{รีอัพ} EROTIC WOLF ll เรื่องของหมาป่า

ตอนที่ 22 : WOLF21 ll เรื่องของหมาป่าครั้งที่21 {อัพ100%} เกินควบคุม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    1 ธ.ค. 59


EP21
-เรื่องของหมาป่าครั้งที่21-


สองสายเลือดน่ะยังไงมันก็เข้ากันไม่ได้ ถ้าหากถึงเวลาคลอดจริงๆ แม่พันธุ์อาจจะออกลูกแล้วตายหรือไม่นายก็อาจจะเสียลูกไป เมื่อถึงเวลานั้น นายยังคงจะเลือกเด็กไว้ใช่มั้ย?

เรื่องนี้ผมรู้มาโดยตลอด

ใช่ผมคิดมาตลอดว่าตัวเองจะเก็บเด็กไว้ เพื่อเป็นนักล่าที่แข็งแกร่งที่สุดในนามของลูกหัวฝูง เฮเลนน่ะก็แค่ทางผ่าน เพื่อจุดประสงค์ทางสงครามที่จะเกิดขึ้นแต่เพียงเท่านั้น นั่นคือเป้าหมายในตอนแรกที่ผมตั้งเป้าไว้

หากไม่ใช่กับในเวลานี้ที่ผมรู้สึกปั่นป่วนทั้งความคิดและความรู้สึก...

ผมคิดว่าผมรักเธอ

ลูฟส์!” เสียงของคาลวิลทำผมสะดุ้งเฮือกจากภวังค์ความคิดจนต้องรีบมองหน้ามันที่ยืนมองคล้ายกับรอคำตอบ “ความคิดของนาย...มันยังไม่เปลี่ยนไปใช่มั้ย

ถามทำไม?”

นางตัวเมียของฝูงแวร์วูฟกำลังติดสัด...” คำตอบของมันทำผมนิ่งลงไปเล็กน้อยด้วยความช็อก “กลิ่นไอในอากาศมันบอกได้เป็นอย่างดี กลิ่นของเธอกำลังหลอกล่อให้ผมเข้าหา นั่นรวมไปถึงหมาป่าทุกตัวที่ต้องการสืบพันธุ์

หมะ...หมายความว่า

เฮเลน ฮอร์นแกนกำลังตั้งท้องลูกของนายอยู่

เฮเลน!

 

HELEN HORNGAN TALK

ร่างของฉันมันระบมไปทั่วทั้งตัว ไม่ใช่เพราะร่างกายฉันถูกทำร้าย แต่มันเกิดขึ้นหลังจากที่อาการปวดท้องอย่างรุนแรงคลายความเจ็บปวดลงไป ตอนนี้อลันพาฉันกลับมาที่บ้านแล้ว แถมยังได้ยาแก้ปวดกลับมากินเต็มมือ

เฮเลน ทานข้าวเย็นก่อนมั้ย?” เสียงของอเล็กซ์เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงขณะที่อลันประคองตัวฉันเดินขึ้นบันไดชั้นสองอย่างระมัดระวัง

ยังนี่มันยังไม่ใช่เวลากินข้าว ฮอร์นแกนต้องนอนพักผ่อน” อลันเอ่ยปากตอบแทนฉันโดยไม่หันไปมองลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง แต่ฉันกลับไม่คิดแบบที่เขาตอบอเล็กซ์นัก

ถ้าไม่กินข้าว แล้วฉันจะกินยาได้ยังไง...ว๊ายยย” อลันไม่รอให้ฉันทักท้วงจนจบประโยค เขารีบใช้มือสองข้างช้อนร่างฉันขึ้นสูงแถมยังเร่งฝีเท้าเดินขึ้นบันไดแบบไม่ฟังเสียงเรียกของอเล็กซ์และเสียงห้ามของฉัน

เขานิ่งไป แถมไม่ยอมเรียกชื่อหน้าฉันเหมือนเคยอีกต่างหาก

เขาอุ้มร่างฉันตรงมายังห้องพักส่วนตัว ก่อนจะวางร่างฉันลงกับเตียงนอนนุ่มๆ อย่างเบามือพร้อมเอ่ยปากกำชับ

นอนพักเยอะๆ ฮอร์นแกน

อลัน...พอสักทีได้มั้ย!” ในที่สุดฉันก็ทนมันต่อไปอีกไม่ไหว ความรู้สึกอึดอัดที่จุกแน่นอยู่ในอก ต้องพูดออกไปต่อหน้าเขาในที่สุด “ฉันไม่ชอบเลยที่นายเรียกฉันว่าฮอร์นแกน อะไรมันทำให้นายต้องฝืนตัวเองเรียกชื่อฉันด้วยชื่อนามสกุลไม่ทราบ!”

คนถูกถามไม่ตอบ แต่เลือกจะหันหลังแล้วเดินตรงไปยังประตูห้องแบบเงียบๆ คล้ายกับว่าคำถามที่ฉันกล่าวถามออกไปเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่านร่างเขาไปแต่เพียงเท่านั้น

ทำไมไม่ตอบล่ะมองหน้าฉันมันน่าอึดอัดมากเลยหรือไง อลัน!”

...

อะไรมันทำให้นายเหม็นขี้หน้าฉันมากขนาดนั้น ตอบสิว่าอะไร!!!”

อยากรู้มากขนาดนั้นเลยหรือไง?” เขาย้อนออกมาด้วยน้ำเสียงแบบไม่ค่อยเต็มใจจะตอบสักเท่าไหร่นัก “ถ้ารู้แล้ว...เธอจะช่วยฉันได้หรือเปล่าล่ะ ฮอร์นแกน?”

มีอะไรที่ฉันช่วยนายไม่ได้บ้างล่ะ? ตอบมาสิ ตอบมาว่าอะไรที่ทำให้นายต้องเปลี่ยนตัวเองเวลาอยู่ต่อหน้าฉันขนาดนั้น!”

อลันนิ่งลงไปชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองฉันที่นั่งอยู่บนเตียงแบบตรงๆ สายตาของเขาต่างจากสมัยวัยเด็กไปแล้วจริงๆ เขาดูแข็งแกร่งและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ต่างจากฉันในตอนนี้ที่ดูเอาแต่ใจเหมือนเด็กๆ

ตอบสิ...อลัน” อีกครั้งที่ฉันเอ่ยปากเร่งเร้าขอคำตอบจากปากของผู้ชายตรงหน้า ซึ่งนั่นทำให้ร่างสูงเบื้องหน้าเริ่มขยับกาย สาวเท้าตรงเข้ามาหาอย่างช้าๆ พร้อมด้วยคำตอบสั้นๆ

เธอ...

...

ฉันเปลี่ยนไปก็เพราะเธอ....อึดอัดเพราะเธอ....ร่างกายโหยหาแต่เธอ...เธอที่เห็นฉันเป็นเพียงแค่เด็กขี้แงในอดีต” ร่างทั้งร่างสั้นสะท้านทันทีที่มือแกร่งของอลันสัมผัสลงบนหัวไหล่ทั้งสองข้างอย่างแผ่วเบา

นัยน์ตาของเราทั้งคู่สบประสานกันแบบตรงๆ มันใกล้มากจนฉันเห็นความวูบไหวของแววตาคู่สวยของอลันได้อย่างชัดเจน “ฉันต้องการเธอ...ได้ยินหรือเปล่า

อะ อลัน...

ช่วยฉันได้มั้ยล่ะ? ถ้าฉันบอกว่าฉันต้องการตัวเธอ ทั้งที่เขาไม่ใช่ลูฟส์ ไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันตกหลุมรักแท้ๆ แต่ว่าคำพูดและสัมผัสของเขาเพียงเท่านั้นมันกลับทำให้ร่างกายฉันสั่นสะท้านได้อย่างน่าแปลก

หัวใจน่ะมันกำลังตะโกนปฏิเสธคำของของคนตรงหน้าอย่างหนักแน่น แต่กลับกันร่างกายเองก็ดูจะตอบสนองสัมผัสจากฝ่ามือของเขาอย่างว่าง่าย

ในทุกครั้งที่เขาลูบฝ่ามือจากหัวไหล่ไล่ไปตามเรียวแขนอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน

ร่างกายฉัน...มันกำลังควบคุมไม่ได้ ทำไมล่ะ!

อลัน...ฉัน...

ช่วยฉันที...ด้วยร่างกายของเธอ” ยังไม่ทันได้ตอบอะไร ร่างของฉันกลับถูกผลักให้เอนตัวลงบนเตียงอย่างช้าๆ ขณะที่อลันเลิกเสื้อตัวบางขึ้นเขาขึ้นแล้วถอดมันออกอย่างช้าๆ โดยที่สายตาของเรายังคงประสานกันอยู่อย่างนั้น

ในหัวตกอยู่ในภวังค์ความเงียบ

ภาพที่ปรากฏอยู่ในสายตาคือภาพของอลันที่ค่อยๆ ชันเข่าของฉันขึ้นแล้วแทรกกายคร่อมร่างฉันซึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างช้าๆ วูบเดียวที่ภาพของเขาบังเกิดเป็นภาพซ้อนทับของหมาป่าตัวใหญ่ เรือนขนสีน้ำตาลทองตัวเดียวกับที่ไล่ล่าฉันกับคัสแตนด์เมื่อวาน

ที่สำคัญภาพในหัวก็เริ่มปรากฏภาพของนางหมาป่าสีขาวแสนสง่าตัวเดิมเช่นกัน แถมมันเริ่มจะชัดขึ้นมา ชัดขึ้นมามากเรื่อยๆ

...อีกแล้ว ...หมาป่าตัวนี้อีกแล้ว

ช่วยฉันด้วยร่างกายของเธอ...เฮเลน สิ้นเสียงร้องขอแสนหวาน รู้อีกทีริมฝีปากร้อนของอลันก็กำลังเลื่อนเข้ากดแนบจนสนิทก่อนจะเริ่มบดขยี้อย่างรุนแรงและเร่าร้อน ปลายลิ้นอุ่นสอดผ่านริมฝีปากของฉันอย่างช่ำชอง ไม่รีบไม่ร้อน ตวัดสัมผัสกับปลายลิ้นภายในอย่างโหยหา

อ...อื้อ...

 

LOUP KASTAND TALK

ปังปัง!

เสียงคำรามขอมัจจุราชดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่า พานให้ฝูงไลแคนท์นับยี่สิบตัว โผล่หัวออกมาจากด้านหลังของม่านน้ำตกจับจ้องมองมายังจุดๆ เดียว นั่นก็คือร่างของผมซึ่งกำลังปรับเปลี่ยนสภาพเป็นหัวฝูงนักล่าแสนน่าเกรงขาม

เสียงโหยหวนเห่าหอนของผม ทำให้ไลแคนท์นับยี่สิบตัวต่างร่วมผสมโรงหอนประสานเสียงจนเป็นหนึ่งเดียวกัน ก่อนที่ผมจะเริ่มก้าวเท้าเพื่อพาร่างตรงไปยังจุดหมาย

ลูฟส์!” เสียงห้ามของลูกน้องผู้ซื่อสัตย์อย่าง คาลวิล คัทสันต์ ทำอุ้มเท้าขนาดใหญ่ที่กำลังจะย่างเหยียบลงบนพื้นหญ้าหยุดชะงัก และหันมองมันด้วยความสงสัย “นายจะไปไหน ไม่ได้กลิ่นเหรอ เขม่าดินปืนของแวน...

กลิ่นของเฮเลน’ ผมเอ่ยขัดเสียงดังในความคิด จ้องประสานสายตาเพื่อทิ้งความหวังทั้งหมดไว้ที่มัน ขณะที่ฝูงพากันย่างเหยียบก้าวผ่านม่านน้ำตก เพื่อเตรียมตัวตั้งรับสงครามขนาดย่อมที่อาจจะเกิดขึ้นในช่วงค่ำอันหนาวเหน็บ เฉียดเช่นคืนนี้

          ‘ความอึดอัดที่รัดแน่นในอก ลมหายใจที่ปั่นป่วนที่มาจากความเป็นกังวลลึกๆ ของจิตใจ ฉันต้องไปหาเฮเลนเพื่อแก้อาการพวกนี้’ ผมกล่าวเสริมในความคิดพลางก้าวเท้าทั้งสี่เดินหันหลังจากไปอย่างช้าๆ แต่แล้วกลับต้องหยุดยืนนิ่ง เมื่อเสียงปืนดังขึ้นเป็นหนที่สองจากอีกฟากของความมืดภายในป่า

แวนเฮลซิ่ง...” ประสาทสัมผัสรับรู้ของนักล่าบอกได้เป็นอย่างดี ว่ากำลังมีใครอีกคนมาเยือนรังของพวกเรา ไม่ช้าก็เร็ว

เตรียมตัวรับมือกับแวนเฮลซิ่ง เดี๋ยวฉันกลับมา’ คำสั่งสุดท้ายถูกเอ่ยออกไป พร้อมเสียงหอนดังก้องกังวาลไปทั่วทั้งป่า และมันเป็นสัญญาณบอกศัตรูซึ่งกำลังมาเยือนได้เป็นอย่างดี ว่าฝูงนักล่าอันปราดเปรื่องอย่างไลแคนท์ พร้อมแล้วที่จะรับมือหากว่ามันย่างเหยียบมาถึงยังจุดนัดพบ ‘ดูแลฝูง แทนฉันที

ลูฟส์!” เท้าทั้งสี่จะออกแรงวิ่งไปตามทางในป่าสน โดยไม่ฟังเสียงร้องห้ามของคาลวิล ท่ามกลางเสียงเห่าหอนคล้ายกับเป็นสัญญาณตอบรับสำหรับอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับฝูง

ใจดำ...ฟังอาจใช่ แต่กลิ่นของเฮเลนที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ มันทำให้ผมอดเป็นห่วงไม่ได้ ห่วงทั้งเธอรวมไปถึงลูกของเรา

และสิ่งที่แย่ที่สุดกับความรู้สึกในตอนนี้ คือกลิ่นกายของเฮเลนมันกำลังผสมปนเปปะปนอยู่กับกลิ่นของหมาป่าตัวอื่น ตัดสินใจไม่ได้จริงๆ ว่าระหว่างฝูงครอบครัวใหญ่และครอบครัวร่วมสายเลือดอันเป็นที่รัก ผมควรจะดูแลอย่างไหนก่อน

อ่า...อ…อลัน นัยน์ตาผมเบิกกว้างแบบที่ไม่เคยเป็นมา เมื่อเสียงหวานๆ ดังขึ้นในความคิด แผ่วๆ ผ่านสายลม ถึงจะเป็นอย่างนั้น

แต่เท้าทั้งสี่ก็ยังคงวิ่งอย่างต่อเนื่องไม่หยุด และดูเหมือนมันจะเร็วขึ้นในทุกครั้งที่เสียงของเฮเลนดังก้องอยู่ในโสตประสาท

อะ…’

โธ่เว๊ยย!!! ผมสบถได้เพียงแค่ในใจขณะที่เท้ายังคงเพิ่มความเร็วอย่างต่อเนื่องแบบไม่มีขีดสิ้นสุด กลิ่นของแวร์วูฟแปลกหน้าดูเหมือนจะเพิ่มอณูในอากาศ

ทุกครั้งที่เท้าทั้งสี่มุ่งตรงไปยังบ้านไม้ซึ่งเป็นจุดหมาย ยิ่งใกล้มากขึ้นเท่าไหร่ กลิ่นของมันก็ชัดเจนขึ้น ในอกผมกำลังไขว้เขว จนไม่เป็นตัวของตัวเอง ได้แต่ภาวนาว่า

มันคงยังไม่สายไป

15 นาทีต่อมา...

เงาวูบไหวผ่านหน้าต่างบานเดิม เสียงครวญหวานดังผ่านโสตประสาทหูดังชัดขึ้นและดังอย่างต่อเนื่อง จนต้องเผลอยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้าย เพื่อหวังให้ความรู้สึกเจ็บแปลบบรรเทาลง

โดยเท้าทั้งสี่ก้าวตรงไปสู่บ้านไม้เบื้องหน้าขณะปรับเปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์อย่างที่ควรจะเป็น ยิ่งก้าวเท้าเข้าใกล้บ้านหลังใหญ่ตรงหน้าเท่าไหร่ หัวใจก็เหมือนถูกบีบรัดแน่นมากขึ้นตามเท่านั้น

อืม...” เสียงทุ้มเข้มของใครอีกคน มันดังชัดเต็มสองหู ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือมันดังสลับกับเสียงของเธอ เธอที่เป็นแม่ของลูก...

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ผมพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่บริเวณระเบียงชั้นสองของหน้าต่างบานเดิม เงาตะคุ่มวูบไหวภายในของบุคคลที่ผมคุ้นตาดี เงาของคนทั้งคู่คล้ายกับลูกกระสุนเงินสำหรับฆ่าพวกอมนุษย์ มันพร้อมจะปลิดลมหายใจได้ภายในวินาทีนี้ แต่ว่า...

เพล้งง!

ร่างกายมันกลับไม่ยอมแพ้ แม้ว่าลมหายใจมันคล้ายกับจะขาดช่วง ท่อนแขนพุ่งพังบานหน้าต่างกระจกพลางกระโดนพาร่างอันหนักอึงเข้าไปภายในห้องนอนอย่างรวดเร็ว

อลัน เทรย์เลอร์ ตวัดหางตามองผมด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าเผยรอยยิ้มหยามเหยียดแบบพอใจ ทว่า ท่าทางของมันไม่ได้ดูเป็นที่สนใจกับสายตาผมสักเท่าไหร่ เพราะสิ่งที่สนใจคือร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงสภาพเกือบเปลือยต่างหาก แววตาของเธอดูตกใจกับการประสานตาของเราทั้งคู่

ผมพยายามก้าวขาที่คล้ายกับถูกตรึงด้วยโซ่เงินตรงเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่เทรย์เลอร์ พุ่งตัวเข้ากระชากคอร่างผมให้ออกห่างจากเธออย่างรุนแรง

เข้ามาได้ยังไงบุกรุกเหรอ?!” มันถาม แต่รู้ไหม ผมแทบจะฟังไม่ได้ยิน ในเมื่อทุกโสตประสาทสัมผัสของผมจับจ้องและเพ่งไปที่เธอเพียงคนเดียว

เฮ้ฉันถามแกนะ!”

พลั่ก!

แกทำอะไรฮอร์นแกน...” ผมเค้นเสียงถามออกไปแบบไม่ชอบใจ และใช้มือปัดฝ่ามือที่ทำท่าจะพุ่งเข้าแตะต้องตัวผมอีกครั้ง...

สัมผัสจากพวกแวร์วูฟ!

หึ” มันหัวเราะดังหึในลำคอ พร้อมหรี่ตามองหน้าผม ซึ่งตอนนี้บอกไม่ถูกเลยว่าควรรู้สึกยังไง

อยากคุยอะไรกับฮอร์นแกนหรือเปล่า ถ้าอยากคุยวันหลังหัดเข้าทางประตูแบบมนุษย์ ไม่ใช่ใช้วิธีแบบหมาป่าจนตรอก” เทรย์เลอร์กล่าวแบบยิ้มชอบใจ ขณะก้าวเท้าเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วแล้วกระซิบเอ่ยข้างหูด้วยเสียงที่แผ่วเบา

ตอนนี้...เด็กในท้องเฮเลนก็เป็นลูกของฉันเหมือนกันนะ...คัสแตนด์” หน้าผมชาวูบ ร่างกายทุกส่วนแข็งทื่อ มีเพียงคำพูดประโยคเดียวเท่านั้นที่ดังก้องอยู่ในหู ‘ไม่ทัน’ ในแววตาปรากฏภาพของเทรย์เลอร์ลักษณะยิ้มกริ่ม เดินตรงไปยังประตูห้องพร้อมด้วยคำพูดกำชับ

รีบๆ คุยกันซะ ก่อนที่พ่อฉันจะมาเจอ...เฮเลน สวมเสื้อผ้าด้วย

ตึงง!

หลังจากประตูห้องถูกปิดลง บรรยากาศภายในห้องก็เงียบลงตาม ผมไม่กล้าอีกแล้ว ไม่กล้าแม้แต่จะมองร่างของเฮเลนบนเตียงด้วยหางตา ไม่กล้าสูดได้กลิ่นไอจากเนื้อกายเธอ อยากปิดทุกโสตประสาทสัมผัสให้หยุดลงมันเสียในตอนนี้

ละ ลูฟส์....” น้ำเสียงสั่นเครือปนด้วยความสับสน ทำคนถูกเรียกอย่างผม อดไม่ได้ที่จะปรายตามองเธอช้าๆ ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า “ฉัน...

นอนกับมันแล้วเหรอ?” คำถามเดียวที่หลุดออกจากปากทำคนถูกถามเงียบนิ่งอยู่บนเตียง แม้จะรู้ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้คืออะไร แต่ว่า...ลึกๆ ผมก็ยังไม่อาจทำใจให้เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ไม่เลย ไม่แม้แต่นิดเดียว

ลูฟส์คือฉัน...” เธอพยายามอธิบาย ถ้านั่นเรียกว่าอธิบาย

เฮเลนรีบดึงผ้าห่มคุมร่างกายที่เกือบเปลือยของตัวเองลงจากเตียง สาวเท้าตรงเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางรีบร้อน ทว่า

อย่าเข้ามาใกล้...ฉัน...” 

ผมกลับพูดออกไปอย่างนั้น

ฉันถามว่า...เธอนอนกับมันแล้วใช่มั้ย!?” ผมตวาดออกไปเสียงกร้าวจนคนถูกถามตัวสั่น ท่าทางเธอดูสับสน หวาดกลัวและไม่เข้าใจ

อ่า...ให้ตายสิ 

ความรู้สึกจุกในอกแบบนี้มันคืออะไรกัน มันเหมือนกับตอนที่เสียพ่อกับแม่ไปไม่มีผิด 

ผม...เหมือนคนกำลังจะตาย

ฉันจำไม่ได้...

 

HELEN HORNGAN TALK

บุคคลตรงหน้ามีท่าทางน่ากลัวอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน เขาปฏิเสธที่จะเข้าใกล้ ปฏิเสธที่จะมอง และคล้ายกับว่าปฏิเสธที่จะรู้สึก

ฉัน...จำไม่ได้” ฉันยืนยันคำพูดของตัวเองอีกครั้งและนั่นมันคือความจริง ฉันเห็นเพียงแต่ภาพของหมาป่าสองตัวในนิมิตความมืด

ร่างกายบางส่วนร้อนตามในทุกครั้งที่พวกมันเข้าใกล้กัน จำได้เพียงแค่ริมฝีปากร้อนของอลันที่กดแนบทับจนชิดและเสียงร้องห้ามเฮือกสุดท้ายเท่านั้น รู้อีกที ฉันก็เห็นเขาเข้ามาอยู่ภายในห้อง สภาพเหนื่อยหอบและขึ้นเสียงใส่อลันอย่างดุดัน

ฉันจำได้เพียงแค่ว่าอลันจูบฉัน นอกนั้น...

แค่จูบเหรอ?” เขาขัดขึ้นเสียงเรียบ โดยที่ไม่มองหน้าแถมยังขยับตัวออกห่างจนในอกรู้สึกโหว่งบอกไม่ถูก “เธอใช้คำว่า แค่จูบเหรอ?”

...

พูดง่ายดีนี่

ลูฟส์...ฉันไม่เข้าใจ....ร่างกายของฉันมัน

มันง่าย” อีกครั้งที่เขาแทรกเสียงตอบออกมาแบบไม่ฟัง “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอเลยว่ะ ให้ตายสิ...

เขาสบถแบบไม่สบอารมณ์ ขณะก้าวเท้าหันหลังกลับไปทางหน้าต่างบานเดิมที่พังเข้ามาแล้วเอ่ยออกมาอีกครั้ง

เธอคงไม่รู้ใช่มั้ยเฮเลน ว่าหัวฝูงต้องการตัวเมียที่เป็นของมันเพียงแค่ตัวเดียว...” น้ำเสียงเย็นชาและท่าทางที่เลี่ยงจะมองอยู่ตลอดเวลา ทำในหัวเริ่มตื้อ ฉันควรจะพูดอย่างไรดี ฉันอยากอธิบาย

ลูฟส์...คือฉันจำไม่ได้ ร่างกายฉันมันเหมือนถูกสะกด เวทมนต์ ใช่ ฉันคิดว่ามันเป็นแบบนั้น ฉันไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ เพราะหมาป่าสีขาว...นะ ในความคิดของฉัน...

ยังอยากเอากับใครอีกมั้ย?” อีกครั้ง ที่เขาขัดด้วยท่าทางเย็นชาและน้ำเสียงเย็นเยือกนั่น เขาไม่ฟัง...

ปัง!

เสียงปืนจากที่ไกลๆ ทำเราทั้งคู่สะดุ้งเฮือกจนแทบจะพร้อมกัน ลูฟส์รีบพาตัวเองไปที่หน้าต่าง สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดยิ่งกว่าในตอนแรกเสียอีก

ลูฟส์...ฉัน

ถ้าอยากมาก...ก็ไปซะ” เขาขัดด้วยน้ำเสียงเดิม ทิ้งท้ายประโยคแต่เพียงเท่านั้น ก่อนจะพาตัวเองกระโดดผ่านหน้าต่างออกไปอย่างรีบร้อน ราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

ไม่สิ...เขาอาจจะกำลังรังเกียจร่างกายฉันที่จำไม่ได้แม้แต่การกระทำของตัวเอง

มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาฝากไว้หลังจากวินาทีที่เขาจากไปคือความเจ็บที่ไม่สามารถหาเหตุผลได้ ท่าทางรังเกียจเดียจฉันท์ของเขาเหมือนกำลังตอกย้ำความทรงจำฉันว่า ฉันกับอลัน...เราสองคนนอนด้วยกันแล้วจริงๆ

กึก...

เสียงเปิดประตูดังขึ้นขัดทุกความรู้สึกให้สงบลง ฉันพยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดและเบนสายตาจากบรรยากาศด้านนอกหน้าต่างกลับมายังต้นเสียง ที่ตรงนั้นปรากฏร่างของอเล็กซ์ สีหน้าของเธอดูไม่สู้ดีนักคล้ายกับเพิ่งผ่านการร้องไห้ จนฉันต้องเอ่ยปาก

อ...อเล็กซ์

เพียะ!

ไม่มีคำพูดคำจาใดโต้กลับมา มีเพียงความเจ็บแสบบนใบหน้าและเสียงสะอื้นเบาๆ ของอเล็กซ์ฝากไว้แต่เพียงเท่านั้น ทันทีที่เธอพุ่งตัวเข้าประชิดกายได้สำเร็จ

แทนคำขอบคุณ” เธอเอ่ยกล่าวสั้นๆ ใช้สายตาเจ็บปวดจ้องหน้า ลักษณะคล้ายกับคนพยายามกลั้นน้ำตา จนร่างกายทุกส่วนชาวูบแบบไม่เข้าใจ “อยากรู้มั้ย? ว่าฉันขอบคุณเธอเรื่องอะไร?”

...

นี่ไง” เธอกล่าวกระแทกเสียงพลางพุ่งมือคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ออกแรงกระชากเบาๆ จนเผลอรั้งข้อมือไว้อย่างแรง แต่ดูเหมือนอเล็กซ์ตั้งใจที่จะทำมัน เธอไม่ยอมผ่อนแรงลงเลย รีบดึงมือฉันเข้านาบลงกับหน้าท้องแบนราบของเธออย่างรวดเร็ว

ทะ ทำอะไรของเธอน่ะ อเล็กซ์...

อย่าแกล้งซื่อไปหน่อยเลย เธอเองก็เป็นไม่ใช่หรือไง แวร์วูฟน่ะ!” ทุกส่วนบนใบหน้าชาวูบในสิ่งที่อีกฝ่ายตะคอกถาม ยอมผ่อนแรงข้อมือลงเพื่อทำตามอย่างที่อเล็กซ์ว่า “รับฟังสิ...ตั้งใจฟังสิ ว่าฉันจะบอกอะไรเธอ!”

น้ำลายเหนียวหนืดถูกลืนลงคออย่างยากลำบาก พยายามตั้งสติให้สงบที่สุด เท่าที่ในเวลานี้พอจะทำได้ แม้ว่าลึกๆ ในอกจะสับสนปนความเจ็บปวดอย่างสุดจะทนก็ตามที

ตุบ... ตุบ...

เสียงหัวใจ!

ฉันเงยมองหน้าอเล็กซ์แบบไม่เชื่อในสิ่งที่ความคิดรับรู้และสัมผัสได้ มันคือชีวิต ฉันรู้สึกถึงอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ในร่างกายของเธอ ฉันรับรู้ถึงแรงเต้นของหัวใจ ภายในตัวเธอ...

หนะ...นี่เธอ…”

ลูกของฉัน...” อเล็กซ์...ท้องงั้นเหรอ “กับอลัน...

อเล็กซ์...

ขอบคุณที่ทำให้เขาปฏิเสธฉัน

ดะ เดี๋ยว เธอหมายความว่ายังไง...” ความเป็นห่วงและความปรารถนาดีของฉันถูกมือเรียวเล็กปัดออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะจ้ำเท้าเดินหันหลังตรงไปยังประตูห้องและปิดมันลง ทิ้งฉันไว้กับความสับสนมากมาย ที่เริ่มประดังประเดเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง

ปังปัง!

เสียงปืนจากด้านนอกหน้าต่าง ทำฉันหันขวับมองบรรยากาศด้านนอกผ่านความมืดอีกครั้ง ในอกรู้สึกหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก พวกชาวบ้านกำลังออกล่ารังหมาป่ากันอยู่เหรอ?

หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับพวกไลแคนท์กัน!

เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยถูกจัดให้เข้าที่อย่างเรียบร้อยโดนไว แม้จะรู้สึกสับสนกับหลายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นในคราวเดียว แต่ลึกๆ ฉันกลับรู้สึกเป็นห่วงเขา ที่คาดว่าน่าจะอยู่ในป่าสนนั่นด้วยเช่นกัน

เฮเลน!”

ร่างฉันถูกตรึงไว้ด้วยฝ่ามือแกร่งขณะวิ่งก้าวผ่านบานประตูห้อง

จะไปไหน?” อลันเอ่ยปากถามขึ้นท่าทางสงสัย ในมือของเขาถือกระเป๋าน้ำร้อนคล้ายกับว่าเตรียมมาเพื่อช่วยบรรเทาอาการปวดท้อง

ฉันจะเข้าไปในป่า

คิดบ้าอะไรอยู่?”

คัสแตนด์กำลังตกอยู่ในอันตราย พวกไลแคนท์พวกนั้นก็ด้วย…”

แต่เธอเป็นแวร์วูฟ!!!” เขาตะเบ็งเสียงดังลั่นแบบไม่สนใจว่าจะมีใครได้ยิน พลางพุ่งมือเข้าคว้าหัวไหล่ทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว “เธอเป็นแวร์วูฟเฮเลน เธอไม่รู้ตัวเลยหรือไง!”

...” รู้สิ ฉันรู้ และฉันก็ยังช็อคอยู่เรื่องที่อลันรวมไปถึงอเล็กซ์เองก็เป็นอมนุษย์เช่นเดียวกับที่ฉันเป็น

แวร์วูฟน่ะ จะไปช่วยเหลือพวกไลแคนท์มันทำไม!!”

แต่ฉัน...” ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้หรอกว่าร่างกายตัวเองเป็นอะไรไป เพราะตอนนี้ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่สิ่งหนึ่งสิ่งเดียว ความรู้สึกเดียวที่ฉันมีในเวลานี้ มันหนักแน่นพอและเจ็บพอกันในยามที่เขาเอ่ยปากผลักไส...

...

ฉันรักคัสแตนด์...

To Be Continued...

เรามีลิมิตในนิยายที่เขียนครับ

ว่าอะไรควรไม่ควร ไม่ต้องห่วงไม่ต้องซีเรียส อ่านให้สนุกก็พอ ^^

  ll MY ANIMALS ll


  

 อ่านแล้ว เม้น โหวต 100 ให้ด้วยนะ 

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย


ll Character ll




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ติดตามเรื่องนี้จิ้มเน้นๆที่หน้าลูฟส์!

^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 
 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,655 ความคิดเห็น

  1. #15608 MYUNG♡ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 14:06
    เป็นคนเดียวรึเปล่าที่รู้สึกไม่ชอบนิสัยพระเอกเลยอะ5555 เอาจริงๆมันก็ควรกันเผ่าพันธุ์ตัวเองรึเปล่า
    #15,608
    0
  2. #15597 0917549834 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 12:24
    รู้สึกเกลียดอลันกรายๆแล้ว ความอินนี้!!!
    #15,597
    0
  3. #15591 chanonphorn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 13:04
    คุณ Writer คะ อยากขอบคุณมากๆเลยค่ะ ที่ทำให้ติดนิยายเรื่องนี้ขนากหนัก คือภาษาและการเขียนอ่านง่ายแล้วก็ดีมากด้วยค่ะ ชอบบบบบบบบบบมากเลยค่ะ ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ :)
    #15,591
    0
  4. #15563 do_not_care (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 12:42
    แงงงง ไม่โอเคคคค
    #15,563
    0
  5. #15542 Colorberry (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 16:21
    บอกทีว่าลูฟส์มาทัน ฮือออออ
    #15,542
    0
  6. #15498 moonui-ii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:23
    ยิ่ง อ่าน ยิ่ง ปวดหัวอะ ตูคิดอะไรของตู เครียดไปกับตัวละคร อินจัดเลยตู เฮ้ยยยย
    #15,498
    0
  7. #15361 épine. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 05:10
    อ่านแล้วหัวกำลังอุ่นได้ที่เลยล่ะ พอเจอทอล์คไม่ให้ซีเรียส -_- อ้าว คือไม่ให้อินเหรอ หรือความหมายไหน แต่นายเขียนดีอะ
    #15,361
    0
  8. #15179 eve_popparazzi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 13:39
    โอ๊ยยยยย มันเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้กับอลันใช่ไหม
    #15,179
    0
  9. #15165 #อากาศไงงิ้🎈 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 23:56
    เจิมค้าาาาาา
    #15,165
    0
  10. #15164 beembam25 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 23:27
    โน้ววว อลัน นายแค่แกล้งปั่นป่วนวูฟส์ใช่มั้ย ค้างมากก เจ็บปวดใจแทนวูฟส์ T^T
    #15,164
    0
  11. #15163 BunnyBunny (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 22:53
    ลุ้นมากเลย ตื่นเต้นตลอดเรื่อง ยิ่งอ่านยิ่งใจสั่นเหมือนดูหนังเลยค่ะ
    #15,163
    0
  12. #15161 Sakawthip (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 22:05
    ทำไมมมมมมาต่อเหอะไรททค้างมากขอบอกคืองงว่าเฮเลนมีอะรัยกับอบันแล้วจิงอ่ะเราว่าไม่นะเพราะแค่คิดยังไม่ได้ทำสักหน่อย
    #15,161
    0
  13. #15160 nampaka2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 22:01
    นางเอกไม่ควรเสียตัวไห้กับใครรรรรรรร????????
    #15,160
    0
  14. #15159 IceP01 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 21:42
    นิยายเรื่องนี้หนักเกินไป ฮือออออ
    #15,159
    0
  15. #15158 Jittima Srimai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 21:03
    ปวดใจมากกกกก
    ต้องลูฟส์เท่านั้นนนนนนนนน
    #15,158
    0
  16. วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:46
    โอ้ยยยยยยยยเฮเลนนนน ไม่ได้เทอจะมีอะไรอย่างนั้นกับอลันไม่ได้ ลุกในท้องเทอเปนลุกของลุฟเท่านั้น อลันยังไม่ทำอะไรเทอ อลันแค่หยอกลุฟให้เข้าใจผิดเฉยๆ โถววววว
    #15,157
    0
  17. #15156 moksone45 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:30
    อ่าไม่น่ะ!!~~
    #15,156
    0
  18. #15155 ่JYG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:30
    ปวดใจแทนลูฟส์ /ถถถถถ พ่อหมาป่าของน้อง????
    #15,155
    0
  19. #15154 sindee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:20
    เกลียด อลันจัง
    #15,154
    0
  20. #15153 rabiozafai33562 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:10
    ไรท์ ทำร้ายลูฟฟ. ไรท์ใจร้ายยยย
    :( อ่านต่อไปและภาวนาขออย่าเป็นจริงๆ
    #15,153
    0
  21. #15152 may_scm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:10
    สงสารอ้ะ ถึงกับมอง-เลยค่ะ
    #15,152
    0
  22. #15151 iimo_myed (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:06
    อเล็กก็ท้องหรอ หูววว
    #15,151
    0
  23. #15149 Plao_Plao (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:03
    เจ็บปวดมากกก สงสารลูฟส์จับใจ TT
    #15,149
    0
  24. #15148 barara~ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:00
    เอิ่มมมม
    #15,148
    0
  25. #15147 sunisa3006 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 19:59
    อย่าหั้ยเปนแบบนี้เลยน้ะ ทำใจไม่ได้อ่ะ
    #15,147
    0
  26. #10720 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:09
    เจิมจร้า
    #10,720
    0
  27. #10719 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:09
    เจิมจร้า
    #10,719
    0
  28. #10718 mintt_cholthicha (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:09
    เจิมมมมมมมมมม 
    #10,718
    0
  29. #10717 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:09
    เจิมจร้า
    #10,717
    0
  30. #10716 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:08
    เจิมจร้า
    #10,716
    0
  31. #10715 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:08
    เจิมจร้า
    #10,715
    0
  32. #10714 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:08
    เจิมจร้า
    #10,714
    0
  33. #10713 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:07
    เจิมจร้า
    #10,713
    0
  34. #10712 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:07
    เจิมจร้า
    #10,712
    0
  35. #10711 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,711
    0
  36. #10710 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,710
    0
  37. #10709 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,709
    0
  38. #10708 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,708
    0
  39. #10707 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,707
    0
  40. #10706 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,706
    0
  41. #10705 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,705
    0
  42. #10704 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,704
    0
  43. #10703 Jnmavi5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    ผมนี่รีบเจิมเลย
    #10,703
    0
  44. #10702 PJK (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:04
    เจิมเลยจ้าาาาาาาาาาาาาาาาา รออ่านอยู่นะคะ
    #10,702
    0