{รีอัพ} EROTIC WOLF ll เรื่องของหมาป่า

ตอนที่ 27 : WOLF26 ll เรื่องของหมาป่าครั้งที่26 {อัพ100%} ขอโอกาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59


EP26
-เรื่องของหมาป่าครั้งที่26-



ตลอดเวลาเข้าคลาส ผมยังคงนั่งอยู่ ณ จุดเดิม ต่างออกไปที่คนข้างกายดันเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เฮเลน หูของผมฟังอะไรอย่างอื่นไม่รู้เรื่องเลย เหมือนๆ สมองที่ไม่อยากรับรู้อะไร สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในเวลานี้คือการพูดคุยกันให้เข้าใจ อยากจะขอโทษเธอกับทุกเรื่องที่ผ่านมา

แตนด์...

...

คุณคัสแตนด์!” เสียงเรียกเชิงตะโกนของอาจารย์หน้าชั้นทำผมสะดุ้งเฮือกท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนในห้อง ก่อนจะรีบดันตัวลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจปนสงสัย และที่น่าแปลกใจก็คือในตอนนี้อีกมุมหนึ่งของห้องเฮเลนเองก็กำลังยืนอยู่ด้วยเช่นกันผมอยากให้คุณคัสแตนด์พาคุณฮอร์นแกนไปที่โรงยิม และหยิบเอกสารใบสัมภาษณ์ ที่ผมเคยแจกให้พวกคุณทั้งหมดทำไปก่อนงานแข่งกีฬาเมื่ออาทิตย์ก่อนกลับมาแจก…”

ให้คนอื่นพาไปแทนได้มั้ยคะ อาจารย์เสียงเล็กดังขัดขึ้นแบบร้อนรน จนผมอดเหลียวมองไปยังเจ้าของเสียงไม่ได้ อีกแล้ว...เธอพยายามปฏิเสธผมอีกแล้ว

คุณต้องไปกับคัสแตนด์ เนื่องจากที่ผมดูความประพฤติของพวกคุณตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่ค่อยสนิทกันเท่าที่ควรนัก รีบไป ก่อนที่ผมจะหักคะแนนความประพฤติพวกคุณทั้งคู่

ให้ตายสิ! ไม่อยากพูดก็ต้องพูด เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่อาจารย์คนนี้พูดจาค่อนข้างเข้าหู

เมื่อได้รับคำสั่งแบบนั้นผมจึงรีบขยับตัว ย่างเท้าทั้งสองข้างไปยังประตูห้องเรียนโดยทันที โดยมีเฮเลนเดินตามหลังออกมาติดๆ แม้ว่าสีหน้ากับท่าทางเธอดูจะอึดอัดก็ตาม

แต่ขอเถอะ...แค่ห้านาทีก็ยังดี

 

ตลอดเวลาที่เราทั้งคู่เดินไปที่โรงยิมดูเหมือนเฮเลนพยายามเลี่ยงที่จะสบสายตาหรือเดินใกล้ผมตลอดเวลา แม้ว่ามันจะเป็นผมเองที่เป็นฝ่ายเอื้อมแขนเข้าหาและใช้ปลายนิ้วสะกิดเบาๆ ที่ปลายนิ้วของเธอและมันก็อดแขวะไม่ได้

หนีขนาดนั้น รังเกียจฉันมากหรือไง แม่แวร์วูฟคำ

พูดผมกำลังหาเรื่องเธอ ผมรู้สึกและรู้ดี ถึงจะก่นคำพูดใส่ไปแบบนั้น แต่อีกฝ่ายก็ยังเอาแต่เงียบงัน ไม่ปริปากพูดจาใดๆ โต้ตอบกลับมาอยู่ดี

ฉันอยากคุยด้วย แค่ห้านาทีก็ยังดี

ยิ่งพูด ก็เหมือนยิ่งทำให้คนฟังเร่งฝีเท้าออกห่างไปไกลมากขึ้น

ให้ตายสิ! จะเล่นตัวอะไรกันนักกันหนาวะ?!

น่าโมโหชะมัดเลย!

พูดจาดีๆ ด้วยแล้วไม่ฟัง ต้องให้ใช้กำลังใช่มั้ยเฮเลน? เมื่อทั้งพูดดีๆ และทั้งขู่ เธอดูจะไม่กระเตื้อง ไม่ฟัง ผมจึงจำเป็นต้องใช้ความรุนแรงกับเธอในที่สุด

เท้าทั้งสองข้างรีบปรี่เข้าหาร่างเล็กที่เดินจ้ำไปข้างหน้าแบบไม่ระวัง พลางพุ่งมือช้อนร่างของเธอแบกใส่บ่า ท่ามกลางเสียงร้องโวยวาย

ปล่อยฉันนะ คัสแตนด์!”

คุยดีๆ แต่แรกก็จบนานแล้วเฮเลน

ปล่อยสิ!”

หูผมน่ะได้ยินเสียงของเธอชัดเจน แต่ความคิดและจิตใต้สำนึกมันกลับไม่ยอมทำตาม อีกทั้งยังรีบย่างเท้าเร็วไปตามทางเดินตรงไปยังโรงยิมตามคำสั่งอาจารย์ โดยแบกร่างเธอที่พยายามดิ้นขัดขืนผ่านสายตานักเรียนซึ่งกำลังทำกิจกรรมกีฬาหน้าลานกว้างตึกไปแบบไม่สนใจ

กลิ่นกายของเธอ กำลังทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด

ทั้งที่ผมเป็นคนโหยหาและต้องการเข้าหาเธอเองแท้ๆ แต่เมื่อได้สัมผัสเนื้อกาย อีกทั้งยังได้รับรู้กลิ่นกายของเธอได้อย่างชัดเจนขนาดนี้ มันยิ่งตอกย้ำว่าร่างกายของเธอมันไม่ใช่ของผมคนเดียวอีกต่อไป

กลิ่นของศัตรูตัวสำคัญอย่างเลอร์แมนเอง ก็ดูจะชัดเจนขึ้นในทุกครั้งที่กลิ่นกายของเธอพัดมาตามลมปะทะเข้ากลับปลายจมูก ภายในผมมันกำลังสั่น ไม่รู้จะเรียกความรู้สึกแบบนี้ว่าอย่างไรดี

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

ปล่อยนะ!!” ยิ่งได้ฟังเสียงเธอพยายามปรามในทุกฝีก้าวที่ก้าวเดิน ผมก็ยิ่งรู้สึกฉุนกึกในอกจนบอกไม่ถูก ฉันบอกให้ปล่อยไง พวกสวะไลแคนท์!!!”

ฟึ่บบ! ตึงง!

ผมปล่อยเธอตามเสียงกร้าวด่าพลางเหวี่ยงร่างเธอเล็กน้อยเมื่อมาถึงบริเวณหน้าโรงยิมที่เป็นเป้าหมายได้ในที่สุด

พูดบ้าอะไรคำถามที่ผมรู้อยู่แก่ใจดี ถูกพ่นถามออกไปมันเสียอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าไม่โกรธ ไม่ใช่ว่าไม่โมโห แต่ มันคือวิธีชวนคุยที่ผมพอจะคิดได้ในตอนนี้ต่างหาก

ก็อย่างที่ได้ยิน สวะ มันคือคำนิยามของพวกไลแคนท์แบบนายไม่ใช่หรือไง?

พอใกล้เป็นพวกเวรนั่นเต็มตัว ฝีปากกล้าขึ้นมาทันทีเลยนะเฮเลน

พอเถอะคัสแตนด์ ฉันไม่อยากเสวนากับนาย รีบๆ เอาเอกสารกลับไปที่ห้องได้แล้วเธอพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย แถมยังทำท่าทางรีบร้อนที่จะเข้าไปหยิบเอกสารราวกับว่ามันสำคัญมากหนักหนา

ใครมันรีบก็ปล่อยไป ฉันไม่รีบคนฟังเงียบไปเล็กน้อย ก่อนโต้ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักโดยไม่มองหน้า

มันก็เรื่องของนาย...

ตึงงงง!!!

โธ่เว๊ย!!” ผมสบถดังอย่างนึกหงุดหงิด ในขณะที่ร่างกายพุ่งเข้ารวบร่างคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว ข้อมือเล็กถูกรวบไว้ด้วยกันเพื่อป้องกันการขัดขืน พลางดันกายเธอชิดนาบไปกับขอบโต๊ะที่ขวางทางอยู่ภายใน เลิกทำท่าทางโง่ๆ แบบนี้สักทีได้มั้ย เฮเลน!”

เธอยังแสดงอาการดื้อด้าน ด้วยการเบือนสายตาหลบไปหน้าไปทางอื่น รางกับว่าไม่อยากมองเห็น

คืนนั้นฉันผิดเอง วู่วาม ไม่ยอมฟัง ไล่เธอ

ความคิดและความรู้สึกทั้งหมดที่มี ถูกถ่ายทอดผ่านคำพูดกับสายตา เพื่อบรรยายให้อีกฝ่ายที่พยายามปฏิเสธทุกหนทางได้รับรู้ แม้ว่าบางทีเธออาจจะฟังมันเพียงผ่านๆ

ฉันแค่อยากจะขอโทษ...

ให้ตายสิ เสียศักดิ์ศรีดีไหมล่ะ?

ไลแคนท์เผ่าพันธุ์นักล่าผู้แข็งแกร่งกำลังลั่นวาจาขอให้อีกฝ่ายเห็นใจ โดยที่รู้อยู่เต็มอกว่าคนๆ นั้นคือเผ่าพันธุ์ของพวกแวร์วูฟ

ขอโทษทำไม มันไม่จำเป็นเลยสักนิดเธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง โดยเธอยังคงเลือกที่จะไม่มองหน้าผมที่พยายามบังคับรั้งเธอให้ฟัง เรื่องของเรามันก็เป็นแค่ข้อเสนอที่นายหยิบยื่นมาให้ เป็นข้อตกลงที่ฉันต้องทำเพื่อช่วยชีวิตลุงเฟรดอยู่แล้ว

...

ฉันรู้เหตุผลที่นายต้องการให้ฉันมีลูกให้หมดแล้วล่ะ ทั้งหมดนั่นนายก็แค่อยากเอาชนะสงครามในคืนพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น...เสียงของเฮเลนดังไกลออกไป ทั้งที่เราทั้งคู่อยู่ใกล้ชิดกันมากขนาดนี้ ฉันไม่เข้าใจนายคัสแตนด์...ว่านายต้องการอะไรอีก

ต้องการลูกในท้อง

ปากมันไว พูดออกไปเร็วกว่าความคิด น่าโมโหตัวเองชะมัด

เรื่องนั้นฉันรู้เธอตอบกลับมาด้วยสีหน้าเฉยเมย โดยเฉพาะกับแววตาหมองเศร้าคู่นั้น ยิ่งเห็น ผมก็ยิ่งรู้สึก... ถ้าอยากได้มากขนาดนั้น ฉันสัญญาว่าจะเก็บเด็กในท้องเอาไว้ให้...

คำพูดแบบนี้...แปลว่าเฮเลนรู้อย่างงั้นเหรอ ว่าไม่เธอก็เด็กอาจจะต้องตาย

ถ้านายมีเรื่องจะพูดแค่นี้ ก็ปล่อยได้แล้ว…” หัวใจผมเหมือนถูกบีบ เมื่อสัมผัสได้ถึงความคิดของเธอ เวลาน่ะมันมีไม่มากนักหรอกจริงไหม? จะได้รีบเอาเอกสารไปส่งให้อาจารย์ ป่านนี้พวกเขาคงรอกันแย่...

เธอ...เสียงของผมมันขาดช่วง จนแทบจะฟังไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไป

สองมือยังคงรวบรัดข้อมือคนตัวเล็กเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดหนีหายไปไหน

เธอ...กับลูก

...

อยากให้...

ผมแม่งขี้ขลาดว่ะ แค่คำพูดสั้นๆ เท่านั้นเอง ทำไม ถึงได้ขี้ขลาดไม่สมเป็นเผ่าพันธุ์น่าเกรงขามแบบไลแคนท์เอาเสียเลยนะ

คัสแตนด์...ปล่อย...

เฮเลน เงียบสิ!” ผมตวาดเธออีกแล้ว ผมรู้ว่าผมกำลังทำเรื่องผิดพลาดในสถานการณ์แสนกดดันแบบนี้ แต่...มันต้องไม่ใช่เรื่องผิดพลาดบนความผิดพลาดเหมือนก่อนสิน่า!

ผมตัดสินใจปล่อยมือที่รวบรัดตรึงร่างเธอออกช้าๆ สายตาหลุบต่ำแบบคนขี้ขลาด ปล่อยผ่านทุกอย่างให้เดินไปตามกาลเวลา ปล่อยให้ความคิดและความรู้สึกทั้งหมด ผูกรั้งเธอไว้ด้วยความสัตย์จริง

ฉันอยากได้ทั้งเธอและลูกในท้อง...

ไม่รู้เลย ว่าคนฟังมีสีหน้าเป็นอย่างไร มันน่าอายเกินไปที่จะเหลือบมองเธอในเวลาที่ต้องพูดความรู้สึกออกไปแบบนั้น

มันเป็นแผนการที่โคตรโง่ ฉันรู้ แต่ตอนนี้ฉันไม่ต้องการเสียเธอหรือใครอีกแล้ว

...

กลับมาเป็นของฉันนะ เฮเลนวูบหนึ่งที่ความรู้สึกสั่งการให้สายตาช้อนมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างวิงวอน ได้โปรดเถอะนะ...

คัสแตนด์...นี่มันไม่ตลกเสียงของเธอสั่น ท่าทางเธอพยายามปฏิเสธ แต่ลักษณะแววตาของเธอมันกลับไม่ได้แสดงออกว่าเธอรังเกียจผมตามอย่างการกระทำเลยแม้แต่น้อย

พูดจริง

...

ยอมรับนะว่าฉันเกลียดเธอ เกลียดมาก มากยิ่งกว่าอะไรดี ถ้าเธอตายได้ มันก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดี...แต่กลับกัน ฉันเองก็มองเธอมาตลอดเช่นกัน

...

พันธะสัญญาชีวิต ทำให้ฉันเฝ้ารอที่จะพบแต่เธอ เพื่อได้ดูแลและปกป้อง มันน่าโมโหแค่ไหนลองคิดดู ที่ต้องเจอเธอในสภาพสายเลือดเดียวกับศัตรู!”

...

และตอนนี้ฉันกำลังอ้อนวอนศัตรูตัวเดิม ให้เห็นใจ ทิ้งทุกอย่างไม่ว่าจะศักดิ์ศรีของต่างพันธุ์ หรือแม้แต่ทิฐิที่มี...ได้โปรดเฮเลน กลับมาเป็นของฉัน และนี่คือทุกอย่างที่ฉันพยายามจะบอกเธอตลอดทั้งวัน

เมื่อพูดจบ ร่างเล็กตรงหน้ากลับเริ่มขยับเขยื้อนตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ต่างไปจากเดิมเลยแม้แต่นิด

เธอกระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนของตัวเองจนขาดลุ่ย เผยให้เห็นบราเซียร์สีดำสนิทและน่าอกขนาดเหมาะมือสองข้างอย่างเต็มตา ที่ดูจะเรียกความสนใจมากกว่าน่าอกของเธอ ก็คงจะเป็นรอยเขี้ยวฟันกับรอยจ้ำแดงตามผิวกายน่าสัมผัสนั่น

ร่างกายฉัน มันไม่ใช่ของนายคนเดียวอีกต่อไปแล้วคัสแตนด์...เฮเลนพูดด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า ต่างจากแววตาที่แสดงความโศกเศร้าออกมาได้อย่างชัดเจน ฉันเดิมพันความรู้สึกทั้งหมดของตัวเองกับนาย... ฉันผูกความเชื่อผิดๆ คิดว่านายจะยอมฟังฉันสักครั้ง คัสแตนด์...แต่เปล่าเลย นายปฏิเสธทำให้การเดิมพันสิ้นสุดลง

ฮะ...เฮเลน...

ฉันยอมยกร่างกายให้ตกเป็นของฮาน อยู่เคียงเขาในฐานะนางตัวเมียของแวร์วูฟไปแล้วรู้แบบนี้แล้วก็ไปให้พ้นๆ หน้าฉันสักที...คัสแตนด์

บอกฉันสิ...ว่ามันแตะเธอตรงไหน?นั่นคือประโยคที่หลุดออกจากปากผม แม้ว่าคนตรงหน้ายังพูดไม่ทันจบประโยคดี

ทั้งหมดนั่นคือความผิดของผมเอง ผู้หญิงตามพันธะสัญญาที่หมาป่าต้องดูแลและปกป้องอย่างใกล้ชิด ทว่า...ทั้งที่มีหน้าที่ต้องคอยดูแลและปกป้องแท้ๆ แต่ผมกลับปล่อยปะละเลย ไม่ดู ไม่เห็นค่า

ไม่รู้ว่าเธอต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่รู้ว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกแย่ๆ มากมายสักเพียงใด และมันก็คงเป็นผลข้างเคียงของผู้ที่มีหน้าที่ปกป้องเธออย่างผมล่ะมั้ง...

เพราะตอนนี้ผมกำลังรู้สึกเจ็บเจียนจะขาดใจ

ถามว่า มันแตะต้องเธอตรงไหน!?อีกครั้งที่ผมเอ่ยถามเฮเลนออกไปด้วยน้ำเสียงคงเดิม ต่างจากเธอที่ดูจะแปลกใจ แสดงอาการหวาดหวั่นผ่านทางแววตา ตรงไหน?

จะ จะทำอะไรน่ะ!” เธอพยายามใช้มือป้องปัดฝ่ามือผม ซึ่งพยายามเอื้อมคว้ากายเธอเข้ามาใกล้ แต่เธอดูจะเชื่องช้าต่อความรู้สึกไปสักเล็กน้อย ทำให้ฝ่ามือทั้งสองข้างประชิดถึงตัวได้อย่างรวดเร็ว

ตรงนี้หรือเปล่า?ผมถามออกไปแบบไม่รู้ตัวเอง รู้แค่เพียงว่าริมฝีปากกำลังโฉบเฉี่ยวไปตามแก้มนุ่มของคนตัวเล็กตรงหน้า แม้ว่าเธอจะแสดงอาการขัดขืนออกมาก็ตาม

คัสแตนด์...

หรือตรงนี้?อีกครั้ง และอีกไม่รู้กี่ครั้งที่ผมถามเธอ โดยมอบสัมผัสอ่อนโยนไปตามผิวกายเธอด้วยริมฝีปากเดียว แก้ม ใบหู เรียวคอ จนไปถึงเรียวไหปลาร้าที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดง

ไม่ได้นะ...คัสแตนด์ พอสักทีหูปฏิเสธที่จะฟังเสียงหวานๆ ก่นต่อว่าหรือปรามให้หยุด เหมือนคนหูหนวก พิการ ไม่รับรู้ทางการฟัง เลือกที่จะปฏิบัติกับร่างกายเธอแบบเดิมย้ำๆ ซ้ำๆ จนทั่ว

อะไรที่พลาดไป...มันเริ่มต้นใหม่ได้ไม่ใช่เหรอ?ผมถามพลางใช้กายดันร่างเธอจนเธอเสียการทรงตัว เอนนาบไปกับโต๊ะเอกสารของอาจารย์ เอกสารและข้าวของบางส่วนร่วงหล่นจากโต๊ะตามแรง

หยุดสักที มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้อีกแล้ว ไม่เข้าใจอีกหรือไง คัสแตนด์!”

คำพูดของเธอ มันจริงอยู่ที่ว่า ผมไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกแล้ว แต่ว่า

ไม่ได้บอกว่าจะเปลี่ยน แค่จะเริ่มต้นใหม่ไม่ได้หรือไง?

 

HELEN HORNGAN TALK

น้ำเสียงเดิมที่เคยอยากได้ยิน แววตาแบบเดิมที่อยากเห็น คำพูดนับร้อยพันที่อยากจะเอื้อนเอ่ย ตอนนี้ฉันกำลังได้ทุกสิ่งที่ปรารถนาแทบทั้งหมด เว้นแต่เพียง ทุกอย่างที่ฉันต้องการ มันดันมาช้าจนเกินจะเยียวยา

แค่สักนิด...

...

แค่เพียงสักนิด ถ้าเธอยังรู้สึก ที่เดิมตรงนั้นให้เป็นฉันได้หรือเปล่าร่างกายฉันมันพยายามปฏิเสธอดีตที่ไม่กล้าห้วนกลับไป ต่างจากความรู้สึกและหัวใจที่ร่ำร้องและหวนกลับไปหาตั้งแต่แรกเจอ

ช้าไปหรือเปล่า...คือคำถามเดียวที่อยู่ในใจฉันเวลานี้

ร่างกายฉัน มันสกปรกไปหมดแล้ว...หยุดทำแบบนี้สักทีและความกลัว คือสิ่งเดียวที่กำลังกัดกินหัวใจและความรู้สึกไปในคราวเดียว

ฉันกลัวว่าจะพลั้งมือทำร้ายเขาในยามที่ไร้สติเป็นหนที่สอง

กึก...

ต้องการอะไร หมาขโมยเสียงเข้มและเสียงฝีเท้าหลายคู่ ทำทั้งฉันและลูฟส์หันขวับมองต้นเสียงด้วยความตกใจ ก่อนจะพบว่าฮาน เลอร์แมนและอเล็กซ์ เทย์เลอร์ กำลังยืนจ้องมองเราทั้งคู่เป็นตาเดียวกัน

ทั้งที่เป็นแบบนั้น แต่ลูฟส์กลับไม่ยอมขยับกายไปจากตัวฉัน และเอาแต่มองแขกไม่ได้รับเชิญทั้งคู่ด้วยแววตานิ่งๆ

มันหมดเวลาเล่นสนุกของแกแล้วคัสแตนด์ ฮอร์นแกนคือคนของแวร์วูฟโดยสมบูรณ์ แกไม่เห็นหรือไง?

ฮานยังคงกล่าวด้วยวาจาเรียบนิ่งขณะสาวเท้าเข้ามาหาเราทั้งคู่ช้าๆ ทีละก้าว โดยมีอเล็กซ์ เดินตามหลังมาแบบติดๆ

ไม่มีโอกาสให้เปลี่ยนแปลง เมื่อผลสุดท้าย เราทั้งหมดก็รู้ว่าจุดจบจะเป็นยังไง...

ฮานพูดถูกต้องทุกอย่าง...

ลูฟส์เองก็น่าจะรู้จุดจบของตัวเองเช่นกัน หัวใจฉันน่ะ ไม่ว่ายังไงมันก็เป็นของเขาแบบไม่ต้องสงสัย ต่างจากสายเลือดและเผ่าพันธุ์ที่ฝังอยู่ในกาย ซึ่งเมื่อถึงเวลามันจะเลือกข้างให้เห็นอย่างชัดเจน

คืนก่อน ที่เกิดเรื่องในป่าสน ในค่ำคืนของการนองเลือดและสูญเสีย ฉันจำไม่ได้เลยสักนิด ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง รู้จากปากของอเล็กซ์และบรรดาพวกพวกในฝูงว่า

ฉันได้กลายเป็นปีศาจสีขาวแสนน่ากลัว พังทำลายทุกอย่างสิ้นซาก ไม่เว้นแม้แต่บุคคลผู้เป็นที่รักอย่างลูฟส์ คัสแตนด์

ฉันกลัว...

ทางเลือกที่ดีที่สุดเพื่อที่จะอยู่ห่างไกลจากเขามากที่สุด คือการยอมตกเป็นของบุคคลเผ่าพันธุ์เดียวกัน ร่วมใช้ชีวิต โดยไม่ต้องเป็นกังวลว่าวันหนึ่ง ฉันอาจจะเป็นคนปลิดชีพเขาด้วยมือของฉันเอง

ปล่อยเฮเลนได้แล้ว คัสแตนด์ ถ้าไม่อยากโดนเชิญออกจากการเป็นนักเรียนของที่นี่ฮานกล่าวขึ้น พลางเหลือบมองอเล็กซ์ผ่านหางตาเล็กน้อยคล้ายกับให้สัญญาณ และในตอนนั้นเองที่อเล็กซ์พูดอะไรบางอย่างออกมา

ความรัก ไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นกับใคร คนไหนก็ได้ แต่มันต้องเกิดขึ้น เมื่อความรู้สึกและความผูกพันของเธอกับคนๆ นั้นมันมีมากพอ

เธอ...พยายามจะพูดอะไร!?

การเลิกราไม่ใช่คำตอบทั้งหมดของความรู้สึก แต่การเลิกรักต่างหากล่ะ ที่เป็นคำตอบ

พูดอะไรของเธอ เทรย์เลอร์!” ฮานขัดขึ้นเสียงดัง คล้ายกับไม่พอใจ แสดงออกให้เห็นชัดเจนว่าอเล็กซ์ ดูเหมือนจะทำหน้าที่ไม่ตรงกับที่เขาคาดการณ์ไว้

ฉันกำลังพูด ให้คนที่ฉันรักมากที่สุดคิดได้เธอกล่าวแบบไม่สะทกสะท้าน สายตาจ้องสบประสานกับนัยน์ตาฉันไม่กระพริบ รักหรือเกลียด เธอเลือกเองได้ ถามใจเธอดูว่ายังอยากรักเขาอยู่มั้ย?

ฟึ่บบบ!

เพียงเสี้ยววินาที ราวกลับโลกทั้งใบถูกเหวี่ยง ร่างของฉันถูกคัสแตนด์กระชากขึ้นจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะกลายสภาพร่างกายเป็นสัตว์นักล่าแสนสง่า คำรามดังลั่นไปทั่วทั้งโรงยิมแบบไม่เกรงกลัวสายตาของคนอื่นใด

เทย์เลอร์!” ขณะเดียวกันฮานเองก็ดูจะมีท่าทางเกรี้ยวกราด แผดเสียงกร้าวดังลั่นไม่ต่างกัน แต่นั่นไม่อาจจะทำให้คนถูกขานชื่อแสดงท่าทางหวาดเกรงได้เลย แถมเธอยังพุ่งตัวเข้ากันท่าร่างของลูฟส์เอาไว้ เสมือนคนทรยศ

ชะตาน่ะ ไม่มีใครเปลี่ยนมันได้หรอกเลอร์แมน ทั้งหมดนั่นน่ะมันขึ้นอยู่กับคนสองคน รู้ไว้ซะ!”

เพียะ!

อเล็กซ์!!” ฉันกรีดเสียงร้องด้วยความตกใจ เมื่อฮานบันดาลโทสะพลั้งมือเข้าตบใส่หน้าอเล็กซ์จนเธอล้มฟุบลงไปกองกับพื้น

เขาใช้สายตาอาฆาตแค้นเหลือบมองฉันด้วยหางตา ราวกับว่าเราทั้งคู่เป็นศัตรูกัน และตามมาด้วยคำพูดสั้นๆ

เลือกฉัน...เฮเลนคำขอของเขาเผลอทำฉันขยุ้มไรขนของหมาป่าตัวใหญ่แน่น ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่

ฉันผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฮาน แต่ความรู้สึกของฉันมันดันหยุดอยู่ที่ศัตรูของสายพันธุ์

กึก...

ในหนึ่งก้าวที่เขาก้าวเข้ามาพร้อมไขว้คว้ามือเข้าหา ราวกับนั่นยิ่งเป็นการทวงคำสัญญาทางวาจาและทางกายที่เราได้ให้กันไว้ ทั้งที่ฉันควรจะกลับไปแต่...

กรรรรจ์เสียงขู่ที่ดังขึ้นเผลอทำฉันเอี้ยวตัวหลบฝ่ามือของฮานได้อย่างน่าแปลก และนั่นก็คงเป็นคำตอบเดียวที่ฉันคิดจะทำแม้จะรู้ว่ามันเข้าข่ายการทรยศต่อพรรคพวกของตนก็ตาม

เฮเลน!!!” เสียงตวาดกร้าวดังขึ้นพร้อมๆ กับที่เท้าทั้งสี่ของลูฟส์เริ่มก้าวกระโดดออกไปนอกโรงยิมอย่างรวดเร็ว

เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นทันทีเมื่อนักเรียนคนหนึ่งบังเอิญหันมาเจอลูฟส์ในร่างหมาป่าโดยบังเอิญ เขารีบกระโจนเท้าทั้งสี่เร่งความเร็ววิ่งฝ่าคนเหล่านั้นไปแบบไม่กลัวตายหรือโดนจับ ในขณะที่ฉันได้แต่ฟุบหน้าแนบไรขนสีสวยและแบกความรู้สึกผิดทั้งหมดที่มีไป

ขณะที่เขาวิ่งพาฉันหนีหายไปจากรั้วโรงเรียน

To Be Continued...

 อ่านแล้ว เม้น โหวต 100 ให้ด้วยนะ 

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย

  ll MY ANIMALS ll


  

ll Character ll




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ติดตามเรื่องนี้จิ้มเน้นๆที่หน้าลูฟส์!

^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 
 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,655 ความคิดเห็น

  1. #15609 MYUNG♡ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:59
    พระเอกยังได้รับบทเรียนหนักไม่พอเลย-^-
    #15,609
    0
  2. #15592 chanonphorn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 14:13
    เจอแบบนี้ยิ่งกว่าอ่านหนังสือเรียน หนักหน่วงเหลือเกินจ้า
    #15,592
    0
  3. #15334 แกลลอรี่ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:23
    อุตส่าห์รอดจากอลันมาได้แระ ทำไมนางเอกมาตกเป็นของฮานได้ล่ะ เซ็งอ่ะ 
    #15,334
    0
  4. #15312 moksone45 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 15:00
    อิฉันจะตายแล้วเพคะ!!!!~~มันลุ้นหนักมาก
    #15,312
    0
  5. #15311 eve_popparazzi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 14:48
    มาขนาดนี้ไม่ใครก็ใครเจ็บ ฮานรักจริงหรือป่าวก็ไม่รู้
    #15,311
    0
  6. #15310 jirunya5449 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 12:49
    ทำตามหัวใจถอะ
    #15,310
    0
  7. #15309 JACOBZ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 12:40
    นางเองมั่วไปหมดเซ็งวะ
    #15,309
    0
  8. #15308 เหม่งน้อย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 12:20
    โอ้ยยยย จะบ้าตายยยย เฮเลนนนมีไรกับฮานมั้ยเนี่ยยย ทำไมชอบทำให้คลุมเคลือ แกล้งคนอ่านทำมุยยยย แง้ๆๆ
    #15,308
    0
  9. #15307 Itsmint (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 12:06
    ปวดใจจ
    #15,307
    0
  10. #15306 mengai (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 11:58
    ใจจะขาดด
    #15,306
    0
  11. #15305 neuy_neuy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 11:45
    ถามใจเธอดู
    #15,305
    0
  12. #15304 พริกผองหมูเหยา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 11:45
    เปิดหรือยังคะไรท์เรื่องนี้
    #15,304
    0
  13. #15303 พริกผองหมูเหยา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 11:45
    ขอบคุณไรท์ ที้ทำให้คืนดีกันขนาดนี้
    #15,303
    0
  14. #15302 kwang2204 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 11:19
    กลืนน้ำลายตัวเอง
    #15,302
    0
  15. #15301 하늘 SKY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 10:45
    เจ็บปวด
    #15,301
    0
  16. วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 10:14
    กลับมารักกันเถอะ ทำตามหัวใจเลยยยยยย????????????
    #15,300
    0
  17. #15299 moksone45 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 09:28
    อือหื้อความหน่วงนี้มันเจ็บปวดต่อใจอิฉันเหลือเกิน.........T_T
    #15,299
    0
  18. #15297 กิ้งก่า เปลี่ยนสี (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 07:34
    ฮืออ อะไรจะขนาดนี้ รอต่อนะไรท์ เฮเลนจะตอบว่าอะไร
    #15,297
    0
  19. #15296 beembam25 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 03:47
    ความหน่วงนี้ T^T สงสารหมดทุกตัวเลยอ่ะ เฮ้ออ 
    #15,296
    0
  20. #15295 Omelet (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 03:35
    รอนางเกมาตอบค่ะ55555
    #15,295
    0
  21. #15294 peporoohjung19 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 02:16
    จะทำยังไงล่ะทีนี้
    #15,294
    0
  22. #15293 warintornn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 01:53
    ปากแข็งจิงตาลูฟเอ้ยยยยย
    #15,293
    0
  23. #15292 Jang AveSp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 01:21
    เฮเลนจะว่ายังไงน๊าาา
    #15,292
    0
  24. #15291 เรฟามีร์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 00:00
    ลุ้นต่อไป.
    #15,291
    0
  25. #15290 ning1204GN (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 23:53
    ขอร้องนะเฮเลนยอมเถอะะะะ ปวดใจแทนลูฟมากไม่ไว้จะดร่าม่าาาาาฮื่ออออ
    #15,290
    0
  26. #13694 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:02
    เจิมมมมมมมม
    #13,694
    0
  27. #13693 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:01
    เจิมมมมมมม
    #13,693
    0
  28. #13692 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:01
    เจิมมมมมมมม
    #13,692
    0
  29. #13691 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:01
    เจิมมมมมม
    #13,691
    0
  30. #13690 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:01
    เจิมมมมมมม
    #13,690
    0
  31. #13689 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:00
    เจิมมมมมม
    #13,689
    0
  32. #13688 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:00
    เจิมมมมมมม
    #13,688
    0
  33. #13687 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 21:00
    เจิมมมมมม
    #13,687
    0
  34. #13686 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:59
    เจิมมมมมม
    #13,686
    0
  35. #13685 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:58
    เจิมมมมมมม
    #13,685
    0
  36. #13684 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:58
    เจิมมมมมมมม
    #13,684
    0
  37. #13683 Sin Alpha Zeros (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:58
    เจิมมมม
    #13,683
    0
  38. #13682 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:58
    เจิมมมมมม
    #13,682
    0
  39. #13681 Sin Alpha Zeros (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:58
    เจิมมมมม
    #13,681
    0
  40. #13680 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:57
    เจิมมมมมมมม
    #13,680
    0
  41. #13679 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:56
    เจิมมมมมมม
    #13,679
    0
  42. #13678 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:56
    เจิมมมมมม
    #13,678
    0
  43. #13677 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:56
    เจิมมมมมมมม
    #13,677
    0
  44. #13676 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:56
    เจิมมมมมมม
    #13,676
    0
  45. #13675 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:55
    เจิมมมมมม
    #13,675
    0
  46. #13674 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:55
    เจิมมมมมมมม
    #13,674
    0
  47. #13673 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:53
    เจิมมมมมมม
    #13,673
    0
  48. #13672 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:52
    เจิมมมมมมม
    #13,672
    0
  49. #13671 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:52
    เจิมมมมมมมม
    #13,671
    0
  50. #13670 natthaporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:52
    เจิมมมมมมม
    #13,670
    0