[GOT7] แวมไพร์เจ้าเล่กับนายหน้าหวาน #2JAE

ตอนที่ 5 : ช่วยผมด้วย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 ต.ค. 59

[YOUNGJAE]
ตอนนี้เป็นเวลา5โมงเย็นผมก็ใช้ชีวิตแบบเดินไปรับยูคยอมและกลับบ้านตามเคย วันนี้ผมกลับบ้านมืดไปหน่อยเพราะแวะซื้อของกินกับเกมที่ออกมาใหม่ในช่วงนี้วันนี้เป็นวันที่ผมตั้งหน้าตั้งตารอเกมนี้เลยครับ มันเป็นผจญภัยในป่าใหญ่มีเรื่องราวว่าทำไมเราถึงมาอยู่ในป่าและมันเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เราจะมาอยู่ในป่าแห่งนี้ซึ่งมันก็ออกมาหลายภาคแล้วผมนี่เป็นแฟนบอยตัวยงเลย เมื่อผมได้เอาเงินที่เก็บทั้งเดือนมาซื้อมันแล้วผมก็ยิ้มไม่หยุดเลยครับดีใจจังเลย ผมเดินกลับถึงบ้านก็รีบเปิดประตูและวิ่งขึ้นบันไดเข้าห้องตัวเองทันทีเลย โดยที่ไม่ฟังเสียงยูคยอมน้องรักแม้แต่น้อย ตอนนี้น้องก็ไม่สำคัญแล้วครับ ผมรีบเปิดคอมและใส่แผ่นเกมเข้าไปรอโหลดไม่กี่นาทีก็เสร็จ อร้ากกกก!!!ได้เล่นแล้วโว้ยยยย

     "พี่ยองแจ!!! ได้เกมมาก็ลืมน้องเลยหรอปล่อยให้น้องแหกปากอยู่ข้างล่างได้ไง" ยูคยอมเปิดประตูเข้ามาทำหน้างอใส่ผม

     "พี่เล่นเกมอยู่ใจเย็นน้า เดี๋ยวพี่ง้อทีหลังขอเล่นเกมแปปนึง"ผมตอบโดยที่ไม่ได้มองยูคยอมเลย ผมสนใจเกมส์มากกว่าตอนนี้

     "พี่ยองแจอ่า ฟ้องแม่แน่" ยูคยอมทำหน้าตาคล้ายจะร้องไห้และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรที่หน้าจอและเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแนบกับหูอย่าบอกนะว่า...

     "แม่จ๋าาา พี่ยองแจไม่สนใจยูคยอมอ่า มัวแต่เล่นเกม" นั่นไงใช่เลย เด็กขี้ฟ้องซะจริง

     "ผมเปล่านะแม่ ผมก็สนใจน้องนะ" ผมตะโกนไปเผื่อแกจะได้ยินและเล่นเกมต่อ////เอ่อบางทีเธอก็ติดเกมไปนะยองแจ(ไรท์เองจ่ะ)

     "ยูคยอมปิดคอมยองแจ และให้มันเดินออกไปเล่นนอกบ้านซะ"เสียงผู้เป็นแม่ที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ของยูคยอมทำให้ผมหันควับไปเลย ไม่เอาน้าาาจะเล่นเกม!!!!!

     "แม่ว่างั้นอ่ะ ผมคงต้องทำ" ยูคยอมไม่พูดเปล่าเดินมาดึงปลั๊กคอมออกและดันตัวผมไปข้างนอกห้องทำร้ายกันชัดๆเลยTT ผมมองตาขวางใส่ยูคยอมก่อนที่จะทำตามคุณแม่สั่งว่าให้เดินออกไปนอกบ้าน ตอนนี้มันตอนกลางคืนนะครับคุณแม่จะให้ผมเดินออกไปทำไม ลงโทษได้โหดสะใจจริงๆเห้ออ

     "แม่บอกให้เข้าบ้านตอน3ทุ่มนะครับ ขอโทษนะพี่ยองแจแต่พี่ไม่สนใจผมเองนะ" นับวันยูคยอมยิ่งร้ายกาจขึ้นทุกทีผมงอลไม่พูดอะไรกับน้องไม่หันกลับไปมองด้วยเชอะ!! ผมเดินออกไปข้างนอกอย่างไร้จุดหมายไม่รู้เลยว่าจะเดินไปที่ไหนดีซอยก็เปลี่ยวยังจะให้เดินออกมานอกบ้านอีกนะแม่น่ากลัว
     ตุ้บ!! เสียงสิ่งของบางอย่างที่ดูมีน้ำหนักมากกระแทกกับพื้นเสียงดันจนผมสะดุ้งหันกลับไปแต่ก็ต้องตกใจหนักกว่าเดิมเมื่อสิ่งที่ผมคิดว่ามันคือสิ่งของที่น้ำหนักมากกลับกลายเป็นคนที่ยืนอยู่อย่างน่ากลัว ดวงตาแดงกล่ำปากแดงฉานเหมือนเลือดมีเขี้ยว รูปร่างก็แก่มากแล้วท่าทางดูเหมือนไม่ใช่คนเขาไม่ใช่คนแน่นอน ผมยืนอึ้งขาไม่ขยับไปไหนเลย
     
     "เห้ พ่อหนุ่มหน้าหวานเอ๋ยเลือดเจ้าหอมดีนี่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหิวกระหายมานาน เขาเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ ผมก้าวถอยหลังไปช้าๆเช่นกันเพราะวิ่งไม่ออก

     "คุณเป็นใครกัน อย่าเข้ามานะ" ผมตะโกนออกไปและก้าวถอยหลังไปช้าๆเหมือนเดิม

     "ไม่ต้องรู้หรอกพ่อหนุ่ม เพราะรู้ไปเจ้าก็ไม่มีโอกาสได้บอกกับใครอยู่ดี"เขาฉีกยิ้มอย่างน่าสยดสยองและเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆแล้วใครมันจะปล่อยให้เขาเข้าใกล้ว้ะ ผมหันหลังแล้ววิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปหาที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุดแต่

     "วิ่งได้เท่านี้เองหรอพ่อหนุ่ม" ผมว่าผมวิ่งเร็วมากเลยนะแต่เขากลับมาอยู่ข้างหน้าผม ทั้งที่แก่อายุเท่าคุณพ่อผมแต่วิ่งเร็วยิ่งกว่านักวิ่งอีกน่ากลัวจัง...ผมเดินถอยหลังแต่ก็ดันไปชนกับกำแพงทางตันซะแล้ว ผมนึกถึงใบหน้าของคนคนหนึ่ง ใบหน้าซีด นัยตาสีดำมืดไม่มีแสงสว่างใดๆผมสีน้ำตาลโทนส้มปากแดงเหมือนกุหลาบใช่ครับ อิมแจบอม ผมนึกขึ้นเขาในสถานการณ์ที่ไม่น่าเป็นใจแบบนี้ยังจะมานึกถึงเขาอีกยองแจเอ้ยย 

     "พ่อหนุ่มเอ๋ย เจ้าไม่รอดหรอก" ตาแก่พูดเสร็จก็กระโจนเข้ามาหาผมทันทีบีบคอผมอย่างแรง ทำไมแรงตาแก่นี่มันเยอะจังเลยดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ผมน้ำตาคลอเบ้าเพราะมันแสบและทรมานมากเหมือนเราอยู่ในห้องมืดที่ไม่มีอากาศใดเข้ามาได้เลย ช่วยผมด้วย ช่วยผมที ช่วยด้วยพี่แจบอม...

พรึ่บ ตุ้บ

     "อั่ก!!" เสียงตาแก่นั้นเหมือนโดนอะไรทุบจากทางด้านหลังของเขาตัวผมถูกปล่อยลงจากมือสากๆของเขาผมหายใจเข้ายาวๆอย่างกับไม่ได้รับอากาศมานานและมองคนที่มาช่วยอย่างสงสัยว่าใครกันที่มาช่วยผม

     "เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนบ้าง" ผมอึ้งไปเลยเพราะคนที่มาช่วยผมคือพี่แจบอม เป็นเขาจริงๆด้วย ดีใจเหลือเกิน

     "ผม...ไม่เป็น...อะไร" จู่ๆก็หนักอึ้งที่ดวงตามันคือน้ำตาที่เอ่อด้วยความดีใจผมไม่คิดว่าเขาจะมาช่วยแต่ผมคิดถึงเรื่องเขาตลอดเวลาที่ตาแก่คนนั้นบีบคอผม ผมกอดพี่เขาก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงไปกลายเป็นภาพสำดำมืดทืบไม่มีอะไรเลย

....................................................................................................................
[JAEBUM]

     ผมมาบ้านหลังที่มีลวดลายโบราณอยู่ในซอยที่เปลี่ยวแสงไฟที่เปิดตลอดทางพอให้มองเห็นทางเดินอยู่บ้างใช่ครับบ้านของชเว ยองแจ ผมก็แค่มาดูว่าเป็นยังไงบ้างก็แค่นั้นเองไม่ได้คิดอะไรอื่นเลยนะครับ/////ยังไม่ถามเลยนะลูก(ไรท์เองจ่ะ) ผมยืนอยู่หน้าบ้านเขาและมองขึ้นไปตรงห้องของเขาเพื่อดูกริยาบทต่างของเขาแต่กลับไม่พบเขาเลยไฟที่ห้องก็ปิดสนิท ไปไหนกันไม่มีใครอยู่บ้านงั้นหรอ แปลกปกติตอนกลางคืนไม่เห็นจะออกบ้าน ผมยืนหน้าบ้านยองแจอยู่นานก่อนที่จะได้ยินเสียงที่มาจากจิตของใครที่อยู่แถวนั้น

     'ช่วยด้วย' ผมหันไปมองที่มาของเสียงมาจากทางด้านขวามือของผมมันเป็นที่มืดๆไม่ค่อยมีแสงไฟส่องเข้าไปถึง

     'ช่วยผมที' เสียงนี้มันคุ้นเหมือนเคยได้ยิน

     'ช่วยผมด้วยพี่แจบอม' เสียงยองแจนี่ ผมรีบวิ่งไปทางขวามือของผมไม่กี่วินาที ก็เห็นยองแจถูกแวมไพร์ที่ไม่ได้รับเชิญเข้าทำร้าย แกช่างบังอาจมากนะที่มาทำร้ายเหยื่อของฉัน ผมเดินเข้าไปทุบหลังแวมไพร์แก่คนนั้นมันปล่อยยองแจลงผมรีบเข้าไปรับตัวของเขาไว้

     "เป็นไงเจ็บ ตรงไหนบ้าง" ผมเขย่าคนที่นอนอยู่ในอ้อมกอดผมเพื่อเรียกสติแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

     "ผม...ไม่เป็น...อะไร" ยองแจหมดสติลงในอ้อมแขนของผม ผมวางเขาลงอย่างเบามือและหันไปจัดการตาแก่จอมวุ่นวายต่อ

     "อะไรกัน เจ้าเป็นแวมไพร์งั้นหรอ"แวมไพร์แก่ลุกขึ้นมาหลังจากที่ฟุบลงไปนาน

     "ชิ แกมันน่ารำคาญ" ผมเดินเข้าไปบีบคอมันและกดแรงไปที่มือผมต้องการให้มันทรมานแบบที่มันทรมานเหยื่อของผมบ้าง แรงบีบที่มากมายสำหรับมนุษย์แต่มันกลับน้อยนิดสำหรับแวมไพร์อย่างผม ผมบีบคอตาแก่จนหมดลมก่อนหมดลมมันได้พูดบางอย่างที่ฟังแล้วชวนโมโหซะจริง

     "หึ เหยื่อของเจ้าคนดียวงั้นหรอ ระวังเหยื่อเจ้าไว้หล่ะเดี๋ยวมันจะหาย55555" คำพูดของมันทำให้ผมโกรธเหยื่อของผมมันก็คือของผมมันไม่มีวันเป็นของใครไปได้หรอก เมื่อผมจัดการกับแวมไพร์แก่นี่เสร็จก็ใช้วิชานิดหน่อยเพื่อจัดการร่องรอยที่ตัวเองทำไว้ไม่ให้มีเหลือ และอุ้มเจ้าตัวเล็กร่างบางที่นอนสลบไปตั้งนานเพื่อไปส่งที่บ้าน คนอะไรกันหน้าตาเหมือนผู้หญิงชัดๆเลย 

ก๊อกๆ!!! ผมเคาะประตูหน้าบ้านเพื่อบอกให้คนข้างในเปิด

     "คร้าบๆ มาแล้วคร้าบใครคร้าบ" เด็กร่างสูงวิ่งมาเปิดประตูบ้านแล้วถามก่อนที่จะมองคนที่ยังอยู่ในอ้อมกอดผม
"พี่ยองแจ เป็นอะไรครับทำไมสภาพถึงเป็นแบบนั้น" เด็กร่างสูงคนนี้โวยวายใหญ่สงสัยคงเป็นน้องแต่หน้าตาไม่เห็นเหมือนกันเลย

     "ไม่เป็นไรหรอกแค่หมดสติเท่านั้นเอง และก็ทีหลังอย่าให้ยองแจมาเดินเล่นนอกบ้านตอนกลางคืนอีก" ผมเอ่ยเสียงเรียบก่อนที่จะเดินขึ้นไปยังห้องของเด็กคนนี้

     "เอ่อ...พี่รู้จักห้องพี่ยองแจได้ไง" ผมไม่ตอบเพียงแต่เอายองแจที่นอนสลบในอ้อมแขนผมวางลงบนที่นอนก่อนเดินออกจากบ้านไป ผมคิดทบทวนดูว่า ทำไมผมถึงต้องทำขนาดนี้ ทำไมต้องช่วยเด็กคนนี้ ทำไมต้องห่วงขนาดนี้ทั้งที่เป็นแค่เหยื่อเท่านั้น ทำไมกันนะ?...
.........................................................................................................................................
Talk to Writer.
อันยองงงงจ้าาา ทุกคน เรื่องนี้ดำเนินมาถึงตอนที่5แล้วจ้าาาาา
สนุกมั้ยเอ่ยยย ถ้าสนุกก็อย่าลืมติดตามกันน้าาา
รักทุกคนเลยย
ขอบคุณรูปภาพจาก พี่คนสวยของไรท์ที่นางนั่งแต่งภาพอย่างงดงามมาให้
รักนางเหลือเกิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #4 bee2be (@bee2be) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 13:27
    อยากเป็นยองแจก็ตอนนี้แหล่ะ 555 ยูค ทำไมไม่ให้พี่เล่นเกมส์ มันคือชีวิตจิตใจของยองแจเลยนะ ยูคนะยูค
    #4
    0