[GOT7] แวมไพร์เจ้าเล่กับนายหน้าหวาน #2JAE

ตอนที่ 9 : ทำไมพี่ทำแบบนี้...+แก้คำผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ต.ค. 59

[YOUNGJAE]

     ในเช้าวันจันทร์อันแสนน่าเบื่อที่สุดเพราะผมต้องตื่นแต่เช้าแล้วไปเรียน วันหยุดผมก็ไม่ได้เล่นเกมเลยทำไมหน่ะหรอก็พี่แจบอมมาเฝ้าทั้งวันเสาร์และอาทิตย์เลย โห่ พอผมจะขอเล่นพี่แกก็มองด้วยสายตาข่มขู่ผม จะใจร้ายเกินไปและ แต่ก็ดีใจน้าที่พี่เขาห่วงผมด้วย ผมใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีขาวและนำเสื้อยีนส์สีดำมาสวมทับใส่กางเกงยีนส์สีขาวสนิทรองเท้าบู๊ทผ้าสีน้ำตาลโดยรวมชุดวันนี้ทำให้ผมดูผอมและสูงกว่าเดิม ผมเดินออกบ้านพร้อมยูคยอมอย่างไม่รีบร้อนเพราะวันนี้ผมตื่นเช้าเลยไม่ต้องทำให้น้องเหนื่อย เป็นพี่ที่ดีแล้วนะครับผมมม!!! ผมเดินมาเรื่อยๆจนถึงสถานีรถไฟสายตาผมเหลือบไปเห็นผู้ชายที่ใส่เสื้อสีขาวตัวใหญ่ใส่กางเกงยีนส์รัดรูปรองเท้าผ้าใบสีดำใส่แว่นกันแดดในที่ร่ม(?) นั่นคือเพื่อนรักผมเองครับมันเก๊กแบบนี้แหละครับ ผมกับน้องเดินไปหามันที่กำลังยืนกดโทรศัพท์รัวๆ

     "บางทีแกควรเงยหน้าขึ้นมองสิ่งรอบข้างก็ดีนะเพื่อน" ผมเดินไปสะกิดมัน

     "ไอ้ยองแจจจจ!!! คิดถึงจังเลย ฉันคิดว่าแกจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้แล้วน้าาาา" เมื่อไอ้แบมแบมมองมาเห็นผมก็กระโดดกอดผมแน่นเป็นปลาหมึกเลย แล้วที่วางมาดยืนเก๊กกดโทรศัพท์มันหายไปไหนหมดว่ะ

     "พี่แบมแบมหวัดดีครับ พี่เขาไม่เป็นไรหรอกมีคนมาเฝ้าตั้งแต่วันที่เขาไม่สบายจนถึงเมื่อวาน" ยูคยอมพูดขึ้นทำให้แบมแบมหันขวับไปหายองแจด้วยสายตาจับผิดทันที

     "ไอ้ยองแจเพื่อนรัก หยุดไป3วันแกมีผู้ชายเข้ามาหาแล้วหรอ มันเป็นใครว้ะ" มันกระโดดลงจากตัวแล้วจ้องผมโดยไม่ละสายตาเลย

     "เอ่อ...คือ...เขาชื่อ--" ผมยังพูดไม่ทันจบยูคยอมก็สวนทันที

     "พี่เขาชื่อ แจบอมครับ" เมื่อแบมแบมได้ยินชื่อนั้นก็ตกใจทันที แต่ไม่ทันที่มันจะได้ถามต่อรถไฟฟ้าก็มาทันที เมื่อถึงมหาลัยแล้วผมก็เดินไปที่คณะแพทย์เพื่อพาไอ้แบมแบมไปหาพี่มาร์ค

     "พี่มาร์คกินข้าวยัง" ไอ้แบมแบมเดินไปนั่งข้างพี่มาร์คและถามถึงสารทุกข์สุขดิบของพี่มาร์ค

     "พี่กินแล้วคร้าบ แล้วแบมแบมกินยังเดี๋ยวผอมนะ" หวานกันตลอดจริงๆเลย

     "กินแล้วครับ วันนี้กินข้าวเที่ยงด้วยกันกับผมได้มั้ย" พูดจาหว่านล้อมพี่เขาอีกแล้วนะแกไอ้แบมแบม

     "วันนี้พี่ไม่มีเรียนพอดี กินได้ครับ" พี่มาร์คว่าอย่างนั้นแล้วไอ้แบมแบมมันก็ดีใจแล้วซบไหล่พี่มาร์คทันที ถ้ารู้ว่าจ้องมาเจอภาพแบบนี้ตื่นสายๆแล้วมาตอนเข้าเรียนก็ดีชิ!

     "อะไรอิจฉาเขาหรือไง"ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเจอคนอยู่ข้างหลังผมนั่นก็คือพี่แจบอม

     "พี่แจบอม! อย่าแอบมาข้างหลังผมจะได้มั้ย ผมตกใจนะ" ผมตีแขนพี่เขาอย่างแรงแต่ร่างกายเขากลับไม่สะทกสะท้านอะไรเลย แข็งแรงจริงพ่อคนนี้

     "ตัวเล็ก มีเรียนคาบเช้าไม่ใช่หรอไปเรียนเลยไป" พี่แจบอมเอามือวางบนหัวผมแล้วลูบหัวไปเรื่อยๆ

     "อื้อ! อย่ามาขยี้หัวผมนะ" ผมดึงมือเขาออกจากหัวผมแต่ดึงยังก็ไม่ออกอ้ะ แรงผมมันน้อยขนาดนั้นเลยหรอTT

     "อะแฮ่ม พี่แจบอมไปสนิทกับยองแจตอนไหน" ไอ้แบมแบมที่มองสถานการณ์มาตั้งแต่ต้นพูดขึ้นมาพี่แจบอมมองไอ้แบมแบมแล้วก็หันกลับมาสนใจผมต่อ จนมันเลยหันมามองจ้องจับผิดผมแทน ผมรู้สึกว่าหน้าเริ่มร้อนเลยลุกขึ้นไปจับมือไอ้แบมแบม

     "ไอ้แบมแบมไปเรียนกันเหอะ" ผมดึงมือไอ้แบมแบมแล้วให้รีบไปเรียน เสียงกริ่งบ่งบอกว่าได้เวลาเข้าเรียนแล้วเริ่มแล้วครับชั่วโมงเรียน...
................................................................................................................................
[JAEBUM]

     พักเที่ยง ผมมานั่งรอไอ้มาร์คเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็กและเป็นมนุษย์คนเดียวที่ผมคบด้วยเพราะมันไม่เคยหักหลังผมและมันรู้นิสัยผมดีที่สุดมากกว่าไอ้แจ็คสันและจินยองซะอีก ตอนนี้มันไปซื้อขนมรอแฟนมันที่เป็นมนุษย์ที่ดูจะเก่งไม่ใช่ย่อย สัมผัสไว้มากเพียงแค่อยู่ใกล้ผมเขาก็รู้แล้วว่าผมไม่ใช่คนอย่างแน่นอน ไอ้มาร์คเดินมาพร้อมกับถุงเยอะแยะมากมายผมแปลกใจอยู่นิดว่ามันจะซื้อมาทำไมเยอะแยะ ผมเข้าไปช่วยแต่เดินผิดจังหวะไปหน่อยเลยถึงตัวมันเร็ว

     "มึงเดินเร็วไปแล้ว เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก" ไอ้มาร์คพูดแล้วเดินไปนั่งที่ประจำ

     "เออ รู้แล้วน่า" 

     "กูมีเรื่องจะถาม" ผมเลิกคิ้วร้อยวันไม่เคยมีคำถามที่ชวนเครียดขนาดนี้เลย ผมจับการเต้นของหัวใจมันได้น้ะ

     "อะไร" ผมตอบกลับอย่างเหวี่ยงๆ

     "มึงกับน้องยองแจนี่ยังไง ทำไมอยู่ไปสนิทกันว้ะ"

     "ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ" ผมตอบไปแบบพลางๆ ก็ผมไม่คิดอะไรกับน้องเขานิ

     "แล้วมึงยุ่งกับน้องเขาทำไม มึงปล่อยน้องไปเถอะ น้องเขาไม่รู้เรื่องของพวกเราหรอกนะ" มันพูดโน้มน้าวจิตใจของผมทุกที เหยื่อคนก่อนมันก็พูดแบบนี้บอกให้ผมปล่อยบ้างแหละ บอกว่าเขาไม่รู้เรื่องบ้างแหละ มนุษย์มันน่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยหรือไง และทุกครั้งผมก็ไม่ฟังเขาเลย

     "ปล่อยได้ไงนั้นเหยื่อเลยนะเว้ยน้องเขาอาจจะล่อไอ้จุนโฮได้ก็ได้ ถ้าล่อออกมาไม่ได้ก็ฆ่าน้องทิ้งซะแค่นั้นเหยื่อยังไงก็เหยื่อวันยังค่ำแหละ อย่าได้ใส่ใจ" ผมพูดออกไปก่อนที่จะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านแต่ก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของตกข้างหลังผม
     ตุ้บ!!    เสียงอะไรบางอย่างที่ตกกระทบดังมากจนผมต้องหันไปดู ผมตกใจเล็กน้อยเมื่อร่างบางๆยืนอยู่ข้างหลังผมยองแจชะงักและอึ้งอย่างแรงก่อนที่จะมีน้ำใสๆไหลออกมาจากตาของเขา ผมเดินเข้าไปหาเขาและจับตัวแต่ดูเหมือนว่าเขาจะถอยห่างออกจากตัวผม

     "อย่าเข้ามา...บอกว่าอย่าเข้ามา!!!!" ยองแจพูดขึ้นสีหน้าบ่งบอกให้รู้ว่าเขาโกรธมากแค่ไหน ผมเดินเข้าไปไกล้อีกนิดเพราะผมจะเสียเหยื่อรายนี้ไปไม่ได้เลือดอันหอมหวานของยองแจอาจทำให้จุนโฮมันออกมา ผมต้องเคลียร์กับเขาดีๆ

     "ฟังก่อนตัวเล็ก" ผมใช้สายตาออดอ้อนให้เขาฟังผมแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

     "บอกว่าอย่ามายุ่งไงไม่เข้าใจหรือไง....พี่ทำแบบนี้ทำไม พี่ให้ความหวังผมทำไม!!! ผมรักพี่มากเลยนะ แต่ดูพี่ทำดิเล่นกับผมเป็นเหมือนของเล่น ให้ผมเป็นเหยื่อล่อของพี่ มันจะมากเกินไปแล้ว...พี่ฮึก...มันเห็นแก่ตัว...ฮึก...เกินไปแล้ว!!!" ยองแจตะโกนดังลั่นโรงอาหาร โดยมีแบมแบมกับไอ้มาร์คยืนอยู่ข้างยองแจแล้วปลอบยองแจ ยองแจผลักแบมแบมออกแล้ววิ่งหนีไป ผมไม่ปล่อยให้เขาไปไหนหรอก ผมวิ่งตามยองแจไปในที่แห่งหนึ่งมันสงบมากพอให้ได้คุยกับยองแจดีผมขว้าแขนของยองแจไว้แล้วให้หันมามองหน้าผม

     "ใจเย็นๆนะ ตัวเล็กพี่แค่ล้อเล่นเท่านั้นเองไม่เห็นต้องโกรธพี่เลย" ผมตอบกลับไปหน้าด้านๆแบบนี้หวังว่ายองแจคงจะเชื่อ

     "พี่คิดว่าผมโง่มากขนาดที่ว่าพี่หลอกผมแล้วผมจะเชื่อใช่มั้ย ผมรู้แล้วและว่าพี่เป็นอะไรพี่ไม่ใช่คนตั้งแต่แรกแล้วผมสงสัยมานานแล้วว่าทำไมพี่ตาเปลี่ยนสีเอง ทำไมพี่ถึงมาช่วยผมในวันนั้นได้ทัน ทำไมพี่ถึงจัดการกับตาแก่ทั้งที่มันแรงเยอะไม่เหมือนคน ทำไมพี่ถึงเข้ามาในบ้านผมได้ทั้งๆที่ยูคยอมไม่เคยให้กุญแจบ้านกับใคร ทำไมพี่ถึงรู้ว่าผมคิดอะไร ผมรู้แล้ว...พี่น่ะเป็นแวมไพร์ใช่มั้ย แบมแบมมันบอกผม" ยองแจก้มหน้าไม่มองผมเลยเสียงสะอื้นเล็กๆทำให้ผมชะงัก แต่ที่อึ้งมากกว่าคือเขาถามในสิ่งที่ผมเลี่ยงได้ยากมาก คงต้องบอกความจริงอย่างเดียว

     "ใช่ ฉันเป็นแวมไพร์ พอใจหรือยัง" ผมหมดอารมณ์จะคุยกับเด็กคนนี้แล้ว ผมปล่อยมือเด็กคนนี้แล้วให้เขาวิ่งไป แต่ก่อนที่เด็กคนนั้นจะวิ่งไปเขาได้บอกกล่าวมันคือคำลาที่จะไม่มีวันได้พบเขาอีก

     "ทั้งพี่และผม เราจะไม่รู้จักกันอีกนับจากนี้ เราคือคนที่ไม่รู้จักกันมาตั้งแต่ต้น ขอให้พี่โชคดี" ยองแจพูดจบก็ร้องไห้และวิ่งออกไปจากที่ตรงนั้น ตอนนี้มันเหลือแต่ผมกับลมที่พัดพาความเงียบมาให้ผมแทน

     'พี่ตี๋น้อย ลุกขึ้นมาสิมาช่วยหมวยที ช่วยหมวยด้วย'          ภาพหมวยกับมาอีกครั้งแต่ภาพนี้เป็นภาพก่อนที่หมวยจะถูกฆ่าภาพนี้มันไม่เคยขึ้นมาย้อนให้ผมดูเลยมันถูกจัดเก็บไว้ในความทรงจำที่ลึกมากของผม 
     'พี่ตี๋น้อย ช่วยหมวยด้วย ฮื่อๆๆๆ ช่วยหมวยด้วย!!!!'        หมวยที่ถูกจุนโฮรัดคอ มันหันไปเหยียดยิ้มอย่างน่าสยองให้หมวยก่อนที่จะลงมือกัดคอเพื่อดืมเลือดของหมวยจนถึงหยดสุดท้าย มันขว้างหมวยลงกับพื้นแล้วหนีหายไป ภาพนั้นเล่นซ้ำไปซ้ำมารวมถึงภาพที่หมวยวิ่งหายไปจากชีวิตผม ปวดก้มลงกุมหัวตัวเองหลับตาแน่นมันทรมานเหลือเกิน ทรมานจริงๆ มาร์ควิ่งเข้ามาพยุงร่างผมขึ้นและเขย่าตัวผมให้ได้สติ แต่ผมไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกภาพมันเล่นไปเรื่อยวนไปวนมาน้ำตาผมเริ่มไหลออกมา ผมร้องไห้อย่างคนบ้าปิดหูหลับตาไม่รับรู้อะไร ทำไมกันยิ่งเห็นภาพยองแจร้องไห้ ก็ยิ่งเห็นภาพหมวยมากขึ้น

     "ไอ้แจบอม ไอ้แจบอม ตั้งสติดิว้ะ ไอ้แจบอม!!" ไอ้มาร์คตะโกนเรียกชื่อผมเป็นระยะให้ผมตั้งสติ

     "หมวย...ฮื่ออ หมวย หมวย!!" ผมเรียกหมวยหลายครั้ง ตะโกนเรียกหมวยที่กำลังเดินออกไปห่างผม มันคือภาพที่เจ็บปวดที่สุด
...................................................................................................................................

     "อ๊กซอง ช่วยผมทีไอ้แจบอมจะสติแตกแล้วครับ" เสียงเรียกของมาร์คทำให้อ๊กซองวิ่งเข้ามาหาแจบอมจากที่ได้ยินเสียงจิตของแจบอมร้องอย่าเจ็บปวด เขาใช้วิชาทำให้แจบอมหลับไป และพยุงตัวเขาขึ้นก่อนที่จะให้มาร์คช่วยแล้วหายตัวจากที่ตรงนั้นไป

     "เอาไงกันดีครับคุณอ๊กซอง" มาร์คที่ยืนมองเพื่อนรักของตัวเองที่หลับไปแต่สภาพเขาเหมือนคนที่กำลังเจ็บเจียนตาย
"คุณหนูมาร์คไม่ต้องเป็นห่วงเขาแค่คิดถึงหมวยหน่ะครับ" อ๊กซองเอ่ยขึ้น
"หมวย? ใครคือหมวยมันไม่เห็นเล่าให้ผมฟังเลย" มาร์คเอ่ยขึ้นอย่างงๆ เพราะตั้งแต่เขาเป็นเพื่อนกันมาก็ไม่เคยมีใครชื่อหมวยเลย

     "เขาคือเด็กผู้ชายที่หน้าเหมือนผู้หญิงมาก จนทำให้คุณหนูแจบอมคิดว่าเป็นผู้หญิงจริงๆเขาหลงรักหมวยมากๆแต่หมวยโดนจุนโฮกัดคอตายครับนั้นคือสิ่งที่แจบอมรู้แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือหมวยคนนั้นยังมีชีวิตอยู่และอยู่ใกล้ตัวเขาเอง" อ๊กซองได้บอกแล้วเดินออกจากห้องไปทิ้งให้มาร์คยืนอึ้งเหมือนเขาจะรู้แล้วว่าใครคือหมวยคนที่ทำให้เพื่อนรักของเขาทรมานห้วใจได้มากจนเจียนตายแบบนี้...
........................................................................................................................ 

Talk to writer.
ฮาโหลลลลลล ทุกคนนนนนนนน
ไรท์มาอัพแล้วน้าจ้าาาาา
ตอนนี้มันเป็นอย่างไรคอมเม้นกันได้นะ
ติชมได้หมดไรท์ไม่ซีเรียส ไรท์เฟรนลี่5555555
พี่บีใจร้ายกะน้องแจจังเลยยยเศร้าใจTT
จะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้อย่าลืมมาติดตามกันได้น้าาาา

#สปอยตอนต่อไป!!!!
นายเป็นใคร ต้องการอะไร?
ความทรงจำที่หายไปของนายไม่อยากรู้แล้วหรอ?
พี่ตี๋น้อย ช่วยด้วย!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #19 Mnk_m (@Mnk_m) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 06:03
    กรี๊ดดดด ยองแจคือหมวยใช่มั้ยคะะะ แล้วทำไมน้องถึงไม่ตายยย อย่าบอกนะว่าน้องกลายเป็นแวมไพร์ด้วยแล้ว?
    #19
    0
  2. #11 jaejae2116 (@jaejae2116) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 18:15
    รออออออ
    #11
    0
  3. วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 17:58
    ไร้ เอาอีกค่ะ ขอมันส์ๆกำลังอินเลย
    #10
    0