คำตอบ เมื่อฝีเท้านับสิบคู่ต่างวิ่งกรูมายังรถกระบะของลุงเฟรดที่จอดเสียหลักอยู่ข้างทาง ด้วยสีหน้าแววตาท่าทางหวาดกลัว ท่ามกลางความมืดปรากฏร่างของสัตว์นักล่าสี่ตัว ขณะที่มันเดินย่างก้าวตรงมาทางพวกเขาโดยไม่หวาดเกรงคมกระสุนในมือของพวกชาวบ้าน

ท่าทางสง่างามละทรงอำนาจของหมาป่าตัวหนึ่งที่เดินนำทัพของพวกมันตรงเข้ามาหาพวกชาวบ้านอย่างไม่เกรงกลัว ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่า มันคือตัวเดียวกับในตอนนั้น ตอนที่เขาเข้ามาช่วยฉันกับลูฟส์จากหมาป่าตัวใหญ่สีดำอีกตัว

กรรรรจ์

ยิงมัน!!” คำสั่งประกาศิตของหนึ่งในพวกชาวบ้านดังกึกก้องพร้อมๆ กับเสียงปืนจำนวนหลายนัดที่ดังติดต่อกัน ทว่า... มัจจุราชพวกนั้นไม่อาจจะลดความขลาดในตัวของหมาป่ากลุ่มนั้นได้เลย

พวกมันกระโจนเข้าใส่กลุ่มชาวบ้านแบบไม่กลัวความตาย ในขณะที่ฉันพยายามเดินหลบเรียบข้างตัวรถกระบะ มองหาร่างของลูฟส์ในความมืด และพยายามอุ้มลูกหมาป่าหลบพ้นจากสายตาของผู้คน

กึก...

ท่ามกลางความมืดตรงหน้ากลับปรากฏร่างของหมาป่าขนสีเงินแสนคุ้นตา มันเดินกระเผลกผ่านความมืดออกมาเงียบๆ ซึ่งนั่นทำให้เด็กน้อยทั้งสองที่อยู่ในอ้อมแขนดิ้นอย่างแรง

พวกมันกระโดดออกจากวงแขนฉันอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงเข้าไปหาหัวหน้าฝูง ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่เสียงปืนดังขึ้น

ปังง!!

เสียงหวนครวญของลูกหมาป่าตัวหนึ่งดังขึ้นขณะล้มลงกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลทะลักจากบาดแผลกลางลำตัว ส่งผลให้ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจอย่างขีดสุด

นัยน์ตาคมสีนวล จับจ้องไปที่ร่างของลูกหมาป่าตัวน้อยที่สิ้นใจทันทีที่คมกระสุนฝั่งเข้าที่กลางลำตัว มันขู่คำรามด้วยความโกรธแค้นก่อนจะพุ่งตัวเข้าฝ่าวงล้อมของนักล่าเผ่าพันธุ์หมาป่าและพุ่งเข้าขย้ำร่างหนึ่งในชาวบ้านกลุ่มนั้นอย่างรวดเร็ว

ฉันรีบวิ่งออกจากข้างตัวรถด้วยความหวั่นวิตก ก่อนจะพบว่าบุคคลที่กำลังถูกลูฟส์โจมตีอยู่นั้น มันคือลุงของฉันเอง

ลุงเฟรด!!”

กะ กลับขึ้นรถไปเฮเลน!!” ลุงเฟรดพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด พยายามใช้ด้ามปืนต้านแรงจากคมเขี้ยวของลูฟส์อย่างเอาเป็นเอาตาย

ฉันส่ายหน้าเบาๆ แทนการปฏิเสธ จับจ้องการเอาชีวิตรอดของลุงเฟรด ถ้าหากไม่ทำอะไรสักอย่าง

เขาต้องตายแน่...ตายเหมือนลูกหมาป่าตัวนั้น

เสียงครางหงิงๆ ซึ่งแฝงไว้ด้วยความเศร้าของลูกหมาป่าทำฉันเหลียวมองร่างไปตามเสียงด้วยความเป็นกังวล ลูกหมาป่าตัวน้อยพยายามใช้ปลายจมูกของมันดันร่างไร้ลมหายใจของเพื่อนรุ่นเดียวกันพร้อมเสียงครางเบาๆ มันคงอยากชวนเล่น... อาจจะสงสัยว่าทำไมเพื่อนของมันถึงไม่ยอมลุกขึ้นมาเล่นซนกันเหมือนก่อน

ฉันเม้มปากแน่นให้กับภาพน่าสังเวชตรงหน้าและตัดสินใจวิ่งหวนกลับไปยังร่างของลูกหมาป่าตัวนั้น พลางใช้มืออุ้มลูกหมาป่าที่เหลือรอดขึ้นด้วยความอ่อนโยน

ไม่เป็นไรนะ... ไม่เป็นไร” ฉันพยายามเอ่ยปลอบเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอด ขณะที่มันทำท่ายื้อตัวลงเพื่อที่จะกลับไปปลุกเรียกเพื่อนของมันอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยในอกสงบลง ฉันก็รีบปรายตามองไปยังกลุ่มหมาป่ากลุ่มเดิมซึ่งดูจะเป็นต่อกับพวกชาวบ้านเป็นไหนๆ พร้อมกับเอ่ยเสียงเรียกสัตว์ร้ายเบื้องหน้าเบาๆ

ลูฟส์…” ใบหูของมันกระดิก แต่การกระทำของมันดูจะไม่หยุดง่ายๆ ไม่เลย เขาเลือกที่จะไม่หยุดขย้ำร่างของลุงเฟรดมากกว่า

ลูฟส์!!” ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาอีกครั้ง ในอกรู้สึกหวาดหวั่นเมื่อเห็นร่างของชาวบ้านรวมไปถึงนายตำรวจ มีอาการบอบช้ำจนนอนนิ่งกับพื้น ต่างจากลุงเฟรดที่ยังคงมีสติต่อสู้กับคมเขี้ยวของสัตว์ร้ายอย่างไม่คิดชีวิต แม้ว่าในมือของเขาจะปราศจากอาวุธอันตรายแล้วก็ตาม

เสียงหอนกำชัยของหมาป่าตัวที่เหลือดังขึ้นทันทีที่มันจัดการกับพวกชาวบ้านจนแน่นิ่งลงไปแล้ว ก่อนที่หนึ่งในพวกมันจะเหลียวมองฉันช้าๆ ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

ร่างของฉันมันสั่นไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับเหตุการณ์ในเวลานี้ดี ฉันไม่อยากให้เกิดการสูญเสียไปมากกว่านี้อีกแล้ว...

ได้โปรด...ฟังฉัน

พูดอะไร กลับเข้าไปในรถ!! เฮเลน

ฉันยอม...” เสียงของฉันมันสั่นเครือ น้ำใสๆ เริ่มร่วงเผาะล้นจากกรอบตาทั้งสองข้างอย่างไม่อาจห้ามได้ ในหัวฉันมีเพียงความคิดเดียว มันไม่มีทางเลือก... แต่ถ้าหากฉันพูดออกไป บางทีมันอาจจะช่วยชีวิตของลุงเฟรดเอาไว้ได้ “ฉันยอมแล้ว...ลูฟส์

ใบหูขนาดใหญ่กระดิกรับฟังอีกครั้ง และนั่นทำให้ฉันเริ่มละล่ำละลักพูดต่อ ในอาการหวาดกลัว

ฉันจะยอมมีลูกให้นายตามข้อตกลง...แต่ขอร้องล่ะ...อย่าทำร้ายลุงฉัน....ลูฟส์ สิ้นเสียงเสียงหอนทรงอำนาจก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เมื่อลูฟส์จงใจใช้อุ้มเท้าตะปบเหยียบเข้าที่กลางหน้าอกของลุงเฟรดอย่างเต็มแรง

อึก!!”

เขาเหลียวหลังมองฉันช้าๆ ด้วยแววตาคู่คมสีสวยคู่นั้น ก่อนที่หนึ่งในพวกมันจะเดินย่างกรายเข้ามาใกล้ มันใช้จมูกดมไปทั่วตัวขณะที่ส่งเสียงขู่เบาๆ ในลำคอ ฉันตัดสินใจปล่อยลูกหมาป่าในมือลงสู่พื้นอย่างช้าๆ ใช้สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มนักล่าอย่างหวาดเกรงเพื่อระวังอันตราย

ลูกหมาป่าตัวเล็กรีบวิ่งตรงหายเข้าไปในป่าสน พร้อมกับหมาป่าทั้งสี่ตัว พวกมันหายเข้าไปในความมืด เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ลูฟส์ เท่านั้น

ลูฟส์เดินหันกลับมาทางฉันช้าๆ นัยน์ตาของเขาไม่สามารถอ่านออกหรือคาดเดาได้จริงๆ ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เขาใช้ปลายจมูกดันมาที่หน้าท้องของฉันหนึ่งทีและพยักหน้าหงึกเบาๆ แทนคำพูดจา เพียงเท่านั้นฉันก็พอจะเข้าใจทั้งหมดในสิ่งที่เขาต้องการ จำยอมขึ้นขี่หลังลูฟส์อย่างเสียไม่ได้ ขณะจ้องมองร่างของลุงเฟรดผ่านคราบน้ำตา

ฮะ เฮเลน...

....

นั่นหนู... หนูจะทำอะไร เฮเลน ฉันไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรลุงเฟรดกลับไป หาคำตอบดีๆ ให้เขาไม่ได้เลยจริงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น และเหตุผลที่ฉันสามารถขึ้นขี่หลังสัตว์ร้ายตัวนี้ได้ราวกับเป็นเจ้าของ

วูบเดียวเท่านั้นที่ฉันรู้สึก ก่อนที่ลูฟส์จะเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายอีกครั้ง พาร่างฉันตรงเข้าสู่ป่าสนเบื้องหน้าทันที โดยที่มีเสียงแว่วไล่หลังของลุงเฟรดตะโกนขานเรียกชื่อฉันด้วยความเป็นห่วง

ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าน้ำตาที่ไหลรินออกมาในเวลานี้มันเกิดขึ้นจากความรู้สึกไหน เสียใจ หดหู่ใจ อาลัยอาวรณ์ หรือว่าโล่งอกกันแน่ แต่ที่รู้และมั่นใจมากที่สุดในเวลานี้คือ...

ฉันกำลังกลัว

To Be Continued...

 อ่านแล้ว เม้น โหวต 100 ให้ด้วยนะ 

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย


ll Character ll




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ติดตามเรื่องนี้จิ้มเน้นๆที่หน้าลูฟส์!

^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 
 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,655 ความคิดเห็น

  1. #15332 NTUAM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:13
    โอยสงสารอะ สงสารลูกหมาป่าด้วย
    #15,332
    0
  2. #15120 eve_popparazzi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 11:57
    โหยย ลูกหมา ฮือออ มันกำลังน่ารักเลยน่ะ
    #15,120
    0
  3. #14922 Audaidaj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 23:34
    แงยิงหมาป่าน้อยของเราทำไม
    #14,922
    0
  4. #14884 Nungning_atc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 04:34
    สนุกมากค่ะ
    #14,884
    0
  5. #14843 ✚ADAM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 16:23
    เดี๋ยวมันจะดีขึ้นนะเฮเลนน
    #14,843
    0
  6. #14842 นารีไพร (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 15:31
    มาต่อเร็วๆนะคะอยากรู้ว่าลูฟจะทำยังไงต่อ

    #14,842
    0
  7. #14841 Pratrana Sithiwong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 13:42
    รีบอัพๆๆๆ ด่วน!!! อารมณ์ค้างงงงงง
    #14,841
    0
  8. #14839 warintornn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 12:55
    ง่ะ.........ตื่นเต้นนนนน
    #14,839
    0
  9. #14838 Minrt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 07:02
    มันต้องมีการเข้าใจผิดแน่เลย
    #14,838
    0
  10. #14837 Ns'Blackstone (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 01:26
    ลูฟอย่าเข้าใจผิดว่านางเอกพาคนมานะะะ ลูกหมาอย่าตายด้วยยยย งื้ออ
    #14,837
    0
  11. #14836 -FahsaiKR- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 23:38
    ชอบบบบบ มาต่อไวๆนะคะ
    #14,836
    0
  12. #14835 จันทนา ปล้องน้อยวงษ์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 22:08
    ต่อเร็วๆนะ
    #14,835
    0
  13. #14834 My Runway. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 22:02
    ตายยย ตายแน่ๆ เอ๊ยย 5555
    #14,834
    0
  14. #14833 Da Ounduangphachane (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 21:54
    มาต่อน้าาาา
    #14,833
    0
  15. #14832 beembam25 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 21:34
    ไม่หรอกน่าา ลูฟส์ไม่ทำร้ายคนหรอกน่า แต่อาจมีเหตุจำเป็นอะไรเงี้ย T^T อย่าโดนยิงนะ
    #14,832
    0
  16. #14831 hellomme00 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 21:09
    ติดเรื่องนี้ซะแล้วววว ~~
    #14,831
    0
  17. #2649 viii1997 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:52
    เจิมมมมมมมๆๆๆๆๆๆ
    #2,649
    0
  18. #2648 PeachesPie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:51
    เจิมรัวๆ
    #2,648
    0
  19. #2647 momomilk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:51
    เจิมมมมมม เจิมมมมมม เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #2,647
    0
  20. #2646 Viewma (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:51
    เฮเลนจะโดนขย้ำแล้ววววว
    #2,646
    0
  21. #2645 viii1997 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:50
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมค่ะ
    #2,645
    0
  22. #2644 type29 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:49
    เจิมมมมมม
    #2,644
    0
  23. #2643 type29 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:49
    เจิมมมมมม
    #2,643
    0
  24. #2642 momomilk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:47
    เจิมจร้าาาาาาาาาาาาา
    #2,642
    0
  25. #2641 envy.pjy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:47
    เจิมมมม
    #2,641
    0
  26. #2640 xxxxo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:47
    เจิมมมมมมมมมม
    #2,640
    0
  27. #2639 *O* - - ^ ^ = = TT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:46
    เจิม
    #2,639
    0
  28. #2638 *O* - - ^ ^ = = TT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:44
    เจิม
    #2,638
    0
  29. #2637 Oops! Pretty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:43
    เจิมมมมม
    #2,637
    0
  30. #2636 snannie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:36
    เจิมมมมมๆๆๆ ค่าๆๆๆๆๆ
    #2,636
    0
  31. #2635 Twp_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:33
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #2,635
    0
  32. #2634 mino (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 21:33
    เจิมค่าาาาาาาาาาา
    #2,634
    0