วิวาห์ร้อนเจ้าชายทมิฬ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 130,812 Views

  • 201 Comments

  • 1,344 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    381

    Overall
    130,812

ตอนที่ 14 : บทที่ 2 (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    9 ต.ค. 61

ยายชู เธอไม่ต้องแมนนักก็ได้

ปล.อัปเช้ามืดค่ะ เช้าตรูยันดึกติดงาน

****************************

บทที่ 2 (5)

 

                ฉันชื่อชูการ์ค่ะ

 

                   เรียกผมวาริค

 

                   เมื่อเธอแนะนำตัวให้เขารู้จัก ศกุนตลาก็ได้รับทราบชื่อของเขาเช่นเดียวกัน หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยดวงตากลมโตสดใสแล้วก็ยิ้มกว้างขึ้น

 

                   ฉันคิดว่าคุณจะชื่ออะไรที่ฟังยากๆ เรียกยากๆ แบบยังไงดีล่ะ ฟังหรูหรากว่านี้เสียอีก

 

                   ชื่อของผมหรูไม่พอหรือไง

 

                   ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ ฉันก็แค่แปลกใจ อย่าสนใจเลยค่ะ

 

                   ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถมีชื่อหรูหราได้หรอกนะ

 

                   ฉันก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับชื่อถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย คุณโกรธฉันหรือเปล่าคะวาริค

 

                   ศกุนตลาไม่ต้องการให้เพื่อนใหม่โกรธเคืองเธอ เธอชอบมิตรภาพดีๆ มากกว่ามิตรภาพที่ห่างเหินและหมางเมินต่อกัน

 

                   ผมไม่โกรธเพราะเรื่องแค่นี้หรอก

 

                   ค่อยสบายใจหน่อย เพราะถึงยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันแล้ว

 

                   เราเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอ?”

 

                   ก็ใช่น่ะสิคะ

 

                   ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

                   ชายหนุ่มไม่ได้ถามยียวน แต่การเป็นเพื่อนกับใครสักคน มันสามารถเกิดขึ้นได้อย่างง่ายดายเหมือนที่เธอพูดจริงน่ะเหรอ

 

                   ตอนฉันบังเอิญต่อยคุณเรายังเป็นคนแปลกหน้า พอเราเริ่มสนทนาคือช่วงเวลาทำความรู้จัก พอคุณให้ความช่วยเหลือฉัน นั่นคือการเปิดประตูมิตรภาพ และเมื่อฉันแนะนำตัวกับคุณ และคุณแนะนำตัวกับฉัน เราก็กลายเป็นเพื่อนกันค่ะ

 

                   ง่ายแบบนั้นเชียวเหรอ

 

                   แล้วทำไมเราต้องทำอะไรให้ยุ่งยากด้วยล่ะคะ

 

                   ศกุนตลาถามกลับ หญิงสาวถามแล้วก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอดึงกระเป๋าลงมาเปิดกระเป๋าเป้ แล้วก็ดึงเอากระเป๋าผ้าที่อยู่ในกระเป๋าออกมา หญิงสาววางกระเป๋าผ้าลงบนกลางโต๊ะกลางที่ดึงออกมาจากบริเวณผนังเพื่อวางของ ก่อนจะเก็บกระเป๋าเป้เข้าที่เดิม

 

                   ฉันคิดว่าทุกวันนี้เรามีเรื่องยุ่งยากกันมากพอแล้วค่ะ ความจริงฉันไม่ค่อยชอบเรื่องยุ่งยากที่เต็มไปด้วยพิธีรีตองสักเท่าไร

 

                   หญิงสาวนั่งลงบนเบาะนั่งแล้วก็ดึงอาหารว่างออกมาจากกระเป๋าผ้า เธอส่งน้ำชากระป๋องให้กับวาริคคนละกระป๋อง

 

                   น้ำชาค่ะ ยี่ห้อนี้อร่อยมากเลย ฉันชอบสุดๆ

 

                   วาริคแปลกใจกับนัยน์ตาเปล่งประกายยามเธอกล่าวถึงของกิน เหมือนเธอมีความสุขมาก และดวงตาคู่นั้นก็ยิ่งทอประกายสดใสเมื่อเธอเปิดกระป๋องน้ำชาแล้วเริ่มดื่มมัน

 

                   ชื่นใจ อร่อยมาก คุณไม่ดื่มเหรอคะ คุณเคยดื่มน้ำชายี่ห้อนี้หรือยังคะ

 

                   ยังครับ ไม่เคยดื่ม

 

                   การรับประทานอาหารโดยไม่ผ่านการตรวจสอบ เป็นการละเมิดกฎรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดขององค์รัชทายาทแห่งวาเดอเลส ทว่าดวงตาสุกใสของศกุนตลาทำให้วาริคปฏิเสธเธอไม่ลง ชายหนุ่มหันไปมองจามินกับคาริค แล้วบอกด้วยสายตาว่าเขาจะรับประทานของว่างร่วมกับศกุนตลา

 

                   คุณเปิดได้ไหมคะ ฉันเปิดให้ไหมคะ

 

                   ปกติหน้าที่ดูแลสุภาพสตรีต้องเป็นของสุภาพบุรุษไม่ใช่เหรอ

 

                   สุภาพสตรีก็ดูแลสุภาพบุรุษได้ค่ะ สำหรับฉัน การดูแลตัวเองดีที่สุด และถ้าเรามีเพื่อนหรือว่าคนที่เรารักอยู่ด้วย เราก็แค่ดูแลกันและกัน

 

                   คนที่เรารัก?”

 

                   ใช่ค่ะ สำหรับฉันตอนนี้ก็คือสมาชิกในครอบครัวของฉัน พวกเราอยู่ด้วยกัน รักกัน และคอยดูแลกันและกัน ถึงฉันจะมาอยู่ที่วาเดอเลส แต่พวกเราก็ยังโทรศัพท์หากันทุกสัปดาห์ ส่วนอีเมลน่ะเหรอถ้ามีโอกาสก็ส่งแทบจะวันเว้นวัน ถ้าฉันมีเรื่องเล่ามากหน่อย ฉันก็จะส่งทุกวันค่ะ ครอบครัวของฉันมีคุณย่า มีพี่มินนี่ แล้วก็มิมิ พวกเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันค่ะ

 

                   คุณเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟัง ไม่กลัวว่าจะมีอันตรายหรือไง

 

                   ฉันไม่ใช่คนสำคัญขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้าคุณจับตัวฉันไปเรียกค่าไถ่ คุณก็คงเหนื่อยเปล่า ครอบครัวฉันไม่มีเงินจ่ายหรอกค่ะ

 

                   ศกุนตลาดึงกล่องแซนด์วิชออกมา หญิงสาวทำแซนด์วิชด้วยตัวเอง เธอเปิดกล่องแซนด์วิชแล้วก็เลื่อนไปตรงหน้าวาริค

 

                   ฉันทำเองนะคะ ต้องอธิบายก่อน ฉันไม่ได้ทำขนมปังเองนะคะ เดี๋ยวคุณจะคิดว่าฉันทำเองทั้งหมด ขนมปังเนี่ยฉันซื้อมาแต่ไส้แซนด์วิชฉันทำเองค่ะ ลองชิมดูสิคะ

 

                   เพราะรอยยิ้มและความสดใสในดวงตาของเธอ ทำให้วาริคต้องละเมิดกฎของตัวเองอีกครั้ง ชายหนุ่มหยิบแซนด์วิชขึ้นมาแล้วก็ลองรับประทาน ศกุนตลาก็หยิบแซนด์วิชขึ้นมารับประทานต่อจากเขา เธอมีความสุขกับมัน ชายหนุ่มเห็นภาพความสุขนั้นบนใบหน้าของเธอยามที่เธอรับประทานแซนด์วิชอย่างไม่ห่วงสวยหรือว่ารักษาภาพลักษณ์ผู้หญิงต้องกินน้อยเพราะเธอกินจุมาก

****************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 

                  

 

                                     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

0 ความคิดเห็น