{รีอัพ} EROTIC WOLF ll เรื่องของหมาป่า

ตอนที่ 18 : WOLF17 ll เรื่องของหมาป่าครั้งที่17 {อัพ100%} แวนเฮลซิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    28 พ.ย. 59


EP17
-เรื่องของหมาป่าครั้งที่17-


ร่างของฉันร่วงกระแทกกับพื้นหญ้าอย่างแรง เมื่อร่างกายทุกส่วนเลือกกระทำเรื่องบ้าบิ่น ด้วยการปล่อยตัวให้อ่อนไปตามแรง ขณะที่ลูฟส์ยังคงวิ่งด้วยความเร็วบนขาที่สี่แบบไม่มีทีท่าว่าจะชะลอความไวลงเลยจนตกจากแผ่นหลังนุ่มของเขา ซึ่งเวลาในตอนนั้น คัสแตนด์ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ

เฮเลน!’ น้ำเสียงตกใจแบบขีดสุดของลูฟส์ ดังแว่วเข้ามาในหัว และนั่น ทำให้ฉันที่นอนหมอบแบบพื้นหญ้ากลางป่าสนแบบหมดสภาพ ปรายตาไปยังสัตว์นักล่าอีกตัว ซึ่งตอนนี้หยุดฝีเท้าลงในระยะที่ค่อนข้างห่างไกลออกไป

ทำบ้าอะไรวะ เฮเลน!’ เขาเริ่มโวยวายไม่หยุด เสียงของเขามันดังลั่นแทรกความคิดทุกอย่าง

กึก...

เสียงของใบไม้แห้งดังขึ้นเป็นจังหวะ เมื่อสัตว์นักล่าขนาดใหญ่เหยียบย่างตรงเข้าหาฉันอย่างช้าๆ และทุกฝีก้าวของสัตว์ดุร้ายตนนี้ ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกหวาดหวั่นหรือหวาดกลัวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

กลับกันฉันดันรู้สึกสึกอบอุ่น ในทันทีที่ข้างแก้มถูกปลายจมูกของมันก้มแตะลงเบาๆ มือสองข้างเอื้อมไชว้คว้าลูบไปตามไรขนของหมาป่าตัวยักษ์ข้างกาย ราวกับว่าเราทั้งคู่คุ้นเคยกันเสมือนเป็นคนร่วมครอบครัว

ออกห่างจากมันซะ เฮเลน!’ เสียงคำรามในนิมิตดังขึ้นแทบจะพร้อมกับเสียงขู่คำรามของสัตว์เบื้องหน้า เหมือนว่า ต่างฝ่าย ต่างไม่มีใครยอมใคร

อย่าทำให้ฉันหงุดหงิด เฮเลน!’ เสียงตวาดก้องแสดงอาการฉุนขาดของคัสแตนด์ที่ดังขึ้นอีกหน ไม่อาจทำให้ร่ายกายและความคิด ขยับตามคำสั่งของเขาเหมือนทุกที

รู้อะไรไหม? ลึกๆ ในอกแล้ว การที่ได้ยืนขนาบข้างกับสัตว์แสนสง่าจำพวกแวร์วูฟแบบนี้ มันรู้สึกดีเสียยิ่งกว่าตอนที่อยู่ท่ามกลางสัตว์นักล่าแบบไลแคนท์อย่างเขาเสียอีก

หัวใจมันเต้นถี่เพราะความดีใจอย่างห้ามไม่ได้ มันเหมือนกับการที่เราได้เจอญาติหรือเพื่อนสักคนที่ไม่ได้พบเจอกันมานาน

กรรรรรจ์!” เสียงขู่ข่มฝ่ายสัตว์ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อคัสแตนด์ตัดสินใจวิ่งพรวดพราดเข้าปะทะใส่หมาป่าตัวเดิมที่มีขนาดใหญ่และเป็นต่อด้านพละกำลังมากกว่าเขาเป็นไหนๆ

เพียงวินาทีเดียวที่ฉันบังเอิญสบตากับเขา ในอกกลับเริ่มรู้สึกร้อนรุ่มคล้ายกับกำลังถูกไฟรน เนื้อกายทุกส่วนมันสั่นไปหมด จนต้องรีบกำมือแน่นเมื่อหยุดความรู้สึกแปลกประหลาดในตัวลง วลีสั้นๆ ดังก้องอยู่ในจิตใต้สำนึกด้วยความชิงชัง มันดังซ้ำๆ จนน่าตกใจ ‘เกลียด!

การปะทะกันของสัตว์นักล่าสองสายพันธุ์ เริ่มรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าความว่องไวของไลแคนท์จะมีมากกว่าแวร์วูฟอย่างเห็นได้ชัด แต่ว่า ทางด้านพละกำลัง คัสแตนด์กลับดูเสียเปรียบกว่าแวร์วูฟเป็นไหนๆ

ร่างของลูฟส์ในสภาพหมาป่า ถูกสัตว์นักล่าซึ่งมีขนาดใหญ่พุ่งตัวเข้าชนอย่างแรง มันตะปบกรงเล็บเข้าใส่ปลายจมูกของศัตรูแบบไม่รั้งรอ จนร่างของนักล่าขนาดเล็กกว่ากระเด็นหมอบลงกับพื้นแบบหมดสภาพ และดูเหมือนว่าผู้ชนะจะไม่ยอมหยุดอยู่แต่เพียงเท่านั้น เมื่อมันพุ่งตัวเข้าขย้ำร่างของเหยื่อที่สิ้นท่าแบบไร้ความปราณี

ฉันสั่นไปหมดทั้งกาย ทั้งหัวใจ บอกไม่ถูกจริงๆ ว่าตอนนี้กำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่

สายตาของฉันจับจ้องไปที่สีหน้าเจ็บปวดของของหมาป่าซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเผ่าพันธุ์ไลแคนท์ แถมเขายังเสียเปรียบ ตกเป็นเหยื่อให้แก่นักล่าชนิดเดียวกันแตกต่างเผ่าพันธุ์อย่างน่าสังเวช ท่าทางเป็นรองของมันทำฉันรู้สึกสงสารจนอยากจะพุ่งตัวเข้าไปให้ความช่วยเหลือ

ทว่า

ท่าทางเกรี้ยวกราดของมัน ดูท่าไม่ยอมหมดฤทธิ์ลงง่ายๆ มันทำให้วูบหนึ่งของความคิด นึกอยากจะฆ่าเขาด้วยมือของตัวเอง ฆ่าผู้ชายที่สามารถทำให้ฉันหวั่นไหวได้ในทุกครั้งที่อยู่ใกล้...อย่างลูฟส์ คัสแตนด์

อ๊ะ....” ฉันร้องออกมาเสียงสั่นพลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับของตัวเอง ที่เริ่มแสดงอาการปวดหนึบแบบไร้สาเหตุ ท่ามกลางสถานการณ์การต่อสู้กันระหว่างหมาป่าสองสายพันธุ์

ภาพการต่อสู้ของหมาป่าสองตัวที่กำลังประทะกันด้วยอุ้งเล็บแหลมและคมเขี้ยวอย่างเอาเป็นเอาตายเบื้องหน้า จู่ๆ ภาพเหล่านั้นก็เริ่มพร่ามัว ก่อนจะปรากฏร่างของหมาป่าสีขาวขนาดใหญ่

นัยน์ตาสีน้ำข้าวเช่นเดียวกับฉัน ขึ้นชัดเจน เป็นภาพซ้อนทับภาพเหตุการณ์การต่อสู้ของหมาป่าทั้งสองตรงหน้า มันจ้องหน้าฉันนัยน์ตาไร้แวว ขณะค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตรงมาทางฉันช้าๆ ทีละก้าว

หมาป่าตัวนั้นส่งเสียงหอนครวญดังลั่นไปทั่วจนแทบไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้ของหมาป่าสองตัวก่อนหน้า ซึ่งเสียงหอนของหมาป่าตัวนั้นนั่นแหละ ยิ่งเพิ่มความปวดหนึบภายในหัวมากขึ้นทุกวินาทีจนแทบทนไม่ไหว

ในกายของฉันมันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังนั่งอยู่หน้าเตาผิงในช่วงหน้าหนาว

ไม่สิ... มันร้อนกว่านั้น ร้อนเหมือนกับร่างกายทุกส่วนกำลังเกิดการลุกไหม้ ใช่ร่างกายทุกส่วนเหมือนกำลังถูกเผาด้วยเปลวไฟ กระดูกกำลังถูกเผาให้แตกและมอดไหม้เป็นธุลีอย่างช้าๆ

อ...” น้ำเสียงของฉันที่พยายามเปล่งออกไป คล้ายกับกำลังถูกเสียงโหยหวนของหมาป่าสีขาวตัวนั้นดูดกลืนไปหมด นัยน์ตาของฉันเบิกกว้างทันที เมื่อมันยืนปลายจมูกเข้าจนชิดกับปลายจมูกของฉันและใช้นัยน์ตาสีน้ำข้าวจ้องมองมาแบบไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

ปังง!!

เสียงปืนลูกซองที่ดังก้องไปทั่วทั้งป่าสน พร้อมแรงมหาศาล ซึ่งมันแรงพอที่จะกระชากร่างฉันจนลอยหวือไปตามแรง จนภาพของนางหมาป่าสีขาวตัวนั้นเลือนหายไปจากสายตา

ภาพตรงหน้าปรากฏร่างของหมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ กำลังส่งเสียงฮื้อขู่คำรามดังลั่นไม่หยุด โดยที่มันกำลังหันหน้าเผชิญกับอะไรบางอย่างซึ่งอยู่อีกด้านของป่าสน

หมาป่าตัวเดิมยังคงเอาแต่ขู่กรรโชกไม่หยุด ในขณะที่ศัตรูของมันก่อนหน้านี้ นอนหมอบราบกับพื้นไม่ไหวติง

คะ คัสแตนด์...” ฉันหลุดขานชื่อของเขาออกไปอย่างนึกเป็นห่วง ความรู้สึกในคราวนี้ มันต่างจากเหตุการณ์ก่อนหน้า เพราะฉันรู้สึกและมั่นใจว่าฉันกำลังเป็นห่วงเขาอยู่จริงๆ ไม่ได้มีความรู้สึกจากจิตใต้สำนึกร้องตะโกนว่าเกลียดเหมือนความคิดก่อนหน้า...

ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าพร้อมด้วยเสียงขู่คำรามที่ดังกรรโชกกว่าทุกที พลันต้องเลื่อนสายตาจากร่างของลูฟส์ที่นอนนิ่ง ไปยังต้นเสียงเบื้องหน้าด้วยความสงสัย

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อหนังและกางเกงสีดำสนิท

เขาสวมคอมแบ็ตเหมือนพวกทหาร สะพายหน้าไม้แบบเดียวกับที่ฉันเคยเห็นผ่านตาอยู่บ่อยครั้ง ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งตั้งลำกล้องปืนมายังหมาป่าตัวยักษ์เบื้องหน้า เขาดูมีสีหน้าตกใจ เมื่อเราทั้งคู่สบตากัน เพียงแค่แว๊บเดียวเท่านั้นที่ได้มองจ้องเขา ฉันก็นึกออกทันทีว่าเราทั้งคู่เคยเจอกันที่ไหนมาก่อน

ผู้ชายคนนี้ คือคนๆ เดียวกันกับที่แวะมาถามราคาถุงเชื้อเห็ดเพาะในงานโรงเรียนเมื่อช่วงเกือบเที่ยงของวันนี้

นี่เธอ...” เขาหลุดพึมพำออกมา ท่าทางและสีหน้าประหลาดใจ ถ้าให้เดา ฉันคิดว่าเขาเองก็น่าจะจำฉันได้ไม่ต่างกัน “สาวน้อย...ทำไมเธอถึง

โฮกกกก!!” เสียงคำรามดังขัดขึ้นโดยที่เขายังไม่ทันเอ่ยถามจนจบ หมาป่าสีน้ำตาลตัวยักษ์ พุ่งกระโจนใส่ชายหนุ่มเบื้องหน้าทันที จนเกิดเป็นการต่อสู้ระหว่างมนุษย์และหมาป่า

ปีศาจในคราบหมาป่าพุ่งคมเขี้ยวใส่เขาอย่างรวดเร็ว ซึ่งนั่นถือว่าเป็นโชคดี ที่เขายกหน้าปืนขึ้นมากันท่าไว้ได้ทัน เขาพยายามยื้อแรงทั้งหมดต้านพละกำลังของหมาป่าร่างยักษ์บนกายแบบไม่คิดชีวิต ก่อนที่อาวุธเพียงหนึ่งเดียวในมือของเขาจะถูกแรงมหาศาลจากไรฟันแหลมคม ดึงกระชากจนหลุดออกห่างตัว

โธ่เว้ย!” เขากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ โดยพยายามปกป้องชีวิตของตัวเองให้หลุดพ้นจากคมเขี้ยวแหลมของปีศาจบนกายอย่างสุดชีวิต พลางพลิกตัวเพื่อหยิบอาวุธสำคัญอีกชิ้นมาไว้ในมืออย่างยากลำบาก

เขาดูมีชั้นเชิง มีทักษะในการรับมือกับหมาป่าพวกนี้มากกว่าลุงเฟรดหรือพวกชาวบ้านในลูนทาวด์เสียจนน่าตกตะลึง

หน้าไม้ซึ่งไร้ลูกดอกถูกเหวี้ยงฟาดเข้าใส่ใบหน้าช่วงปากของหมาป่าบนกายอย่างแรง โดยที่เขาไม่ลืมที่ออกแรงจากขาทั้งสองข้าง ถีบกระแทกจนหมาป่าตัวยักษ์หลุดออกจากตัวในที่สุด

สาวน้อย หลบมาตรงนี้ อยู่ตรงนั้นมันอันตราย!” เขาส่งเสียงเร่งพลางคว้าลูกดอกที่เหน็บไว้ข้างกาย เสียบติดกับหน้าไม้ในมือก่อนจะปล่อยคมของลูกดอกเข้าใส่สัตว์ร้ายเบื้องหน้าที่ตั้งท่าจะลุกขึ้นมาทำร้ายเขาเป็นหนที่สอง

ร่างของหมาป่าตัวยักษ์หยุดลงโดยชะงักเมื่อปลายแหลมคมของลูกดอกซึ่งถูกยิงออกจากหน้าไม้ พุ่งเฉี่ยวผ่าขาหน้าของมันไป จนร้องครางหงิงๆ ในลำคอท่าทางเจ็บปวดสลับกับเสียงขู่ในลำคอที่ดังไม่หยุด

สาวน้อย ฉันบอกให้เธอมาหาฉันยังไงล่ะ!” คำสั่งของเขา มันเริ่มทำให้ฉันกลัว ไม่ใช่เพราะว่าเขามีรูปร่างหรือท่าทางน่ากลัวอย่างใด แต่เป็นเพราะจิตใต้สำนึกของฉัน มันกำลังร้องบอกออกมาเสียงดังอยู่ภายใน ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เป็นมิตรกับหมาป่าอย่างเราๆ อย่างแน่นอน

จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ? สัญชาตญาณล่ะมั้ง ฉันไม่รู้ ว่าควรจะเรียกเสียงความรู้สึกเหล่านี้ว่าอย่างไร สิ่งเดียวที่รู้ในตอนนี้คือ ฉันควรออกห่างจากเขาซะ!

ฉันรีบกระเสือกกระสนพาร่างของตัวเองที่หนักอึ้งไปด้วยหลายๆ เหตุการณ์ที่ประดังประเดเข้ามาในคราวเดียวกัน ตะเกียกตะกายไปยังร่างของหมาป่าอีกตัวที่นอนนิ่ง พร้อมเอ่ยปากเรียกโดยไม่ลืมที่จะหันไปมองชายแปลกหน้าด้านหลังด้วยความหวั่นวิตก

คะ คัสแตนด์...คัสแตนด์ หนีเถอะ!”

เฮเลน...’ เสียงของคัสแตนด์ตอบกลับมาอย่างอ่อนแรง มีเพียงใบหูเท่านั้นที่กระดิกเพื่อบอกให้รู้ว่าเขากำลังรับฟัง

คัสแตนด์ ลุกขึ้นสิ!” ฉันเริ่มโวยวายพลางใช้มือสองข้างทั้งผลักและดันร่างเขาให้ขยับเขยื้อน ในขณะที่ชายแปลกหน้าคนเดิมสาวเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

หนีไปก่อน...ก่อนที่เธอจะได้รับอันตราย

สาวน้อย...นี่เธอเอง....ก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันของหมาป่าพวกนี้ด้วยงั้นเหรอ?”

หนะ นี่หรือว่าเขาเองก็...

ใช่ฉันได้ยิน” ฉันทำตาโตให้กับสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้ากล่าว ซึ่งมันน่าตกใจที่เขาตอบกลับทันควันราวกับรู้ความคิดในหัว สีหน้าของเขายังคงความสุขุมเหมือนครั้งแรกที่ได้เจอ จนฉันไม่กล้าที่จะคิดอะไรในหัวเพราะกลัวว่าบุคคลเบื้องหน้าจะรู้ทัน

อย่าพยายามเงียบดีกว่า” เขากล่าวแทรกออกมาอีกครั้งท่ามกลางสถานการณ์น่าตกตะลึง พลางเอื้อมมือทำท่าคล้ายกับจะแตะต้องร่างฉัน และในตอนนั้นเอง

หมาป่าอีกตัวที่นอนหมอบในตอนแรกกลับค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนตั้งหลังอีกครั้งด้วยอาการสะบักสะบอม จนชายเบื้องหน้าหลุดเสียงหึออกมาเบาๆ

นอกจากจะมีพวกแวร์วูฟแล้ว ยังมีไลแคนท์อาศัยอยู่ที่เมืองนี้ด้วยอย่างงั้นเหรอ?”

กรรรรจ์” ไม่มีเสียงในนิมิตของคัสแตนด์พูดจาโต้ตอบเขากลับไป มีเพียงเสียงขู่เบาๆ เท่านั้น ทว่า เสียงขู่ของเขากลับไม่ได้ทำให้ผู้ชายท่าทางแปลกประหลาดคนนี้ รู้สึกสะทกสะท้านได้เลย

ก็ดี...ฉันจะได้ฆ่าพวกแกให้หมดในคราวเดียวกันไปเลย

วะ ว่าไงนะ....ผู้ชายคนนี้เขาเป็นใครกัน!

ชายคนดังกล่าวแสยะยิ้มร้ายกาจ พลางหยิบลูกดอกใส่เข้ากับหน้าไม้ในมือ แถมเขายังไม่รอช้าที่จะเล็งไปยังเป้าหมายที่ดูอ่อนแรงเต็มทีแบบคัสแตนด์ แววตาของเขาดูเย็นชา ไร้ซึ่งความเป็นมิตร คล้ายกับว่าสิ่งที่ตัวเองทำคือเรื่องสนุกอย่างหนึ่ง แต่ไม่ว่าเขาคิดจะทำด้วยเหตุผลใด ฉันไม่มีทางให้เขาทำร้ายลูฟส์ที่บาดเจ็บในเวลานี้ได้เด็ดขาด!

แฮร่....” เสียงขู่ทรงอำนาจดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำเอาชายท่าทางพิลึกยอมลดหน้าไม้ที่พุ่งเป้าหมายผ่านร่างฉันไปลงช้าๆ แล้วหันกลับไปเผชิญกับเจ้าของเสียงขู่ที่ดูจะโกรธแค้นเขาเสียเต็มประดา

หมาป่าตัวใหญ่สายพันธุ์แวร์วูฟ ซึ่งบัดนี้ปรากฏร่างของพวกมันเพิ่มมาอีกหนึ่ง ไรขนของพวกมันมีโทนสีเดียวกันจนคล้ายกับเป็นฝาแฝด ที่ต่างออกไปคือบาดแผลและเลือดสีสดที่บริเวณขาหน้าของหนึ่งในพวกมันเท่านั้น ที่พอจะแยกออกว่าตัวไหนมาก่อนมาหลัง

รูปลักษณ์ที่คล้ายกันจนแทบแยกไม่ออกของพวกมันทั้งสองตัว เริ่มทำให้ฉันนึกถึงคนใกล้ตัวแบบอเล็กซ์และอลันได้แบบไร้เหตุผล

โฮกกกก!!” เสียงคำรามดังก้องไปทั่วพื้นที่ป่าสน เมื่อพวกมันทั้งสองตัว ต่างพุ่งตัวปราดเข้าใส่ชายหนุ่มท่าทางพิลึกพิลันนั่นแบบไม่เปิดโอกาสให้เขาตั้งตัว

ขึ้นมา!’ น้ำเสียงสั่งแบบรีบร้อนดังขึ้นขณะที่เจ้าของเสียงย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อเร่งให้ฉันทำตามคำสั่งอีกแรง เพราะไม่ได้มีความรู้สึกว่ารังเกียจหรือเกลียดอะไรผู้ชายคนนี้ นั่นจึงทำให้ฉันใช้โอกาสเพียงเสี้ยววินาที ตัดสินใจกระโดดขึ้นขี่หลังตามคำสั่งที่ได้รับทันที

ลูฟส์พาร่างของตนเองที่มีแต่บาดแผลและความบอบช้ำ วิ่งกระเผลกบนสี่ขาหลบไปอีกทางของเขตป่าสนโดยมีฉันนั่งขี่บนหลังไปด้วย เขาพาฉันวิ่งลัดเลาะหลบต้นสนต้นใหญ่ ต้นแล้วต้นเล่าอย่างชำนาญทาง ต่างจากฉันที่แทบไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะพาฉันไปที่ไหน

ลึกๆ ในอก มันก็อดเป็นห่วงชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ได้ โดนหมาป่ารุมทำร้ายแบบนั้นมีหวังบาดเจ็บสาหัส ไม่ก็ถึงขั้นเสียชีวิตเป็นแน่ แต่กลิ่นไอของอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของผู้ชายคนนั้น มันทำให้เสี้ยวหนึ่งของความคิดแอบคิดว่าบางที เขาอาจจะมีความสามารถพอที่จะพาตัวเองหลุดจากแวร์วูฟสองตัวนั่น

ฟึ่บ...

ร่างของลูฟส์ที่วิ่งผ่านป่าสนเป็นเวลาครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ทรุดตัวลงหมอบราบกับพื้นอย่างอ่อนแรง จนฉันต้องรีบกวาดขาลงจากแผ่นหลังของเขาแบบรีบร้อนเพื่อดูอาการ ก่อนที่สัตว์นักล่าร่างยักษ์จะกลับคืนสู่สภาพของมนุษย์ผู้ชาย ในลักษณะนอนคว่ำหน้าลงกับพื้น เปลือยท่อนบน

ลมหายใจแผ่วๆ แสดงความอ่อนล้าและอ่อนแรงของเขาออกมาอย่างชัดเจน ฉันจึงไม่รีรอที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

นายไหวหรือเปล่า คัสแตนด์...” คำถามของฉัน กลายเป็นคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบทันที เมื่อร่างสูงตรงหน้ากลับเอาแต่นอนหอบหายใจเพียงเท่านั้น

เพราะความเป็นห่วงที่มีอยู่จนเต็มอก ไหนจะบาดแผลตามลำตัว ที่ปรากฏเลือดซิบ เพราะคมเขี้ยวเล็บของหมาป่าตัวใหญ่ตอนที่สู้กันอีก มันทำให้ฉันต้องกล่าวถามออกไปด้วยคำถามเดิมๆ แม้ว่านั่นมันอาจจะทำให้คนฟังรำคาญ หรือสร้างความไม่พอใจก็ตาม “ฉันถามว่านายไหวหรือเปล่า...ตอบสิคัสแตนด์....

ห่วงฉันเหรอ?”

คำถามสั้นๆ ถูกพ่นย้อนกลับมา ขณะที่เขาพลิกตัวมองสบตากับฉันโดยตรง และเอ่ยถามออกมาเป็นหนที่สอง “ทั้งที่เลือดในกายเธอ มันกำลังร่ำร้องออกมาเสียงดังว่าเกลียด

นาย...ได้ยินมันเหรอ?” ฉันถามกลับไปแบบไม่เต็มเสียงนัก แม้จะรู้ว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่เขาต้องการ แต่ว่า

เมื่อคนถูกถามกลับเงียบนิ่ง ไม่ยอมตอบคำถามใดๆ กลับมา และนั่นมันเลยทำให้ฉันเป็นฝ่ายเริ่มละล่ำละลักคำพูดออกมาเสียเอง

ฉันไม่ได้เกลียดนายนะคัสแตนด์ มะ...มันไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องเกลียดนาย แม้ว่าเราจะไม่ได้มีเลือดเดียวกัน....ฉัน....ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมจิตใต้สำนึกของฉันมันถึงพ่นคำว่าเกลียดออกมาแบบนั้น แต่...แต่ความจริงแล้วน่ะ ฉันน่ะ....ฉันไม่ได้....

พูดจบยัง?” เสียงเข้มกล่าวขัดการละล่ำละลักจากฉันคล้ายรำคาญ ทำฉันสะดุ้งเล็กน้อย โดยที่สายตาของเราสองคนยังคงจ้องประสานกันอยู่อย่างนั้น น้ำเสียงและคำพูดของเขา มันเริ่มทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก จำเป็นต้องเป็นฝ่ายเลื่อนตาไปจากเขาเสียเอง

เมิน?” วลีสั้นๆ ติดเชิงหาเรื่องถูกคัสแตนด์พ่นออกมาอีกครั้ง ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปากตอบโต้ใดๆ กลับไปเขาที่ถือโอกาสถามแทรกออกมาเป็นหนที่สอง คำถามที่แทบจะทำฉันนั่งไม่ติดพื้น “ถ้าไม่ได้เกลียด งั้นก็แปลว่า เธอรักฉันว่างั้นดิ?”

ตึก ตัก.. ตึก ตัก..

ฉะ ฉันควรจะตอบเขาว่าอย่างไรดีล่ะ?

ตึก ตัก.. ตึก ตัก..

นี่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาควรจะถามออกมาด้วยซ้ำ

นี่” อีกครั้งที่เขาโพลงขึ้นเสียงดัง หลังจากที่เราทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างเงียบเสียงกันไปพักใหญ่

ทั้งที่เขายังไม่ทันพูดอะไรมากกว่านี้เลยแท้ๆ ทว่า หัวใจของฉันมันเริ่มรัวโครมครามไม่หยุด แถมยิ่งเพิ่มอัตราเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียด้วย

พะ...พูดบ้าอะไร” ถึงจะรู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่ปากยังไม่วายที่จะถามเขากลับไปอยู่ดี

ระวังตัวให้มากๆ ล่ะ” คำพูดและน้ำเสียงของเขาที่เปลี่ยนไป ทำฉันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ความตื่นเต้นในอกเมื่อครู่อันตรธานหายไป เมื่อสิ่งที่ได้ฟังมันต่างไปจากสิ่งที่คิดอยู่ในหัว

บ้าชะมัดนี่ฉันกำลังหวังอะไรอยู่ 

ฟังอยู่หรือเปล่า?” เขาถามซ้ำอีกครั้ง เมื่อเห็นฉันดูนิ่งลงไป จนต้องรีบพยักหน้ารับคำแบบลวกๆ ทันที

ผู้ชายคนนั้น ที่เราเจอ มันคือตัวอันตราย” ลูฟส์กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง แถมยังมีท่าทางเคร่งเครียดเสียด้วยสิ

อันตราย? อันตรายยังไง?” สิ้นเสียงคำถาม คนฟังก็เริ่มใช้มือทั้งสองข้างดันตัวเองให้ลุกขึ้นในท่านั่ง โดยยังคงจดจ้องสายตามาที่หน้าฉันอย่างนั้นพร้อมกล่าวเสริม

หมอนั่นคือ ‘แวนเฮลซิง’ ”

          “แวนเฮลซิง...งั้นเหรอ

ฉันแค่นเสียงย้อนออกมาแบบไม่เข้าใจ คงเพราะท่าทางและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยของฉันล่ะมั้ง เลยทำให้ผู้ชายตรงหน้ากล่าวเสริมออกมาอีกครั้งโดยทันที

พวกแวนเฮลซิงคือนักล่าสิ่งมีชีวิตจำพวกไลแคนท์ แวร์วูฟ หรือพวกแวมไพร์ พูดง่ายๆ ก็คือหมอนั่นล่าสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ปกติทั่วไป พลังและความสามารถของแวนเฮลซิง มีมากเสียจนพวกเราต้องยอมเป็นฝ่ายถูกล่า...ลำพังพวกสวะแวร์วูฟสองตัวนั่น ไม่มีทางล้มแวนเฮลซิงได้อย่างเด็ดขาด

แล้วเขา จะไล่ล่าพวกนายทำไม” ฉันย้อนกลับไปด้วยความรู้สึกที่ยังไม่คลายความสงสัย ขณะที่ในหัวกำลังประมวลภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งได้พบเจอเมื่อหลายนาทีก่อนหน้า

มิน่าล่ะ... ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงได้รู้ทันความคิดของฉัน แถมยังมีทักษะการเอาตัวรอดชั้นยอดอีกต่างหาก

มันต้องการแก้แค้นพวกอมนุษย์แบบพวกเราน่ะสิ” ลูฟส์ คัสแตนด์เงียบเสียงจริงจังซึ่งพูดถึงแวนเฮลซิงลงครู่หนึ่งพลางทำท่าขยับตัวจะลุกขึ้นยืน แต่ว่า ไม่สำเร็จ เขาทรุดลงกับพื้นอีกครั้งแบบคนหมดเรี่ยวแรง แถมยังส่งเสียงครวญซี๊ดออกมาให้รู้สึกเป็นห่วงอีกต่างหาก

นายอย่าเพิ่งขยับตัวสิ...” ฉันเอื้อมสัมผัสแตะท่อนแขนแกร่งของคนตัวใหญ่ตรงหน้าอย่างแผ่วเบาด้วยความเป็นห่วง แต่ลูฟส์กลับเลือกที่จะปัดมือฉันออกพร้อมทั้งกล่าวขัดด้วยสีหน้าเฉยเมย

ช่างฉันเถอะน่า!” อีกแล้วที่เขาทำท่าเหมือนรังเกียจฉันเพราะเผ่าพันธุ์ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เขาพยายามสั่งห้ามไม่ให้ฉันยุ่งหรือเข้าใกล้พวกแวร์วูฟนั่นแท้ๆ

แผลพวกนี้ แป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย” เขากล่าวออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าในตอนแรก ขัดความคิดในหัวที่เริ่มตีกันวุ่นวายสับสน จนต้องเงี่ยหูฟังแบบอัตโนมัติ

ทำไม? เป็นห่วงฉันเหรอ?” เขาถามคำถามแบบนี้อีกแล้ว น้ำเสียงเรียบเฉย สีหน้านิ่งไม่แสดงความคิดหรือความรู้สึกใด ทำเหมือนเป็นคำถามทั่วไปเฉียดเช่นเดียวกับคำทักทาย

เธอรู้อะไรหรือเปล่า?” เขาเอ่ยพึมพำถามออกมาเองอีกหนแบบไม่รอคำตอบ ฉันจึงไม่รอช้าที่จะพูดขัดคำพูดรู้ทันอย่างร้ายกาจของเขากลับไปบ้าง ทว่า

คัสแตนด์รีบใช้ปลายนิ้วชี้ควบคู่กับนิ้วกลางเอื้อมแตะริมฝีปากฉันแบบตรงๆ เพื่อให้หยุดในสิ่งที่คิดจะทำ แถมยังกล่าวเสริมออกมาอีกหนอย่างหน้าตายว่า

เวลาพวกตัวผู้หรือหัวฝูง ต่อสู้เพื่อแย่งชิงนางตัวเมีย พวกมันมักจะมีบาดแผลเกิดขึ้นระหว่างการต่อสู้ติดตามร่างกายทุกครั้ง

คัสแตนด์เว้นช่วงพูดครู่สั้นๆ นัยน์ตาเรียวรีน่าหลงใหลคู่นั้นกำลังมองไปทั่วเรือนร่างอย่างถือดี ในขณะที่ฉันต้องนั่งจำใจเผชิญหน้ารับฟังในสิ่งที่เขาพยายามสื่อแบบเสียไม่ได้

ทั้งที่พวกมันรู้ว่าความทรมานเพราะพิษบาดแผลหลังจากการต่อสู้สงบลงมันสาหัสมากแค่ไหน แต่เพราะพวกมันก็ไม่วาย ยินยอมพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงในสมรภูมินั้นๆ อยู่ดี” เขากล่าวน้ำเสียงไม่ต่างจากเดิม ต่างจากสีหน้าเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าแบบฉับพลัน พลางเลื่อนละปลายนิ้วขึ้นแตะข้างแก้มอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยปากถามเป็นหนที่สาม “อยากรู้ไหมว่าเพราะอะไร?”

อ่าให้ตายสิ... บอกไม่ถูกเลยว่าตัวเองกำลังรู้สึกแบบไหนกันแน่ ในหัวแทบจะไม่ได้ฟังคำถามของเขาเลยด้วยซ้ำ รู้สึกแค่เพียงอย่างเดียวก็คือสัมผัสจากปลายนิ้วตรงหน้ากับหัวใจฉัน...ที่มันกำลังโครมครามเพราะคำพูดของผู้ชายตรงหน้าไม่ยอมหยุด

หลังจากการต่อสู้ยุติลง บาดแผลของพวกมันจะถูกเยียวยาจากนางตัวเมียในฝูง ไม่ว่าหนึ่งในพวกมันจะแพ้หรือชนะก็ตาม

...

เพราะน้ำลายและปลายลิ้นของนางตัวเมีย คือสิ่งที่ช่วยสมานบาดแผลของตัวผู้ให้สมานได้โดยไว เธอเองก็เป็นของฉัน ดังนั้น...” 

ลมหายใจฉันเหมือนจะขาดช่วง เมื่อเผลอเลื่อนสบตากับผู้ชายตรงหน้าแบบไม่ตั้งใจ พร้อมคำพูดที่เขากล่าวออกมาแทบจะทันที เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน

ช่วยจัดการบาดแผลพวกนี้ให้ทีสิ


To Be Continued...
 อ่านแล้ว เม้น โหวต 100 ให้ด้วยนะ 

ชอบก็เม้นไว้ ถูกใจเรื่องนี้อย่าลืมโหวตเต็ม100%

1เม้น1กำลังใจเนอะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นและโหวตดีๆในหน้านิยาย


ll Character ll




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ติดตามเรื่องนี้จิ้มเน้นๆที่หน้าลูฟส์!

^

 รักกันชอบกันกดติดตามข้างบน 
 ส่งฟีดแบ็กทางทวิต เพจ คอมเม้น
 หรือโหวตข้างล่างเต็ม100นะเออ 
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,655 ความคิดเห็น

  1. #15534 Fainawapp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 22:38
    เขินนนนอ่าาา
    #15,534
    0
  2. #15073 Audaidaj (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 23:30
    ตายๆๆๆๆๆเลียจิ
    #15,073
    0
  3. #15054 warintornn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 09:40
    เลียเลยรึ..ลูฟ555555
    #15,054
    0
  4. #15041 lalaplang (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 21:39
    อร้ายยย รอรอรอ
    #15,041
    0
  5. #15040 Angleofwar (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 19:48
    จะให้เลียก็พูดมา คนจริงเค้าไม่พูดอ้อมค้อมหรอก
    #15,040
    0
  6. #15039 st.ephanie_why (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 18:30
    โอ้ยยยกรีดร้องดังๆๆ
    #15,039
    0
  7. #15038 patshisa1499 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 18:08
    อร๊ายยยยน. เขินน
    #15,038
    0
  8. #15037 Pi _w (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 18:05
    จะให้นางตัวเมียเลียให้หรอจ๊ะ หมาป่าตัวผู้!!!
    #15,037
    0
  9. #15036 s/s.min (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 17:50
    ฟินนน รอนะค๊าาา
    #15,036
    0
  10. #15035 เรฟามีร์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 17:37
    พี่ลูฟพาฟินตลอดเลย.
    #15,035
    0
  11. #15034 neuy_neuy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 17:36
    งื้ออออออ!!!!! น่ารักกกกก มาต่อเด้ออออ
    #15,034
    0
  12. #15032 aumaaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 14:57
    ห่วงจิเตงงงงง
    #15,032
    0
  13. #15031 เรฟามีร์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 14:15
    ลุ้นๆๆๆๆๆ.
    #15,031
    0
  14. #15030 Minrt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 13:37
    เออดิ ถ้าไม่ห่วงนายจะให้ไปห่วง หมาตัวไหน
    #15,030
    0
  15. #15029 Itsmint (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 12:22
    สงสารรรรรอะ
    #15,029
    0
  16. #15028 Jumjim11 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 10:17
    เค้าเป็นนักล่าหมาป่าหรอ
    #15,028
    0
  17. #15027 neuy_neuy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 07:37
    คือเรางง???
    #15,027
    0
  18. #15026 Audaidaj (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 02:37
    เอิ่มหน้าฮิวจ์ แจ็คแมนลอยมาเลย แวนเฮลซิ่งคือคนที่ลุงรอคอยมารึป่าว
    #15,026
    0
  19. #15024 #อากาศไงงิ้🎈 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 00:37
    เจิมมมมมม
    #15,024
    0
  20. #15023 Pratrana Sithiwong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 23:24
    บีบหัวใจ!!!!
    #15,023
    0
  21. #8271 natthaporn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:51
    เจิมมมมมม
    #8,271
    0
  22. #8270 natthaporn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:50
    เจิมมมมมม
    #8,270
    0
  23. #8269 KARNMELODY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:46
    เจิมมมมมมมมมมมมม
    #8,269
    0
  24. #8268 KARNMELODY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:46
    เจิมมมมมมมมมมมมมม
    #8,268
    0
  25. #8267 KARNMELODY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:46
    เจิมมมมมมมมมมม
    #8,267
    0
  26. #8266 KARNMELODY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:45
    เจิมมมมมมมมมมม
    #8,266
    0
  27. #8265 KARNMELODY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:45
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมม
    #8,265
    0
  28. #8264 BreatH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:28
    เจิมมม
    #8,264
    0
  29. #8263 kie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 13:14
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #8,263
    0
  30. #8260 คอกเทล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 12:02
    เจิมมมมมม
    #8,260
    0
  31. #8259 คอกเทล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 12:02
    เจิมมมมมมมมมมมมมมม
    #8,259
    0
  32. #8258 มิววว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 12:01
    เจิมมมม
    #8,258
    0
  33. #8257 ขวัญ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 12:00
    เจิมมมมมม
    #8,257
    0
  34. #8256 ⭐N@N⭐ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 11:59
    เจิม เจิม เจิม
    #8,256
    0
  35. #8255 คืน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 11:59
    เจิมมมม
    #8,255
    0
  36. #8254 ZerZaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 11:58
    เจิมมมมมม
    #8,254
    0
  37. #8253 รอนนน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 11:58
    เจิมมมม
    #8,253
    0
  38. #8252 yayee28141 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 11:55
    เจิมมมมมมม^_^
    #8,252
    0
  39. #8251 ถถถถถ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 11:46
    เจิมๆๆ
    #8,251
    0
  40. #8250 GreetinG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 11:45
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #8,250
    0