LIPSLIE พันธการร้าย ซ่อนรัก

ตอนที่ 14 : LIPSLIE :: EP.13 ll ความจริง (1) [H]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    7 ธ.ค. 57









 




           ม่สนุกเหรอครับ?คำพูดถามไถ่คล้ายกับเป็นห่วง ทำฉันสะดุ้งตัวโยน หันขวับมองเจ้าของคำถามพร้อมด้วยรอยยิ้มเจื่อน

 

          เปล่านี่

 

          “ดูเหม่อๆ ตั้งแต่เข้ามานั่งแล้วนะพี่เตโชแสดงท่าทางน้อยใจผ่านคำพูด ขณะที่มือยังคงวุ่นวายกับการชงเหล้าสีไม่หยุดมือ ใช่! ฉันมาตามนัดที่เขาให้ไว้ตอนเกือบๆ จะสามทุ่ม เพราะฉันคิดว่าอย่างน้อยการได้ออกมาเปิดหูเปิดตา มันจะดีเสียกว่าหมกมุ่นต่อคำครหาของผู้ชายเลวๆ พรรณนั้น และบางทีฉันอาจจะได้รู้อะไรๆ มากขึ้นก็ได้ ว่าผู้ชายคนนี้รู้เรื่องของฉันได้อย่างไร

 

          รู้ไหมคืนนี้ เขาลงทุนเปิดมิกเซอร์โต๊ะใหม่ ปลีกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนเพื่อนมานั่งกับฉันเพียงสองคน แก้วใบเล็กภายในบรรจุน้ำอัมพันสีสวยถูกฉันยกขึ้นกระดกช้าๆ โดยมีเขาคอยชวนคุยอยู่ข้างๆ ไม่ขาด

 

          ดื่มเหล้าบ่อยเหรอ?

 

          “เปล่า

 

          “แล้วทำไมตัดสินใจมาร้านนั่งชิวตามที่พี่นัดไว้ล่ะ

 

          “ฉันเครียดๆ น่ะฉันตอบเพียงสั้นๆ ก้มมองแก้วเปล่าในมือเงียบๆ

 

          มาครับ พี่เติมให้ว่าแล้วเขาก็ฉวยแก้วเปล่าในมือไปทำหน้าบริการที่ ฉันได้เหลือบมองหน้าเขานิ่งๆ เสียงเพลงเบาสบายเริ่มทำให้ภายในหัวฉันว่าง ก่อนต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อจู่ๆ คนตัวโตตรงหน้าเหลือบมองมาที่ฉันพร้อมด้วยรอยยิ้ม มีอะไรติดหน้าพี่หรือเปล่า?

 

          “เปล่านี่คำตอบเดิม น้ำเสียงเดิมๆ ของฉันไม่ได้ทำให้เขาแสดงท่าทีเบื่อหน่ายออกมา แต่พี่เตโชกลับอมยิ้ม ก้มหน้าก้มตาชงเหล้าสีบริการฉันก่อนจะยื่นแก้วส่งคืนกลับมาอีกครั้ง

 

          “ถ้าเครียดอะไร ก็ดื่มเข้าไปเยอะๆ จะได้หลับสบายๆเขาแค่นหัวเราะ ก่อนเป็นฝ่ายหยิบแก้วเหล้าของตัวเองตรงหน้ายกขึ้นจิบ โดยใช้สายตาค่อนมองฉันเป็นระยะๆ

 

          ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่กับการนั่งดื่มเหล้าที่โต๊ะ และพูดคุยกับพี่เตโชนิดๆ หน่อยๆ ซึ่งเขาเองก็ดูจะไม่มีอาการบ่งบอกว่าเบื่อหรือเซ็ง ที่ฉันเอาแต่นั่งดื่มเงียบๆ ออกมาให้เห็นเลย แถมยังนั่งเป็นเพื่อนไม่ยอมไปไหน เว้นเสียแต่เพื่อนๆ กลุ่มเขาจะมาเรียกให้ไปคุยอะไรด้วยเท่านั้น เขาไม่เอ่ยปากถามสักคำเรื่องฉันกับแผ่นดิน เขาไม่พูดอะไรจี้จุดฉันให้รู้สึกแย่ ทั้งที่เขาบอกว่าเขารู้จักฉันตั้งแต่เมื่อก่อน อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าที่ดื่มเข้าไปเยอะก็ได้ ทำให้ฉันในตอนนี้คิดว่าพี่เขาดูน่ารักเหลือเกินเมื่อเทียบกับแผ่นดิน...

 

          วันใหม่..จู่ๆ ผู้ชายตรงหน้าก็เอ่ยชื่อฉันออกมาด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป จนอดไม่ได้ที่จะมองและตั้งใจฟัง ใหม่เป็นเด็กเก่าจากโรงเรียนมัธยมAใช่ไหมฉันสะอึกเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำถามจากปากของเขา แม้จะเคยได้ยินอะไรทำนองนี้จากปากของเขามาแล้วครั้งหนึ่งก็ตาม โดยยังคงปั้นสีหน้านิ่งไว้อย่างนั้น

 

          ถามทำไม

 

          “พี่เองก็ศิษย์เก่าจากที่นั่น จบก่อนใหม่ปีเดียวเขาตอบพลางยกแก้วเหล้าในมือขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด ก็กล่าวเสริม รุ่นน้องทุกคนพูดถึงแต่ยักษ์

 

          ชื่อนั่น...

 

          “ไม่มีใครเห็นยักษ์อีกเลยตั้งแต่ตอนจบการศึกษา

 

          ฉันเกือบจะลืมไปแล้ว

 

          “ยักษ์ที่อยู่ข้างดาวโรงเรียนอย่างน้องใบอ้อ ฉันเม้มปากลงเล็กน้อย ขณะที่อัตราการเต้นของหัวใจถี่ขึ้น เมื่อคนพูดเงียบเสียงลง ใช้แต่เพียงสายตาคู่คมของเขามองฉันแบบทะลุปรุโปร่ง ซึ่งฉันไม่ยอมให้คนแปลกหน้าที่อ้างตัวว่าเป็นรุ่นพี่เฉลยสิ่งที่อยู่ในหัวออกมา ทั้งที่คิดว่าจะพูดเปลี่ยนเรื่องแท้ๆ แต่ปากของฉันมันกลับเปล่งเสียงให้คำตอบออกไปต่างจากความคิดนัก

 

ฉันเอง

 

ว่าแล้วเชียว

 

...

 

สวยขึ้นจริงๆ ด้วยเขาเอ่ยปากชมโดยไม่แสดงทีท่ารังเกียจใดๆ ออกมา พี่สังเกตใหม่มาหลายเดือนแล้ว เท่าที่รู้มาเธอสองคนน่าจะตัวติดกันตลอดเวลา

 

พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันอาจจะเป็นคนอื่นจริงๆฉันแย้งขึ้นอย่างนึกสงสัย ต่างจากความรู้สึกภายในที่รู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้พูดความจริงออกไป ต้องขอบคุณเหล้าพวกนี้หรือเปล่านะ

 

ตอนแรกน่ะก็คิด เพราะใหม่สวยขึ้น เปลี่ยนไปเยอะ

 

...

 

พี่แอบมองใหม่อยู่คนเดียว พยายามจับผิด สังเกตอยู่ตลอดเวลาเขาคลี่ยิ้มเล็กน้อยแสดงท่าทางเขินอาย จนน่าแปลกใจ รู้อีกที พี่ก็เห็นแต่ใหม่ในสายตาแล้ว หน้าฉันร้อนวูบวาบ จนแยกไม่ออกว่าเพราะเขินในสิ่งที่คนตรงหน้าพูดหรือว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในมือกันแน่

 

สรุป...พี่จีบใหม่ได้ไหม?

 

คือฉัน...

 

พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อใหม่ได้นะ แค่ใหม่บอกพี่... ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบอะไรกลับไป ดันมีเสียงของใครอีกคนดังแทรกขึ้นขัดเสียก่อน ทำเอาคนถูกเรียกจิ๊เสียงแบบไม่พอใจนัก พี่เตโชลุกขึ้นแบบไม่เต็มใจนักและกล่าวกำชับสั้นๆ

 

รอพี่เดี๋ยว... ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป ขณะในมือยังคงถือแก้วเหล้ายกขึ้นจิบอย่างต่อเนื่องและหวังว่าจะลืมคำพูดหรือการกระทำแย่ๆ ของผู้ชายสวะแบบแผ่นดินเสียที

 

พี่เตโชหายไปคุยกับกลุ่มเพื่อนร่วมหลายนาที ทิ้งฉันให้นั่งดื่มเพียงลำพัง สองมือวุ่นวายกับการชงเหล้าสีแบบเก้ๆ กังๆ ไม่อยากทำตัวเป็นภาระใคร ยิ่งกระเดือกกลืนน้ำสีสวยพวกนี้เข้าไปมากเท่าไหร่ เวลารอบตัวก็คล้ายจะเริ่มผิดเพี้ยนมากเท่านั้น ยิ่งเวลาผ่านไป ภาพที่เห็นผ่านสายตามันตัดไปมารวดเร็ว ภายในกายร้อนผ่าวในทุกครั้งที่นึกถึงสีหน้าหยิ่งผยองของแผ่นดิน แถมในหัวก็เริ่มแสดงอาการวิงเวียนจนรู้สกเหมือนเองกำลังลอยคว้างอยู่บนอากาศ ฉันจึงตัดสินใจวางแก้วเหล้าในมือลงทันที เพื่อพัก

 

          ไม่ดื่มต่อแล้วเหรอ? พี่เตโชที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ กล่าวถามด้วยความสงสัยขณะที่ตัวลงนั่งข้างๆ และยัดเยียดแก้วเหล้าใส่มือให้ดื่มอีกครั้งดื่มหมดนี่แล้วเรากลับกันเถอะ

 

...อือ

 

หน้าใหม่แดงแปร๊ดเลย เมาแล้วเหรอเขาเอ่ยปากแซวยิ้มๆ เหมือนรู้ทัน ซึ่งนั่นทำให้ฉันรีบพูดปฏิเสธกลับไปทันทีเป็นการวางเชิง

 

          ไม่มาว!”

 

เขาหัวเราะลั่นทันทีที่ได้ฟัง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดตลก

 

          โอเค ไม่เมาก็ไม่เมา พี่จะเชื่อก็แล้วกัน ฮ่าๆฉันขมวดมองคนตรงหน้าเล็กน้อย อันที่จริงแล้ว ตอนนี้ชักฟังเขาพูดไม่รู้เรื่องเลย เหมือนหูมันอื้อไปหมด มีเพียงเสียงบีทอัดหนักจากลำโพงตัวใหญ่และท่าทางของเขาเท่านั้นแหละ ที่พอจะเดาได้ว่าเขากำลังพูดอะไร

 

กึก..

 

เป็นอีกครั้งที่ฉันสะดุ้งเฮือกผงะตัวถอยจนหลังชิดเกาอี้ เมื่อฉากภาพรอบตัวที่พาดตัดไปตัดมา ปรากฏใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระบุตรอยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้าเซนติเมตร

 

          เมาจริงๆ ด้วยเขาพูดติดตลกก่อนขยับตัวกลับไปนั่งที่ ใช้สายตารู้ทันจ้องหน้าฉันที่สติเริ่มขาดหายพลางยกแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบ

 

          บอกว่าไม่มาวก็ไม่มาวสิ!” ปากของฉันมันขยับเถียงออกไปแบบข้างๆ คูๆ ทั้งที่ลึกๆ ฉันเริ่มรู้ตัวเองดีว่ากำลังเมามากน้อยแค่ไหน ทำให้คนตรงหน้าหัวเราะเสียงดังไม่หยุด และใช้คำพูดเดิมๆ เพื่ออ่อนข้อให้

 

          ครับ ไม่เมาก็ไม่เมา

 

          “...

 

          “ถ้าไม่เมา งั้นก็ตอบคำถามพี่หน่อย...

 

          ฉันขมวดคิ้วมองเขาอีกครั้งอย่างนึกสงสัย มันก็อย่างที่บอกนั่นแหละ ฉันฟังเขาพูดไม่รู้เรื่องเลย

 

          พี่จะพูดอะไร?

 

          “พี่จะถามใหม่ว่า...

 

          “...

 

พี่ขอ...

 

อะไรน่ะเขากำลังจะพูดอะไร

 

ได้ไหมใหม่?

 

PANDDIN TALK

 

          “ฉันไปแล้วนะร่างบางตรงหน้าพูดขึ้นขณะก้าวขาขึ้นรถแท็กซี่ซึ่งจอดรออยู่หน้าหอพัก ผมได้แต่พยักหน้ารับคำเธอเบาๆ แทนการพูดล่ำลา และทนยืนตากอากาศเย็นๆ ในช่วงเกือบตีสอง มองไฟท้ายรถแท็กซี่ขับเลยไปจนเลี้ยวพ้นสายตา ก่อนตัดสินใจเดินกลับเข้าหอเงียบๆ

 

          “เดินดีๆ สิ จะถึงหอเธอแล้ว เสียงคุ้นหูซึ่งผมไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ แต่มันอดไม่ได้ที่จะเหลียวมอง

 

          วันใหม่ในสภาพเมาแอ๋กับไอ้รุ่นพี่เวรนั่น พากันประครองเซไปเซมาอย่างกับปู ตรงกลับมาที่หอ เห็นแล้วสมเพชลูกตานัก ถ้าให้เดา เธอคงจะไปตามนัดไอ้หมอนั่นจริงๆ ผมเบ้ปากให้กับภาพที่เห็นอย่างนึกสังเวช ตัดสินใจเดินกลับขึ้นห้องพักแบบไม่สนใจ ทันทีที่พาตัวเองกลับเข้ามาในห้อง ผมก็ปิดประตูขังตัวเองไว้ข้างใน เปิดเพลงร๊อคชิวๆ อย่างที่ชอบนอนจิ้มสมาร์ทโฟนตอบข้อความสาวๆ เหมือนปกติ

 

        ใบอ้อ : เสียใจนะ L

 

          ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเบื่อหน่าย เมื่อปรากฏข้อความตอบโต้อัตโนมัติขอบุคลเดิมๆ เด้งขึ้นบนหน้าจอ ใบอ้อเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่จัดว่าโคตรน่ารำคาญ ไม่ว่าจะนิสัย การกระทำโง่ๆ หรือว่าคำพูด

 

ใบอ้อ : อ่านแล้วไม่ตอบ...คิดถึงใครอยู่

 

ใบอ้อ : คิดถึงวันใหม่อยู่ใช่ไหม? L

 

เพราะความหงุดหงิด ทำให้ผมต้องตอบข้อความเธอกลับไปในที่สุด

 

PD : คิดไรโง่ๆ

 

PD : น่ารำคาญ

 

ยอมรับเลยว่าความสัมพันธ์ของผมกับใบอ้อไปไม่ค่อยสวยนัก เพราะความงี่เง่าของเธอที่มีเกินตัว ผมไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ เรียกว่าเกลียดเลยดีกว่า ถึงแม้ว่าเธอจะซิงแบบที่ปากพูดก็ตามเถอะ ซึ่งนั่นมันคือข้อดีข้อเดียวที่เธอมี

 

เหตุผลหลักๆ ที่ผมยอมคบกับเธอเพราะผมอยากเอาชนะวันใหม่ อยากเอาชนะท่าทางอวดเก่งแบบนั้นของเธอ เพราะทุกครั้งที่ได้เห็น ผมมักจะนึกถึงใครบางคนที่ผมเคยคิดจะตามหา และมันทำให้ผมหงุดหงิดสายตาทุกครั้ง ทุกครั้งที่ได้เห็นวันใหม่แสดงท่าทางเหมือนใครคนนั้น ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูเกะกะไปหมด บ่อยๆ เข้าจนรู้สึกหมั่นไส้แบบไม่มีเหตุผล โดยเฉพาะกับท่าทางหวงเนื้อหวงตัวของเธอ ทำอย่างกับว่าตัวเองเป็นสาวบริสุทธิ์นั่นแหละ ที่ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดใจมากที่สุด

 

ใบอ้อ : แล้วนอนกับวันใหม่ทำไม

 

ใบอ้อ : ทำไมทำแบบนี้

 

PD : พอได้ยัง

 

ใบอ้อ : ฉันรู้ว่านั่นมันนิสัยนาย แต่อยากมากขนาดนั้นทำไมไม่นอนกับฉัน

 

PD : จะสื่อว่าเธอง่าย?

 

ใบอ้อ : แม้แต่แตะต้องตัวฉันนายก็ไม่เคย รังเกียจฉันเหรอแผ่นดิน

 

กึก...

 

เสียงกึกกักด้านนอกประตูห้อง ทำผมละสายตาจากข้อความบนหน้าจอสมาร์ทโฟนไปยังที่ประตูของตัวเอง และเงี่ยหูฟังเสียงด้านนอกโดยอัตโนมัติ

 

เดินดีๆ สิ เดี๋ยวล้มหรอก

 

นายนั่นแหละ...เดินม่ายดีเอง!”

 

กุญแจห้องอยู่ไหน? เดี๋ยวพี่เปิดประตูให้

 

อยู่ในกระเป๋าสะพาย บทสนทนาของคนเมาด้านนอกห้อง ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาว่าเป็นใคร ทั้งที่มันก็เป็นเรื่องของคนสองคนแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไม ขาทั้งสองข้างของผมมันกลับพาตัวเองลุกออกจากเตียงตรงไปที่ประตูห้องของตัวเองเสียเฉยๆ

 

กลับไปได้แล้ว...ฉันอยากนอน

 

ใหม่เมามากแล้ว เดี๋ยวพี่พาไปส่งในห้อง... บทสนทนาของบุคคลด้านนอก ทำผมนึกถึงเรื่องที่ไม่อยากนึกถึงอีกครั้ง ขณะเอื้อมมือปลดกลอนประตู โดยที่ในหัวยังคงก้องด้วยเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเป็นห่วงเป็นใยผมเสียเต็มประดา

 

เดี๋ยวฉันพาดินไปนอนเอง...เดินไหวไหม

 

 “เสียงดังว่ะผมเอ่ยแทรกเสียงดัง ขณะเปิดประตูห้องออกจนสุด กวาดตามองหน้าไอ้รุ่นพี่นั่นสลับกับวันใหม่ไปมา และเอ่ยเสริม หัดเกรงใจคนอื่นบ้างดิ วันใหม่มีทีท่าปฏิเสธที่จะมองหน้าผมอยู่ตลอดต่างจากผู้ชายที่มาส่งเธอถึงห้อง มันเอาแต่มองหน้าผมด้วยแววตายียวนอย่างน่าโมโหว่ะ โมโหแบบไม่มีเหตุผล

 

เคยเป็นกันป่ะ? ความรู้สึกแบบเนี้ย มันทำให้พาลไปหมดทุกอย่าง

 

ส่งกันเสร็จก็ไสหัวกลับไปสักทีดิครับรุ่นพี่

 

วันใหม่ยังไม่ถึงเตียง ก็ยังไม่กลับครับเสียงของมันบอกได้ดีเลยว่ามันเมามากน้อยแค่ไหน

 

จะส่งถึงเตียงหรือจะคลานไปเอากันบนเตียง?ผมยิงคำถามแบบตรงๆ ทำคนตรงหน้าชักสีหน้าแสดงความไม่พอใจชนิดที่ไม่ต่างกัน ไม่สบอารมณ์เลยว่ะ ที่หมอนี่อยู่กับวันใหม่แบบนี้ ไม่ต้องรอให้มันกล่าวอ้างอะไร ผมตัดสินใจเดินปรี่เข้ากระชากตัววันใหม่ติดมือมาอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเธอจะไม่ยินยอมก็ตาม

 

ปล่อย!” อีกแล้ว เธอชักสีหน้าแสดงอาการขัดขืนอีกแล้ว มันเป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า ไม่รู้ทำไม ยิ่งเห็น ยิ่งหงุดหงิด ให้ตายสิ! “นี่เมียกูผมจงใจหันไปประสายตากับไอ้รุ่นพี่นั่นอีกครั้ง

 

ไอ้บ้าเอ้ย! ใครเมียนาย!”

 

กูดูแลเมียเองได้ผมจงใจย้ำคำโดยไม่สนใจน้ำเสียงเมามายของวันใหม่ ที่เอาแต่พูดขัดฟังไม่ได้ศัพท์ พลางฉวยกุญแจดอกเล็กจากมือตัวผู้ที่ตามเกาะแกะเธอมาไว้กับตัว ไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อนั่น มันยังยืนจ้องผมอยู่แบบนั้น ท่าทีอย่างงั้น บอกได้ชัดเจนว่ามันไม่พอใจผมเอามากๆ

 

แต่แล้วไงล่ะ? ใครจะสนใจมัน ในเมื่อตอนนี้ผมเหนือกว่ามันทุกอย่าง ไม่ว่าจะสติหรือกำลัง รีบหันไปไขเปิดประตูห้องโดยใช้มือประครองรั้งร่างเธอที่เอาแต่ขืนกายไปมา ก่อนดึงร่างที่ไม่ได้สติเข้าภายในที่มืดสนิทและปิดประตูห้องลงทันที

 

ปล่อยดิวะ!!!” วันใหม่โวยวายเสียงดัง ปลายเล็บจิกข่วนไปทั่วต้นแขนสลับกับทุบตีตามประสาคนเมาไม่หยุดจนต้องตัดสินใจเหวี่ยงเธอออกห่างตัวอย่างหัวเสีย

 

ร่างเล็กล้มพับลงไปนั่งกับพื้นทันที แถมดูไม่มีทีท่าจะลุกกลับขึ้นมายืนได้อีกหน ผมจึงอาศัยช่วงเวลานั้นจัดแจงใส่กลอนประตูห้อง ก่อนคลำหาสวิตส์ไฟที่อยู่ในตำแหน่งเดียวกับภายในห้องของตัวเองแบบแม่นยำ เมื่อไฟในห้องพักสว่างโล่ มันก็ส่องให้เห็นร่างของวันใหม่ในสภาพดูไม่ได้ เธอเมาหัวราน้ำแถมยังเอาแต่พูดพำพึมบ้าบอไม่รู้เรื่อง

 

เมาอย่างกับหมาผมติงเธออย่างนึกสมเพชขณะเดินเข้าไปฉุดแขนให้เธอลุกขึ้นอีกครั้ง

 

อย่ามาแตะต้องตัวฉันกับของของฉัน!” เธอร้องห้ามแบบไม่มีสติ สองมือไล่ตีสะเปะสะปะ

 

อย่าปากเก่ง ออกแรงดึงเพียงนิดเดียวร่างของเธอก็โอนเอนมาอย่างว่าง่าย ผมโยนลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างยากลำบาก เธอพยายามดันตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ก่อนจะโดนผมใช้มือผลักหัวจนล้มตึงราบไปบนเตียงนอนแบบหมดสภาพ เหอะ! ขนาดอยู่ในสภาพนี้ ยังจะปากดีไม่รู้จักจบสิ้นอีก

 

 “ออกไป! ออกไปให้พ้นๆ หน้าฉันเลย!!” เธอตวาดด่าทอเสียงดัง พยายามจะลุกขึ้นมาเป็นหนที่สอง แต่ก็ไม่สำเร็จไอ้เลว! ชั่ว! ผู้ชายอย่างนายมัน... ฮึก เสียงของเธอสั่นสะอื้นในตอนท้าย ซึ่งนี่คงเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่ผมเห็นเธอร้องไห้

 

นายทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!!” วันใหม่ยังคงส่งเสียงดังไม่หยุด และก่อนที่เสียงของเธอผมจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้ ผมควรจะทำให้เธอเงียบปากลงสักที ด้วยอะไรสักอย่าง

 

จะ จะทำอะไร!!!” เธอกรีดร้องแบบบ้าคลั่งเมื่อผมใช้มือทั้งสองข้างเท้าทาบกับเตียง โน้มหน้าเข้าไปหาเธอใกล้ๆ เธอปฏิเสธการเข้าใกล้ด้วยการทุบตีและผลักดันกายผมให้ออกห่าง แสดงท่าทางกระด้างกระเดื่องออกมาไม่หยุดราวกับคนเสียสติ อันที่จริงถ้าเรียกแบบนั้นคงไม่ผิดอะไร เพราะเธอกำลังเมาจนขาดสติอยู่จริงๆ นั่นแหละ

 

หุบปากได้ยังผมตะคอกเสียงสั่ง แต่เหมือนเธอจะกวนประสาทผมเรื่อย ทุบตี ไล่ผมแรงขึ้นกว่าเก่าเสียงดังน่ารำคาญ!” ผมปรามอีกครั้งพลางใช้มือข้างถนัดรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอเข้าหากัน

 

ปล่อย! ปล่อยฉัน!” ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกชอบขี้หน้าเธอมากนัก ปลายผมสีสดดูเป็นเอกลักษณ์นั่นก็เหมือนกัน เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะเธอดันมีท่าทางคล้ายกับความทรงจำบัดซบของผมน่ะสิ

 

เงียบได้ยัง?

 

ปล่อยย!!! อื้อ.. เมื่อพูดดีๆ ไม่รู้เรื่อง เสียงของเธอจึงถูกทำให้เงียบลง เมื่อความคิดในหัวผมสวนทางกับการกระทำโน้มประกบริมฝีปากปิดเสียงร้องของเธออย่างรวดเร็ว เสียงร้องเบาๆ ในลำคอของเธอดังหงิงๆ โดยที่ร่างกายของเธอพยายามผลักไสผมออกห่างอยู่ตลอดเวลา ขาทั้งสองข้างของเธอถูกผมแทรกกายกันท่าเอาไว้กันแรงขัดขืน

 

ลมหายใจของเธอในตอนนี้ดูปั่นป่วน แถมทั่วเรือนร่างยังสั่นไม่หยุด แถมยังง่ายต่อการปั่นป่วนอารมณ์เสียด้วยสิ ยิ่งผมไล่ลิ้นต้อนเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งสั่นสะท้านเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น กลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งภายในปากของเธอแรงพอที่จะทำให้ผมรู้มึนตามไปด้วย เธอคงจะดื่มมาเยอะจริง

 

ผมจงใจปล่อยมือที่รวบข้อมือของเธออกช้าๆ ก่อนจะไล่มันลงต่ำไปที่ขอบกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เธอสวมอยู่โดยแบบอัตโนมัติ แรงอารมณ์กำลังโหมกระหน่ำไปทั่วร่างกายจนแทบจะลืมกฎหลักที่ตั้งไว้จนหมดสิ้น เมื่อคนตรงหน้าเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองความต้องการของเราทั้งคู่ด้วยการตอบรับทุกสัมผัสของผม ต่างจากร่างกายภายนอกที่เอาแต่ขัดขืน กางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอถูกถอดออกอย่างง่ายดาย ไม่มีการขัดขืนและแข็งข้อ

 

อื้อ...น้ำเสียงต่อต้านของเธอในตอนแรกอ่อนลงทันทีที่ปลายนิ้วของผมสัมผัสเข้ากับศูนย์กลางของร่างกาย เธอบิดตัวเล็กน้อย ขณะที่ลิ้นอุ่นของเราทั้งคู่ยังคงผลักกันกวัดเกี่ยวไม่หยุด

 

ริมฝีปากถูกผละออกจากกันเล็กน้อย มองสีหน้าเหยเกของร่างบางที่ดูจะเคลิ้มไปกับการปลุกสัมผัสอย่างว่าง่าย คล้ายกับว่าลืมอาย ลืมว่าเคยปฏิเสธหรือผลักมากเท่าไหร่

 

ตอบรับง่ายจังเลยนะ...ผมพึมพำออกมาเบาๆ ขณะที่ปลายนิ้วยังคงทำงานของมันไปไม่หยุด

 

แผ่นดิน...อย่า... ปากกับร่างกาย ไม่ตรงกันเลยสักนิด ผมสบถกล่าวในใจ จงใจแทรกปลายนิ้วเพิ่มเป็นสองเพื่อตอบรับความต้องการของเธอซึ่งดูมีมากกว่าปกติ ร่างเล็กบิดเร่าไปมาปนเสียงร้องที่ฟังไม่เป็นคำ

 

อะ มันต้อง...ไม่ใช่แบบนี้สิ เสียงร้องแผ่วๆ ฟังไม่ได้ศัพท์ของเธอ อยู่ๆ ทำให้ในหัวผมนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาอีกครั้ง

 

ท่าทางขัดขืนในสภาพเมามาย ต่างจากร่างกายที่สมยอม คำพูดและท่าทางที่เธอแสดงออกมา มันคล้ายกับใครบางคน ใครบางคนที่ผมคิดว่าตัวเองลืมไปแล้ว แต่เปล่าเลย ผมกลับจำมันได้ดีไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เสียงหวานครวญหาปนจะขาดใจ ความเจ็บปวดที่ผมและเธอมอบให้แก่กันเพราะความเมา ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรง จะเรียกว่าอย่างไรดีล่ะ? เธอคือผู้หญิงคนแรกที่ผมลอง เพราะคำสั้นๆ เพียงคำเดียว คือ สนใจ

 

อื้อ...ผะ..แผ่นดิน

 

เสียงร้องหวานๆ ของร่างเล็กบนที่นอน เธอบิดกายเล็กน้อย ทำผมสะดุ้งเฮือกเมื่อในหัวผุดภาพใบหน้าของเจ้าของความทรงจำแสนบัดซบ จนต้องรีบดึงปลายนิ้วของตัวเองออกจากส่วนนั้นของเธอในทันที  ลมหายใจและความคิดของผมมันกำลังปั่นป่วน โดยที่ในหัวเอาแต่ฟุ้งซ่านคิดถึงแต่เรื่องเก่าๆไม่หยุด

 

แม้ว่าภาพของเธอในความทรงจำ จะปรากฏขึ้นในหัวเพียงแค่วูบหนึ่งเท่านั้น แต่ร่างกายของผมมันกำลังเริ่มปฏิเสธที่จะอยู่ใกล้กับวันใหม่ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ามันต่างกันมากเท่าไหร่ แต่ก็ยังก้าวเท้าถอยหลังออกห่างจากร่างเล็กบนเตียงให้มากที่สุด หัวใจของผมมันกำลังเต้นแรง ต่างจากลมหายใจที่แผ่ว ขาดเป็นช่วง ภายในหัวมันกำลังนึกถึงหน้าของใครบางคน จนอดไม่ได้ที่จะมองหน้าตาของคนตัวเล็กที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ในตอนนี้มันมันน่าแปลก! ที่ผมดันสังเกตดวงหน้าเรียวสวยของเธอได้อย่างชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ ทั้งที่ผมมีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดเธอบ่อยแทบตาย

 

อื้อ...ไม่เอานะ นายเมามากแล้วล่ะ หยุดเถอะ

 

ขอเถอะนะ...

 

แผ่นดิน...อย่า...มันต้องไม่ใช่อย่างนี้สิ คำพูดประโยคนั้น... มันกลับเข้ามาในหัวของผมอีกแล้ว คราวนี้มันชัดเจนพอที่จะทำให้ผมนึกเรื่องที่ควรลืมได้ทั้งหมด

 

...ยักษ์ชื่อของบุคคลที่แทบจะลืมไปแล้ว ถูกขานออกมาเบาๆ แบบลืมตัว ขณะที่เท้าสองข้างยังพาตัวเองถอยหลังละมือไปตามผนัง หัวใจมันโหวง จนเริ่มสัมผัสคำว่า กลัวได้ชัดที่สุด

 

แกร๊บ...

 

ผมรีบชักเท้าขึ้นทันที เมื่อเผลอเหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง ก่อนจะพบว่ามันคือเศษกระดาษใบเล็กซึ่งถูกขย้ำจนเป็นก้อมกลมๆ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ สั่งให้ก้มลงหยิบกระดาษก้อนนั้นขึ้นมาไว้กับตัวและคลี่ออกดูพร้อมด้วยหัวใจที่เต้นถี่อย่างน่ากลัว รูปถ่ายซึ่งมีบางส่วนถูกฉีกขาด ร่องรอยการพับรูปส่วนที่เหลือจนเป็นแนวยาวทำให้ผมค่อยๆ เปิดดูภาพส่วนที่ถูกพับออกช้าๆ ก่อนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างสุดขีด รีบเงยหน้าขวับมองร่างบางที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงสลับกับรูปถ่ายไปมา

 

หญิงสาวร่างท้วมหน้าตาจัดว่ายอดแย่ ซึ่งถ้าหากมองดีๆ แล้วเธอคนนี้ยังคงมีเคล้าโครงหน้าเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปนัก มีเพียงแค่การแต่งตัว หุ่นและทรงผมเท่านั้นที่เปลี่ยนไป อุปทานผมขอเรียกมันอย่างงั้น เพราะในหัวตอนนี้มันคิดอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้แล้วจริงๆ  ที่สำคัญข้างๆ เธอในรูปดันมีรูปของผู้ชายที่ผมรู้จักดียืนขนาบอยู่ข้างกาย ซึ่งผู้ชายคนนั้นมันก็คือ

 

 

 ผมเอง’ …

 

TO BE CONTINUED..
 

 



TALK 
 

ไหนคือการพักผ่อน 2 อาทิตย์ที่ผมใฝ่ฝัน =___=;;
ทำไมพวกคุณเจิมโหดกันแบบนี้ ผมควจะเปิดเจิมสักเท่าไหร่ดี ฮาาา
ชาร์ปนี้โหดเบาๆ กลั้นใจไม่ตัดไปที่กลุ่มลับ ไม่รู้จิโดนแบนไหม?
ถ้าโดนก็ขอสั่งเสียไว้ตั้งแต่ตอนนี้ 555555555555555555
ชาร์ปหน้างานโหดฉัชต้องมา มาแน่นอน  ย้ำ (ย้ำทำไม) 55555555555
ใครที่อ่านเรื่องนี้แล้ว อย่าลืมแวะไปทำความรู้จักกับ
ทัพบกหนุ่มโรคจิตนะครับ
แผ่นดินนิสัยดีแล้ว ทัพบกแน่นอนว่าต้องดีกว่ามากๆ // ขำ ฝากด้วยนะคร้าบบบบ <3

PHANTOM WARDEN : ลงแล้ว 1 ตอน 
พันธนาการที่รัดแน่นจนหายใจไม่ออก ไม่ว่าเขาปล่อยไปหรือฉันหนีตายมันก็ดูมีค่าเท่ากัน"รู้ป่ะราชสีห์น่ะ มันไม่ยอมปล่อยเหยื่อจนกว่ามันจะมั่นใจว่าเหยื่อของมันตายแล้วจริงๆ" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 4 ธ.ค. 57 / 21:09 , Fanclub : 325 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
100% 
View - 2,219 
comment- 1,117 
 

1เม้นสำหรับกำลังใจ 1โหวตดีๆ สำหรับนักอ่านเงาเนอะ <3

เรื่องนี้แต่งกับน้องกลุ่มคนนึง เป็นเซ็ตแบ่งเป็น8เรื่อง แวะไปอ่านกันได้เน้อ
แต่ถ้าชอบเรื่องนี้อย่าลืมจิ้มแอดFAV.ที่หน้าสุดหล่อเอาไว้ติดตามต่อชาร์ปหน้าเน้อ


.:: เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ::.
                                       แผ่นดิน         ทัพบก           เคมป์
  


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,346 ความคิดเห็น

  1. #21305 มูตี้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 00:54
    ห๊าาาาาาาา??
    #21,305
    0
  2. #21278 JESSICA_JSY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 13:51
    มันคืออะไรกัน งง
    #21,278
    0
  3. #16097 BreatH (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 13:30
    =[]=! เบื้องหลังทั้งหมดมันคืออารายยยย
    #16,097
    0
  4. #16000 Phpalus (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 19:51
    นี่มันอัลไลกันTAT
    #16,000
    0
  5. #14373 ศิริรัตน์ สมบูรณ์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 13:07
    ติดตามอ่านอยู่คะ
    #14,373
    0
  6. #14347 Laila (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2557 / 17:01
    ชอบๆติดตามต่าค่าาา

    #14,347
    0
  7. #14218 ByChu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 09:16
    มันซับซ้อนยิ่งนัก
    #14,218
    0
  8. #11855 jubjang _1989 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 17:03
    อ้าวสรุปคือเปนคนแรกของกันแระกัน
    #11,855
    0
  9. #9698 # wipawaneeaum (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 19:30
    ยืาาาา รู้เลยใหม่555555 หักมุมอ่ะค้ะ55
    #9,698
    0
  10. #9685 Amineen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 17:15
    ในที่สุดความจริงก็ถูกเปิดออก!!O.o

    แผ่นดินนี้เอง ที่เปิดซิงใหม่555555

    คือลืมกันทั้งคู่ว่างั้นเหอะ?

    แผ่นดินกับใหม่2 รอบแล้วน่ะ=.......=
    #9,685
    0
  11. #9684 KunNoofc (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 15:13
    555ของเก่าเอาใหม่อิอิ
    #9,684
    0
  12. #9662 moomoo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 00:01
    ว่าแล้วเชียว >///
    #9,662
    0
  13. #9469 Youmeiha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 01:31
    เจิมมม
    #9,469
    0
  14. #9467 Youmeiha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 01:31
    เจิมมม
    #9,467
    0
  15. #9463 Youmeiha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 01:30
    เจิมจนไอโฟนจะค้างเลยครับ
    #9,463
    0
  16. #9462 Youmeiha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 01:30
    เจิมสิรอไรรร
    #9,462
    0
  17. #9422 ponly55 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 00:03
    เจิมมมมมมมรอพาร์ทต่อไปอยู่ ค้างเลย555+
    #9,422
    0
  18. #9255 pumpui32262 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 21:53
    ผมนี่ทีมแผ่นดินวันใหม่เยย
    #9,255
    0
  19. #9048 JLSmile (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 21:28
    เอิ่ม ผมนี่เงิบเลยครับ
    #9,048
    0
  20. #8346 AING (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 21:11
    ที่แท้แผ่นดินก็เปิดซิงวันใหม่นี่เองงง แผ่นดินกว่าจะจำได้
    #8,346
    0
  21. #7902 ผักกาด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 20:40
    เจิมมมมมมรอออออออออ
    #7,902
    0
  22. #7888 Flower Me (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 20:39
    ค้างงงงงงง
    #7,888
    0
  23. #7767 sa_phat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 20:34
    สมน้ำหน้า จ๋อยไปเลยดิ
    #7,767
    0
  24. #7756 แพนด้าของเอพิงค์ <3 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 20:16
    ชอบๆ สู้ๆนะค่ะไรท์
    #7,756
    0
  25. #7755 mattantzz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 20:11
    แผ่นดินชอบสาวอวบรึนี่!!!! ต้องขุนวันใหม่ซะแร๊ววววววว
    #7,755
    0