Close Your Heart ♥ ตึกๆตักๆ ระวังรักฉันนะ!

ตอนที่ 9 : Chapter 7 เพราะความรัก ♥ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ม.ค. 59

Chapter 7

เพราะความรัก


"จะบอกว่าเจ้าเอยคิดจะจีบพี่นายจริงจัง? "

" อือ! (._.)"

"เพราะคิดว่าพี่นายคงมีใจให้เจ้าเอยเหมือนกัน? "

"อื้ม!  (._.//)

"พี่นายกำลังอ่อยเจ้าเอยอยู่..."

"งื้อ! พอเถอะ ยิ่งฝ้ายถามเอยยิ่งเขินนะ (.////.)"

ผ้าฝ้ายยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะยื่นหนังสือสีชมพูเล่มหนึ่ง สายตาของฉันก็ทอดมาที่หนังสือเล่มนั้น  ตัวหนังสือเรียบๆ กับชื่อเรื่องบนหน้าปกขนาดไม่ใหญ่มากเขียนว่า...

'สลายมโนใน 10 วินาที'

เดี๋ยวสิ! นี่ฉันมานัดผ้าฝ้ายที่ห้องสมุดเพื่อจะมาขอคำปรึกษาเรื่องหัวใจของฉันกับพี่นายนะ ไม่ใช่มาหาหนังสือไร้สาระอย่างนี้นะ อีกอย่างฉันไม่ใช่เป้นพวกสายมโนเพ้อพกอะไรด้วย

...แค่คิดแต่เรื่องของพี่นายหนักมากเท่านั้นเอง

จริงๆ นะ (._.)

"นี่ฉันไม่ได้มโนไปเองนะ"

"…แค่คิดเองเออเอง"

ผ้าฝ้ายละสายตาจากฉันไปมองกองหนังสือขนาดมหึมาที่เธอเองนั้นแหละหยิบมาจากชั้นหนังสือหมวดแนวข้อสอบ นับได้ประมาณสิบกว่าเล่มได้อ่ะ ก่อนที่ผ้าฝ้ายจะ...

ฟุบหน้าลงไปนอน =[]=

เฮ้ย! ปกติผ้าฝ้ายจะเป็นคนชอบอ่านหนังสือมากๆ ไม่เคยนอนตอนอ่านหนังสือเลย โดยเฉพาะในห้องสมุด รู้สึกค่ะว่าตอนนี้แอร์ในห้องสมุดเย็นน่านอน ฉันนอนหลับในห้องสมุดนี่เป็นเรื่องปกติแล้วแหละ แต่ต้องไม่ใช่กับผ้าฝ้ายนี่นา ผ้าฝ้ายเป็นอะไรรึเปล่า?

"ผ้าฝ้ายไม่สบายอ๋อ?"

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก"

"จริงๆ เหรอ?"

"ก็รู้สึกเหนื่อยอ่ะ"

ผ้าฝ้ายเงยหน้าขึ้นมามองฉัน เหยียดตัวมานั่งในท่าหลังตรง สายตาสองคู่ของผ้าฝ้ายนั้นมันเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังปิดบังอยู่ สายตาเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไร ...หรือว่าฉันคิดไปเองนะ

"ฉันว่าพี่นายนี่ก็แปลกๆ เหมือนกันนะ"

"แปลกยังไงกันอ่ะ เขาออกจะหล่อน่ารักขนาดนั้น"

"ก็ไม่รู้สิ..."

"?" ฉันเอียงคอเล็กน้อยเป็นเชิงสงสัยกับคำพูดของผ้าฝ้าย

"ฉันไม่แน่ใจว่าเขาคนนั้น... ชอบเธอจริงหรือเปล่า?"

อ๊ะ!

ราวกับมีอะไรมาเสียบเข้าที่กลางอก จู่ๆ ก็รู้สึกหายใจไม่ค่อยออก ฉันเม้มริมฝีปากอยู่หลายครั้ง คิดทบทวนประโยคเมื่อกี้ของผ้าฝ้าย หน้าของพี่นายก็ลอยเข้ามาในหัว... พร้อมกับคำพูดของใครสักคนที่ฉันก็จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนพูดออกมา

'แค่รู้สึกดีไม่ได้แปลว่าจะชอบเสมอไปนะ'

"แค่รู้สึกดีไม่ได้แปลว่าจะชอบเสมอไป..."

"เจ้าเอยเป็นอะไรมั้ย?"

"อ๋อ! เปล่าหรอก"

"รู้มั้ยเมื่อกี้ที่พูดอ่ะ ก็จริงอยู่บ้างนะ"

"หมายถึงว่าฉันแค่รู้สึกดีกับพี่นายเฉยๆ อ่ะนะ"

"ไม่ๆ ฉันหมายถึงว่าแค่รู้สึกดีก็ทำให้เป็นคำว่ารักได้แม้จะไม่รู้ตัวก็ตาม..."

"ผ้าฝ้ายรู้เรื่องความรักได้ดีกว่าฉันอีกอ่ะ U_U"

"ฉันอ่ะนะ!"

ผ้าฝ้ายเบิกตาโตอย่างตกใจ ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แล้วก็เผลอทำหนังสือตกไปเล่มนึงแหน่ะ ผ้าฝ้ายก็รีบหยิบหนังสือขึ้นมาวางไว้บนกองเหมือนเดิม

อะไรกันแค่ชมแค่นี้เองนะ

"ตกใจอะไรอ่ะ?"

"ก็ปกติฉันเอาแต่เรียนๆๆ ใช่มั้ย? แล้วพอพูดถึงเรื่องความรัก..."

"ก็ไม่เข้ากันอะไรอย่างนี้ใช่ม่ะ?"

"อื้อ! ใครๆ ก็เรียกฉันว่าหนอนหนังสือ ไม่ใช่กูรูเรื่องรักอะไรนั่นสักหน่อย"

"หนอนหนังสือก็มีความรักได้นะ"

"ก็มันไม่เข้ากับฉันนี่นาเจ้าเอย ฉันไม่เหมาะกับการรักใครหรอก"

"ผ้าฝ้ายเคยแอบชอบใครสักคนมาใช่มั้ย?"

"นานมาแล้วแหละ..."

 

หลังจากที่ฉันฟังเรื่องราวความรักของผ้าฝ้ายมาตลอดทั้งวัน ฉันจึงขอตัวกลับบ้านก่อน  นั่งถอนหายใจกับตัวเองมาตลอดระหว่างทาง ความรู้สึกท้อแท้ห่อเหี่ยวมาปนเปจนหัวใจของฉันแทบจะอ่อนยวบ

งื้อ! รู้สึกหดหู่ใจแทนผ้าฝ้ายจัง ทำไมแอบชอบแล้วไม่กล้าบอก ถึงเจ็บขนาดนั้น...

แต่ช่างเถอะ! เจ้าเอยไม่ใช่ผ้าฝ้าย... ฉันต้องทำให้พี่นายชอบฉันให้ได้!

หวังว่าจะทำได้นะ

ทันทีที่ฉันเข้ามาในห้องนอนของฉันเอง ฉันก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มสีชมพูลายสตอเบอร์รี่ แล้วถอดแว่นสายตาวางไว้ข้างตัว เอียงคอไปมองที่ชั้นหนังสือที่อัดแน่นเต็มไปด้วยนิยายรักหลายเล่มและหลากแนว

ถ้าเปรียบความรักของฉันเหมือนกับเรื่องราวในนิยายรัก ฉันก็ยังไม่รู้เลยอ่ะ ว่าจะลงเอยยังไงถึงสวยงามดี แล้วฉันทำยังไงต่อดีนะเนี่ย ฮือออออ จะให้ตามจีบผู้ชายเหมือนในนิยายนิยายปกติเหรอ...?

ไม่อ่ะ! แค่คิดตอนที่ตัวเองลองไปแกล้งสะดุดล้มดูสิ ถ้าพี่นายไม่ได้รับตัวฉันไว้ ฉันก็ต้องเจ็บตัวเองนะ หรือไม่ก็...

ส่งสายตาอ่อยยั่วพี่นาย?

แบบนี้ยิ่งไม่ได้ผลอ่ะ ยิ่งฉันทำสายตาเย้ายวน พี่นายคงนึกว่าฉันทำหน้าตาตลกใส่ ก็คนมันทำไม่เป็นจะให้ทำไงได้ล่ะ? ฉันเริ่มปวดหัวตายแล้วนะ สมองฉันก็ยิ่งเท่าขี้เลื่อยอยู่ด้วยดิ

ตึ้งดึง~

เสียงข้อความจากไลน์เด้งเข้ามาทำให้ฉันหยิบแว่นสายตาขึ้นมาสวมก่อน ก่อนจะยันตัวเองมาอยู่ในท่านั่งขัดสมาธิ หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายริลัคคุมะ แล้วกดเข้าไปดู

Jaoaek : โอล่า น้องสาวที่ดีของเฮียยยยย

Jaoaey : โอลง โอล่า อะไรกันเฮีย

Jaoaey : มีอันหยังเหย๋อ

Jaoaek : มี เยอะด้วยล่ะค่ะน้องเลิฟ

Jaoaey : อะไรเหรอ เฮียเอกขา

Jaoaek : คือช่วงนี้มีผู้ชายโรคจิตโทรมาหาเฮียบ๊อยบ่อยอ่ะค่ะ

...ชายโรคจิต?

...โทรมา?

เวรกรรม! T[]T อย่าบอกนะว่าเป็นไอ้พี่เป็นหนึ่งน่ะ อีกอย่าง... พี่หนึ่งเป็นเกย์จริงๆ ใช่มั้ยคะ?  แต่จากการที่ฉันสังเกตและตามติดพี่นายมาโดยตลอดระยะเวลาที่พี่นายย้ายมาอยู่บ้านหลังข้างๆ สายตาที่จ้องจะงาบเพื่อนตัวเองชัดเจนหนักมากด้วย

พี่หนึ่งชอบผู้ชาย! แถมยังเป็นโรคจิตชนิดผู้หญิงเห็นยังอาย!!!

ตอนแรกฉันก็ลืมไปเลยนะว่าฉันให้เบอร์เฮียกับพี่เป็นหนึ่งไว้ โฮกกกกก เฮียจ๋า ฉันขอขอโทษในใจน๊ะจ๊ะ ที่ฉันทำไปเพราะฉันอยากมีแฟน ฉันชอบพี่นาย

หวังว่าเฮียจะปรานีจะอภัยให้ฉันหน่อยนะ

Jaoaek : บอกว่าอยู่มหาลัยเดียวกับเฮีย

Jaoaek: แล้วยังรู้จักกะเอยอีกด้วย

Jaoaek : พอรู้จักไอ้โรคจิตนั่นปะ?

Jaoaey : ไม่รู้จักหรอกค่ะ ไอ้โรคจิตคงไปสืบมาแหละ

Jaoaey : เขาอาจจะเป็นแฟนคลับหรือคนรู้จักพี่ก็ได้

Jaoaek : สงสัยเป็นแฟนคลับโรคจิตอย่างที่เอยว่า

Jaoaek : ก็นะเฮียน่ารัก หญิงก็รัก ชายก็หลง

Jaoaey : [send to sticker]

"ฮู้~ เกือบไป"

"เกือบอะไรเหรอ?"

เฮ้ยยยยยยยยย!

หน้าตาที่ออกจะคล้ายแม่พิมพ์เดียวกับฉันอย่างนี้ เบ้าหน้าที่ออกจะดูแบ๊วๆ หน่อย ตากลมโต จมูกตั้งโด่ง กับผมเฉียดสีทอง นั่นมัน... นั่นมัน...

"เฮีย!"

เฮียอยู่ที่นี่ได้ไงอ่ะ? O_O!?!

ตกใจหนักมาก จู่ๆ พี่ชายของฉันก็มาปรากฏกายอยู่ข้างหลัง เฮียเอกกลับมาบ้านทำไมอ่ะ? แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นนะ ทั้งๆ ที่ฉันจำได้ว่าก่อนเข้ามาฉันล็อคประตูมาแล้วนะเฮ้ย! แล้วเฮียจะเข้ามาในห้องนอนของฉันได้ยังไง? อย่าบอกนะว่าปีนเข้ามาทางหน้าต่างน่ะ บ้าเหรอ! สูงจะตาย ถึงเฮียของฉันจะเป็นผู้ชายแต่ใจป๊อดมากนะ

"เฮียเอกเข้ามาได้ไง?"

"ก็เข้ามาทางประตูไงอ่ะ"

"แต่ฉันล็อดประตูไว้นะ"

หรือว่าเฮีย...

"กรี๊ดดดดดด สัพเพ สัตตา สัพเพ สัตตา สัพเพ สัตตา แล้วอะไรต่ออ่ะ? TOT"

มาลืมอะไรตอนนี้นะ! เมมโมรี่เก็บความทรงจำของฉันเต็มตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย? ตอนนี้ฉันกลัวจนขาสั่น ตัวสั่น ปากสั่นไปแล้วนะ คุกเข่าช้าๆ หลับตาลง แล้วพนมมือไหว้ พยายามจะท่องบทสวดต่อ แต่สมองเออเร่ออ่ะ หัวขาวโพลนและโหวงเหวงไปหมดแล้ว

"เฮียจ๋า อย่าตามหลอกมาหลอนกันนะ"

"เฮ้ย! ไม่ใช่"

"โอเค เดี๋ยวน้องจะกรวดน้ำไปให้น้า"

"เฮียไม่ใช่ผีนะ!"

"เฮียตายโหงใช่มั้ย? ถึงได้อาฆาตขนาดนี้"

"ตายโหงอะไรล่ะ เฮียยังไม่ตาย"

"ฮึก... เฮียอย่าหลอกตัวเองเลย ถ้าเฮียไม่เป็นผีจะทะลุประตูเข้ามาได้ไง? T-T"

"เฮียเข้ามาตั้งแต่เอยยังไม่กลับมาแล้วเฮ้ย!"

ปรี๊ดดดดด

เหมือนมีเสียงนกหวีดคอยเตือนสติของฉันอ่ะ ฉันหยุดร้องไห้กะทันหัน เอามือปาดน้ำตาแล้วมองหน้าเฮียปริบๆ อย่าบอกนะว่าฉันมโนไปเอง นี่ฉันตื่นตูมมากไปอีกแล้วเหรอเนี่ย?

"นี่เฮียมีน้องสมองกลวงตอนไหนนะ?"

"เฮียอ่ะ!  TOT"

ฉันโผเข้ากอดเฮียด้วยความดีใจ เฮียขยี้ผมของฉันอย่างรุนแรงจนผมฟูชี้มาปิดหน้าฉันแล้ว  ฉันจึงเขย่งปลายเท้าของตัวเอง ก่อนจะมือทั้งสองมาโอบคอเฮีย แล้วก็...

"เจ็บอ่ะ! ดึงผมเฮียทำไมเนี่ย?"

"คิดถึงอ่ะ อยากชำระแค้นเฮียด้วย"

"อ้าว! พูดอย่างนี้ก็มีเรื่องสิครับ น้องสาวของเฮีย"

"เฮียกลับมาบ้านทำไมไม่บอก?"

"เซอร์ไพรส์!"

"ฉันไม่ชอบเรื่องเซอร์ไพรส์ของเฮียตั้งแต่ปีใหม่ปีที่แล้วและ ดีใจอะไร น่าช็อคตายมากกว่า"

"ตุ๊กตาแมวเฮียก็ออกจะน่ารักนะ"

"แมวผีสิ! ตุ๊กตาอะไรก็ไม่รู้เต็มไปด้วยเลือดทั้งตัวอ่ะ"

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เลือดอ่ะ มันเป็นน้ำหวานสีแดงที่มีกลิ่นคาวปลาต่างหาก"

คิดแล้วจะเป็นลมมากอ่ะ ของขวัญปีใหม่ก็กลายมาเป็นของขวัญวันฮาโลวีนซะได้ ฉันอยากได้ตุ๊กตาริลัคคุมะ เฮียก็จัดการซื้อตุ๊กตาคิตตี้มาเป็นของขวัญให้ แถมยังเต็มไปน้ำแดงเปียกโชก

"เฮ้ย! แล้วไหงมาคุยเรื่องนี้เนี่ย?"

"ใครเริ่มก่อนล่ะ"

"เฮียชอบนอกเรื่องตลอดอ่ะ กลับบ้านมาทำไมเนี่ย?"

"อยากกลับ"

"อ่าค่ะๆ -0-"

"ลงไปข้างล่างกันเถอะ เฮียหิวแล้วอ่ะ"

"ฮะ!?!"

"มีเรื่องอะไรจะถามเฮีย ให้ลงไปคุยข้างล่างจะดีกว่านะ"

"อ่าค่ะๆ"

เฮียเดินไปเปิดประตูแล้วแล้วหันมาจับข้อมือของฉัน เดินนำพร้อมกับลากสาวร่างบางตัวเล็กอย่างตัวฉันเองลงมาตามบันได ฉันเพิ่งสังเกตนะว่าตั้งแต่เฮียเข้ามหาวิทยาลัยเนี่ยก็ทำตัวเปลี่ยนไป แทนที่เคยชอบสีเขียวธรรมชาติอะไรงี้กลับมาชอบสีชมพูหวานแหวว  แต่ก่อนบูชาลัทธิน้องหมาปุกปุยก็กลายมาเป็นทาสแมวซะงั้น

...ยังไงซะ เฮียของฉันก็ยังชอบเรียนวิศวะอ่ะแหละ =_=;

"เออนี่!"

"ค่ะ!"

ทำไมเฮียต้องอุทานอะไรเสียงดังด้วยเนี่ย? ถ้าฉันสะดุ้งแล้วเผลอตกบันได ดั้งของฉันหักทำไงอ่ะ? หน้าอัปลักษณ์กันพอดี พี่นายก็ไม่รักนะ

"มีอะไรอ่ะ?"

เฮียหันหน้ามาหาฉันทันที ใบหน้าดูบ๊องแบ๊วไร้เดียงสาทำให้ฉันแอบช็อคเล็กๆ ปล่อยแขนฉันลงแล้วไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์ต่อหน้าฉัน รูปที่ปรากฏบนหน้าจอมันเป็นเอ่อ

รูปฉันกับพี่นาย!

---70%---

...แต่โชคดีที่รูปนี้มีเงาต้นไม้บังหน้าพี่นายส่วนฉันก็หันหลังให้กล้อง

ประเด็นคือรูปนี้ใครถ่ายล่ะ!

รูปของฉันกับพี่นายถูกแอบถ่ายโดยฝีมือของใครก็ไม่รู้ แล้วก็มีการส่งให้กับเฮีย จากการใช้สมองอันน้อยนิดฉันก็คิดว่านี่อาจจะเป็นฝีมือของคนใน...

แต่ใครล่ะ?

"รูปอะไรอ่ะ?"

ฉันตัดสินใจถามอย่างไม่รู้อะไรทั้งที่จริงก็เห็นๆ อยู่ว่าในรูปนั้นผู้หญิงที่หันหลังให้มันตัวฉันชัดๆ

"มีคนส่งมาให้อ่ะ"

...หรือว่าอาจจะเป็นพี่เป็นหนึ่งเพื่อนของพี่นายกัน!

"ผู้ชายในรูปคือใคร?"

เฮียถามด้วยความสงสัย ฉันได้แต่มองหน้าเฮียตาปริบๆ  โอเค... ถามมาขนาดนี้คงรู้แล้วแหละว่าผู้หญิงในรูปเป็นตัวฉัน เจ้าเอยคงต้องยอมรับผลกรรมแต่โดยดีแล้วสินะ

"พี่ชายข้างบ้านของเจ้าเอยเองอ่ะ"

"ชื่ออะไรอ่ะ"

"ชะ..ชื่อพี่นาย"

"ชื่ออะไรน่ะ!"

เฮียทำหน้าตกใจอย่างแรงทันที่ฉันได้บอกชื่อของพี่นายไป ทำไมเฮียถึงต้องตกใจขนาดนั้นด้วยอ่ะ? พี่นายชื่อว่าพี่นายมันผิดด้วยเหรอ? ฉันเริ่มหายใจไม่ถั่วท้องแล้วนะ เฮียอย่าทำแบบนี้สิ ฉันรู้สึกใจหายแปลกๆ นะ

"ไปนั่งคุยกันข้างล่างมั้ย? เจ้าเอยอยากจะนั่งคุยกับเฮียมากกว่า"

"อืม เฮียยืนนานก็เริ่มปวดขาเหมือนกันละ"

"เฮียก็ลงไปดิ"

"เราสองคนยังเคลียร์ไม่จบนะ"

เฮียเดินนำลงไปยังชั้นล่าง ฉันก็เดินลงบันไดตามาติดๆ แล้วเดินเข้าห้องรับแขกที่มีโซฟาตัวยาวตัวเดิมที่... พี่นายเคยนอน โอเค ตอนนี้คงยังไม่ใช่เวลาที่ฉันต้องมานั่งเพ้อยืนคิดถึงพี่นาย แต่ฉันต้องมาตอบคำถามของเฮีย  ต้องมาเจอสายตาคาดคั้นของเฮีย

...โกหกเฮียฉันก็รู้สึกอึดอัดจะตายละ

เฮียเอกหย่อนก้มลงโซฟาเบาๆ ประหนึ่งว่าโซฟาจะเจ็บหรือไม่ก็เฮียแอบเป็นริดสีดวงจนนั่งโซฟา เหอๆๆ คงไม่ใช่อันหลังแหละมั้ง เฮียไขว่ห้างแล้วยืดตัวบิดขี้เกียจ นั่งอ้าปากหาวนอนจนแมลงวันจะบินเข้าไปได้ล่ะ ส่วนฉันก็ไปหาเก้าอี้มานั่ง ไม่อยากจะนั่งบนโซฟาที่มีเฮียครองหรอก เดี๋ยวโดนด่าอีกอะไรก็ไม่รู้

"ว่าแต่เฮียจะมาคุยเรื่องอะไรนะ"

อ้าว! =_=

ฉันกำลังอึดอัดอยู่นะเนี่ยที่เฮียจะมาถามไร้สาระ กำลังตื่นเต้นแทบตาย สุดท้ายเฮียก็เป็นฝ่ายลืมประเด็นความสำคัญของเรื่องเหรอ

...ก็ดีนะ

เฮียค่อนข้างเป็นคนฉลาดมากแต่ถ้าเรื่องอะไรที่ไม่ใช่เกี่ยวกับตัวเอง เฮียมักขี้ลืมไปบ้าง แต่บางครั้งก็อย่าได้ใจไปเพราะเฮียเป็นพวกอัลไซเมอร์ระยะสั้น เดี๋ยวก็จำได้

"เออ! เมื่อกี้ที่ถามน่ะ คนในรูปนั้นชื่ออะไรนะ"

...เดี๋ยวจำได้หรือไม่ได้?

"เฮียมาเหนื่อยๆ ดื่มน้ำก่อนม่ะ?"

"ดื่มน้ำก่อนก็ได้"

"โอเค"

ฉันลุกขึ้นเดินไปหยิบน้ำขวดมารินใส่แก้วอย่างช้าๆ เหลือบมองเฮียแวบๆ ทุกขณะ ฮือ! รู้สึกทำไมใจคอไม่ดีเลยอ่ะ ถ้าเฮียรู้ว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ตามจีบผู้ชายก่อน อ่อยพี่นายก่อน ฉันตายแน่ๆ

ใจร่มๆ ไว้เจ้าเอย อึบ!

ฉันนำแก้วน้ำมาวางไว้บนโต๊ะ ยังไม่ทันวางลงจนก้นแก้วถึงพื้น เฮียก็รีบแย่งจากมือจับแก้วแล้วรีบกระดกน้ำลงทันที  แล้วฉันก็กลับมานั่งเก้าอี้ต่อ

"เอยตอบเฮียมาดิ คนในรูปชื่ออะไรนะ?"

ป๊ะปี้สอนว่าโกหกเพื่อเอาตัวรอด

...แต่ถ้าพูดความงามจริงจะดีมากกว่า TOT

"บอกไปแล้วไง"

"บอกใหม่อีกที ตอนนั้นฟังไม่ถนัด"

เฮียมองหน้าฉันพลางกำลังดื่มน้ำเข้าไปอีกรอบ สายตาใจจดใจจ่อกับฉันเหลือเกิน เกร็งไปหมดแล้วนะ ถ้าฉันบอกชื่อกับเฮียไป เฮียก็คงไม่เดือดขนาดไปต่อยพี่นายเลยสินะ

"เขาชื่อ..."

"(O_O)"

"…พี่นาย"

"O_O!!!" <<<สตั้นไปสามโลก ก่อนจะ...

พุ่งงงงงงงงงงงงง~

---100%---

เจ้าเอกเป็นพี่ชายที่ตลก 555

มีทักษะในการพ่นน้ำรุนแรงง ไรท์นี่ลั่นเลย

สุขสันต์วันปีใหม่นะคะทุกคน

ครบร้อยเปอร์แล้วนะ

ขอให้ทุกคนที่มาอ่านมีความสุข ความเจริญทุกๆวันนะคะ

ขอคุณพระศรีรัตนตรัยดลบันดาลใจให้สมปราถนาทุกประการเทอญ สาธุ!

ⓒ、b a b y

124 ความคิดเห็น