[GOT7] แวมไพร์เจ้าเล่กับนายหน้าหวาน #2JAE

ตอนที่ 8 : น้ำตาผู้ที่ไม่เคยแพ้...+แก้คำผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    13 ต.ค. 59

[YOUNGJAE]

     ผมตื่นขึ้นมาในห้องของผมเอง ผมกวาดสายตาไปรอบๆก็พบว่าผมอยู่ในห้องคนเดียว เขาไปแล้วสินะคิดถึงจังเลย ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมคิดถึงพี่แจบอมมากมายขนาดนี้ แต่หลังจากที่ได้รู้จักกันมาไม่นานผมก็รู้สึกคิดถึงเขามากยิ่งได้เจอและได้พูดคุยกับเขาก็ยิ่งคิดถึงจับใจอย่างกับไม่ได้เจอมาแสนนาน ผมคงชอบเขาแล้วมั้ง

     " พี่ยองแจ ตื่นแล้วหรอ พี่หลับไปนานมากเลยนะ" สติผมถูกเรียกให้กลับเข้าร่างโดยยูคยอมที่เปิดประตูเข้ามาในห้องผม

     "พี่หลับนานเท่าไหร่" ผมหันไปถามยูคยอม

     "เอ่อ คงประเป็นตอนเช้าคนเมื่อวาน ผมกลับมาพี่ก็หลับเรียกไงก็ไม่ตื่น" ห๊ะ ผมหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเพราะคิดว่าไอ้แบมแบมมันต้องโทรมาถามอาการแน่นอน
'TANOO 20 misscall' 
     อ๊ะ!! จริงด้วยมันโทรมาตั้ง20สายแน่ ผมรีบโทรกลับไปทันทีมันคงเป็นห่วงผมแน่เลย
    
     "ฮัลโหล ไอ้แบมแบม ฉันขอโทษที่ไม่ไดรับสายแกเลยว้ะ ฉันไม่สบาย" พอมันรับสายผมก็รีบพูดออกไปโดยไม่ได้ฟังเสียงฝ่ายนั้นเลย

     "เอ่อ นี่พี่มาร์คนะ แบมแบมเขานอนอยู่เพิ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง" พี่มาร์ครับสายแทนไอ้แบมแบมทำไมเพิ่งได้นอนแอบไปทำอะไรกะพี่มาร์คมาหรือเปล่า

     "ทำไมมันเพิ่งได้นอน อย่าบอกนะพี่ทำอะไรเพื่อนผมหน่ะ" 

     "ฟังก่อนๆใจเย็น คือเมื่อวานแจบอมบอกพี่ว่าน้องยองแจไม่สบาย พอแบมแบมรู้ก็เลยจะไปบ้านยองแจอย่างเดียวเลยพี่ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง" พี่มาร์คบอก

     "อ้อ งั้นผมฝากบอกแบมแบมด้วยว่า ผมสบายดีแล้วไม่ต้องห่วง" 

     "อืม..." ผมกดวางสายแล้วลงไปที่ห้องครัวเพื่อหาไรกิน ยูคยอมทำอาหารไว้รอผมด้วยแหละน่ารักมากมาย ผมเดินไปที่โต๊ะอาหารแล้วนั่งลงกินข้าวที่ยูคยอมเอามาให้ อร่อยอ้ะ!! 
     ก๊อกๆ!!!!
เสียงเคาะประตูหน้าบ้านทำให้ผมหยุดกินแล้ววิ่งไปเปิด

     "มาหาใครคร้าบ..อ๊ะ!!" ผมเปิดไปประตูไปก็ต้องตกใจเมื่อเห็นพี่แจบอมมาหา

     "มาหาคนตัวเล็ก" พี่แจบอมพูดเล่นเอาซะเขินเลย อร้ายยยย!!!><

     "มาหาทำไม" ผมต้องกลั้นความเขินไว้ก่อนแล้วพูดด้วยเสียงเรียบๆ

     "คิดถึงงงง" โอ้ยตาย ผมก้มหน้าลงแล้วเดินเข้าบ้านไปทันทีก็ผมเขินอ่ะ พี่แจบอมเดินเข้ามาโดยมียูคยอมที่มองมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วก็ทำงานตัวเองต่อไป อ้อที่พี่เขามาผมได้เพราะวันนี้วันหยุดเราไม่มีเรียน แต่พี่ไม่เข้าบริษัทตัวเองหรือไง

     "พี่มาทำไม" ผมถามอย่างเขินๆ

     "มาดูอาการว่าเป็นไงบ้าง"พี่แจบอมเป็นห่วงผมหรอ

     "อ้ออ ครับ"

     "ง่วงมั้ย" 

     "นิดหน่อยครับ"

     "นอนมั้ยวันนี้พี่มาเฝ้าเลยนะ" พี่มาเฝ้าผมด้วยแหละ ว่าแล้วพี่แจบอมก็เดินมาอุ้มผมในท่าเจ้าหญิงแล้วพาไปตัวผมลงไปนอนกับที่นอนนุ่มนิ่ม

     "พี่แจบอมอ่า ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย"ผมบอกพี่แจบอมที่กำลังห่มผ้าให้ผม

     "ไม่ได้หรอกเพราะฉันรู้ว่านายอะง่วงแค่ไหนก็ยังอยากเล่นเกม" ทำเป็นรู้ดีแต่มันก็จริง

     "ก็วันนี้มันเป็นวันหยุดนี่" ผมทำหน้างอลใส่ ถ้าพี่แจบอมไม่มาผมกะจะเล่นเกมแล้ว

     "ตัวเล็ก ไม่ต้องมาเถียง นอนไป" พี่แจบอมเอามือดันผมลงไปให้นอนแน่นิ่งโดยการใช้สายตาข่มขู่ ผมหลับตาปี๋ไม่กล้าลืมตาและผมก็วูบลงไป...
.....................................................................................................................................
[JAEBUM]

     ผมมาหายองแจที่บ้านเพราะว่าผมอยากจะมาหาเบาะแสว่าทำไมผมถึงคิดถึงแต่ภาพของหมวย น้องเขาหลับไปแล้วตอนนี้ตอนนอนของยองแจมันน่ารักมาก ผมเดินเข้าไปลูบหัวของน้องอยู่ๆก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมา แต่จริงๆมองไปมองมาเขาก็เหมือนหมวยจริงๆ แต่ว่าหมวยของผมเป็นผู้หญิง ทำไมกันนะทำไมนนายถึงทำให้ฉันคิดถึงหมวยได้มากขนาดนี้

     'พี่ตี๋น้อย หมวยรักพี่จังเลย' ภาพของหมวยที่จับมือผมแล้วบอกรักผมมันแล่นเข้ามาอ่า กลับมาอีกแล้ว

     'พี่ตี๋น้อยรักหมวยมั้ย'

     'ถ้าพี่ตี๋น้อย รักหมวย โตขึ้นพี่ต้องเป็นเจ้าบ่าวของหมวยนะ          หมวยยิ้มอย่างร่าเริงและนั่นคือภาพสุดท้ายที่ผมเห็น

     "พี่รักหมวยนะครับ พี่รัก..ฮึก...หมวย...สุดหัวใจของพี่เลย" ผมพรึมพรัมออกมาน้ำใสที่ไหลออกจากตาของผมมันไม่ได้ไหลออกมานานมากแล้ว น้ำตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกคนที่ผมรักที่เขาไม่มีวันกลับมาหาผมได้อีก ผมจำได้เขาตายเพราะฝีมือของจุนโฮแวมไพร์ที่ผมเกลียดที่สุด มันทำให้หมวยต้องตายผมเกลียดมัน และผมก็กำลังตามล่ามัน

     "อืม...พี่แจบอม" สติผมถูกดึงกลับมาเมื่อยองแจเรียกผม

     "ห๊ะ ว่าไง" ผมถามยองแจที่ตื่นขึ้นมา

     " หิว..." เอ่ออ ผมอำอึ้งก่อนที่ยูคยอมจะเดินเข้ามาพร้อมกับจานอะไรซักอย่าง

     "ว่าแล้วว่าพี่ยองแจต้องหิวแน่นอน เลยเอาผลไม้มาให้กิน" ยูคยอมวางผลไม้ที่ตัวเองหันมาวางบนโต๊ะข้างที่นอนยองแจรีบขว้ามือไปหยิบทันนี้ เป็นจอมเหมือบรึไงกัน

     "ตัวเล็ก พอดีบ่ายนี้พี่มีประชุมงานบริษัท พี่ไปก่อนนะ" พอผมพูดเสร็จก็ลุกออกไปโดยที่มีเสียงยองแจไล่ตามหลังมา

     "เดินทางดีๆนะครับ" ผมเดินออกจากบ้านยองแจไปแล้วตรงไปที่บริษัทอิมทันที ผมนั่งทำงานในห้องส่วนตัวแต่ไม่มีสามธิเลยภาพของหมวยขึ้นมาทุกทีภาพเหล่านี้เล่นซ้ำไปซ้ำมาเพื่อย้ำเตือนความจำผมน้ำตาไหลออกมาอีกรอบมันแสดงถึงความอ่อนแอของผมเอง ผมร้องไห้ในห้องนั้นอยู่คนเดียวในห้องที่เงียบสงัดที่ไม่ใครเลย....
.....................................................................................................................
Talk to Writer.
แฮลโล่ สวัสดีทุกคน เรื่องนี้ดำเนินมาถึงตอนที่8 แล้วน้า
ชอบกันหรือเปล่าเอ่ย ถ้าชอบก็ติดตามเขาด้วยน้าา ส่วนใครที่ไม่รู้จักจุนโฮหล่ะก็
เขาห้นาตาแบบนี้
พี่จุนโฮจากวง2pm นั้นเอง5555
รักทุกคนที่เข้ามาอ่านนะค้ะ
#สปอยตอนต่อไป!!!!
เหยื่อยังไงก็เหยื่อวันยังค่ำ
พี่ทำแบบนี้ทำไม
เราจะไม่รู้จักกันอีกนับจากนี้....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #24 0874620725arisa (@0874620725arisa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 08:25
    เค้าไปสนิทกันตอนไหน? 555คือคุยกันนี่เหมือนรู้จักมานาน
    #24
    0
  2. #18 Mnk_m (@Mnk_m) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 05:56
    หมวยคือใครรร จะเกี่ยวอะไรกับยองแจมั้ยยยย หรอยองแจคือหมวย? ลุ้นๆๆๆๆ
    #18
    0
  3. #9 jaejae2116 (@jaejae2116) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 23:54
    ทำไมรู้สึกเขินกับตอนนี้รอตอนต่อไปนะคะไรท์แล้วหมวยนี้คือใครใช่ยองแจหรือเปล่า
    #9
    0