วิวาห์ร้อนเจ้าชายทมิฬ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 130,843 Views

  • 201 Comments

  • 1,344 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    412

    Overall
    130,843

ตอนที่ 16 : บทที่ 3 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

ชูๆ เขารู้หมด เก็บอาการด้วย

********************************

บทที่ 3 (2)

 

                พอเห็นเขาแล้วก็มือไม้สั่น กระสันอยากกดชัตเตอร์เพื่อเก็บภาพของชายหนุ่ม เธอมีอาการเหมือนคนเสพติดยา หากไม่ได้เสพจะกระวนกระวาย เธอก็กำลังเกิดอาการแบบนั้น แต่เป็นความกระวนกระวายเริ่มเฉียดใกล้ความทุรนทุรายเพราะต้องการถ่ายภาพของวาริค เธอจะถ่ายเก็บไว้ทำไมมากมายนะ หญิงสาวเคาะศีรษะลงบนกล้องถ่ายรูปเบาๆ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าวาริคลืมตามองเธออยู่ก่อนแล้ว

 

                   เป็นอะไร

 

                   เศร้าค่ะ

 

                   หญิงสาวคิดขึ้นมาได้ว่าเธอไม่ควรถ่ายรูปเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต การมีรูปภาพของชายหนุ่มโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องอยู่ในกล้องก็เหมือนเป็นการแอบถ่ายนั่นแหละ ศกุนตลาจึงหยิบเมมโมรีออกมาจากกล่องที่เธอเก็บลงไปแล้วยื่นมือส่งไปตรงหน้าวาริค

 

                   ฉันถ่ายรูปคุณโดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ ภาพของคุณอยู่ในเมมโมรีอันนี้ค่ะ

 

                   คุณให้ผม?”

 

                   ค่ะ กดท่าไหนก็ไม่รู้ นิ้วระรัวเลยค่ะ มีแต่รูปคุณจนเมมโมรีเต็ม ฉันให้คุณค่ะ เพราะฉันไม่สมควรถ่ายรูปคุณโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอโทษด้วยนะคะวาริค

 

                   ผมรับคำขอโทษ

 

                   ใช่ว่าชายหนุ่มไม่ทราบว่าเธอแอบถ่ายรูปเขา แต่เขาปล่อยให้ถ่าย เสียงกดชัตเตอร์เบาๆ นั้น วาริคได้ยินมันอย่างชัดเจนเพราะการฝึกฝนเตรียมพร้อมร่างกายสำหรับป้องกันตัวเองจากอันตรายเกือบทุกรูปแบบ ชายหนุ่มปล่อยให้เธอถ่ายเพราะไม่ต้องการให้เธอตกใจ และเมื่อถึงเวลากลางคืน คนของเขาจะตามไปเอาเมมโมรีนั่นมาจากเธอ โดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว และจะคิดไปเองว่าเธอทำมันหาย

 

                   ศกุนตลาทำให้คนของเขาลดภาระหน้าที่ลง เธอคืนมันให้กับเขาด้วยตัวเอง กล่าวขอโทษและยอมรับผิดเหมือนเด็กตัวน้อยที่กำลังยอมรับผิดต่อหน้าผู้ใหญ่ วาริคเริ่มค้นพบว่าทำไมเธอถึงมีรอยยิ้มสดใสจนชวนตกตะลึงแบบนั้น การที่เธอยิ้มแบบนั้นได้ไม่ใช่เพราะเสแสร้งและฝึกฝนมา แต่เป็นเพราะเธอมีจิตใจที่ดีงามและไร้เดียงสาต่างหาก

 

                   ความไร้เดียงสาของศกุนตลาไม่ใช่การทำตัวง้องแง้งไม่รู้เรื่อง แต่ในสมองและหัวใจของเธอคงอัดแน่นไปด้วยเรื่องดีๆ เธอมีน้ำใจที่โอบอ้อมอารี มีความเอื้อเฟื้อ ให้เกียรติคนรอบข้าง ศกุนตลาไม่ใช่ผู้หญิงนุ่มนิ่ม อ่อนหวานหรือว่าเรียบร้อย แต่เธอเป็นผู้หญิงทำให้เขาอยากนั่งมองรอยยิ้มของเธอไปนานๆ เป็นความสบายตาซึ่งวาริคยอมเสียเวลาเพื่อพิศชม

 

                   ฉันต้องขอโทษอีกครั้งนะคะชายหนุ่มเก็บเมมโมรีใส่ไว้ในช่องเล็กของกระเป๋าเป้ และเมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงปลายทาง ศกุนตลาก็กล่าวคำอำลา

 

                   ขอบคุณนะคะสำหรับความช่วยเหลือ ถ้ามีโอกาสคงได้พบกันอีกค่ะหญิงสาวกล่าวลาและหมุนตัวเดินจากไป เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อหัวใจมันโหวงเหวงคล้ายกับเสียดายบางอย่าง ศกุนตลาสลัดศีรษะและก็ตัดสินใจเดินไปข้างหน้า เสียดายอะไร? เสียดายวาริคเหรอ? เธอกับเขาก็แค่คนที่ผ่านมาพบกัน แล้วก็ต้องผ่านเลยกันไปเท่านั้นเอง

********************************

                   อาไงดี ทำไมรู้สึกค้างคาใจแปลกๆ

 

                   ศกุนตลาเดินออกมาถึงด้านหน้าตึกของตัวอาคารผู้โดยสาร หญิงสาวกำแผนที่เอาไว้ในมือ เธอก้มหน้าลงอ่านแผนที่แต่ก็อ่านไม่รู้เรื่อง เกือบเผลอโยนแผนที่ทิ้งเมื่อเห็นเป็นภาพซ้อนใบหน้าของวาริคขึ้นมาประสาทหลอนไปแล้วหรือเนี่ย วันนี้ก็ไม่ได้กินอะไรแปลกๆ เสียหน่อย แซนด์วิชก็ทำเอง หรือว่าหยิบส่วนผสมผิด ใส่กัญชาลงไปแทนส่วนผสมบางอย่าง

 

                   บ้าไปแล้วชูการ์

 

                   เธอจะเอากัญชามาจากไหนได้ แล้วจินตนาการอะไรก็ได้ให้ห่างไกลจากคุกหน่อยไม่ได้หรือยังไงนะชูการ์

 

                   เจอผู้ชายแค่นี้ถึงกับหลอนเลยเหรอ

 

                   ศกุนตลาไม่หลอกตัวเองว่าอาการที่เกิดขึ้นเป็นเพราะสาเหตุอื่น เรื่องอื่นเธอสามารถรับมือได้ แต่เรื่องผู้ชายเธอไม่คุ้นเคยกับการต้องจัดการปัญหาในเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นอาการแปลกๆ ของเธอมันเกิดขึ้นเพราะวาริคนั่นแหละเป็นสาเหตุสำคัญ เมื่ออ่านแผนที่ไม่รู้เรื่อง หญิงสาวก็เลยยืนหันรีหันขวางเหมือนคนหลงทาง

 

                   กฎของการไปต่างประเทศที่เธอเคยท่องจำถูกละเมิดเสียแล้ว ไม่ว่าจะเดินทางไปที่ไหนต้องทำตัวให้กลมกลืน ไม่เปิดเผยจุดอ่อนว่าเธอกำลังตกอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ยากลำบาก เพราะจะทำให้เธอกลายเป็นเป้าหมายของมิจฉาชีพเอาได้ คนที่ไม่หวังดีอาจจับจ้องให้ความสนใจกับนักท่องเที่ยวเพื่อมองหาเหยื่อ ประเทศที่มีคดีอาชญากรรมน้อย ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคดีเกิดขึ้น

 

                   มิจฉาชีพ!”

 

                   หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือแตะลงบนบ่า เธอรีบหันขวับไปมอง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่เธอกำลังคิดถึง แต่ประโยคที่เธอพูดเมื่อสักครู่ ทำให้คนหยุดชะงักแล้วหันมามองเธอกับเขาเป็นตาเดียว พร้อมกับเสียงวิ่งเป็นจังหวะจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งตรงมาหา

 

                   ผมไม่ใช่มิจฉาชีพ

 

                   ชายหนุ่มนิ่วหน้า กล่าวบอกเธอ ศกุนตลาส่งยิ้มจืดเจื่อนให้เขา เธอก็ไมได้คิดว่าเขาเป็นมิจฉาชีพเสียหน่อย แต่เธอกำลังคิดถึงเรื่องมิจฉาชีพ เขาก็ดันมาแตะตัวเธอเข้าพอดี

 

                   ไม่มีอะไรค่ะ ฉันอุทานเพราะตกใจน่ะค่ะ เพื่อนฉันเองค่ะ ไม่มีอะไรนะคะ เชิญใช้ชีวิตกันตามปกติเลยค่ะ ขอโทษด้วยค่ะที่ทำให้วุ่นวายและตกใจ

 

                   ศกุนตลาส่งเสียงบอกกับประชาชนที่มาใช้บริการสถานีรถไฟ รวมถึงหันไปขอโทษขอโพยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

 

                   ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้วุ่นวาย

 

                   หลังจากหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศาเพื่อกล่าวคำขอโทษรอบทิศทาง หญิงสาวก็หันมากล่าวคำขอโทษชายหนุ่มซึ่งถูกยัดเยียดให้เป็นมิจฉาชีพอย่างไม่ทันตั้งตัว

********************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ           

 

                  

 

                  

 

                                     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

0 ความคิดเห็น