วิวาห์ร้อนเจ้าชายทมิฬ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 130,719 Views

  • 201 Comments

  • 1,342 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    288

    Overall
    130,719

ตอนที่ 36 : บทที่ 7 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    31 ต.ค. 61

บทที่ 7 (2)

 

                ลองชิมไหมแม่หนู

 

                   ชิมค่ะ!” มีเหรอศกุนตลาจะยอมพลาดโอกาส เมื่อป้าเจ้าของร้านยื่นส้มจากสวนผลไม้ของป้าให้กับเธอลองชิม ชิมแล้วถูกปาก หญิงสาวก็เลือกซื้อมาด้วยหนึ่งแพ็ก ศกุนตลาหย่อนส้มลงในกระเป๋าเป้ แต่พอหญิงสาวสะพายเป้เข้ากับหัวไหล่ ก็มีใครบางคนยื่นมือมาช้อนใต้เป้ของเธอ แล้วยกมันขึ้นเพื่อชั่งน้ำหนัก

 

                   เอ๊ะ!” หญิงสาวหันไปด้านหลัง เธอหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่ง มองสบตากับบุรุษร่างสูงที่ยืนอยู่ ก่อนที่ศกุนตลาจะระบายรอยยิ้มลงบนริมฝีปาก

 

                   วาริค

 

                   จำผมได้?”

 

                   วาริคในวันนี้แตกต่างจากวาริค ชายหนุ่มบุคลิกเลิศหรูที่เธอรู้จัก เขามีหนวดเคราขึ้นเฟิ้มเต็มใบหน้า สวมเสื้อผ้าที่ค่อนข้างเก่าปอนแต่กลิ่นของเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดเก่าๆ กางเกงยีนส์สีซีด แล้วทับด้วยแจ็กเก็ตสภาพเก่าไม่แตกต่างจากเสื้อ แต่เธอก็ยังจำเขาได้

 

                   ฉันจำตรงนี้ของคุณได้ค่ะ

 

                   ศกุนตลายื่นมือไปหาเขา วาริคชะงักทำท่าจะถอยหลังหนี แต่แล้วก็เลือกยืนยิ่งๆ เพื่อให้เธอแตะปลายนิ้วลงบนขอบตาของชายหนุ่ม

 

                   ดวงตาของผม?”

 

                   ใช่ค่ะ ต่อให้รูปลักษณ์ข้างนอกของคุณเปลี่ยนไปยังไง แต่ดวงตาของคุณไม่เปลี่ยน

 

                   หนวดเคราของเขาช่างขึ้นครึ้มเร็วเหลือเกิน อย่างน้อยมันก็ต้องใช้เวลาเป็นปีหรือเปล่าถึงจะมีหนวดเฟิ้มจากจอนหูลงมาแบบนี้ ทว่าศกุนตลาไม่สนใจเหตุผลเรื่องนั้น เธอเชื่อว่าเขาไม่เป็นอันตรายสำหรับเธอ วาริคคงมีเหตุผลส่วนตัวในการปลอมแปลงตัวเอง ซึ่งเธอไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเรื่องนั้น เมื่อเธอไม่ได้เป็นอะไรกับชายหนุ่มนอกจากคนรู้จักกันระหว่างการท่องเที่ยว

 

                   คุณมาทำอะไรคะ

 

                   มาทำงานบางอย่าง

 

                   วาริคประหลาดใจต่อการแสดงออกของเธอ ศกุนตลาไม่มีปัญหากับการที่เขาทิ้งเธอไปกะทันหันเลยอย่างนั้นเหรอ หญิงสาวยังคงยิ้มกว้างสดใสให้เขา ไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่แสดงอาการแง่งอน

 

                   บังเอิญจังเลยนะคะ

 

                   เป้คุณหนักเกินไปหรือเปล่า

 

                   สงสัยจะซื้อเพลินค่ะ เพลินจนลืมน้ำหนัก

 

                   เพลินกับขนมในมือ?”

 

                   มันอร่อยมากเลยนะคะ ลองชิมดูไหมคะ

 

                   ศกุนตลายกขนมปังในมือ ซึ่งเป็นขนมปังชิ้นสุดท้ายจากสามชิ้นที่เธอซื้อไว้จ่อไปตรงริมฝีปากของวาริค หญิงสาวมองริมฝีปากของเขาแล้วก็คิดถึงมาร์ชเมลโลราดคาราเมล พวงแก้มของเธอค่อยๆ ร้อนผ่าว ภาพจุมพิตของเธอกับเขามันวาบเข้ามาพร้อมกับมาร์ชเมลโล

 

                   คุณไม่ชิมงั้นฉันกินหมดเลยนะคะ

 

                   ศกุนตลาดึงมือกลับหญิงสาวเริ่มยัดขนมปังที่เหลือในมือใส่ปาก เคี้ยวเร็วๆ แล้วก็กลืนเป็นการแก้เขินและขนมปังชิ้นนั้นก็หมดในเวลาอันรวดเร็ว ตายล่ะ! ขนมปังก็หมดแล้ว ต้องหาอะไรกินแก้เขิน หญิงสาวทำท่าจะเปิดกระเป๋าเป้แต่วาริคเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ก่อน

 

                   ไปด้วยกัน

 

                   เขาชวนหรือออกคำสั่ง ศกุนตลาไม่แน่ใจ แต่หญิงสาวก็ยอมเดินไปตามแรงดึงของวาริค หญิงสาวไม่โกรธเคืองเขา เรื่องที่เขาหายตัวไปจากกระโจมโดยไม่บอกเธอ วาริคคงมีเหตุผลส่วนตัวของเขา และเหตุผลบางเรื่องก็คงมีความซับซ้อนเกินกว่าที่จะเสียเวลาบอกกับเธอได้ วาริคก็แค่หายตัวไป แต่เขาไม่ได้ทำให้เธอเดือดร้อนหรือว่ายุ่งยาก

 

                   ชายหนุ่มยังมีน้ำใจทิ้งการดูแลไว้ให้เธอ ค่าที่พักและค่าอาหารเขาจ่ายไว้ทั้งหมด นอกจากนี้ชายหนุ่มยังวางซองเงินไว้บนโต๊ะเพื่อคืนเธออีกต่างหาก แต่ศกุนตลาไม่ได้ใช้เงินในซองนั้น เธอเก็บมันเอาไว้ และตั้งมั่นว่าหากมีโอกาสได้พบวาริคอีกครั้ง เธอจะคืนให้เขา ชายหนุ่มดีต่อเธอถึงขนาดนี้ เขาจึงเป็นความทรงจำที่ดีอยู่ในใจของศกุนตลา

 

                   เธอได้รับความช่วยเหลือจากเขาตั้งหลายเรื่อง และยังได้เรียนรู้ถึงความรู้สึกอยากจะใกล้ชิดบุรุษสักคนจากเขา วาริคจะเอาเปรียบเธอก็ยังได้ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ทำ เรื่องจุมพิตที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะเขาฉวยโอกาส แต่เป็นบรรยากาศที่ทำให้เธอกับเขาอยากจะทำเรื่องแบบนั้นต่อกัน เป็นความเต็มใจและยินยอมทั้งสองฝ่าย

 

                   เราจะไปไหนกันเหรอคะ

 

                   ไม่สะดวก?”

 

                   ไม่ใช่ไม่สะดวกหรอกค่ะ แต่ถ้าไปนานก็ต้องซื้อขนมปังไว้ก่อนค่ะ ฉันซื้อพวกอาหารกระป๋องไว้แล้ว แต่ยังขาดขนมปังค่ะ

 

                   ก็คงนานพอสมควร

 

                   ถ้างั้นไปซื้อขนมปังกันก่อนนะคะ

 

                   ศกุนตลากระชับมือเข้ากับมือของชายหนุ่ม เธอดึงแขนเขาไปยังร้านขนมปังเจ้าเดิม เพื่อซื้อขนมปังแบบไม่มีไส้สำหรับนำกลับที่พัก

 

                   อ้าว รอบนี้มีเพื่อนมาด้วย

 

                   จัดขนมปังให้หน่อย เหมือนเดิมสำหรับกินสักสามสี่วันก็ได้

 

                   สำหรับหนึ่งคนหรือว่าสองคนล่ะชูการ์

 

                   หนึ่งคนจ้ะ

 

                   ศกุนตลาตอบเสียงใส หญิงสาวเตรียมเงินสำหรับจ่ายค่าขนมปัง เมื่อได้ขนมปังมา เธอก็ง่วนกับการจัดเก็บขนมปังใส่กระเป๋าเป้ หญิงสาวไม่ทำตัวอ่อนแอ ไม่เรียกร้องความช่วยเหลือจากเขา เธอดูแลตัวเอง จัดเก็บขนมปังแล้วก็สะพายเป้เข้ากับหัวไหล่ของเธอตามเดิม

*******************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 

                  

 

                                     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

0 ความคิดเห็น