{รีอัพ} EROTIC WOLF ll เรื่องของหมาป่า

ตอนที่ 29 : WOLF28 ll เรื่องของหมาป่าครั้งที่28 {อัพ100%} สัญญาไม่ยืนยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,900
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59


EP28
-เรื่องของหมาป่าครั้งที่28-


ลูฟส์! ลูฟส์กลับมาแล้ว เย้!” 

ดูเหมือนเด็กๆ จะไม่ได้เก็บคำพูดของเขามาใส่ใจเท่าไหร่ พวกเขาดูท่าจะดีใจเอามากๆ ที่ได้เจอหน้าลูฟส์ในตอนนี้ ซึ่งความจริงแล้วเขาก็ไม่ได้หายหน้าไปไหนมานานหรอก

เพียงแต่ในวันนี้ตั้งแต่ช่วงเช้าเขาหลบเข้าไปในเมืองเพื่อหาข้าวของเครื่องใช้สำคัญกลับมาที่หุบเขาแห่งนี้ ซึ่งนั่นก็หมายถึงของเล่นใหม่ๆ ที่เด็กๆ พวกนี้จะได้ด้วยเช่นกัน

ของเล่นหนูละคะ?

ขนมมีมั้ยครับ?

พวกเด็กๆ ต่างกรูเข้าไปหาลูฟส์ซึ่งค่อยๆ แหวกถุงกระดาษหยิบของฝากสำหรับเด็กๆ แจกจ่ายให้ทีละชิ้นด้วยท่วงท่าที่มีความสุข เขามักจะดูใจดีแบบนี้เสมอๆ

เวลาที่อยู่ใกล้กับพวกเด็กๆ ต่างจากเวลาที่อยู่กับฉันสมัยก่อนโดยสิ้นเชิง ราวฟ้ากับเหว แต่ถ้านับในตอนนี้ฉันว่าเขาดูเปลี่ยนไปเยอะเลยล่ะ

ฉันอาศัยจังหวะในช่วงที่พวกเด็กๆ กำลังง่วนกับของฝากที่ลูฟส์ขนมา ย่อตัวลงนั่งกับพื้นหญ้าอย่างช้าๆ เพื่อให้กระทบกระเทือนกับท้องน้อยที่สุด

เห็นภาพเวลาที่เขาแจกของให้เด็กๆ มันก็อดนึกถึงภาพของตัวเขากับลูกของเราไม่ได้ เชื่อว่าลูฟส์จะต้องเป็นคุณพ่อที่ดีที่สุดได้แน่ๆ

แรงดีดเบาๆ ภายในช่องท้องทำฉันเลื่อนฝ่ามือสัมผัสตรงจุดเบาๆ ซึ่งเขาว่ากันว่าการทำแบบนี้กับเด็กที่กำลังดิ้นในท้องมันเหมือนเป็นการสื่อถึงกันด้วยกายต่อเนื้อกาย ยิ่งสัมผัสอ่อนโยนมากเท่าไหร่ เขาก็จะรู้ว่าเรารักเขามากเท่านั้น

เฮ้อ...เหนื่อยฉิบเสียงถอนหายใจยาวๆ ทำฉันช้อนตามองเจ้าของเสียงขณะเขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม

เด็กๆ ดูจะชอบของที่นายเอามาฝาก ดูสิดีใจกันใหญ่เลยฉันพูดพร้อมทั้งเหลียวมองดูเหล่าเด็กๆ ที่ดูจะมีความสุขและสนุกสนานกับของฝากที่ได้รับกันคนละชิ้น ก่อนเบนสายตากลับมามองดวงหน้าคมแสนคุ้นเคยอีกครั้ง

ก็ดีแล้วที่พวกเขามีความสุข ค่อยคุ้มค่ากับการเสี่ยงที่จะเข้าไปในเมืองหน่อยเขาว่าแถมยังถือวิสาสะเอนตัวนอนหนุนหัวบนตักฉันเสียอย่างงั้น

แต่ก็นะ...ที่ว่าคุ้มค่าเสี่ยงน่ะ ฉันก็เห็นด้วยนะ อันตรายที่เพ่งเล็งมาที่เขามันอยู่รอบด้านเพียงแค่ก้าวขาออกไปจากหุบเขาแห่งนี้แล้ว

พอมาคิดตาม วันนั้นฮานเองก็ดูจะโมโหเป็นอย่างมากที่เขาพาตัวฉันหนีมาแบบนั้น แถมฉันยังแสดงความทรยศให้กับเผ่าพันธุ์ตัวเองด้วยการเลือกใช้ชีวิตอยู่กับศัตรูอีกต่างหาก

ตอนขากลับ ฉันเจอลุงเธอที่สถานีตำรวจด้วยนะคำพูดของลูฟส์ดึงฉันออกจากวังวนในอดีต จนต้องก้มมองเขาด้วยความสงสัย ลุงเธอดูท่าจะพยายามออกตามทั้งเธอ แล้วก็สองพี่น้องเทรย์เลอร์อย่างเอาเป็นเอาตาย

เขาคงยังไม่รู้เรื่องของอลัน...ฉันพึมพำขึ้นด้วยความเป็นห่วง และอดคิดไม่ได้ว่าการที่ลุงเฟรดพยายามตามหาพวกเราทั้งหมดแบบนั้น นั่นแปลว่าอเล็กซ์เองก็คงยังไม่ได้กลับไปที่บ้านเลยเหมือนกัน

ถ้ารู้ลุงเธอคงช็อค ฉันไม่ได้ตอบอะไรลูฟส์กลับไป เพราะในใจรู้สึกเห็นด้วยกับที่เขาพูดออกมา

จำได้ว่าลุงเฟรดเคยพูดเอาไว้ว่าเขามักจะได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกหมาเดินวนเวียนอยู่ในบ้านซึ่งฉันก็เพิ่งมาเข้าใจตอนหลังว่าเสียงฝีเท้าที่ลุงเฟรดได้ยิน คงเป็นเสียงฝีเท้าของอเล็กซ์และอลันนั่นแหละ และเชื่อว่าลุงแกคงจะช็อคลมจับแน่ๆ หากรู้ว่าลูกสาวกับลูกชายของตัวเองคือสิ่งที่เขาพยายามไล่ฆ่ามาตลอดทั้งชีวิตเพื่อแก้แค้น

คิดแล้ว...ก็อยากจะลองเสี่ยงกลับไปที่บ้านดูสักครั้งจังนะ...

ว่าไงครับ วันนี้หนูคุยกับคุณแม่บ้างหรือเปล่า?เสียงของลูฟส์ดังขึ้นอีกครั้งขัดความคิดในหัวให้หยุดลง ก่อนจะพบว่าเขากำลังลูบฝ่ามือไปทั่วท้องพร้อมด้วยรอยยิ้มและคำพูดน่ารักๆ พ่อคิดถึงหนูจัง...

เขามักจะทำแบบนี้อยู่ตลอด ชอบมาหนุนตักแล้วเริ่มพูดคุยกับท้องฉันตั้งแต่ตอนที่เด็กในท้องยังไม่ดิ้นจนถึงตอนนี้ เขาก็ยังคงทำแบบนั้น ทำหน้าที่ของคนเป็นพ่อได้ดีเสมอมา...

คิดว่าลูกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เฮเลน?จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นและใช้สายตาคมจ้องสบสายตาคล้ายกับรอคำตอบ

ไม่รู้สิ...จะไปรู้ได้ยังไงล่ะเรื่องแบบนั้นน่ะ...ฉันตอบเสียงอุบอิบแบบไม่ค่อยเต็มเสียง และนั่นทำให้เขารีบชิงพูดออกมาแทบจะทันที

ถ้าลูกเราเป็นผู้ชาย เขาก็คงจะมีหน้าเหมือนเธอ ผมสีดำมะเดื่อแต่นิสัยเหมือนฉันเขาว่าพลางลูบมือบนฝ่าท้องไปมาเบาๆ อีกทั้งยังลดสายตาจากฉันมองตามฝ่ามือตัวเองแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ถ้าเป็นผู้หญิง เขาก็คงจะมีหน้าตาเหมือนฉัน ผมสีเงินสว่าง แต่นิสัยเหมือนเธอ...แบบนี้เป็นยังไง?

สิ้นเสียงเขาก็ช้อนตามองฉันเป็นหนที่สอง ดวงหน้าคมเต็มไปด้วยรอยยิ้มของความสุข จนอดยิ้มตามไม่ได้

แล้วนาย อยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชายมากกว่ากันล่ะ...คำถามของฉันทำคนฟังขมวดคิ้วชิดกันจนเป็นปม เขาเงียบลงไปครู่หนึ่งคล้ายกับกำลังคิดอะไร ก่อนจะตอบออกมาในที่สุด

ยังไงก็ได้...แค่เป็นลูกของเราก็พอสัมผัสอ่อนโยนข้างแก้มทำฉันหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง เมื่อลูฟส์ยื่นมือเข้าแตะข้างแก้มแผ่วเบา มันไม่ได้สำคัญสักหน่อยว่าลูกเราจะเกิดมาเพศไหน มันสำคัญที่ว่าตอนนี้เรายังอยู่ด้วยกันต่างหาก

อือ ฉันรู้

ทุกวันที่เราอยู่ที่นี่ เธอรู้สึกกลัวบ้างหรือเปล่า?

เอ๊ะ?!”

          “กลัวอันตรายที่พร้อมจะโจมตีพวกเราทั้งหมด กลัวว่าเธอกับลูกในท้องจะไม่ปลอดภัย เธอเคยรู้สึกกลัวเรื่องพวกนี้บ้างมั้ย?เขาถามโดยที่ฝ่ามือยังคงแตะสัมผัสแก้มฉันไว้แบบนั้น

ไม่เลย...ฉันไม่เคยกลัวอันตรายอะไรแบบที่นายว่าเลยสักครั้ง

...

เพราะฉันรู้และเชื่อในคำที่นายสัญญาไว้ ว่านายจะปกป้องเราทุกคนจากทุกๆ อันตราย ฉันจึงอยู่ที่นี่โดยไม่เคยกลัวหรือกังวลถึงอันตรายอะไรเลย เมื่อที่ข้างกายยังมีนายอยู่ข้างๆ

คนฟังหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย ซึ่งมันเหมือนมีมนต์สะกด ร่างกายขยับโดยอัตโนมัติ ฉันเลื่อนฝ่ามือแตะแก้มข้างหนึ่งของเขาอย่างอ่อนโยน ทั้งหมดนั่นมันเต็มไปด้วยความรักทั้งหมดที่ฉันมี

ฉันเคยบอกนายใช่มั้ย? ว่าฉันไม่ใช่คนเข้มแข็ง โลเล เอาแน่เอานอนไม่ได้…”

อ่าใช่...เหมือนเธอจะเคยพูด

ทุกวันนี้ฉันก็ยังคงเป็นแบบนั้น ที่หนักแน่นที่สุดในตอนนี้คือความรู้สึกทั้งหมดที่มี สิ่งที่ให้ไว้กับนาย มันคือความจริง...

...

เพราะฉันไม่ใช่คนเข้มแข็ง ฉันจึงต้องการใครสักคนอยู่ข้างๆ คอยปกป้องฉันกับลูกแบบนี้...ตลอดไป นายสัญญาได้มั้ยว่านายจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกของเรา...

พอพูดมาถึงตรงนี้ เสียงของฉันก็เริ่มสั่นคล้ายกับคนจะร้องไห้ เมื่อในหัวนึกถึงคำพูดต่างๆ นานาที่ชะตาลิขิตเอาไว้ แม้ว่าปากและลิ้นจะเริ่มแข็งจนพูดไม่ออก แต่ฉันก็ยัง...

หากต้องเลือกระหว่างฉันกับลูก ฉันอยากให้นายเลือกลูกของเรา อย่างน้อยที่ข้างๆ นายก็ยังคงมีฉันอยู่ด้วยเสมอ นายต้องปกป้องเขาด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ให้เขาเติบโตจนพอที่จะรู้ว่าพ่อกับแม่ของเขาพบเจอกันได้ยังไง...ทำได้หรือเปล่าคัสแตนด์...

ไม่สัญญา

คำพูดประโยคสั้นๆ ของเขาทำฉันหน้าชาไปเล็กน้อยแต่ความรู้สึกเหล่านั้นกลับถูกปัดเป่าออกจนหมดด้วยคำพูดประโยคถัดมา

ไม่สัญญาว่าจะดูแลและปกป้องแค่ลูกของเราคนเดียว แต่สัญญาว่าจะปกป้องทั้งเธอและลูก ถ้าอยากจะเล่าให้ลูกฟังว่าเราสองคนพบเจอกันได้ยังไง เวลาที่ฉันเล่าเธอก็ควรจะอยู่ข้างๆ และส่งเขาเข้านอน...

ฮึก...

ฉันรอที่จะเจอเธอมานานแล้วนะ เห็นเธอในความฝันมาโดยตลอด ถ้าต้องอยู่โดยที่ไม่ได้ปกป้องเธอด้วย มันจะไปมีค่าอะไรล่ะ จริงมั้ยเฮเลน...

เขาอ่อนโยนมากกว่าใคร ปลายนิ้วหัวแม่มือของเขาค่อยๆ บรรจงปาดคราบน้ำตาบนแก้มฉันอย่างอ่อนโยน มันคือความรักฉันเชื่อแบบนั้น เขาพยายามดึงดันระยะเวลาของเราทั้งคู่เอาไว้ แม้จะรู้ว่าท้ายที่สุดผลจะออกมาเป็นอย่างไร

และถ้าหากเขาสามารถยื้อลมหายใจของฉันเอาไว้ได้ตามอย่างที่ปากพูดจริงๆ คนที่ต้องเจ็บปวดและทุกข์ทรมานมันก็อาจจะเป็นเขา ฉันกลัว...

ช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุดคือวันที่ความทรงจำของฉันจะไม่หลงเหลือความรู้สึกที่มีต่อเขาอีกต่อไป

สัญญานะ...ว่าเธอจะอยู่ให้ฉันปกป้องแบบนี้ตลอดไป

นี่ลูฟส์...ฉันขัดโดยเลี่ยงที่จะตอบคำถามเหล่านั้นของเขา และกล่าวถามออกไปอีก ถ้าหากว่าวันนั้นฉันยังมีชีวิตอยู่ แต่ในหัวไม่เหลือความทรงจำระหว่างเรา...ทำร้ายนายเหมือนเมื่อครั้งนั้น นายจะทำยังไง?

...

นายจะสู้กับฉัน ทำร้ายฉันเพื่อปกป้องครอบครัวตัวเองมั้ย? วันนั้นนายยังอยากที่จะปกป้องฉันที่ไม่เหลือความทรงจำเกี่ยวกับนายหรือเปล่า

ฉันจะไม่มีวันทำร้ายเธออีกเฮเลน...ฉันจะปกป้องเธอ ถ้าถามหาเหตุผลละก็...

...

แค่รู้เอาไว้ ว่าฉันรักเธอกับลูกมากก็พอ

อื้อ...

ไม่ต้องห่วงอะไร ถ้าฉันยังอยู่ข้างเธอแบบนี้ รู้มั้ยคำพูดของเขาที่เอาแต่ปฏิเสธการจากไปของฉัน และเลี่ยงที่จะตอบคำถามที่ฉันเอ่ยถามออกไปยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเป็นกังวลเมื่อวันที่น่ากลัววันนั้นมาถึง

ฉันรักเธอนะ เฮเลน

เพราะคำสัญญาที่มีแต่คำว่าของเรา ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไปมากกว่านี้เพื่อทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ที่รู้เพียงอย่างเดียวก็คือ ฉันควรจะเชื่อใจเขา เชื่อมั่นในคำสัญญาระหว่างเรา ว่าความรู้สึกที่เรามีให้กันนั้นจะทำให้ผ่านทุกสิ่งไปได้ด้วยดี

ฉันก็รักนาย...คัสแตนด์รอยจุมพิตแสนหวานที่เรามอบให้กัน เพียงเท่านั้นมันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้มั่นใจ ว่าอุปสรรคทุกอย่างที่รออยู่ในภายภาคหน้ามันมีไม่ถึงเสี้ยวความมุ่งมั่นและความตั้งใจ

ฉันเชื่อมั่นแบบนั้น...และจะเชื่อมันไปจนกว่าวันนั้นจะมาถึง

ทั้งที่เชื่ออย่างนั้นแต่...


ตึงงงง!!!

ยิ่งเวลาผ่านไป ฉันก็ยิ่งรู้สึกทรมานไปทั่วทั้งร่างกาย ท่ามกลางหิมะสีขาวที่โปรยลงมาจากท้องฟ้ายามราตรีกับอุณหภูมิที่คล้ายกับจะติดลบ ทว่า ภายในร่างกายฉันมันร้อนรนราวกับถูกเผาไหม้จากข้างใน

ทรมานจนต้องบิดตัวไปมาอย่างทุรนทุราย เพื่อหวังให้อาการเหล่านั้นทุเลา

แฮ่ก...แฮ่ก...ลมหายใจหนักถูกพ่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่นั่นไม่ยักจะช่วยทำให้หายจากความทรมาน นัยน์ตาเบิกกว้างมองทุกอย่างรอบตัวพร่าเบลอ

ราวกับว่านี่คือวาระสุดท้ายที่จะมีชีวิต

ลูฟส์อยู่ไหน!?’ เสียงหนึ่งฉันจำไม่ได้ว่ามันเป็นเสียงของใคร ดังถามขึ้นอย่างร้อนรน นัยน์ตาของเธอมันกำลังเปลี่ยนสี!!

นั่นคือสิ่งที่ฉันได้ยินดังก้องในความคิด

หล่อนกำลังจะกลายเป็นพวกมัน พวกเราแย่แน่!!เสียงของพวกเขาที่ดังสลับกันอยู่ตลอดเวลา ทำให้ในหัวปวดหนักจนคล้ายกับจะระเบิดออกมาเสียให้ได้ มันยิ่งเพิ่มความทรมานให้กับร่างกายฉันมากขึ้น มากขึ้น มากขึ้น คล้ายกับไม่มีวันสิ้นสุด

เฮเลน!

เสียงหนึ่งที่ดูจะฟังได้ชัดเจนมากที่สุดกว่าเสียงอื่นได้ คือเสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มผู้หนึ่ง ที่ฉันไม่มีโอกาสได้พบหน้าเขามาเกือบสองเดือน

เสียงของฮาน เลอร์แมน กำลังเรียกชื่อฉัน

กลับมาหาฉัน กลับมา เธออยู่ที่ไหน

ฮาน... เขากำลังเรียกฉันอยู่ที่ไหนสักแห่ง

พวกเราต้องการเธอ เฮเลน ได้โปรดกลับมา

เสียงร้องขออย่างโหยหา คล้ายกับจะดับความทรมานให้ทุเลาลงได้อย่างน่าแปลก ยิ่งรู้สึกว่าเสียงของฮานดังชัดมากขึ้นเท่าไหร่ ร่างกายฉันก็ยิ่งทุเลาความทรมานลงมากขึ้นเท่านั้น

ฮอร์นแกน อย่าไปฟังเสียงเรียกของเขา!!” เสียงเข้มพร้อมแรงเขย่าตามเนื้อตัวอย่างรุนแรง ทำเอาเสียงของฮานที่เคยดังชัดก้องในหัวเริ่มเจือจางลงจนคล้ายกับเป็นเพียงเสียงของลมพัดฮอร์นแกน!!!”

เสียงเรียกชื่อทำเอาร่างทั้งร่างคล้ายกับถูกเฮอร์ริเคนลูกใหญ่พัดเข้าใส่ เหวี่ยงร่างฉันไปมาจนสูงขึ้นก่อนทุกอย่างจะสงบ และร่างของฉันกำลังพุ่งดิ่งลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว

พรึ่บ!

ทั้งที่รู้สึกแบบนั้น แต่ว่า ร่างของฉันคล้ายกับถูกดูดให้กลับมาอยู่ที่เดิม บนพื้นที่นอนที่ตอนแรกฉันนอนบิดกายทุรนทุราย หากแต่ว่าอาการเหล่านั้นในตอนนี้มันได้มลายหายไปจนหมดสิ้น ทิ้งไว้เพียงเม็ดเหงื่อเล็กๆ ที่ผุดขึ้นตามเนื้อตัวท่ามกลางอากาศหนาวเย็น

คาลวิล ฮัทสันต์ ยืนมองฉันด้วยสีหน้าเป็นกังวล เขาค่อยๆ ปรับเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉย เมื่อพบว่าร่างกายฉันกลับคืนสู่สภาพเดิมได้จนหายห่วง

ฮอร์นแกน...เป็นอะไรหรือเปล่า?เขาเอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงไม้ช้าๆ พร้อมทั้งยื่นผ้าผืนเล็กส่งมาให้ เธอดูแย่ลง จนพวกเราทุกตัวพานกลัวไปด้วย

เขากำลังพูดถึงบางสิ่งที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจนัก

ใกล้คืนพระจันทร์เต็มดวงเข้ามาทุกที เธอเองก็ยิ่งไม่ปลอดภัยสำหรับพวกเราคำพูดของเขาเผลอทำฉันเหลือบมองไปยังสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา แม้ว่าพวกมันจะเป็นหมาป่าตัวใหญ่ แต่หน้าแปลกที่ฉันกลับรับรู้ความคิดกับความรู้สึกของพวกมันได้อย่างชัดเจน

หล่อนจะฆ่าเรามั้ย?

คาลวิลบอกว่าหล่อนไม่ปลอดภัยกับพวกเรา

หล่อนจะกลายเป็นพวกแวร์วูฟแล้วทำร้ายพวกเรางั้นเหรอ!?’

อะไร...พวกเขาหมายถึงอะไรกัน!

ฉันรีบขยับตัวลุกพรวดจากที่นอนอย่างรวดเร็ว ในหัวเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจและความสงสัยจนเต็มไปหมด

รู้อะไรไหม? ทันทีที่ฉันลุกขึ้นมาในท่านั่งได้สำเร็จหมาป่าทุกตัวที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ ต่างรีบวิ่งกระโจนออกห่างฉันโดนทันทีคล้ายกับหวาดกลัว

ท่าทางของพวกมันแบบนั้นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกใจคอไม่ดี...

มะ มันเกิดอะไรขึ้นคำถามแรกถูกถามออกไปทั้งที่ในคอมันแห้งผาก ราวกับว่าคาลวิลคงจะเข้าใจ เขาขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อย เดินไปที่โต๊ะขนาดเล็กก่อนจะเดินกลับเข้ามาหาพร้อมด้วยขวดน้ำบริสุทธิ์

ดื่มซะ... ฉันพยักหน้าพร้อมทั้งรับขวดน้ำมาจากคาลวิลอย่างว่าง่าย จากนั้นก็เปิดขวดแล้วยกขึ้นดื่มราวกับคนขาดน้ำเธอจำวันที่ฉันเข้าไปกวนประสาทเธอที่โรงเรียนได้หรือเปล่า ฮอร์นแกน?

...

วันนั้นฉันทำให้นัยน์ตาของเธอเปลี่ยนสี จนดูเหมือนปีศาจ...วันนี้ก็เช่นกัน

หมายความยังไง?ฉันย้อนกลับไปแบบไม่เข้าใจ รีบลดขวดน้ำในมือลงด้วยความสงสัย

วันนั้นฉันจงใจทำให้เธอแสดงความเกลียดชังแบบที่พวกแวร์วูฟมีต่อไลแคนท์ออกมา ซึ่งมันทำให้เธอเกิดการเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะรูปลักษณ์ ประสาทการรับรู้ การได้ยิน หรือการมองเห็น

....

วันนี้ร่างกายเธอกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกับในตอนนั้น มันไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงทีละนิดๆ แบบเคยๆ แต่มันคือการเปลี่ยนแปลง ที่จะเปลี่ยนเธอไปตลอดกาล เข้าใจความหมายของฉันหรือเปล่า?

ฉันกำลังจะกลายเป็นแวร์วูฟแบบเต็มตัวอย่างนั้นเหรอ?ฉันย้อนถามแบบไม่เต็มเสียงนัก ในอกมันรู้สึกกล้าๆ กลัว ๆ อย่างบอกไม่ถูก ยิ่งรู้ว่าทุกอย่างที่ฉันกำลังกลัวมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ฉันก็ยิ่ง...

ใช่ เธอกำลังจะกลายเป็นแบบเหตุการณ์ในคืนที่ต่อสู้กับแวนเฮลซิ่ง ถ้ามันเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เธอก็จะฆ่าพวกเราทั้งหมด

...

คืนนี้พระจันทร์ดวงโตและชัดมาก เหลือเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้นที่ยังเติมต่อไม่เต็ม ถ้าเทียบเป็นระยะเวลา เธอเหลือเวลาที่จะอยู่ร่วมกับพวกเราได้อีกเพียงสองถึงสามวัน อย่างเร็วที่สุดก็แค่คืนนี้

ฉัน...ฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?

เธอน่าจะรู้คำตอบดีเฮเลน เธอน่าจะรู้ทุกอย่างดีกว่าใคร พวกเราเหลือเวลาไม่มากแล้ว เธอเองก็เช่นกัน

...

ฉันจะไม่ขอเอ่ยปากไล่ให้เธอไป แต่อยากให้เธอทำทุกอย่างด้วยความคิดของเธอเอง เพราะถ้าลูฟส์อยู่ที่นี่ในตอนนี้ เขาเองก็คงจะทำแบบเดียวกับที่ฉันทำ” คาลวิลทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนปล่อยฉันทิ้งไว้เพียงลำพัง ให้จมปลักอยู่กับความคิดมากมายซึ่งเริ่มประดังประเดเข้ามาในหัวแบบไม่มีวันสิ้นสุด

มือทั้งสองข้างของฉันมันสั่น ขนาดพยายามสงบสติอารมณ์แล้วมันก็ยังสั่นไม่ยอมหยุด ความเย็นรอบกายเริ่มทำให้อุณหภูมิในตัวลดต่ำลงอีกครั้ง ฉันเริ่มรู้สึกถึงความหนาวเย็นทั้งที่ก่อนหน้านี้ ร่างกายมันร้อนจนเหมือนกำลังจะมอดไหม้

ฉันชักเริ่มกลัวตัวเองขึ้นมาเสียแล้วสิ...

ทำยังไงดี...ตอนนี้กลัวไปแทบทุกอย่าง ฉันควรจะทำยังไงดี...

ฮึกก...ฮือออออ

 

LOUP KASTAND TALK

เมื่อคืนเกิดเรื่องไม่ดีเท่าไหร่นักกับเฮเลน แต่ว่าผมที่ออกไปล่าอาหารเพื่อประทังชีวิตสมาชิกครอบครัวในฝูงกลับมาไม่ทันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในตอนนั้นเฮเลนเองก็หลับไปแล้ว ส่วนคาลวิลเองก็เอาแต่ปิดปากเงียบและบอกให้ผมไปคุยกับเธอด้วยตัวเอง

ให้ตายสิ แล้วใครมันจะไปกล้าพูดกันล่ะ

วันนี้ตั้งแต่ช่วงเช้า เฮเลนดูไม่สดใสเลย เธอเอาแต่นั่งเงียบเลี่ยงที่จะพูดจาหรือคุยกับใครๆ เหมือนปกติ แล้วแบบนี้ผมจะเอาโอกาสตอนไหนไปคุยกับเธอกัน

ผมเดินผ่านสมาชิกในฝูงไปตามทาง ผ่านกลุ่มเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานเหมือนเคย แต่วันนี้ในกลุ่มของพวกเด็กๆ กลับไม่มีเฮเลนนั่งอยู่ใกล้ๆ

ใช่ เธอไม่ได้อยู่บนบ้านต้นไม้หรือใต้ต้นโอ๊ค

เธอไม่ได้อยู่ในที่ที่เธอควรจะอยู่ เหมือนเธอหายไป

เฮ้!” ผมเปล่งเสียงเรียกพวกเด็กๆ จนพวกเขาหยุดชะงักการละเล่นของตัวเองลง

เรียกพวกเราหรือฮะลูฟส์?หนุ่มน้อยหนึ่งในนั้นเอ่ยถามขึ้นเสียงฉะฉาน ซึ่งนั่นทำให้ผมได้แต่ยิ้มตอบรับก่อนจะเป็นฝ่ายถามย้อนกลับไปบ้าง

เห็นเฮเลนมั้ย? พอดีฉันกำลังตามหาเธออยู่

ไม่เห็นเลยฮะ

ทำไมวันนี้ พวกเธอไม่ชวนเฮเลนมาเล่นด้วยกันเหมือนปกติล่ะ

แม่บอกว่าเฮเลนกำลังจะกลายเป็นแวร์วูฟ แม่บอกให้พวกเราอยู่ห่างๆ เธอไว้เด็กน้อยอีกคนตอบขึ้นแบบกล้าๆ กลัวๆ ทำคนฟังแบบผมย่นคิ้วชิดกันอย่างงุนงง แล้วย้อนถาม

เฮเลนน่ะเหรอ?

อื้อ แม่บอกว่าเมื่อคืนเธอทุรนทุรายน่ากลัว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกลับเป็นพวกแวร์วูฟ พวกเราเลยต้องระวังตัวไว้แม้ว่ามันเป็นเพียงแค่คำพูดของเด็กไร้เดียงสาคนหนึ่ง แต่นั่นก็ทำให้ผมเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นท่าทีของเฮเลนที่ดูซึมเศร้าตลอดช่วงเช้า

แต่เดี๋ยวก่อน หรือว่าที่เธอหายไปตอนนี้

แปลว่าเธอหนีออกไปจากที่นี่แล้ว!!

ลูฟส์ก็ต้องระวังตัวด้วยนะ...เอ๊ะ...ลูฟส์ ลูฟส์!!” ผมไม่ทันอยู่ฟังสิ่งที่เด็กๆ เหล่านั้นพยายามเตือน และไม่คิดที่จะหันกลับไปตามเสียงเรียกไร้เดียงสานั่น

เท้าทั้งสองข้างของผมรีบก้าววิ่งไว ก่อนที่ร่างกายจะเริ่มปรับเปลี่ยนกลายเป็นสัตว์นักล่าที่มีความว่องไวมากกว่าสัตว์ทุกชนิด

ใบหูสองข้างพยายามเงี่ยฟังเสียงของเฮเลนที่อยู่ห่างออกไป ขณะที่จมูกพยายามตามกลิ่นของเธอที่อาจจะอยู่ที่ใดที่หนึ่งในหุบเขาแห่งนี้ 

ที่ผมมั่นใจมากขนาดนี้ เพราะกลิ่นของเธอยังคงวนเวียนอยู่ภายในหุบเขาแห่งนี้มาตามสายลมเอื่อยๆ แต่มันก็เจือจางมากเหลือเกินจนผมเริ่มเป็นกังวลว่าบางทีนั่นอาจจะเป็นเพียงแค่กลิ่นกายเธอที่ลอยคว้างในอากาศแต่เพียงเท่านั้น

บ้าฉิบ...

เธออยู่ไหนกันวะ เฮเลน!

 To Be Continued...

รู้จักพี่งูกับพี่หมาป่ากันแล้ว ลองแวะไปโดนความดาร์ก+ความหลอน+ความแซ่บได้ของอีกากันดูได้นะจิ้มที่รูปล่างโลด


 อ่านแล้ว เม้น โหวต 100 ให้ด้วยนะ 

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย

  ll MY ANIMALS ll


  

ll Character ll




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ติดตามเรื่องนี้จิ้มเน้นๆที่หน้าลูฟส์!

^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 
 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,655 ความคิดเห็น

  1. #15358 Nim'nomnam (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 02:02
    รอต่อไป.....
    #15,358
    0
  2. #15357 ของขวัญ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 21:11
    มาต่อน้าไรท์ ชอบมากกกกกก รออยู่
    #15,357
    0
  3. #15355 moksone45 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 20:48
    มันหน่วงเหลือเกิน!!~~
    #15,355
    0
  4. #15354 กิ้งก่า เปลี่ยนสี (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 20:46
    ฮืออ กลับมาดราม่าอีกแล้วว
    รอต่อค่ะไรต์
    #15,354
    0
  5. #15353 Itsmint (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 19:53
    Everyday at twilight when the sun turns red in the sky... หน่วงงงงงงง
    #15,353
    0
  6. #15352 iimo_myed (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 18:47
    สนุกอะ อยากเห็นตอนเฮเลนคลอดลูก
    #15,352
    0
  7. #15351 hellomme00 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 18:46
    อย่าหายไปนานน้าาาเฮเลน
    #15,351
    0
  8. #15350 neuy_neuy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 17:53
    ควรรู้สึกไงดีน่ะ
    #15,350
    0
  9. #15348 พริกผองหมูเหยา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 16:56
    อารมแบบทไวไลท์ ชอบมากกกก;-;
    #15,348
    0
  10. #15347 neuy_neuy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 16:44
    มาๆต่อๆอยากรู้ตอนสุดท้าย TT
    #15,347
    0
  11. #15346 moksone45 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 14:30
    อ่าาามันละมุนมันหน่วง!!~~
    #15,346
    0
  12. #15345 Dinsai742 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 12:07
    รอออออ
    #15,345
    0
  13. #15344 กิ้งก่า เปลี่ยนสี (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 12:03
    แงๆๆๆๆรออออออออ
    รีบมาต่อน้าไรต์ ชอบเรื่องนี้ม๊ากมากกที่สุดเลย
    #15,344
    0
  14. #15343 sunisa3006 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 11:45
    แต่...อะไรอ่ะ
    #15,343
    0
  15. #14720 isyarashmi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 20:37
    อยากอ่านน
    #14,720
    0
  16. #14719 mild285469 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:03
    เสียใจแปป ทำไมไม่อัพต่ออ้ะ รูปเล่นยังมีต่อมั้ยอ่าาาาT^T
    #14,719
    0
  17. #14714 Janenie4312 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:57
    เพิ่งเข้ามาอ่านอ่ะ เสียใจมากไรต์ไม่อัพต่ออ:( อยากได้เป็นรูปเล่ม หาซื้อที่ไหนได้บ้างงง
    #14,714
    0
  18. #14712 Rose1892 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 20:31
    เรวๆนะ
    #14,712
    0
  19. #14704 HunHan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 15:12
    อยากอ่านต่ออ่ะค่ะ มันค้าง ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ
    #14,704
    0
  20. #14703 123wanza (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 19:37
    รู้สึกอยากจะคลั่ง.ให้ตายเหอะ
    #14,703
    0
  21. #14700 25TWO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 19:13
    ต้องการรู้ตอนจบบบบบบบบบ TT เก็บเงินก็ได้ ซิกๆ
    #14,700
    0
  22. #14698 25TWO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 17:00
    เรื่องต่อไปจบนะ TT
    #14,698
    1
    • #14698-1 Pp's Lee(จากตอนที่ 29)
      27 กันยายน 2558 / 17:02
      จบคร้าบบ สัญญาาาา
      #14698-1
  23. #14697 minkoku (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 12:46
    ไม่เข้าใจไรท์เลยอะ
    #14,697
    1
    • #14697-1 Pp's Lee(จากตอนที่ 29)
      27 กันยายน 2558 / 13:11
      มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆครับ ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี
      อยากเข้าใจตรงจุดนี้ด้วย
      #14697-1
  24. #14696 chuychayy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 00:15
    ไรต์จะไม่อัพต่ออีกเเล้วหรอคะ อยากอ่านต่ออ่า เค้าไม่มีตังซื้อรูปเล่มT T
    #14,696
    0