The Casanova : TIGRIS (ไทกริส)

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

นี่คือหนึ่งในสาเหตุที่พูดน้อยหรือเปล่าคะท่านไทกริส5555

*****************************************

บทที่ 1 (3)


คงะสัมผัสได้ถึงชั้นบรรยากาศที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของการระมัดระวังตัวเองจากไทกริส ส่วนเหตุผลก็เพราะประตูห้องพักคนไข้ที่เปิดออก

 

                    สตรีแสนสวยก้าวฉับๆ เข้ามา เสื้อโค้ตราคางแพงลิบของเธอสะบัดเคลื่อนไหวตามเรือนกายที่ก้าวย่างด้วยมาดสง่างาม

 

                    เส้นผมสีคาราเมลดกหนาทิ้งตัวเป็นลอนคลื่นสยายเต็มแผ่นหลังของเธอ ดวงตาสีฟ้าเจิดจ้างดงามจ้องมองไปยังบุรุษที่นั่งอยู่บนเตียง

 

                    ความตึงเครียดในชั้นบรรยากาศตอนนี้เข้มข้นขึ้นเพราะมีความตึงเครียดของไคงะเจือปนอยู่ด้วย การรับมือกับสุภาพสตรีที่สวยและเซ็กซี่เหลือร้ายเป็นเรื่องยากสำหรับไคงะเช่นกัน

 

                    ไทกริส!”

 

                    เสียงของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์ตื่นตระหนก เธอพาร่างในอาภรณ์หรูหราไปหยุดยืนข้างเตียงคนไข้ ดวงตาสีฟ้าแสนสวยสำรวจเรือนกายของไทกริส ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหาชายหนุ่ม

 

                    ผมบาดเจ็บอยู่นะ

 

                    ไทกริสบอกเรียบๆ เมื่อเธอพยายามจะกอดเขา ชายหนุ่มยกมือขึ้นขวางเธอไว้ แต่การทำแบบนั้นหยุดยั้งความต้องการของเธอไม่ได้

 

                    ไคงะค่อยๆ ขยับตัวถอยไปตรงประตู เขาพาตัวเองออกไปนอกห้องพักคนไข้ และชายหนุ่มก็ได้พบกับบอดี้การ์ดอีกคนของไทกริสซึ่งยืนอยู่หน้าห้อง

 

                    ปิแอร์ มองเพื่อนร่วมงานและเป็นหัวหน้าของเขา ไคงะทำหน้าเฉยเมย มองไปยังประตูและขยับตัวไปหยุดยืนอีกฟากของประตู เพื่อคุ้มครองไทกริสอยู่หน้าห้อง

 

                    ส่วนภายในห้องพักของคนไข้นั้น...

 

                    ไทกริส เอามือลงเดี๋ยวนี้

 

                    ไทกริสยังคงยกแขนตั้งขึ้น เขาเมินหน้าไปอีกทาง สตรีสาวแสนสวยนางนั้นก็ยื่นมือไปจับหน้าเขา แล้วดันใบหน้าของชายหนุ่มกลับมา

 

                    หม่ามี้เป็นห่วงรู้ไหม รู้ไหม รู้ไหม

 

                    เสียงกระเง้ากระงอดของคาริต้าผิดมาดสาวเซ็กซี่ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับเขา ชายหนุ่มยังคงมีสีหน้าเฉยเมย คงเพราะเขาต้องรับมือกับมารดา ที่มีอารมณ์ปั่นป่วนตลอดเวลาเหมือนเกลียวคลื่นกลางมหาสมุทร เขาเลยกลายเป็นคนที่นิ่งเฉยกับทุกสิ่งรอบตัว

 

                    รู้ไหมจ๊ะ

 

                    เพราะบุตรชายไม่ยอมคำถาม สาวสวยที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีบุตรชายโตเป็นหนุ่มในวัยฉกรรจ์แบบไทกริสก็ถามย้ำอีกครั้ง หัวใจคนเป็นแม่ร้อนรน คาริต้าบินด่วนมาที่นี่ก็เพื่อดูอาการของบุตรชาย ถึงข้อความที่ได้รับจากไคงะจะชัดเจนว่าไทกริสปลอดภัยดี แต่เธอก็ยังเป็นห่วง

 

                    ครับคาริต้า

 

                    คาริต้าโน้มตัวไปหาบุตรชาย เธอยกนิ้วชี้เรียวสวยดั่งลำเทียนขึ้นมา ขยับนิ้วส่ายไปซ้ายและขวาสลับกันเป็นเชิงห้ามปรามบุตรชาย

 

                    อยู่ด้วยกันต้องเรียกหม่ามี้สิจ๊ะ

 

                    ไทกริสเลือกที่จะนิ่งเฉย ตอนเขายังเป็นเด็กชายตัวน้อย ไทกริสต้องเรียกคาริต้าด้วยชื่อสลับกับการเรียกเธอ หม่ามี้ จนพ่อหนูน้อยไทกริสสับสนว่าคาริต้าเป็นอะไรสำหรับเขากันแน่

 

                    เพื่อนสาว?

 

                    พี่สาว?

 

                    มารดา?

 

                    หรือว่าแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญรู้จักกัน เด็กชายไทกริสสับสนอยู่หลายปี และเมื่อเขาโตขึ้น เขาก็รู้ว่าคาริต้าคือมารดา แต่เขาจะเรียกเธอหรือแสดงความสัมพันธ์อันเปิดเผยต่อหน้าคนอื่นไม่ได้

 

                    เพื่อตัดปัญหาเขาจึงไม่เรียกเธอหม่ามี้อีก แต่เรียกเธอด้วยชื่อ เพื่อไม่ให้เขาเผลอตัวเรียกเธอผิดพลาด ซึ่งคาริต้ามักจะงอแงที่เขาไม่ยอมเรียกเธอหม่ามี้ให้ได้ยิน

 

                    คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ

 

                    คาริต้ายืดตัวขึ้นยืน เธอหน้างอ มองไทกริสด้วยดวงตากลมโตคู่สวย หยดน้ำตาเอ่อคลอ ก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมคอลเลคชั่นใหม่ ผ้าเช็ดหน้าปักตัวอักษรย่อตัว ‘K’ ถูกยกขึ้นซับน้ำตาแผ่วเบา

 

                    ถามแบบนี้หม่ามี้น้อยใจนะจ๊ะ ก็ลูกประสบอุบัติเหตุ หม่ามี้ก็ต้องมาเยี่ยมลูกสิจ๊ะ

 

                    ครับผม

 

                    ไทกริสสบตากับมารดา คาริต้าหน้ามุ่ย ทำท่าสะอึกสะอื้นแต่ไม่มีน้ำตาด้วยความน้อยใจบุตรชายรูปงาม ไทกริสที่แสนน่ารัก เทวดาตัวน้อยทำไมถึงได้โตขึ้นมาเป็นรูปปั้นหินไปได้นะ ใบหน้าของไทกริสไม่แสดงอารมณ์และความรู้สึกมานานเท่าไหร่แล้วนะ

 

                    คาริต้าขมวดคิ้วใช้ความคิด เธอยกมือขึ้นเพื่อนับจำนวนปีเท่าที่จำได้ แต่นับจนครบสิบนิ้วก็ยังไม่พอ เอาล่ะ! ไทกริสกลายเป็นรูปปั้นมากกว่าสิบปีแล้ว ลูกชายของเธอคงชินกับการทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ไปแล้วล่ะ มันคงกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาไปเรียบร้อย

 

                    เฮ้อ!

 

                    ลูกสงสัยไหมจ๊ะว่าหม่ามี้ถอนหายใจทำไม

 

                    ไม่ครับ

 

                    สนใจสักนิดหนึ่งสิจ๊ะ หม่ามี้อยากตอบ นะ...นิดหนึ่งนะ

 

                    คาริต้า...

 

                    หม่ามี้ตอบเลยนะจ๊ะ ปีศาจหน้านิ่งคงกลืนกินจิตวิญญานของลูกไปแล้ว ลูกทำหน้าไร้ความรู้สึกติดต่อกันมากกว่าสิบปีแล้วนะจ๊ะ หม่ามี้ไม่กล้านับต่อเลย เพราะกลัวตัวเลขมันจะนานเกินไป

*****************************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 

                   

 

                                       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #150 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 15:34
    เฮียปวดหัว เฮียอยากนอน
    #150
    0
  2. #109 Real_cyyyyy (@megurinelukameen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 06:30
    บ้ะ แม่สวยมาก นึกว่ากิ๊กนะเนี่ย ทีแรก แต่คือแม่ไปสุดมาก งอแงเก่งอ่ะ น่ารักดี55555
    #109
    0
  3. #62 jamsaivear (@jamsaivear) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 16:35
    แม่สวยมากๆๆๆๆๆๆ
    #62
    0