LIPSLIE พันธการร้าย ซ่อนรัก

ตอนที่ 11 : LIPSLIE :: EP.10 ll อันตราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    30 พ.ย. 57

EPISODE 10






เขายืนยันคำพูดตัวอย่างให้หนักแน่น ด้วยท่าทางน่ารัก ต่างจากฉันที่ในหัวเริ่มเดือดขึ้นทุกวินาที แต่ในขณะเดียวกันมันก็ประมวลคำพูดของเขาอย่างค่อยเป็นค่อยไปด้วยเช่นกัน กว่าจะตีความจนเข้าใจ ก็เล่นปาเข้าไปเกือบสองนาที

ได้ไหมครับ?ฉันทำตาโตเบิกตากว้างด้วยความตกใจ กับคำถามที่ถูกพ่นออกมาคล้ายกับเร่งขอคำตอบ ผู้ชายท่าทางใจดี ดูๆ แล้วน่าจะเป็นรุ่นพี่หนึ่งปี จากคำพูดคำจาที่เขาเอื้อนเอ่ยออกมาไม่หยุดตั้งแต่เราเจอหน้ากัน และเขาทำท่าจะเอื้อมมือแตะต้องตัวฉันอีกครั้ง

ทว่า ในตอนนั้นเอง ร่างของเขากลับถูกมือของใครอีกคนพุ่งมาจากเบื้องหลัง กระชากจนกระเด็นออกห่าง ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังลั่น

          เกิดอะไรขึ้นวะ?ฉันเหลียวมองน้ำเสียงโหวกเหวกของทัพบก ซึ่งดังขึ้นจากเบื้องหลัง ขณะวิ่งหน้าตาเลิ่กลั่กเข้ามายังที่เกิดเหตุ ตรงหน้าปรากฏร่างของแผ่นดินกำลังยืนจ้องหน้าพี่เตโชตาเขม็ง และเหลือบมองฉันด้วยสายตาเย็นชาชนิดที่ทำให้ขนลุกได้อย่างน่าแปลกใจ

          ไม่มีใครบอกพี่เหรอครับ ว่าที่นี่ไม่นิยมแดกเด็กต่างคณะเสียงเข้มเอ่ยปากถามเสียงเย็นอีกฝ่าย โดยยังจับจ้องสายตาเย็นมาที่ฉันคล้ายกับไม่พอใจ

          อะไรวะ?พี่เตโชตะคอกเสียงสวนพร้อมรีบเหลียวมองบุคคลที่เข้ามาขัดจังหวะในเวลานั้นทันที จนแผ่นดินเบี่ยงสายตาจากหน้าฉันไปยังพี่เตโชด้วยแววตาเดิมๆ รอยยิ้มร้ายปรากฏข้างมุมปากแทนคำตอบ

J

          พูดจากับรุ่นพี่แบบนี้มันไม่สวยนะครับน้องพี่เตโชเอ่ยปากติเสียงนิ่ง ต่างจากเวลาที่พูดคุยกับฉันสิ้นเชิง พร้อมทั้งยังใช้ปัดมือของอีกฝ่ายบนไหล่ออกอย่างแรง แล้วกล่าวคำถามยียวนประสาทออกมาเพื่อตอหน้าอีกฝ่ายกลับไป แบบไม่เกรงกลัว พี่จะแดกใครแล้วมันยังไงเหรอครับ?

          “...

          “หรือกลัวว่าพี่จะไปแดกบนหัวน้อง?แผ่นดินกัดฟันกรอดกับคำถามที่ได้ยิน และยังคงปั้นสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุด ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มหยัน โชว์ไรฟันสวยกับลักยิ้มที่หลายๆ คนหลงใหล และโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่แสดงว่าเขาไม่เป็นอะไร

          มันไม่สำคัญหรอกครับ ว่าพี่จะแดกที่ไหน

          “...

          “มันสำคัญตรงที่ว่าพี่เลือกคนถูกหรือเปล่าแค่นั้นเอง เป็นอีกครั้งที่เขาจงใจเลื่อนสายตามองที่ฉันอีกครั้งแบบตรงๆ จนทำให้พี่เตโชเหลียวมองตามด้วยสีหน้าสงสัย แผ่นดินพึมพำออกมาเบาๆ พร้อมทั้งสาวเท้าก้าวเข้าประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็ว

          อะ อะไรของนาย! ปล่อยนะ!” ฉันร้องโวยลั่นทันทีที่เขาใช้มือแกร่งคว้าแขนพลางออกแรงบังคับให้เคลื่อนไหวไปมาคล้ายกับหุ่นเชิด ตามมาด้วยด้วยคำพูดล้อเลียน

ฉันถึกยิ่งกว่าคูโบต้าอีกค่ะฉันรู้สึกหน้าชาวูบ ร่างกายทุกส่วนกำลังสั่นเพราะความโกรธ ขณะเคลื่อนไหวกายไปตามแรงบังคับ ทำเอาคนเห็นเหตุการณ์โดยรอบ หลุดหัวเราะกับภาพสมเพชตรงหน้าอย่างพร้อมเพรียงกันฉันน่ะเล่นตัวมากๆ นะคะ กว่าพี่จะได้เอาสักที รุ่นพี่คงจะน้ำแห้งหมดตัวก่อน

          หูทั้งสองข้างของฉันเริ่มอื้อ มีเพียงเสียงหัวเราะของเหล่านักศึกษาและสายตาที่มองมาราวกับเห็นฉันตัวตลก มันมากเกินไปแล้ว ไม่ไหวแล้ว!

          รุ่นพี่ยังจะจีบฉันอีกเหรอคะ?

          ผลั่ก!

พอสักที!!!!!” ฉันสะบัดตัวอย่างแรงให้หลุดจากสถานการณ์น่าขายหน้าอย่างแรง ใช้มือผลักอกบุคคลน่ารังเกียจอย่างแรง ตวาดเสียงลั่นอย่างสุดจะทน น้ำใสๆ ที่คลอปริ่มเต็มกรอบตาทั้งสองข้างเพราะรู้สึกอับอายทำเอาเสียงหัวเราะรอบบริเวณเงียบกริบลง

แผ่นดินแค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ นัยน์ตาทรงเสน่ห์ลอกแลกไปมาสลับกับมองหน้าฉัน โดยไม่มีคำพูดจาใดกล่าวออกมา แม้แต่คำว่าขอโทษ ฉันรีบยกมือปาดน้ำตาที่ปริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว และใช้สายตามองผู้ชายร้ายกาจตรงหน้าด้วยหลายๆ ความรู้สึก

ในเวลานี้บอกตามตรงเลยว่าสมองฉันขาวโล่งไปหมด ในหัวไม่มีคำพูดใดๆ เพื่อก่นต่อว่าเขาอีกต่อไปแล้ว มันหมดไปแล้ว หมดทุกอย่าง ฉันสูดลมหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ กลั้นน้ำตาของความอับอายที่ตั้งท่าจะไหล รีบก้าวเท้าพาตัวเองออกจากสถานการณ์อับอายไปโดยพูดไม่จา โกรธมาก ทั้งชีวิตฉันไม่เคยถูกใครหักหน้ารุนแรงและร้ายกาจขนาดนี้มาก่อน แต่กลับเป็นเขาจงใจทำมันเพื่อความสุขของตัวเอง พูดได้เลยว่าในเวลานี้แม้แต่เงาของเส้นผมเขา ฉันก็ยังไม่อยากจะเห็น!

          มันนานมากแล้วที่ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันเคยร้องไห้หนักที่สุดก็สมัยตอนอยู่ช่วงจบมัธยมปลาย เพราะผู้หญิงนิสัยร้ายกาจคนหนึ่งทำให้ฉันมีเรื่องผิดใจกับใบอ้อและจำได้ดีว่าในตอนนั้นฉันร้องไห้หนักมากแค่ไหน แต่ว่าในวันนี้คงเป็นอีกครั้งในรอบเกือบสามปี ที่ฉันจะปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาได้อย่างน่าไม่อาย ประตูห้องน้ำถูกปิดลง ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนฝาชักโครก ปล่อยน้ำตาขอความอับอายให้ร่วงเผาะระบายความอึดอัดอย่างสุดจะทน

          ฮึก...

          ฉันรู้...ว่าหมอนั่นพยายามเอาคืน เรื่องที่ฉันพยายามก่อกวนให้เขากับใบอ้อเลิกกัน ฉันกับเขาคงเรียกว่าไม้เบื่อไม้เมาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เพราะพักหลังมานี่ เราทะเลาะกันเพราะความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ ไม่ใช่การแย่หรือหยอกล้อกันเล่นเหมือนทุกที เราสองคนต่างมีความรู้สึกที่คล้ายกันและมักแสดงมันออกมาผ่านแววตากับการกระทำในทุกครั้งที่เริ่มอ้าปากพูด

ครู่ใหญ่ๆ หลังจากได้ปล่อยน้ำของความคับแค้นใจออกไปบ้าง มันก็เริ่มทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง จนสามารถปรับอารมณ์ให้เข้าที่ ฉันรีบจัดการจัดเสื้อผ้ากับใบหน้าตัวเองที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาให้เข้าที่ และตัดสินใจจะเดินออกจากห้องน้ำนี่สักที ทว่า...

ตึก! ตึก! ตึก!

แผ่นดินจ๊ะ...เราไม่เคยไปกินข้าวกลางวันด้วยกันเลยนะเสียงฝีเท้าและคำพูดจาน่ารักแสนคุ้นเคย ทำฉันหยุดชะงักทั้งร่าง ใบหูทำหน้าที่ของมันอัตโนมัติเพื่อฟังดินดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย เครียดอะไรอยู่หรือปล่า?

เปล่า!”

ทำไมต้องดุด้วยล่ะ คนอุตส่าห์เป็นห่วง น้ำเสียงหวาดเกรงของใบอ้อ แทบจะทำให้ฉันพุ่งตัวอกจากห้องน้ำหญิงทันที เพื่อซัดหน้าหมอนั่นสักตั้ง ที่บังอาจพูดจาเสียมารยาทกับเธอแบบนี้ แต่...

ดินโมโหเพราะวันใหม่อีกแล้วใช่ไหม...

...

วันใหม่มาทำอะไรให้ดิน...

เงียบได้ป่ะ?!” เสียงสั่งเชิงตะคอก ทำเสียงหวานๆ ของใบอ้อเงียบลงทันที รำคาญว่ะ

ขอโทษจ๊ะ...

จะกินไหม ข้าวกลางวัน หิว!”

ไม่มีเสียงของใบอ้อตอบคนปากร้ายกลับไป มีเพียงแค่เสียงฝีเท้าสองคู่ เดินออกห่างหน้าประตูห้องน้ำไปแต่เพียงเท่านั้น ฉันรอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าของสองคนนั้นเงียบหายไป จึงค่อยพาตัวเองออกมาด้านนอกในที่สุด และพบว่าสองคนนั้นกำลังพากันเดินไปยังโรงอาหาร

อะไรกัน... อะไรที่ทำให้ใบอ้อรักแผ่นดินมากขนาดนั้น ฉันรู้ว่าเธอแอบชอบแผ่นดินมานานแล้ว แต่ก็นะ ทั้งที่เขาพูดจาร้ายๆ ทำนิสัยแย่ อย่างนั้นใส่เธอแทบจะทุกเวลา ปฏิบัติกับเธอเหมือนไม่ใช่คนรัก แถมลับหลังยังจะทำเรื่องต่ำทรามกับผู้หญิงคนอื่น ทำไมใบอ้อกลับรักผู้ชายคนนี้แบบโง่งม หัวปักหัวปำอีก ฉันไม่เข้าใจเธอเลยใบอ้อ สุดท้ายแล้วฉันก็ทำได้แค่เพียงยืนคิดในใจเท่านั้น เพราะความเป็นจริงที่ทำได้ คือการมองแผ่นหลังของคนทั้งคู่เดินพ้นมุมตึกไปแบบเงียบๆ แล้วพาตัวเองเดินย้อนกลับไปอีกทาง

คืนนี้อย่าลืมมานะเว้ย!” เสียงเชิญชวนของเด็กนักศึกษารุ่นน้องที่ดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังเดินก้าวขาฉับๆ ผ่านพวกเขาโดยไว จนต้องชะลอฝีเท้าลงโดยพลัน เพื่อคืนนี้เฮียดินจะเอาของสดมาให้ลองกัน

          “ของสดอะไรวะ?

          “เมียคนปัจจุบันเฮียดินไง

          “...

          “กูอยากรู้ว่าจะเด็ดกว่าเจ๊กิ่งแก้วหรือเปล่า ฮ่าๆขาทั้งสองข้างเหมือนถูกแช่แข็งให้ยืนฟังอยู่อย่างนั้น จนพวกเขาทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนเรื่องคุย ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่าฉันกำลังยืนฟังบทสนทนาต่ำๆ นั่นอยู่

          เธอควรไปบอกแฟนใหม่ของดิน ให้หล่อนระวังตัวอย่าพลาดนอนกับดิน หรือเชื่อใจดินอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแล้ว...

          ‘...

          ‘หล่อนอาจจะตกอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน

          พวกเขาข่มขืนฉัน

          ลมหายใจเข้าออก อัตราการเต้นของหัวใจฉันมันถี่รั่ว อัตราความเร็วของมันกำลังไม่คงที ทั่วใบหน้าชาวูบวาบเมื่อในหัวเต็มไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทาของกิ่งแก้วที่กล่าวเตือนใบอ้อให้ระวังอันตราย ยิ่งวันนี้ก็ยังเป็นวันศุกร์ ฉันก็ยิ่งรู้สึกห่วงความปลอดภัยของใบอ้อมากขึ้น ฉันกลัว...

กลัวว่าแผ่นดินจะหลอกยัยนั่นให้ติดกับ แบบเดียวกับที่กิ่งแก้วเจอ ขาทั้งสองข้างมันเริ่มขยับวิ่งเองแบบไม่ต้องคิด ขณะที่ในหัวยังคิดคงอะไรต่อมิอะไรไม่หยุด แต่สิ่งเดียวที่ฉันมั่นใจก็คือ ถ้าหากคืนนี้ฉันไม่สามารถทำให้ใบอ้อเชื่อเรื่องความเลวของแผ่นดินได้ มีหวังเธอได้ตกนรกทั้งเป็นอีกคนแน่ๆ      

แฮ่กๆ

          ฉันยกหลังมือปาดเหงื่อที่ไหลอาบเปื้อนข้างแก้มพลางสอดส่องสายตามองหาบุคคลที่เป็นเป้าหมาย ทันทีที่ย่างเหยียบเข้ามาในโรงอาหาร แต่ดูมันจะยากเหลือเกินสำหรับเวลาเที่ยงวัน เพราะภายในโรงอาหารเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาจากหลายๆ คณะ เดินเบียดไปเบียดมาอย่างกับหนอน แทบแยกไม่ออกเลยว่าใครเป็นใคร แต่ในความยากลำบากนั้น กลับถูกส่องแสงทางสว่างด้วยสีผมสีฟ้าสดที่ดูโดดเด่นกว่าใครคนไหน

          ทัพบก! ฉันอุทานในใจอย่างนึกดีใจ รีบแหวกฝูงคนตามหลังทัพบกไปแบบติดๆ และพยายามจับจ้อไปที่เรือนผมสีสดของเขาเพื่อไม่ให้คลาดกัน แต่มันกลับน่าแปลก ที่ทัพบกเดินย้อนกลับไปที่น่าตึกคณะศิลปกรรมฯอีกครั้ง ซึ่งเป็นทางที่ฉันเพิ่งมา และต้องพบความแปลกใจ เมื่อบริเวณที่สุมหัวของพวกเขา มีเพียงแค่ทัพบก เคมป์ และแผ่นดินเท่านั้น

แล้วใบอ้อล่ะ...

          ยืนทำไรลับๆ ล่อๆ ครับเมียดิน?เคมป์ที่บังเอิญสบตากับฉันโดยบังเอิญ ตะโกนถามขึ้นน้ำเสียงยียวน พานให้เพื่อนของเขาอีกสองคนเหลียวมองตามด้วยความสงสัย ซึ่งมีสายตาดูแคลนของแผ่นจ้องมาด้วยช่นกัน ใบอ้อไม่ได้อยู่ที่นี่เว้ย!” เขาตะโกนเสริมน้ำเสียงติดขำอย่างรู้ทัน ทำให้วายร้ายอีกสองคนที่เหลือหลุดเสียงขำเบาๆ

          ตามเป็นปลิงแผ่นดินเอ่ยขึ้นเสียงนิ่ง นัยน์ตาของเขาจับจ้องมาที่ฉันพร้อมด้วยรอยยิ้มละมุนซึ่งแฝงไว้ด้วยความชั่วร้ายอย่างล้นเปี่ยม ไม่อยากให้ใบอ้ออยู่กับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?

          “ใหม่มันคงหวงเพื่อนล่ะมั้ง หรือไม่ มันก็คงตามหึงมึง ฮ่าๆเคมป์หัวเราะลั่นอย่างเห็นด้วยกับสิ่งที่ทัพบกเสริม ทว่าท่าทางและเสียงหัวเราะของพวกในกลับไม่ได้อยู่ในสายตาของฉันในเวลานี้เลย เพราะที่ฉันสนใจแลรู้สึกชิงชังมากที่สุดในเวลานี้มันคือแผ่นดิน

          มองไร อยากท้องเหรอ?แผ่นดินชิงขึ้นถามอีกคน ในขณะที่ฉันเอาแต่ยืนนิ่งและเงียบแต่เสียใจด้วยนะ ถ้าเธอท้อง พ่อเด็กก็คงไม่ใช่ฉันแน่นอนเขาหัวเราะเสียงดังราวกับคำพูดตัวเองคือมุขตลกน่าขำขันในกลุ่มเพื่อน แต่นั่นมันไม่ใช่กับความรู้สึกของฉัน ความรู้สึกของคนที่เพื่อนรัก จะโดนผู้ชายสันดานต่ำๆ แบบเขาหลอกไปปู้ยี่ปู้ยำ

          คงไม่มีใครเอานายเป็นพ่อคนหรอกฉันแค่นเสียงสวนเขากลับไปบ้างเมื่อมันถึงที่สุด รอยยิ้มเหยียดผุดขึ้นทันทีที่คนฟังย่นคิ้วจ้องมาแบบไม่ค่อยพอใจนัก คิดว่าตัวเองเลือกได้มากเลยอย่างงั้นสินะฉันกอดอกท่าทางเย้ยเหยียด กล่าวเสริมขณะย่างเท้าเข้าหาแผ่นดินช้าๆ ทีละก้าวแบบไม่รีบไม่ร้อน ท่ามกลางสายตาแปลกใจของเคมป์และทัพบก ก่อนหยุดฝีเท้าลงในที่สุดเมื่อหยุดอยู่ที่หน้าเป้าหมาย

          แผ่นดินช้อนตามองฉัน ไม่แสดงอาการใดผ่านสีหน้า ฉันดูไม่ออกหรอกว่าเขากำลังคิดอะไร แต่ถ้าให้เดา ในหัวเขาคงมีแต่เรื่องเลวๆ ใต้สะดือ หรือไม่ก็เรื่องทรามๆ ที่ทำให้ตัวเองมีความสุขแต่เพียงเท่านั้น

          เธอตั้งใจจะพูดอะไรอะไรแน่วะ!” เขาตะคอกเสียงถามอย่างเจ้าอารมณ์ ส่วนฉันได้แต่พยายามข่มอารมณ์ความเกลียดชังไว้ภายใน และโต้เขากลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ซึ่งไม่ต่างไปจากเขานัก

          ที่ฉันจะพูดก็คือ...

          “...

          “ถ้าฉันท้อง ฉันเองก็ไม่ไม่ต้องการให้นายมาเป็นพ่อของเด็กเหมือนกัน

          “...

          “รู้ไหมว่าทำไม?แผ่นดินดูท่าทีฉงนกับท่าทีของฉันที่แปลกใจ จนต้องรีบเป็นฝ่ายชิงพูดออกมาอีกครั้ง เพราะฉันกลัวลูกจะรับไม่ได้ที่พ่อของมันมีสันดานชาติชั่วได้มากขนาดนี้!

ทำไมพูดจาหมาๆ แบบนี้วะ!” แผ่นดินเอ่ยเสียงแข็งกร้าว ลุกพรวดจากม้านั่งตาพอง ท่าทางเอาเรื่อง

          หรือมันไม่จริงละ?ฉันท้วงกลับไปแบบไม่หวั่นเกรง ทำเรื่องเลวๆ ไว้เยอะ จนรับไม่ได้เลยหรือไง

          “หุบปากไปเลยวันใหม่!”

          “นายนั่นแหละหุบปาก!”

          “...

          “คนที่เห็นคนอื่นเป็นเรื่องตลกตลอดเวลาแบบนาย ระวังสักวันเรื่องระยำๆ ที่ทำไว้มันจะแดงจนไม่มีที่ให้ซุกหัวอยู่!”

          “โธ่เว้ย!!” เขาบันดาลโทสะเขวี้ยงแก้วน้ำในมือลงพื้นอย่างแรง ซึ่งฉันไม่มีวันเปิดโอกาสให้เขาอ้าปากพูดอะไรมากไปกว่านี้ รีบเป็นฝ่ายชิงพูดแทรกออกมาทันที

          อย่าเอาสายตาชั่วๆ แบบนั้นจ้องฉัน

          “วันใหม่!!!” เขาคำรามกรอดออกมาอย่างเจ็บแค้น พุ่งตัวหวือเข้ากระชากขอเสื้อฉันอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ว่าเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งอยู่ขนาบข้าง เอื้อมมือคว้าตัวเอาไว้ไม่ทัน

          ทำไม? เรียกฉันทำไม!” ฉันเอ่ยย้อนพร้อมรอยยิ้มที่แสดงออกว่าฉันไม่กลัวเขา

          “หุบปากไปซะ

          “หยุดสันดานต่ำๆ ของตัวเองให้ได้ก่อนเถอะ แล้วค่อยมาสั่งคนอื่น!”

          “เธอ!!” เขาตวาดเสียงกึกก้อง แววตาของเขาที่ดูไม่เป็นมิตรอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งดูแข็งกร้าวมากเข้าไปใหญ่ แถมเขายังสั่นเพราะความโกรธ สั่นมาก...จนฉันรู้สึกได้

          “เรียกทำไม?เป็นอีกครั้งที่ฉันจงใจยอกย้อนกลับไป เลิกคิ้วสูง จ้องสู้นัยน์ตาคู่คมนั่นกลับไปแบบท้าทาย แผ่นดินขึงตาจ้องฉัน ใบหน้าแดงก่ำเพราะความโกรธ พร้อมง้างมือขึ้นอย่างรวดเร็ว ตั้งท่าจะทำร้ายฉัน จะตบฉันเหรอ?

          “!!”

เอาสิ ตบเลย!” ฉันพ่นคำพูดท้าทายออกไปอีกครั้ง รอยยิ้มหยัน แบบไม่สนใจอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตัวในเวลานี้ ท่าทางของเขาเหมือนคนบ้าที่ขาดสติไม่มีผิด นี่น่ะเหรอ? จุดสิ้นสุดของอารมณ์ผู้ชายเลวๆ เวลาถูกตอนให้จนมุมตบเลยสิ! คนอื่นจะได้รู้ นอกจากนายมันชาติชั่ว แล้วยังหน้าตัวเมียอีก!” เขาลังเลไปชั่วขณะที่ได้ฟัง มือหนาที่เงื้อค้างไว้กำแน่นจนสั่น เหมือนพยายามกักกลั้นอารมณ์ร้ายของตัวเองไว้ เพื่อไม่ให้ตกอยู่ในข้อครหาที่ฉันปรามาสไว้ แววตาของเขาตอนนี้เหมือนปีศาจไม่มีผิด

          “ไง! ไอ้หน้าตัวเมีย ไม่ตบล่ะ?

          เธออย่าท้าฉัน!” เขาโต้กลับด้วยน้ำเสียงกดต่ำแบบเยือกเย็นที่สุด จับจ้องสายตาดุดันมาที่หน้าฉันอยู่แบบนั้น ในเวลานี้บอกเลยว่าฉันแทบจะลืมความหวาดกลัวไร้สาระนั่นไปจนหมดแล้ว เพราะที่มีอยู่ในหัวตอนนี้คือความคุกรุ่นของอารมณ์แต่เพียงอย่างเดียว

          “แน่จริงก็ตบดิ!”

          “บอกว่าอย่าท้า!”

          “ตบดิ!!!”

เพียะ!

          เสียงของฝ่ามือหนาที่พุ่งเข้ากระทบหน้าฉันอย่างแรงจนหันไปอีกฝั่ง ทำเอาทั้งฉันและเพื่อนรักทั้งสองของเขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่ทัพบกจะเป็นฝ่ายปรี่ตัวเข้ามาดึงแผ่นดินให้ถอยห่างจากร่างของฉัน แล้วเอ่ยถามเชิงตะคอกใส่เพื่อนรักด้วยน้ำเสียงตกใจเป็นอย่างที่สุด

          “มึงทำบ้าอะไรวะไอ้ดิน!”

 คนถูกถามเลือกที่จะไม่ให้คำตอบ แต่กลับชี้นิ้วใส่ฉันด้วยสีหน้าและท่าทางที่ไม่ต่างไปจากเดิมนั้น ราวกับไม่ได้ยินคำพูดขอทัพบก

          จำไว้ ว่าอย่าท้า

          พอแล้วไอ้ดิน มึงทำใหม่เกินไปแล้วเคมป์พยายามพูดเรียกสติผู้ชายสารเลวที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนรักอย่างใจเย็น รีบตรงเข้ามาดูอาการฉันที่นิ่งไป เป็นอะไรเปล่าวะ วันใหม่?เขาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง แต่เปล่าเลย... ฉันเจ็บ แล้วมันก็เจ็บมากเลยด้วย นี่คงเป็นครั้งแรกที่ฉันถูกผู้ชายตบหน้าให้จังๆ แบบนี้ แถมคนที่ตบยังเป็นเขา

          ไม่ต้องไปยุ่งกับมันไอ้เคมป์ ให้มันหายบ้าก่อนเดี๋ยวมึงจะติดเชื้อบ้าไปด้วย!” แผ่นดินตวาดปรามเสียงดัง น้ำเสียงแบบนั้นของเขา บอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาโมโหมากแค่ไหน มันดังก้องและวนอยู่ในหูฉันราวอยู่ในถ้ำ ฉันเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของแผ่นดินที่เดินหันหลังกลับไปนั่งประจำที่ของตน พลางปัดมือเคมป์ที่ทำท่าจะเอื้อมแตะแก้มฉันเพื่อดูอาการออกอย่างรวดเร็วพร้อมคำพูดสั้นๆ

          ไม่ต้อง!” เขาผงะตัวถอยเล็กน้อย ปล่อยฉันให้เดินย่างสามขุมกลับเข้าไปหาเพื่อนรักของตัวเองอย่างตะลึงงัน ในวินาทีที่ที่ประชิดตัวแผ่นได้สำเร็จ ฉันรีบเอื้อมมือดึงไหล่เขาอย่างแรงเพื่อให้หันมาประชันหน้ากับฉันอีกครั้ง พร้อมทั้งง้างมือสูงเตรียมพุ่งเข้าใส่ผู้ชายนิสัยเลวตรงหน้าทว่า...

          ขวับ!!

          แผ่นดินกลับรวบคว้าข้อมือของฉันเอาไว้ได้ทัน เจ้าเล่ห์อย่างผู้เหนือกว่าปรากฏขึ้นบนดวงหน้าและคำพูดเย้ยหยัน

          เธอไม่มีทางได้ตบหน้าฉันเป็นครั้งที่สามหรอกวันใหม่

          “โอ๊ยยฉันครางออกมาเบาๆ เพราะความเจ็บปวด เมื่อคนตัวโตเริ่มบีบข้อมือฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ

          อย่าเอามือสกปรกๆ ของเธอมาโดนหน้าฉันอีก!” เขาปล่อยมือฉันทิ้งอย่างแรง สีหน้าของเขายังแสดงความขุ่นเคืองตามอารมณ์โกรธ และนั่นล่ะที่ทำให้ฉันหยุดยิ้มมุมปากออกมาทันที ซึ่งดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจมากนัก ไม่สิ เรียกว่ามองมากว่า      แผ่นดินหันหลังกลับไปอีกครั้ง โดยที่ทัพบกรีบใช้มือตบไหล่เขาเบาๆ เพื่อลดความโกรธของเพื่อนรักลงสลับกับปรายตามองฉันเป็นพักๆ

          โอเคได้!” ฉันพูดกระแทกเสียงใส่เขาอีกครั้งพร้อมด้วยรอยยิ้ม ซึ่งมันก็เหมือนเดิม เขาไม่หันมามองฉัน มีเพียงแค่เคมป์กับทัพบกเท่านั้นที่แอบลอบมองฉันที่ยังไม่ยอมจบความสักทีฉันจะไม่เอามือของฉันแตะต้องใบหน้าที่นายหวงนักหวงหนาอีกฉันกล่าวเสริมเสียงนิ่งพลางโน้มตัวถอดรองเท้าส้นสูงที่ใส่มาวันนี้ออกอย่างช้าๆ

รู้ก็ดี!”

ใช่ นายพูดถูก น้ำคำที่ดูจะเห็นด้วยของฉัน ทำเอาคนฟังชะงักร่างไปเล็กน้อย แผ่นดินเหลียวหลังมองฉันอีกหน ดวงหน้าคมคายของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่ฉันกำกระชับรองเท้าส้นสูงในมือแน่น แล้วทิ้งความแรงทั้งหมดผ่านส้นร้องเท้าในมือกระแทกเข้าใส่หน้าเขาอย่างเต็มแรง อีกครั้ง และอีกครั้ง

ผัวะ!

ผัวะ!

ผัวะ!!

ใหม่ ทำเกินไปแล้วนะเว้ย ทัพบกร้องปรามเสียงดังด้วยความตกใจ รีบพุ่งตัวเข้าดูอาการของเพื่อนรัก ยังไม่ทันได้โต้ตอบอะไร ร่างของฉันกลับถูกแรงจากมือของใครอีกคนดึงถอยออกห่างจากบริเวณทันที

เธอทำไม่ถูกนะใหม่เคมป์สบถว่า สีหน้าบึ้งตึงแต่แฝงไว้ด้วยความตกใจ ดูเหมือนว่าเขาเองก็เริ่มดูจะโมโหแทนเพื่อนของตัวเองขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

แล้วที่เพื่อนนายตบฉันมันถูกเหรอ!?” ฉันเถียงสวนกลับไปอย่างทันควันแบบไม่กลัวอันตราย หากบุคคลเบื้องหน้าจะบันดาลโทสะทำร้ายฉันเป็นหนที่สอง

แต่นับว่าโชคดี ที่เคมป์ได้แต่จิ๊ปาก เบือนหน้าหลบไปทั้งๆ อย่างนั้น แน่ล่ะ ในเมื่อเขาคงหาคำตอบที่ฉันเถียงไปมาให้ไม่ได้ ถ้าจะมีใครผิด มันก็ต้องผิดด้วยกันทั้งหมดนั่นแหละ! ครู่สั้นๆ ร่างสูงที่ยืนก้มหน้านิ่งไปชั่วขณะกลับตวัดหางตามองฉัน ข้างแก้มปรากฏรอยแดง ขอบปากมีเลือดซิบ ฉันขยับยิ้มอย่างพอใจผลงาน โดยไม่ลืมที่จะเอ่ยปากชม

          “แผลข้างปากเก๋ดีนะ แผ่นดิน Jอ่อ! ฉันประชดน่ะ!

แผ่นดินยังคงไม่มีคำพูดจาใดๆ นอกจากจ้องฉันตาโตพร้อมยกปลายนิ้วขึ้นแตะบริเวณมุมปากของตัวเองเบาๆ โดยที่สายตายังคงจับจ้องมาทางฉันแบบไม่ลดละ

          พอเลยใหม่ เอาคืนมันเยอะแล้วทัพบกที่นิ่งฟังมานาน ขัดเสียงดุ ขณะประครองร่างของแผ่นดินให้ลุกขึ้นพร้อมเอ่ยปากไล่จะไปไหนก็รีบไป!” ยังหรอก... ฉันยังเอาคืนไม่พอ!

          “จ๊ะ Jฉันจงใจจีบปากจีบคอรับคำทัพบก พร้อมทั้งรีบสวมรองเท้าสูงของตัวเองแบบไม่รีบไม่ร้อน และหันหลังเดินสะบัดปลายผมอย่างผู้ชนะ ไปแบบไม่สนใจ แต่ความรู้สึกของฉันนี่สิ มันยังคงความรู้สึกว่าเหมือนมีสายตาไม่พอใจของแผ่นดินจ้องมองมาอยู่ตลอดเวลา

     19.40 น.

          ฉันนั่งจ้องถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตรงหน้าตาไม่กระพริบ ปล่อยให้เวลาเดินไปอย่างช้าๆ โดยไม่คิดจะทำอะไร ตั้งแต่มีเรื่องกับแผ่นดินวันนี้ ฉันพยายามโทรติดต่อใบอ้อแทบตลอดทั้งวัน ซึ่งทั้งเธอก็เอาแต่ตัดสายทิ้ง รวมไปถึงไม่ยอมตอบข้อความที่ฉันส่งไปนับๆ สิบข้อความ บางทีใบอ้อคงจะโกรธฉันอยู่จริงๆ และอาจจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้แล้วก็ได้ ตั้งแต่เธอเริ่มคบกับแผ่นดิน ดูเหมือนฉันจะไม่ค่อยมีค่ากับเธอเหมือนเมื่อก่อนสักเท่าไหร่ มันอาจจะฟังดูแย่ และรู้สึกว่า ตัวเองไม่สำคัญกับเธออีกต่อไปแล้ว มันทำให้ฉันไม่สามารถรับรู้การเคลื่อนไหวของเพื่อนรักได้เหมือนก่อน..

          ก๊อกๆ !

          เสียงเคาะประตูปลุกฉันให้หลุดออกจากความคิดแย่ๆ ในหัว รีบตะโกนถามกลับไปตามนิสัย

          ใครคะ?

          “ฉันเอง...ใบอ้อฉันทำตาโต รีบลุกออกจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ตรงไปที่ประตูอย่างรีบร้อนเพื่อเปิดประตูต้อนรับเธอทันที ไม่ว่าเธอจะมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม บอกเลยว่าฉันดีใจมาก

          วันนี้ใบอ้อดูสวยและน่ารักเป็นพิเศษ เธอแต่งกายด้วยเสื้อยืดสีขาว โชว์หน้าท้องแบนราบ ดูเข้ากันดีกับกางเกงยีนส์ตัวจิ๋วและรองเท้าส้นสูงสีดำที่สวมอยู่ เธอเดินเข้ามาในห้องฉันทันที ไม่พูดไม่จา ทิ้งตัวลงบนเตียงนั่งไขว้ห่างจ้องฉันที่เปิดประตูห้องพร้อมด้วยคำถามสั้นๆ

          วันนี้เธอมีเรื่องอะไรกับแผ่นดิน?

          “...

          “ทำไมเธอต้องทำร้ายเขาจนเลือดออกแบบนั้นด้วย วันใหม่?

          “ฉันแค่เอาคืนน่ะฉันยิ้มแห้ง ตอบเธอกลับไปเสียงค่อย สีหน้าของใบอ้อที่มองฉันตอนนี้ บอกได้ทันทีว่าเธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก

          เอาคืน? เธอเอาคืนอะไร!”

          “เขาทำร้ายฉัน... แผ่นดินเขาทำร้ายฉันก่อน

          “เธอก็เลยตบเขาจนปากแตกเนี่ยนะ!!!” ใบอ้อย้อนถามเสียงสูง

          ใช่

          “เธอทำแบบนี้ทำไมวันใหม่ ทำไมเธอต้องทำแบบนี้...เป็นอีกครั้งที่เธอเอ่ยปากถามอย่างไม่เข้าใจ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง นัยน์ตากลมคู่สวยมองฉัน และมันเต็มไปด้วยคำถาม

          ฉันอยากให้เขาเลิกยุ่งกับเธอ

          “...

          “ไม่ใช่เพราะว่าฉันอยากจะแย่งเขามาจากเธอ แต่มันเป็นเพราะฉันห่วงเธอจริงๆ นะใบอ้อ

          “ห่วงเหรอ?ใบอ้อเงียบเสียงลง ช้อนตามองฉันแบบไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่ฟังนักก่อนเริ่มกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงฉุน หัดห่วงให้มันมีขอบเขตุบ้างสิ ฉันมีชีวิตของฉัน ชีวิตของฉันมันไม่ได้ผูกกับชีวิตของเธอ

“...”

เธอจะบังคับคนอื่นให้ทำตามความคิดของเธอไม่ได้ เธอเข้าใจหรือเปล่า?

          “เหตุผลของฉัน ฉันบอกเธอไปหมดแล้วฉันขัดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง พยายามมองหน้าเธอกลับตรงๆ เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ ทุกอย่างมันคือเรื่องจริง ฉันได้ยินมาเองกับหู คนที่เคยเจอชะตากรรมร้ายๆ เพราะน้ำมือเขาก็มีตัวตนอยู่จริง

          เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดูมีท่าทีนิ่งลง คล้ายกับรอฟัง ฉันจึงไม่รอช้าที่จะลำล่ำละลักความคิดและความรู้สึกทุกอย่างที่อัดแน่นในอก ระบายมันออกมาทั้งหมด

          “วันนี้ฉันตามหาเธอ พยายามติดต่อเธอทั้งวัน เพื่อจะบอกเธอไม่ให้ไปตามนัดของแผ่นดิน ถ้าหากเขานัดเธอออกไปเจอคืนนี้

          “เธอทำเพื่ออะไร?

          “เพราะสิ่งที่เธอต้องเจอ มันคือขุมนรก

          “...

          “ได้โปรดเถอะใบอ้อ เธอต้องเชื่อฉัน

          “พอ...ใบอ้อขัดการรัววาจาของฉันด้วยคำพูดเพียงสั้นๆ เธอเขยิบตัวลุกออกจากเตียง ก้าวเท้าเดินตรงมาทางฉันช้าๆ ทีละก้าวก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองสำรวจทั่วใบหน้าฉันก่อนที่ริมฝีปากสีอ่อนจะบดริมฝีปากปากพูดออกมาอีกครั้ง เธอเป็นเอามากนะวันใหม่...

          คำพูดของใบอ้อเริ่มทำฉันตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มันจุกทุกครั้งที่เธอตัดบทต่อว่าออกมาแบบนี้

          “เธอมองด้านแย่ๆ ของคนอื่น จนไม่ดูตัวเองเลยว่าเธอกำลังเหมือนคนบ้า

          “ใบ...ใบอ้อคนถูกเรียกเบือนหน้าหลบสายตาฉันราวกับไม่อยากฟังคำแก้ตัว และเป็นฝ่ายพูดแทรกออกมาเอง

          ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เธอเปลี่ยนไปมากนะบางทีฉันยังคิดเลย ว่าฉันสู้เธอไม่ได้แน่ๆ

          “...” 

          “หน้าตาและผิวพรรณของเธอในเวลานี้ มันเหมือนกับนางฟ้าเธอจงใจเว้นช่วงการหายใจ โดยใช้สายตามองจ้องฉันแบบเหยียดหยาม แต่ยักษ์มันก็คือยักษ์ ไม่มีทางเปลี่ยนเป็นนางฟ้าได้หรอก ต่อให้พยายามเท่าไหร่ก็ตามเสียงเรียบที่เอ่ยพร้อมเสียงถอนหายใจ ทำเอาคนฟังอย่างฉันรู้สึกวูบชาไปทั้งกาย ยักษ์นานเท่าไหร่แล้วนะที่ฉันไม่ได้ยินคำๆ นี้หลุดจากปากคนรอบตัว ตอนนี้แผ่นดินเขาเป็นแฟนฉัน ฉันเชื่อใจเขา

          “...

          “สามทุ่มฉันมีนัดกับเขาที่ใต้ตึกคณะศิลปะกรรมฯ

          “อย่าไปนะ...ขอร้องฉันครวญขอร้องแทรกเสียงอ่อน แม้จะรู้ตัวว่าคำพูดของฉันมันไม่มีความหมายกับเธออีกแล้วก็ตาม คนตัวเล็กตรงหน้าเหลือบมองหน้าฉันอีกครั้งด้วยแววตานิ่งๆ และพูดยืนกรานอกมาอีกครั้งแบบหนักแน่น

ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะไปหาเขาตามนัด

บะ ใบอ้อ

เลิกทำแบบนี้สักที...วันใหม่

ฟังฉันสักครั้ง ได้โปรด!” ฉันรีบพุ่งตัวเข้ารวบร่างใบอ้อเอาไว้แน่น และหวังว่ามันคงจะช่วยให้เธอเปลี่ยนใจ

แต่ว่า...

ปล่อย! อย่าทำให้ฉันเกลียดเธอไปมากกว่านี้เลย...ขอร้องล่ะ

 

วลารอบตัวคล้ายกับเดินช้าลง ได้ยินเพียงแต่ลมหายใจของตัวเองที่คล้ายจะดังก้องไปทั่วห้องพัก ทั้งหมดนี่ เกิดขึ้นหลังจากที่ใบอ้อยืนยันว่า คืนนี้จะออกไปหาแผ่นดินตามนัด ตั้งแต่เธอก้าวเดินออกจากห้องไป ร่างกายทุกส่วนของฉันมันก็หยุดนิ่ง หมดแรงที่จะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ ทิ้งตัวนั่งชันเข่าอยู่มุมห้องอย่างคนหมดอาลัย เหม่อมองถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ตั้งทิ้งไว้เป็นชั่วโมง โดยไม่ได้แตะต้อง

          ฉันควรจะทำยังไงดี...

          หัดห่วงให้มันมีขอบเขตุบ้างสิ ฉันมีชีวิตของฉัน ชีวิตของฉันมันไม่ได้ผูกกับชีวิตของเธอ เธอจะมาบังคับคนอื่นให้ทำตามความคิดของเธอไม่ได้ เธอเข้าใจหรือเปล่า?

          ฉันกอดกระชับรอบขาตัวเองให้แน่นขึ้น พยายามคิดทบทวนว่าฉันทำอะไรผิด แต่สิ่งที่ปรากฏในความคิดกลับกลายเป็นน้ำเสียงถกเถียงกันในอดีต อดีตที่ฉันไม่อยากจดจำ!

        เธอทำแบบนี้ได้ยังไง!!’

        ‘เพราะว่าฉันเองก็ชอบเขาน่ะสิ!’

          เสียงของเด็กผู้หญิงสองคนที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรง ดังขึ้นในหู จนต้องรีบยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง เสียงของพวกเธอเริ่มจะทำให้ฉันประสาทกิน

        เธอชอบเขาได้ ฉันก็ชอบเขาได้เหมือนกัน

        ‘ทุเรศ! หน้าด้าน!’

          พอได้แล้ว...

พวกเธอหยุดทะเลาะกันสักที!

          เพราะเสียงทะเลาะกันที่ดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด ร่างกายของมันจึงเริ่มขยับเขยื้อนเองโดยอัตโนมัติ เท้าทั้งสองข้างพาฉันไปหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เอื้อมมือเปิดลิ้นชักหยิบของบางอย่างที่อยู่ภายในออกมา

        ใบอ้อ! ใบอ้อ!’

        ‘ฮืออออ เลว! เลวที่สุด!!’

ฟังฉัน เธออย่าทำแบบนี้!’

        ‘ฮือออ อย่าเข้ามา ฉันจะตาย ฉันจะตายให้เธอดู!’

          หัวใจฉันกระตุกวูบกับถ้อยคำสุดท้ายของใบอ้อในตอนนั้น นัยน์คู่สวยของเธอปริ่มล้นไปด้วยน้ำตา จนเผลอยกมือกุมขมับเพื่อหยุดเรื่องราวในอดีตนั่นลงเสียที

ช่วยอะไรฉันอย่างนึงได้ไหมวันใหม่ถ้าเธอยังเห็นฉันเป็นเพื่อน

        ‘อะ...อะไรงั้นเหรอ?

        ‘ฉันต้องการแผ่นดินวันใหม่...ฉันรักเขา’’

          ไม่รู้ว่าตอนไหน ที่ฉันพาตัวเองมาเปิดลิ้นชักหยิบรูปถ่ายใบเก่าขึ้นมาดูต่างหน้า รูปถ่ายของหญิงสาวอัปลักษณ์ที่ฉันและใบอ้อเกลียดนักเกลียดหนา เธอเคยทำให้ใบอ้อเสียใจเพราะความมั่นใจผิดๆ ของตัวเอง ทำจนฉันกับใบอ้อเกือบแตกกัน และใบอ้อคิดจะฆ่าตัวตาย ฉันโกรธ ฉันแค้น ฉันเจ็บและเสียใจ จนต้องบีบขย้ำรูปถ่ายในมือแบบไม่ใยดีเพื่อระบายความรู้สึกทั้งหมดในอกออกไปบ้าง มันแย่ที่สุด ที่ฉันต้องรู้เคียดแค้นทุกครั้งที่นึกถึง แม้พยายามไม่คิดถึงมัน แต่ก็กลับนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นได้อยู่ร่ำไป

          ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเรื่องในหัวรวมไปถึงอารมณ์คุกรุ่นทั้งหมดเริ่มเบาบางลง ตัดสินใจหันไปคว้าชุดนักศึกษาที่สวมในวันนี้ขึ้นมาใส่อีกครั้ง ยอมไม่ได้หรอก หากจะมีใครสักคนทำร้ายใบอ้อหรือแยกฉันออกห่างจากเธอแบบนี้ ฉันจะไปตามเธอกลับมา เพราะหน้าที่ของคนที่สามารถมองเห็นทุกความเคลื่อนไหวของใบอ้อ มันควรจะเป็นฉันเพียงคนเดียว     

21.50 น.

          ฉันพาตัวเองมานั่งตากยุงบริเวณหลังพุ่มไม้หน้าตึกคณะที่เป็นสถานที่นัดพบระหว่างใบอ้อกับแผ่นดินเกือบหลายสิบนาที ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อหลบหลีกจากสายตา ไม่ให้เป็นที่สังเกตของคนในคณะซึ่งเดินผ่านไปผ่านมา และพยายามกวาดสายตาสอดส่องสถานการณ์โดยรอบอย่างคร่าวๆ เพื่อมองหาตัวต้นเหตุเลวๆ กับใบอ้อเพื่อนรัก

ดูเหมือนที่ตึกคณะอื่นๆ  ยังคงมีนักศึกษาอยู่ทำรายงานกันประปราย ไม่เงียบเหงาและวังเวงอย่างที่คิดนัก ที่ดูต่างออกไปก็คงจะเป็นใต้ตึกคณะศิลปะกรรมฯ นี่แหละ เพราะมีเสียงดนตรีจังหวะสนุกๆ และเสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นคล้ายกับไม่เกรงใจคณะอื่นที่อยู่ใกล้เคียง สมแล้วที่เด็กพวกนั้นเรียกว่าจัดปาร์ตี้

          คืนนี้คนมาเยอะแปลกๆ ว่ะเสียงเข้มของใครบางคนที่ฉันรู้จักดี ดังขึ้นขณะพวกเขาพากันเดินออกจากตึกคณะ

          มึงโกรธไอ้ใหม่อยู่เปล่าวะ? ที่มันตบหน้ามึงเป็นแผลแบบเนี่ย?ทัพบกเอ่ยปากถามเพื่อนรักที่เดินถือบุหรี่มาหยุดยืนดูหน้าตึกคณะด้วยความเป็นห่วง ทว่าคนถูกถามกลับนิ่งงันไม่ตอบโต้อะไรออกมาสักคำ คิดซะว่ากูไม่ได้ถามแล้วกันเป็นอีกครั้งที่ทัพบทเอ่ยปากขึ้นท่ามกลางความเงียบ พลางยกขวดเบียร์เล็กๆ ในมือขึ้นกระดกดื่มอึกใหญ่ กูเข้าตึกก่อนนะ

          “เออ

          “รีบตามมาไวๆ นะเว้ย!”

          “…”

          “มัวชักช้า มึงจะพลาดของเด็ดไม่รู้ตัว

          “เออ!” ทัพบกหัวเราะเบาๆ กับท่าทางนิ่งของเพื่อนรักแบบข้าใจ เดินหวนกลับเข้าไปใต้ตึกโดยปล่อยให้แผ่นดินยืนดูดบุหรี่อยู่ท่ามกลางความเงียบโดยลำพัง ใบอ้อล่ะ? เขาอยู่คนเดียวแบบนี้ แล้วใบอ้ออยู่กับใคร?

          ฉันรีบเหลียวหลังชะเง้อหน้ามองตามแผ่นหลังของทัพบกที่เดินตรงไปภายในตัวตึกด้านหลังอย่างนึกสงสัย ก่อนต้องเบือนสายตาจากเขาโดยอัตโนมัติเมื่อเสียงหวานๆ ของใครอีกคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

          แผ่นดิน...ใบหน้าเรียวสวยรูปไข่ นัยน์ตาหวานๆ ที่ฉันเคยเห็นอยู่บ่อยของกิ่งแก้ว ทำฉันรู้สึกประลาดใจที่เห็นเธออยู่ที่นี่ ในเวลาแบบนี้ ทั้งๆ ที่มันควรจะเป็นใบอ้อ

          มาทำไม?

          ฉันอยากเจอนาย

          “กลับไปซะ!”

          เสียงของคนทั้งคู่ดูเบาบางลง ต่างจากเสียงเพลงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ จนฉันแทบฟังสิ่งที่กิ่งแก้วคุยกับแผ่นดินไม่รู้เรื่อง ฉันพยายามขยับตัวเล็กน้อยอย่างให้เป็นพิรุธ เงี่ยหูเพื่อฟัง และในตอนนั้นเอง ที่ดันมีมือของใครอีกคนที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ พุ่งเข้ารวบตัวและปิดปากฉันอย่างรวดเร็ว ไม่ให้ส่งเสียง

          “อื้อ!”

          “อ้าว วันนี้เป็นใหม่เองหรอกเหรอเนี่ย ฮ่าๆไอ้ป้อม นักศึกษาในขณะที่ฉันมักเห็นหน้ามันในคลาสเรียนบ่อยๆ เอ่ยปากพูดงึมงำด้วยน้ำเสียงเมาๆ ตัวมันคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า กลิ่นเบียร์จนแทบอยากจะอาเจียน มันใช้แรงมหาศาลดึงตัวฉันจนลอยสูงทั้งๆ อย่างนั้น แม้ว่าฉันจะพยายามส่งเสียงร้องหรือดิ้นขัดขืนมากเท่าไหร่ก็ตาม เพราะว่าเราทั้งคู่ใช้เวลายื้อดึงกันอยู่สักพักใหญ่ ไอ้ป้อมคงทนแรงดิ้นฉันไม่ไหวเพราะสภาพที่เมา มันจึงตะโกนเรียกเพื่อนอีกคนที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นมาช่วยสมทบทันทีที่สามารถลากตัวฉันขึ้นมาใต้ตึกอีกฝั่งได้สำเร็จ

          โอ๊ะ ใหม่เองเหรอ?น้ำเสียงอึน ท่าทางเมามายไม่ต่างกันของใครอีกคนเอ่ยปากทักทายฉันทันทีที่มันตรงเข้ามาช่วยไอ้ป้อมแบกร่างฉันที่พยายามดิ้นขัดขืนอย่างสุดชีวิต สวยขึ้นกว่าเดิมนะเราอ่ะ อยากรู้ว่าลีลาจะดีเหมือนหน้าตาหรือเปล่า

          “อ่อยอั้น!! อื้อ!!” พวกมันแบกร่างฉันแบบไม่ฟังเสียง ตรงมาบริเวณที่นักศึกษาของคณะอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ รอบบริเวณเต็มไปด้วยเหล้าและเบียร์ แถมพวกมันทุกคนก็ดูจะเมากันเต็มที่แล้วด้วย เสียงเพลงที่ดังสนั่นแทบจะกลบเสียงร้องขอความช่วยเหลือของฉันจนหมดสิ้น และฉันจะกลายเป็นจุดสนใจทันทีที่ไอ้ป้อมกับเพื่อนแบกฉันเข้ามาใต้ตึก

          ช่วยด้วย! ช่วยที!”

          เสียงร้องขอความช่วยเหลือของฉันดูจะไม่เป็นที่สนใจของพวกเขาเลย พวกเขาเหลียวมองฉันอย่างสนอกสนใจ แต่มันก็แค่นั้น เมื่อไม่มีใครคิดจะขยับเขยื้อนตัวเพื่อเขามาช่วยตามเสียงร้องขอเลยแม้แต่เพียงคนเดียว สิ่งสุดท้ายที่ฉันคิดจะทำ คือกวาดตามองหาทัพบก ที่ฉันเห็นว่าเขาเข้ามาที่ใต้ตึกก่อนหน้าฉันเพียงครู่เดียว แต่ว่าสิ่งได้เจอมันก็เหมือนๆ กันหมด มีแต่คนเมา เมา เมา กลิ่นเหล้า ขวดเหล้าและขวดเบียร์แต่เพียงเท่านั้น

          ตึง!!

          ฟึ่บ!!

          ไอ้ป้อมกับเพื่อน ช่วยกันโยนร่างฉันลงใส่เบาะภายในห้องเล็กๆ เหม็นอับ ก่อนจะเดินออกห่างไปโดยไม่พูดไม่จาอะไรอีก หัวใจฉันมันเต้นรั่วถี่เพราะความหวาดกลัว พยายามหาช่องทางหนีเอาชีวิตรอด ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเขากำลังคิดบ้าอะไรอยู่ แต่สายตาที่พวกเขาใช้จ้องมองมาที่ฉันมันจาบจ้วงจนน่าขนลุก

          ถอยไป ฉันจะกลับห้อง!” ฉันรีบยันตัวลุกตรงไปยังประตูทางออก ทว่า...ไอ้ป้อม ผู้ที่มีร่างกายอ้วนท้วมใหญ่โตกลับเข้ามาขวางเอาไว้ มันใช้มืออวบใหญ่ของมันผลักฉันจนล้มใส่เบาะเป็นหนที่สอง

          ไหนๆ ก็มาแล้ว เธอต้องอยู่สนุกกับพวกเราที่นี่ก่อน

 

TO BE CONTINUED..
 





TALK 
 

ชาร์ปนี้มีใครสะใจแบบเราบ้าง ฮาาาา #ทีมวันใหม่ เนอะ 5555
รอบนี้เจิมพุ่งไวกว่าปกติมาก ฮาา ขอบคุณที่เข้ามาแจ้งเนอะ
อย่ามัวแต่อ่านคุณแผ่นดินเพลินจนลืมอิลูฟส์นะครับ
เดี๋ยวหมาป่าจะกลายเป็นหมาหง่อย ถถถถ
1เม้นสำหรับกำลังใจ 1โหวตดีๆ สำหรับนักอ่านเงาเนอะ <3


เรื่องนี้แต่งกับน้องกลุ่มคนนึง เป็นเซ็ตแบ่งเป็น8เรื่อง แวะไปอ่านกันได้เน้อ
แต่ถ้าชอบเรื่องนี้อย่าลืมจิ้มแอดFAV.ที่หน้าสุดหล่อเอาไว้ติดตามต่อชาร์ปหน้าเน้อ


.:: เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ::.
                                       แผ่นดิน         ทัพบก           เคมป์
  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,346 ความคิดเห็น

  1. #21346 Mee I'ya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 14:03
    อะไรจะโง่ขนาดนั้นอ่ะ วันใหม่
    #21,346
    0
  2. #21302 มูตี้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 00:05
    =[]=!!!!!
    #21,302
    0
  3. #21288 georgia_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 19:23
    โอโหอ่านแล้วขัดใจไปอินไปอะไรจะขนาดนั้นโดนเพิ่อนแบบนั้นใส่นี้จบคือเลิกยุ่งเลยคือแบบปล่อยไปดิเพื่อนแบบนี้อะ #อินจัด
    #21,288
    0
  4. #21275 JESSICA_JSY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 13:29
    ใครก็ได้ช่วยใหม่ที ม่ายบยยย
    #21,275
    0
  5. #18612 Autchittha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 22:50
    กริีดดดดดทำไงดี
    #18,612
    0
  6. #14215 ByChu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 08:50
    ซวยแล้วไฃงงงงงง
    #14,215
    0
  7. #11910 5045 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 17:39
    ชั่วแบบนี้หมามันก็ไม่เอาหรอก
    #11,910
    0
  8. #11886 Maneesaeng Rfc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 22:15
    แผ่นดินจะทำไปต่อไปนะ
    #11,886
    0
  9. #6047 Love_sehunie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 18:56
    ช่วยวันใหม่ทีใครกะด้าย
    #6,047
    0
  10. #5296 jenjira jj jen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 11:39
    อีแผ่นมันน่าตัวเมีย.!

    #ทีมวันใหม่
    #5,296
    0
  11. #5272 ก็แล้วแต่น่ะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 00:48
    ขอให้วันใหม่เลิกคบกับใบอ้อ ไม่ชอบเพื่อนแบบนี้อ่ะ

    #5,272
    0
  12. #4689 Icy\'Ice Nannaphat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 11:41
    เจิมมมมม
    #4,689
    0
  13. #4688 AING (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 11:18
    ขอให้วันใหม่ปลอดภัยยยยยยยย
    #4,688
    0
  14. #4687 Flower Me (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 09:59
    ใครจะช่วยวันใหม่อ่ะ
    #4,687
    0
  15. #4686 NO'NAME (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 08:52
    รออออออ
    #4,686
    0
  16. #4685 Pattarporn Siripech (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 00:30
    แผ่นดินตบวันใหม่
    #4,685
    0
  17. #4684 Fongbeer (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 00:20
    เจิมมม ต่อเลยคร่าาาา
    #4,684
    0
  18. #4683 NO_HE_RO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 23:54
    รอออออออออออออออออออออ
    #4,683
    0
  19. #4682 malody (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 23:05
    วันใหม่ขอเถอะอย่าห่วงเพื่อนเลย ปล่อยๆไปเถอะในเมื่อห้ามก้อไม่ฟังแล้ว เป็นไงล่ะทีนี้โดนซะเอง...
    #4,682
    0
  20. #4681 me too (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 21:25
    สงสารวันใหม่อะ ใครก้ไดบ่วยใหม่ที
    #4,681
    0
  21. #4680 Slow_prince (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 20:31
    สงสารวันใหม่ ใครจะช่วยนางได้บ้างนะ
    #4,680
    0
  22. #4679 เมโลดี้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 20:17
    เกลียดใบอ้อ ที่เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน
    #4,679
    0
  23. #4678 Chanapa Kaewrat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 19:19
    มาเปิดเจิมเร็วๆน่าค่า ลุ้นมากๆๆวันใหม่จะเปนงัยต่อไป><><><
    #4,678
    0
  24. #4677 Evefee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 17:55
    โอ๊ยยยยยยตื่นเต้น ไม่รู้ว่าวันใหม่จะรอดไปได้ยังไง อยากอ่านต่อแล้วง่าาา
    #4,677
    0
  25. #4676 triangle bermuda (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 17:43
    กรี๊ดดดด ตอนต่อไปจะเป็นยางงายยยย รออยู่น้าาาาา
    #4,676
    0