{รีอัพ} EROTIC WOLF ll เรื่องของหมาป่า

ตอนที่ 33 : WOLF32 ll เรื่องของหมาป่าครั้งที่32 {อัพ100%} การตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    24 ต.ค. 60



EP32
-เรื่องของหมาป่าครั้งที่32-


การสละชีวิตของฉัน...เพื่อให้หลุดพ้นจากกรรมและการอาฆาตต่อกัน...อึก...ปกป้องสิ่งที่ตัวเองรักเถอะ คัสแตนด์!’

ร่างทั้งร่างของผมมันชา เมื่อคำพูดสุดท้ายของเธอดังก้องอยู่ภายในโสตประสาท

ตุบบ!!

หมาป่าขนสีเงินตัวใหญ่นอนนิ่งลงบนพื้นหญ้า ขณะที่ร่างของมันปรับเปลี่ยนสภาพกลับคืนร่างเดิม หญิงสาวท่าทางเซี้ยวแก่นแก้ว นิสัยเอาเรื่องอยู่พอตัวล้มลงพร้อมเลือดสีสดที่ไหลเปรอะจนเต็มช่องท้อง

ที่สำคัญท้องเธอของเธอกำลังจะให้กำเนิดหมาป่ารุ่นใหม่ๆ เสียด้วย

...อ...อเล็กซ์!” ชายวัยกลางคนแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อภาพตรงหน้าปรากฏให้เขาเห็นว่าสิ่งที่เขาเพิ่งกระทำลงไปนั้นได้คร่าชีวิตของลูกสาวตัวเอง

ปืนลูกซองถูกโยนทิ้งจากมือ ชายหนุ่มรีบตะเกียกตะกายคลานเข้ามาดูร่างของลูกสาวตัวเองที่กำลังนอนหายใจรวยรินขณะที่ร่างกายบางส่วนเริ่มแปรสภาพเป็นเศษฝุ่น

อ...อเล็กซ์...นี่ลูก...

พะ พ่อคะ...เสียงแผ่วๆ ของเธอ เริ่มทำผมใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่มันก็อดที่จะมองภาพน่าสังเวชตรงหน้าไม่ได้ หนะ...หนู....

ลูก...ลูกเป็นปีศาจ...ทำไมลูกถึง...

หนะ...หนู....อึก...หนูรักพ่อ...นะคะ...สิ้นเสียงของเทรย์เลอร์ร่างของเธอก็สลายไปต่อหน้าต่อตา เสียงร้องไห้ดังขึ้นทันทีที่เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น และมันหากใช่เพียงแค่เสียงร่ำไห้เพราะความโศกเศร้าของเฟรด เทรย์เลอร์แต่เพียงลำพัง แต่ชาวบ้านอีกหลายสิบคนเองก็เช่นกัน

การที่พวกเราทั้งหมดเลี่ยงการปะทะกับพวกคนในเมืองแบบตรงๆ นั่นก็เพราะพวกเราตระหนักกันดี ว่าสมาชิกในฝูงหากไม่ใช่สมาชิกเกิดใหม่จากการผสมพันธุ์ในแต่ฤดู ก็มีเด็กวัยรุ่นไม่ลูก ไม่หลาน ก็เหลนของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่งในเมืองทั้งนั้น

เพราะไม่อยากให้เกิดการฆ่ากันเองระหว่างสายเลือด นั่นจึงทำให้พวกเราเลี่ยงที่จะเจอมนุษย์และเก็บความลับของตัวเองเอาไว้

โฮกกกกกกกกกกกผมคำรามเสียงดังอย่างนึกเจ็บใจ ไม่สามารถยื้อหรือช่วยอะไรใครได้เลย ท่ามกลางความตกตะลึงปนความโศกเศร้า หมาป่าบางตัวได้พากับวิ่งหนีหายและหลบซ่อนตัว ต่างจากชาวบ้านบางคนที่ยังตามไล่ล่าฆ่าฟันพวกเราไม่เลิกรา

กรรรรรจ์เสียงขู่กรรโชกจากอีกจุดหนึ่ง เรียกความสนใจจากสายตาผมได้อย่างดี ที่ตรงนั้นคาลวิลที่แทบจะยืนทรงตัวไม่ไหว กำลังต่อกรกับแวนเฮลซิ่งที่แสนอันตราย มันทำตามอย่างที่ปากพูดตามคำสั่งที่ผมได้บอกไว้ก่อนเดินทางมาที่แห่งนี้ มันเป็นเรื่องที่งี่เง่ามาก ถ้าหากผมจะให้มันต่อสู้เพื่อแลกชีวิตกับบุคคลที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของตัวมันเอง

เมื่อคิดแบบนั้นผมจึงตัดสินใจวิ่งย้อนกลับไปยังเป้าหมาย ทว่า..

ปัง! ปัง!!!

อ๊ากกกกก เสียงปืนกับเสียงร้องที่ดังทรมานก่อนขาดใจของพวกชาวบ้าน ขณะถูกเฮเลนไล่ฆ่าด้วยอุ้งเท้าและอุ้งมือขนาดมหึมา ทำผมเกิดความลังเลในความรู้สึก ปรายตามองระหว่างคาลวิลและเฮเลนสลับกันไปมา

บ้าฉิบ!

เลิกทำตัวเป็นพระเอก คิดจะปกป้องพวกเราทุกตัวด้วยตัวของแกเดียวได้แล้วคัสแตนด์!’ น้ำเสียงชวนโมโหดังขึ้นจากอีกฝากของทุ่งกว้าง ปรากฏร่างของหมาป่าขนาดใหญ่สีดำทะมึนกับพรรคพวกสองสามตัวกำลังก้าวเดินออกมาจากมุมมืด มันกล่าวต่อ แกตัวเดียวเปลี่ยนชะตาที่ฟ้าลิขิตไม่ได้หรอก

ไอ้กระจอกแบบแก จะไปรู้อะไร!!’

คืนนี้มันเป็นเรื่องระหว่างเราคัสแตนด์...

บ้าเอ้ย! หมอนี่มันคิดอะไรอยู่ ห่วงแค่ศักดิ์ศรีไม่ห่วงครอบครัวในฝูงเลยหรือไง!

หุบปากไปซะ! ถ้าไม่คิดจะทำอะไรเลยสักอย่าง

เพื่อนกัน...คำพูดของเลอร์แมนทำผมเงียบนิ่งด้วยความแปลกใจ ฉันจะยอมวางศักดิ์ศรีของแวร์วูฟลง ยอมเป็นมิตรกับไลแคนท์กระจอกแบบพวกแก

ว่าไงนะ?

ที่ฉันยอม ไม่ใช่เพื่อแก แต่เพื่อครอบครัวของฉัน

...

คิดว่าทำเท่ห์คนเดียว แล้วฉันจะยอมหรือไงเลอร์แมนเงียบเสียงลง และใช้นัยน์ตาคมกริบจ้องมองผมนิ่งๆ ก่อนกล่าวออกมาอีกครั้ง ต่อให้ฉันจะเล่นวิธีสกปรกมากเท่าไหร่ก็ตาม ฉันไม่มีวันให้พวกกระจอกแบบไลแคนท์ก่นด่าปาวๆ ว่าเป็นผู้นำที่กระจอกหรอก จำไว้

ไม่รู้หรอกว่าที่เลอร์แมนมันพูดมา มันต้องการอะไร โชว์เท่ห์ อยากเอาชนะ หรือแอบมีแผนการอย่างอื่นซ่อนอยู่หรือเปล่า แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด อย่างน้อยความคิดของมันก็ดูสูงขึ้นมาหน่อย ที่ยังเห็นเรื่องส่วนรวมดีกว่าเรื่องส่วนตัว

หยุดสู้กันแล้วจัดการไล่มนุษย์ออกไปจากบริเวณของพวกเรา อย่าให้พวกเราตัวใดตัวหนึ่งต้องสูญเสียอีก!’ เสียงเห่าหอนที่มนุษย์ได้ยินจากแวร์วูฟตัวใหญ่ คือเสียงสั่งที่ดังก้องไปทั่วบริเวณทุ่งกว้าง ผมจึงไม่รอช้าเอ่ยเสียงสั่งสมทบด้วยทันที

ขับไล่มนุษย์ ระวังอาวุธเครื่องเงิน อย่าฆ่าพวกมัน!!’ สิ้นเสียงคำสั่ง สัตว์นักล่าทั้งสองเผ่าพันธุ์ต่างหยุดฆ่าฟันกันเอง พวกมันทำท่าคล้ายกับจะปรองดองกัน แต่มันก็ไม่เชิงเป็นแบบนั้นไปซะทีเดียว แต่ว่าพวกเราทุกตัวก็ให้ความร่วมมือต่อคำสั่ง พุ่งกระโจนเข้าทำท่าเกรี้ยวกราดใส่พวกชาวบ้านอย่างว่าง่าย โดยไม่มีการแข็งข้อต่อคำสั่ง

ผมเหลียวมองเลอร์แมนเล็กน้อยก่อนผงกหัวเบาๆ หนึ่งทีเพื่อสื่อบอกสัญญาณกันเป็นนัยๆ เลอร์แมนและพรรคพวกเลือกที่จะพุ่งกระโจนเข้าช่วยเหลือคาลวิลที่ดูจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบบุคคลซึ่งขึ้นว่าเป็นพี่ชาย ท่าทางมันคงไม่ต้องการฆ่าฟันกับบุคคลที่เป็นสายเลือดเดียวกันจริงๆ นั่นแหละ

ทันทีที่เลอร์แมนเข้าให้การช่วยเหลือคาลวิล ผมก็รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แต่ไม่ใช่กับอสูรร้ายอีกตัวที่ยังคงอาละวาดทำลายทั้งไลแคนท์ ชาวบ้าน รวมไปถึงพวกพ้องเผ่าพันธุ์เดียวกันกับตนเอง

เฮเลน!’ ผมคำรามเสียงดัง ก่อนกระโจนฝีเท้าทั้งสี่พาร่างบอบช้ำพุ่งตรงไปหาเธอโดยทันที

ขวับ!

กรงเล็บแหลมพุ่งเข้าใส่ร่างผมโดยทันทีที่เราเผชิญหน้ากัน เคราะห์ดีที่ความเร็วของผมมันยังไวกว่าเธอ ทำให้หลบได้อย่างทันท่วงที

เฮเลน อย่าโง่นักเลย นึกให้ออกคำพูดเตือนใจคือสิ่งที่ผมพยายามทำ แม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายขอร้องไม่ให้ทำก็ตาม

กรรรรจ์เธอขู่คำรามด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด อีกทั้งยังพุ่งตัวเข้าใส่ร่างผมที่ไม่ทันระวังตัวอย่างรวดเร็ว อุ้งเท้าขนาดใหญ่ตะปบลงกลางลำตัวโดยทันที พร้อมเสียงขู่อื้อในลำคอ

เฮเลน...คุยกับฉัน มองฉันให้ดี

ผัวะ!!

กรงเล็บแหลมพุ่งเข้ารวบร่างที่เหลือเรี่ยวแรงน้อยกว่าของผมเอาไว้แน่น พร้อมทั้งยังเพิ่มแรงบีบรุนแรงขึ้นราวกับจะให้ร่างของผมแตกหักเป็นสองท่อนเสียให้ได้

อึก...ฮะ...เฮเลน...ร่างผมเหมือนกำลังจะแตกออกจากกัน ยังเธอเพิ่มแรงบีบรัดมากเท่าไหร่ ผมก็คล้ายจะขาดอากาศหายใจมากขึ้นเท่านั้น

กรรรรรจ์นัยน์ตาเธอที่มองมา มันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ในตอนนี้เราเป็นเพียงแค่ศัตรูกันเท่านั้น

เฮเลน...ฉะ...ฉันมีเรื่องที่อยากจะบอก...อะ...อึกยิ่งพูด เธอก็ยิ่งบีบรัดกายผมมากเท่านั้น

ฉันเนี่ย…ทุเรศเนอะ...อะ ทั้งที่นายเขี่ยฉันทิ้งแล้ว แต่ก็ยังมาขอให้นาย...กอด

ท...ที่เธอร้องไห้...ในวันที่ฉันกอดเธอในป่า...อึก...อ๊ากกความเจ็บปวดมันเพิ่มขึ้นทุกขณะ เมื่อปีศาจทรงพลังตรงหน้าไม่ยินดีที่จะให้ผมพูด แต่... ตะ ตอนนั้น...ฉันก็อยากกอดเธอ...แบบที่คนรักกอดกัน

ฟึ่บบ!! ตึงงง!!!

อีกครั้งที่ร่างของผมถูกเหวี่ยงอย่างแรงคล้ายกับเป็นลูกบอล จนกระแทกครูดไปตามพื้นหินสลับกันต้นไม้แบบเต็มแรง

อึก...ทะ ทุกครั้ง...แต่ผมก็ยังพยายาม ทุกครั้ง...ที่เธอร้องไห้...ฉันเองก็เสียใจ...

โฮกกกกกกกกก!!” ความรวดเร็วของเฮเลน ว่องไวเกินกว่าที่ผมจะตั้งรับ รู้อีกที กลางลำตัวก็กำลังถูกกรงเล็บและซี่ฟันแหลมคมขย้ำคล้ายกับจะฉีกร่างเป็นชิ้นๆ

อะ...อ๊ากกก

บ้าฉิบ! ถ้าเป็นแบบนี้ มีหวังเฮเลนต้องฆ่าผมเข้าจริงๆ อยากจะซัดคืนสักทีสองทีบ้างแต่ว่า..

นายจะสู้กับฉัน ทำร้ายฉัน เพื่อปกป้องครอบครัวตัวเองมั้ย?

วันนั้นนายยังอยากที่จะปกป้องฉันที่ไม่เหลือความทรงจำเกี่ยวกับนายหรือเปล่า

เพราะสัญญาเอาไว้...

ตึงงง!!!

อีกครั้ง ไม่รู้ต่อกี่ครั้ง ที่ร่างกายนี้ถูกเหยียบย่ำ ถูกทำร้ายด้วยเขี้ยวแหลมและอุ้งเท้า จนแทบจะไม่มีแรงหยัดเหยียดตัวลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง พลังของผมมันกำลังจะหมดไป ร่างกายค่อยๆ กลายสภาพกลับคืนร่างมนุษย์ที่เนื้อกายอาบไปด้วยสีสดตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

กรรรรรรจ์!!”

ตึงงงง!!!!

ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่าที่เธอทำร้ายผมให้เจ็บเจียนตาย ราวกับคนไร้หัวใจ ไร้ซึ่งความคิดและความผูกพันธ์

ลูฟส์ ถ้าหากฉันจำนายไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าในตอนนั้นสักเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึก มันจะมีนายหรือเปล่า...

ถ้าหากเรามีโอกาสได้ใกล้ชิดกัน แม้ในฐานะศัตรู...ฉันสัญญาว่า ฉันจะจำพระจันทร์ดวงใหญ่เอาไว้ เมื่อเห็นมัน ฉันจะเห็นนาย

อึก...ไหนละ...ไหนละที่สัญญา...ผมพยายามเค้นเสียงทั้งหมดถามเธอออกไป แม้จะรู้ว่าคงไม่ได้คำตอบในสิ่งที่ถาม แต่ผมก็ยังพยายามต่อไป ไหนบอกว่า...จะจำพระจันทร์ดวงใหญ่นี่ไม่ใช่หรือไง!!!”

ผัวะะ!!!

อุ้งมือของเฮเลนพุ่งเข้าตบใส่ร่างผมจนกระเด็นไปอีกทาง เธอไม่ฟัง ไม่คิดตาม เธอไม่ได้สนใจสิ่งที่ผมพยายามบอกบอกเธอเลยสักนิด...

กึก... กึก...

อะ...อึก...

ฮอร์นแกน!!!’ เสียงของคาลวิลที่ดังขึ้นในความคิด เรียกความสนใจไปจากนัยน์ตาคมกริบดุจปีศาจ เฮเลนเปลี่ยนเป้าหมายไปจากร่างของผมที่อ่อนล้าเต็มที่ พุ่งตัวหวือเข้าใส่คาลวิลซึ่งเร่งจ้ำฝีเท้ามาทางเราทั้งคู่

เสียงปะทะของสัตว์นักล่าทั้งสองตัวดังก้องอยู่ในหู ความเจ็บแสบทั่วตัวตอนนี้เปลี่ยนเป็นความชินชา สายตามันเริ่มพร่ามองเห็นทุกสิ่งรอบตัวไม่ค่อยชัดนัก นอกเสียจากร่างของคาลวิลซึ่งกำลังถูกเหวี่ยงมาแนวเดียวกับที่ผมนอนหมดสภาพอยู่

โครมมม!!

ตึง!!!

อะ...อึก...ลูฟส์มันกล่าวด้วยเสียงอ่อนแรง ทันทีที่เราสบสายตากันแบบตรงๆ ละ เลอร์แมน...ตายแล้ว พวกเราทุกตัว...ตอนนี้แตกกระจายไปหมด...

อะไรนะ!!?

มะ...มัน ไม่ยอมให้ฉันฆ่าวลาส...มันก็เลย...อึกยังไม่ทันฟังจนจบประโยคดี ร่างของคาลวิลก็ถูกซี่ฟันแหลมคมพุ่งเข้าขย้ำก่อนเหวี่ยงร่างของมันไปมาราวกับของเล่น

ผมพยายามดันกายลุกขึ้นจากพื้นช้าๆ หรี่กวาดสายตามองไปรอบตัวซึ่งพบแต่เพียงศพของชาวบ้าน ที่หลงเหลืออยู่ในเวลานี้คงมีหมาป่าเพียงไม่กี่ตัว ที่ยังคงต่อกรกับชาวบ้านเพื่อไม่ให้เข้ามาภายในอาณาเขต แน่นอนผมไม่เห็นเลอร์แมน

ตุบ!!!

ร่างของคาลวิลในสภาพของมนุษย์ร่วงกระแทกพื้นต่อหน้าต่อตา บาดแผลบนตัวมันไม่ต่างอะไรไปจากผมนัก พวกเราทุกตัวกำลังจะตาย หากไม่รีบจัดการอะไรสักอย่างกับเฮเลน

ละ ลูฟส์...เสียงแผ่วของคาลวิลทำให้ผมรีบเข้าไปประคองร่างซึ่งนอนหายใจรวยรินมาไว้ในอ้อมกอด ด้วยความเป็นห่วง หนะ นายรู้แล้วใช่มั้ย สิ่ง...ที่ควรจะทำ

อะไร...จะพูดอะไร!”

การฆ่ากันเอง...มันเป็นเรื่องที่ยากลำบากนะ...อึก

...

ความรู้สึกฉัน...ตอนที่ต้องฆ่าพี่ชายน่ะ...นะ...นายกำลังจะได้รู้ร่างของคาลวิลแน่นิ่งไปทันทีที่สิ้นเสียง ยิ่งได้เห็นสิ่งรอบตัวตกอยู่ในสภาพแบบนี้ผมยิ่งชาไปทั้งกาย ไม่ใช่เพราะพิษบาดแผล แต่มันคือความชาชินของหัวใจ

ร่างของคาลวิลถูกผมประคองวางราบกับพื้นอย่างแผ่วเบา มันก็อย่างที่มันบอก มีทางเดียวที่จะจบเรื่องนี้คือหาทางฆ่าเฮเลนซะ...อาวุธที่แวนเฮลซิ่งใช้ คือสิ่งที่ผมต้องทำในตอนนี้

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก

เฮเลนที่ดูจะเป็นต่อกว่าใครในคราบของปีศาจ พุ่งเป้าหมายมาที่ผมอีกครั้ง ทุกฝีก้าวที่เธอพุ่งตรงดิ่งมา แทบจะทำให้ทุกพื้นที่เคลื่อนไหวราวกับเกิดแผ่นดินไหว ผมพยายามประคองร่างของตัวเองวิ่งหนีไปอย่างไร้ทิศทาง หกล้ม คลุกคลาน เพื่อยื้อลมหายใจแผ่วที่ยังเหลืออยู่       

ปืนลูกซองขนาดเหมาะมือถูกผมตะเกียกตะกายคว้าไว้กับตัวได้สำเร็จ ก่อนจะรีบตั้งรับกับศัตรูตรงหน้าที่วิ่งใกล้เข้ามา...

อย่าเข้ามา เฮเลน...ผมขู่เธอ แม้ว่านั่นไม่อาจจะทำให้เธอกระทำตามคำสั่งได้ก็ตาม

ความรู้สึกฉัน...ตอนที่ต้องฆ่าพี่ชายน่ะ...นะ...นายกำลังจะได้รู้  

สิ่งที่คาลวิลพูดก่อนที่มันจะนิ่งไป ตอนนี้ผมกำลังเข้าใจมันอย่างชัดเจน ความรู้สึกที่ต้องฆ่าใครสักคนผู้เป็นที่รักน่ะ มันทรมานเสียยิ่งกว่าบาดแผลตามร่างกายเสียอีก

คิดว่าลูกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เฮเลน?

ถ้าลูกเราเป็นผู้ชาย เขาก็คงจะมีหน้าเหมือนเธอ ผมสีดำมะเดื่อแต่นิสัยเหมือนฉัน

แต่ถ้าเป็นผู้หญิง เขาก็คงจะมีหน้าตาเหมือนฉัน ผมสีเงินสว่าง แต่นิสัยเหมือนเธอ...แบบนี้เป็นยังไง?

แล้วนาย อยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชายมากกว่ากันล่ะ...

ยังไงก็ได้...แค่เป็นลูกของเราก็พอ

ลูกของเราก็พอ...เฮเลน

เฮเลน...

หือ?

ฉันรักเธอ...รักเธอแล้วจริงๆ

ฉันเอง...ก็รักนายแล้วจริงๆ เหมือนกัน

ฉันรักเธอยิ่งกว่าใคร...    

ทุกวันที่เราอยู่ที่นี่ เธอรู้สึกกลัวบ้างหรือเปล่า?

        “ไม่เลย...ฉันไม่เคยกลัวอันตรายอะไรแบบที่นายว่าเลยสักครั้ง

        “เพราะฉันรู้และเชื่อในคำที่นายสัญญาไว้ ว่านายจะปกป้องเราทุกคนจากทุกๆ อันตราย ฉันจึงอยู่ที่นี่โดยไม่เคยกลัวหรือกังวลถึงอันตรายอะไรเลย เมื่อที่ข้างกายยังมีนายอยู่

เฝ้ามองเพื่อคอยปกป้องดูแลเธอไปตลอดชีวิต...

แกร๊ก...

แต่ตอนนี้เพียงแค่เหนี่ยวไก ทุกอย่างมันก็จะจบ...

รู้แค่ว่าเธอกับลูกมีค่ามากกับฉันก็พอ

ฉันรักนายนะ...คัสแตนด์

ปัง!!!!!

ร่างใหญ่ของปีศาจเบื้องหน้าหยุดชะงักนิ่งโดยทันทีเมื่อเสียงปืนสิ้นสุดลง ปืนลูกซองในมือร่วงหลุดจากมือทั้งสองข้างของผมช้าๆ พร้อมความเจ็บปวดกลางลำตัวเมื่อกรงเล็บแหลมพุ่งทะลุผ่านกายแทบจะเป็นเวลาเดียวกันกับที่กระสุนถูกเหนี่ยวไกไปยังทิศทางอื่น

ผมไม่สามารถยิงเธอกับลูกได้ ซึ่งสิ่งที่ผมเลือกคือปล่อยให้ตัวเองตาย นั่นคงเป็นความคิดของคาลวิลในช่วงเวลาที่ต้องฆ่าพี่ชายของตัวเอง

เหมือนๆ กับอเล็กซ์ อลัน

เหมือนทุกคน...

ฮะ...เฮเลน...นี่คงเป็นครั้งแรกเมื่อเวลาของความทรงจำเลื่อนหายไป ผมมีโอกาสได้สบประสานนัยน์ตาคู่สวยเบื้องหน้าอีกครั้ง เสียงคำรามขู่ดังลอดผ่านซี่ฟันแหลมคมอย่างต่อเนื่อง แต่ว่า

มันไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลอีกต่อไปแล้ว

“        ระ เรื่องที่อยากจะบอกมา…ตะ ตลอด...

กรรรรจ์

ขะ...ขอโทษที่ปกป้องเธอไม่ได้เลยสัก...อึก...ครั้ง ขะ...ขอโทษ...ที่ทำให้เสียน้ำตา

...

ได้ยินหรือเปล่า...อึก...

 

HELEN HORNGAN TALK

เฮเลน...

ฉันตกอยู่ท่ามกลางความมืด รอบกายมีเพียงความมืด ไร้แสงสว่างใด ความมืดแผ่กว้างยืดยาวออกไปแบบไม่มีวันสิ้นสุด แต่ฉันกลับได้ยินเสียงเรียกของใครคนหนึ่ง

เฮเลน...

เขาเรียกฉันซ้ำๆ และพยายามพูดบางสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ น้ำเสียงของเขาอบอุ่นแบบที่ไม่เคยได้รับจากไหน ทุกวลี ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรักอย่างท่วมท้น

เฮเลน...เธอได้ยินมันหรือเปล่า...

ใคร! นายเป็นใคร!?”

คิดว่าลูกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

รู้แค่ว่าเธอกับลูกมีความหมายกับฉันมากก็พอ

คัสแตนด์!’ เพียงเสี้ยววินาที ความมืดที่ปกคลุมรอบกายกลับเริ่มเจือจางสลายหายไป ปรากฏแสงสว่างจ้าจนต้องหรี่ตาลง พร้อมแรงเหวี่ยงบางอย่าง แรงมหาศาลนั้นกำลังดึงฉันออกจากความมืดมิด

ฮะ...เฮเลนเสียงในความคิดดังฟังชัดเจน ความจ้าของแสงเริ่มเลือนหายไป ปรากฏภาพป่าสนบนภูเขา พื้นหญ้าอ่อนนุ่ม ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับหดหู่เสียเหลือเกิน

ขะ...ขอโทษที่ปกป้องเธอไม่ได้เลยสัก...อึก...ครั้ง ขะ...ขอโทษ...ที่ทำให้เสียน้ำตาเบื้องหน้าฉัน...ปรากฏร่างของผู้ชายที่ดูคุ้นตาดีในสภาพอาบเลือด เขากำลังบอกบางอย่างกับฉัน

ได้ยินหรือเปล่า...อึก...

คะ...คัสแตนด์...ฉันจำเขาได้ แม้ว่าเขาจะดูเลือนรางไปบ้างก็ตาม

ฝ่ามืออบอุ่นเอื้อมทาบที่ท้องของฉันอย่างแผ่วเบา ทั้งที่ดูเจ็บปวดขนาดนั้น แต่ดวงหน้าคมกลับขยับยิ้มอ่อนโยน

ฉะ...ฉันเลือกไม่ได้...ว่าระหว่างเธอกับลูก ฉันควรเลือกใคร อึก...

....

พะ...เพราะฉัน...เสียใครไปไม่ได้เลยสักคน

คัสแตนด์...ฉันได้แต่พร่ำชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมา รู้อีกทีมือของฉันที่เต็มไปด้วยไรขนสีขาว กับกรงเล็บแหลมขนาดใหญ่ มันกำลังปักทะลุร่างเขาอยู่

สะ สัญญานะ...ว่าทุกครั้งที่เธอเห็นพระจันทร์...เธอ...จะเห็นฉันอยู่ใกล้ๆ เสมอ

ฉันสัญญาว่าฉันจะจำพระจันทร์ดวงใหญ่เอาไว้ เมื่อเห็นมัน ฉันจะเห็นนาย

พระจันทร์...

ชื่อของฉันมีความหมายว่าพระจันทร์นะ...ฉันก็เลยชอบพระจันทร์ละมั้ง

ถ้าเธอบอกว่าเธอชื่อเฮเลน เลยชอบพระจันทร์ ฉันเองก็คงจะเหมือนเธอ

ลูฟส์...ก็แปลว่าพระจันทร์เหมือนกัน ดังนั้นฉันก็เลยชอบพระจันทร์ (เฮเลน) เหมือนเธอล่ะมั้ง

“…”

งั้นลูกเราให้ชื่อมีความหมายว่าพระจันทร์บ้างมั้ย เฮเลน?

ลูฟส์ คัสแตนด์...

ฮึก...ร่างกายฉันมันอ่อนยวบลง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไรขนสีขาวทั่วทั้งกายมันหายไป และฉันกำลังกอดร่างของคัสแตนด์อยู่พร้อมน้ำไหลที่ไหลออกมามากมายเพราะความโศกเศร้า

จะ...จำได้แล้วเหรอ...ฮะ...เฮเลน ฉันได้แต่พยักหน้า แทบคำพูดทุกคำที่จุกแน่นในอก ฉันจำได้...ฉันจำทุกอย่างได้ ลูฟส์ยังคงพยายามทำทุกอย่างตามอย่างที่เขาบอกทุกประการ ต่างจากฉันที่ไม่พยายามนึกถึงเรื่องราวใด

ยะ ยิ้มให้ดูหน่อยสิ...

ฮึก...

เธอน่ะ...เหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าน้ำตานะ

ละ ลูฟส์....ฮึก ฉันขอโทษ ฮือออ... ฉันขอโทษในหัวร่ำร้องออกไปได้เพียงเท่านั้น ความเจ็บปวดและความโศกเศร้าประดังประเดอยู่บนความรู้สึกผิดราวกับว่ามันจะกัดกินฉันไปจนวันตาย ...

ยะ ยิ้มสิ...

ลูฟส์...ฉันขอโทษ...ฮึก ฉัน...

ไม่ต้องของโทษหรอกเฮเลน...ฉันดีใจที่เธอ...อึก...จำฉันได้

ฮืออ...

ถะ...ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว...เธอต้องบอกลูกของเรา ว่าพ่อรักเขามากแค่ไหน...ละ และเธอต้องสัญญา...ว่าเธอจะเล่า ว่าเราสองคนพบกันและรักกันได้ยังไง...ได้มั้ย

อื้อ...ฮึก ฉันจะเล่า แต่นายต้องอยู่เล่าด้วย...

อึก...

เราสัญญากันไว้แล้วนี่นา...ฉันจะยิ้ม...ฉันจะไม่ร้องไห้ ฮึก...แต่นายต้องไม่เป็นอะไร

อะ...อื้อ...ฉันไม่เป็น...ไร....เสียงของลูฟส์ที่ขาดช่วงในตอนท้าย ทำฉันรีบช้อนตัวเข้าขึ้นจากพื้น พลางออกแรงเขย่าเบาๆ เพื่อเรียกสติ

ลูฟส์!!!”

....

ละ ลืมตาสิ....มองฉัน ฮึก...ถ้านายไม่ลืมตาแล้วฉันจะยิ้มออกได้ยังไง!!!” ฉันพยายามแล้ว พยายามออกแรงเขย่าร่างแน่นิ่งของเขาอย่างสุดแรง พยายามเรียกชื่อเขาทั้งน้ำตา พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาลืมตา หรือพูดอะไรก็ได้สักคำให้ฉันชื้นใจ แต่ว่ามันกลับไม่มีทางไหนยื้อเขาเอาไว้ได้เลย

ฉันฆ่าเขา

ลูฟส์! ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย!! ฮืออออ

To Be Continued...

***************************

เห็นมีคนอยากอ่านต่อเลยแวะมาอัพให้อ่านจ้า อิอิ

**เห็นมีคนถามเรื่องหนังสือ หนังสือเรื่องนี้มีพร้อมส่งนะครับ สนใจติดต่อได้ที่เพจเลย ตัวอย่างหน้าปกอยู่หน้าบทความจ้า**

 อ่านแล้ว เม้น โหวต 100 ให้ด้วยนะ 

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย

  ll MY ANIMALS ll


  

ll Character ll




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ติดตามเรื่องนี้จิ้มเน้นๆที่หน้าลูฟส์!

^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 
 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,655 ความคิดเห็น

  1. #15652 jeeraphach (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 17:05
    ยังรอเสมอนะไรท์#รักนิยายเรื่องนี้มากกกกกเลยยยยยT^T~~~
    #15,652
    0
  2. #15651 0890978990 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 07:50
    อยากสั่งหนังสือค่ะ
    #15,651
    0
  3. #15642 THITA-PORN (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 18:26
    หน่วงมากกก
    #15,642
    0
  4. #15640 Kwan090427 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:08
    ค้างเลย...
    #15,640
    0
  5. #15639 BellWanisara (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 19:05
    ค้างงงขออย่าจบเเบบนี้
    หน่วงมาก
    #15,639
    0
  6. #15634 0890978990 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 17:27
    มีต่อมั้ยรอค่ะ
    #15,634
    0
  7. #15632 FaTear SunShine (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:21
    ไรท์ กลับมาต่อเถอะ อารมณ์มันค้างงงง
    #15,632
    0
  8. #15631 nadgy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 13:37
    กรี้สสสส ไรท์มาต่อค่ะะะะ
    #15,631
    0
  9. #15629 Mikan-ni (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 19:54

    กลับมาอ่านกี่ที..ก็เรียกน้ำตาได้เสมอเลย ฮรึก!! ม่ายยยยยยยยยยยยย

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.png

    #15,629
    1
    • #15629-1 Mikan-ni(จากตอนที่ 33)
      18 เมษายน 2561 / 19:55
      ฮรึก!! อยากอ่านต่อง๊าไรท์ขาาาาาาาา~
      #15629-1
  10. #15628 evening9397 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 01:24
    คิดถึงเรื่องนี้จังเลย น้ำตาไหล
    #15,628
    0
  11. #15626 kiss k. (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:34
    งื้ออออออออออออ
    #15,626
    0
  12. #15624 PaveesudaHanpani (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 09:39
    อัพ~~~
    #15,624
    0
  13. #15621 chieri11 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 10:00
    โอ๊ย หนูร้องไห้จริงๆนะเนี่ยเศร้าเกิน ฮือๆๆๆๆ
    #15,621
    0
  14. #15607 Bee_ASR17 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 01:11
    ตอนนี้ให้ความรู้สึกที่หน่วงมาก น้ำตาไหลไม่มีเสียงสะอื้นแต่โคตรรู้สึกเจ็บ ถ้าวันนึงเราเผลอทำร้ายคนที่เรารักไปโดยไม่รู้ตัวเราควรจะต้องรู้สึกยังไง

    มาต่อเถอะนะคะ ต่อให้เสียเงินเราก็จะอ่านต่อ
    #15,607
    0
  15. #15602 Nnat Pronpimon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 09:16
    รอค้าาาาา ฮืออเศร้าาา
    #15,602
    0
  16. #15601 mominear (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 23:50
    รออออออ ฮือ หน่วงมากเลยค่ะ เจ็บปวดดด
    #15,601
    0
  17. #15600 minneymint (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 01:56
    รอค่ะ T^T
    #15,600
    0
  18. #15598 Mei Kagamine Len (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 18:08
    รออออิ
    #15,598
    0
  19. #15595 Aom Trai (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 13:48
    รอค่ะะะ
    #15,595
    0
  20. #15594 arissara152 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 01:48
    เศร้าง่าาา
    #15,594
    0
  21. #15590 AirKee Ekae (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 17:35
    รออยู่นะคะ😂😂
    #15,590
    0
  22. #15589 bb_25513 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 06:27
    มาต่อนะค๊าาาาาาขออ่มาต่อทีเถอะะ
    #15,589
    0
  23. #15587 Mikan-ni (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 23:46
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย....



    มาลงให้จบก๊อนนนนนนนยยนนนนนนน
    #15,587
    0
  24. #15585 morn (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 14:22
    ม่ายยยยยยยยยย. ฮึก T~T. รอนะ. แงงงงงงงงงงง
    #15,585
    0
  25. #15584 nookkie14853 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 00:32
    เสียใจ
    #15,584
    0