[GOT7] แวมไพร์เจ้าเล่กับนายหน้าหวาน #2JAE

ตอนที่ 19 : [SP] สัญญา...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 พ.ย. 59

[JAEBUM]

     "พี่แจบอมจ๋า~~" เสียงหวานของเจ้าตัวเล็กที่วิ่งมาจากห้องน้ำในห้องของผมแล้วปีนขึ้นเตียงมาเหมือนเด็กน้อยจริงๆเลยแฟนใครกันน้า~~

     "ไม่ใช่แฟนครับ เมียต่างหาก" ยองแจยิ้มร่าเริงเมื่ออ่านใจของผมด้วยความหมั่นใส้ของผมเลยรวบตัวเมียเด็กของผมแล้วก็ฟัดซะ

     "อร้าย~~พี่แจบอม...ฮ่า...ปล่อยยองแจนะ" เด็กตัวเล็กดิ้นพรากในแขนผมพร้อมกับหัวเราะลั่นพวกเราสองคนไม่เคยมีความสุขแบบนี้เลย ผมปล่อยออกยองแจออกจากอ้อมกอดและลงไปข้างๆ

     "งอลพี่แจบอมแล้วนะ..เชอะ" ยองแจลุกขึ้นนั่งแล้วก็เชิดหน้าแก้มกลมป่องแกว่งไปมาทำให้ผมเกิดอาการอยากฟัดมันขึ้นมา

     "ดีกันนะครับ...เขาขอโทษ" ผมจับตัวเล็กให้หันหน้ามาทางผมแต่เขาก็ยังไม่หันและยังทำหน้าที่งอลต่อไป

     "ไม่ เขาไม่หายงอลหรอก" ยองแจพูดมาก่อนที่ผมจะคิดและเริ่มออกอุบายผมรู้ใจของเด็กนี่จะตายถึงแม้จะอยู่ด้วยกันไม่นาน

     "หว๋า~~ไม่หายงอลเขาอย่างนี้ก็แย่หน่ะสิ วันนี้มีเกมส์มาใหม่นิว่าจะพาไปซื้อและก็จะพาไปกินไอศกรีมด้วยอย่างนี้ก็อดไปแล้วสินะ" ผมทำเสียงหงอยๆเข้าไว้และสิ่งที่ผมคิดมันก็ล่อได้ผลเมื่อผมพูดจบร่างเล็กก็หันขวับและขึ้นมานั่งตักผมทันที

     "จริงหรอ จะไปงั้นหรอ ไม่โกหกเขานะ" สายตาเปร่งประกายระยิบระยับจนผมปฎิเสธไม่ลง

     "ถ้าตัวเล็กหายงอลนะ"ผมพูดขึ้นพลางกอดยองแจที่นั่งอยู่ตักผม

     "หายงอลแล้ว ต้องพาไปนะพูดแล้วอ้ะ" ยองแจงอแงให้อ้อมกอดผม ผมหัวเราะลั่นกับความน่ารักของเขาจริงทำให้ผมรักเขาทุกวันไม่มีวันเบื่อเลยจิงๆคนนี้

     "ไปมหาลัยกัน" ผมพูดขึ้นก่อนที่ตัวเล็กจะพยักหน้าแล้วลงจากตัวผมไปแต่งตัวเพื่อไปเรียนผมก็คงต้องทำหน้าที่คนขับรถไปส่งเมียเด็กของผมแล้วแบบนี้

....................................................................................................................

[YOUNGJAE]

     วันนี้เป็นวันแรกที่จะได้ไปมหาลัยในร่างใหม่และไปกับพี่แจบอมด้วยแหละอร้ายเขินอ้ะอิอิ ผมเดินไปขึ้นรถของพี่แจบอมที่เขาเปิดให้นั่งเหมือนเขาเป็นคนขับรถแล้วผมก็เป็นนายหญิงของเขา อุ้ยน่ารักเลย เมื่อมาถึงมหาลัยพี่แจบอมจอดรถหน้าคณะของผมทำให้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นมองกันเป็นแถวพี่แจบอมเดินลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดรถฝั่งคนนั่งที่ผมนั่งอยู่ผมเดินลงไปแล้วมองหาแบมแบมทันทีแต่ก็อดทำให้ยิ้มกับสถานการณ์แบบนี้

     'แกนั่นมันยองแจนี่ มากับพี่แจบอมด้วยแก!!'

     'แกยองแจคบพี่แจบอมหรอว้ะแม่ง!!'

     'แกยองแจ##@$#$@#$@#' และคำซุบซิบอีกมากมายของคนในมหาลัยไม่ว่าจะหญิงหรือชาย

     "ฮอตไม่เบานะตัวเล็ก" พี่แจบอมที่เดินมาข้างหลังก้มลงพูดที่ใบหูของผมก่อนจะยิ้มออกมา เจาคงได้ยินเหมือนกัน

     "ทำไงได้คนมันน่ารักนี่หน่า" ผมยิ้มร่าก่อนที่จะเดินเข้าไปในคณะของผมทิ้งให้พี่แจบอมยืนทื่ออยู่นั่นแหละ เมื่อผมมาถึงโรงอาหารของคณะก็เจอแบมแบมที่กำลังนั่งทำงานโดยมีพี่มาร์คนั่งตรงข้ามมองแบมแบมด้วยสายตาละมุน เห็นแล้วหมั่นใส้ ผมรีบเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเพื่อนผมทันที

     "แบมแบม~~" ผมเรียกเสียงออดอ้อนก่อนที่คนตรงหน้าจะวางปากกาแล้วมองหาเสียงเรียกชื่อตัวเอง

     "ยองแจ!!! มาแล้วหรอ ฉันคิดถึงจะแย่แล้ว" แบมแบมลุกขึ้นกอดผมแน่นแต่ก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเหมือนเมื่อก่อนเลย ผมกอดตอบกลับก่อนผละออกไป

     "ฉันก็คิดถึงนายนะ แล้วนี่ฉันหยุดไปตั้งนานการบ้านเยอะมั้ย" ผมรีบถามถึงการบ้านทันทีเพราะรู้ว่าตัวเองต้องรับกับภาระงานอันหนักอึ้งแน่นอน ต้องรีบเคลียจะได้เล่นเกมส์

     "เยอะมาก แต่บางส่วนฉันก็ทำให้แกแล้วหล่ะ แล้วก็อีกบางส่วนพี่แจบอมก็ทำให้แกแล้วเหมือนกัน" ผมอึ้งไปเลยเมื่อรู้ว่างานแต่ละส่วนของผมถูกแบ่งออกให้ใครทำโดยผมไม่ต้องเสียเวลานานๆเพื่อไปทำ แบมแบมผมไม่ตกใจหรอกเพราะเรียนคณะเดียวกันแต่พี่แจบอมเขาทำการบ้านผมได้ไงทั้งที่เรียนคนละคณะกับผม

     "ถ้าอยากรู้ว่าทำไมแจบอมมันทำได้ล้ะก็ตอบตรงๆเลยนั่นก็คือมันเก่งกว่าคนปกติสามารถเรียนรู้งานแปปเดียวก็ทำได้เลย ไม่งั้นมันคงไม่เป็นถึงผู้ช่วยประธานบริษัทอิมหรอก" พี่มาร์คตอบข้อข้องใจของผมจนหมด ผมได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจและก็นั่งอยู่รอเพื่อนแบมแบมทำงานให้เสร็จส่วนหนึ่งมันก็ของผมด้วยแต่เมืาอผมเห็นโจทย์ก็งงไปเลย เพราะยังไม่ได้เรียนแบมแบมเลยบอกให้นั่งเฉยๆไป

ตือดึ้ง!!

     เสียงแอปพิเคชั่นสีเขียวดังขึ้นมาและเขียนว่า'I'm YK' นั่นคือยูคยอมเด้งขึ้นมาผมจึงรับกดไปดูเผื่อมีปัญหาอะไรจะได้ช่วยทัน

I'm YK
'พี่ยองแจใจเย็นนะฟังผมนะ'
อะไรของมัน
YJ:JB
'อะไรของแกฉันนึกว่ามีเรื่องใหญ่'
I'm YK
'เรื่องใหญ่สำหรับพี่แน่นอนยูครับประกัน'
YJ:JB
'ไหนว่ามาถ้าไม่ใหญ่เย็นนี้ฉันจะไม่ไปหาแก'
I'mYK
'พี่จิยอง เขาเห็นพี่แจบอมคุยกับสาว
ในคณะด้วย ตอนแรกผทก็ว่าไม่แปลกแต่'

     ยูคยอมน้องรักเว้นช่วงให้ผมลุ้น ผมชักจะไม่ฟังมันแล้วในขณะนี้ผมลุกขึ้นเตรียมของไปที่คณะสถาปัตย์ด่วนไม่รงไม่เรียนมันและ ผัวจะโดนคาบไปแดกแล้วนะจุดๆนี้ ผมเดินตรงดิ่งไปที่คณะของพี่แจบอมทันทีก่อนที่จะเจอกับตัวตอนเหตุทั้งคู่กำลังคุยกันดูเหมือนสนิทกันดีซะด้วย

     'พี่แจบอมหน่ะ เขาไม่เคยคุยกับใครนอกจากครอบครัว พี่มาร์ค พี่แจ็คสัน แล้วก็พี่จินยอง' ประโยคนี้แบมแบมบอกผมมาตะกี้แต่ผมไม่เชื่อ ถึงแม้จะรู้ว่าไม่นอกใจแต่ก็ยังไม่เชื่ออยู่ดีเมื่อมาเห็นด้วยตัวเอง ผมเดินเข้าไปแทรกกลางวงทันที

     "ยองแจ" พี่แจบอมพูดขึ้นมาอย่างขัดๆ สัพนามเริ่มเปลี่ยนหรือว่าคิดจะนอกใจจริงๆผมมองหน้าผู้หญิงคนหนึ่งที่มาคุยกับพี่แจบอมเขาดูมีมารยาท สุขุม แต่งตัวดีแต่ทำไมถึงมาคุยกับแฟนผมได้หล้ะน่าตาก็ดีคิดจะแย่งของอื่น

     "พี่แจบอม เขาไม่มีรียนวันนี้อาจารย์เขายกเลิกคลาสกลับบ้านกันน้า~~" แถชัด! พี่แจบอมมองก่อนที่จะก้มลงให้กับหญิงคนนั้นก่อนที่จะมองผมด้วยสายตาจับผิดซวยแล้ว

     "พี่รู้ว่ายองแจมีเรียน กลับไปเรียนแล้วตอนเย็นเดี๋ยวพี่ไปรับนะครับ" แจบอมรีบตัดประโยคโดยใช้คำว่า'นะครับ' เฮ้ยนอกใจกันชัดเลยนี่หว่าเห็นเขาดีกว่างั้นสิ

     "พี่แจบอมไล่ยองแจออ" ผมเริ่มเคือง

     "ยองแจ พี่ขอคุยธุระก่อน" น้ำเสียงปนรำคาญ เออ! ใช่สิว้ะผมมันแม่งไม่ผู้ดี้หมือนเขาไง

     "คิดจะนอกใจผมใข่มั้ย" ผมเริ่มโมโหกลับ

     "อะไรของยองแจเนี่ย พี่จะนอกใจยองแจได้ไงกัน" พี่แจบอมพูดขึ้นอย่างกับไม่รับรู้ว่าตัวเองกำลังผิด

     "ถ้าไม่นอกใจแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร จะบอกว่าเป็นแม่หรือไงห๊ะ ตลกนักออ สนุกมากหรอ ได้แล้วทิ้งว่างั้นทำไมพี่แม่งเป็นคนแบบนี้ว้ะ ผมเมียพี่นะ!!" ผมเริ่มจะตะคอกใส่น้ำตาเริ่มปริมจากดวงตา พี่แจบอมส่ายหน้าไปมาพร้อมกับขอโทษผู้หญิงตรงหน้าและจับมือผมแต่ผมก็เหวี่ยงออก

     "อย่ามายุ่ง อย่ามาจับนะ!!"

     "ยองแจ!!ฟัง" พี่แจบอมตะคอกใส่ผมน้ำตาผมไหลออกมาทันทีรู้สึกเจ็บแปล๊บๆที่กลางอก
"แจบอม!!!อย่าตะคอกใส่น้องแบบนั้นสิ" ผู้หญิงคนนั้นตะคอกใส่พี่แจบอมก่อนเดินไปตีและหยิกหูเขาอย่างแรง เล่นกันแบบนี้เลยหรอ ผมก้มหน้าลงร้องไห้ออกมา

     "ยองแจน้อยของแม่ จำแม่ไม่ได้หรอลูก แม่จีมินไงค่ะ" แม่จีมิน อย่าบอกนะว่า แม่อิม จีมิน แม่พี่แจบอม ผมมองขวับทันทีแล้วจับจุดสังเกต เอ่อนี่มันแม่พี่แจบอมจริงๆด้วย พระเจ้า

     "แม่!!!" ผมเรียกแม่จีมินอยากดังและไม่เชื่อสายตาตัวเอง แม่ดูไม่เปลี่ยนไปเลยเขาไม่ใช่แม้แท้ของพี่แจบอมแต่พี่แจบอมเขาก็ยังเทิดทูนเหมือนเขาเป็นแม่เรื่องนี้ผมก็เพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันแต่ไม่รู้ว่าตัวจริงจะอ่อนวัยได้ขนาดนี้ โอ้ยอยากจะมุดดินหนี

     "จ่ะ ได้ยินเรื่องราวของหนูมามากมายเลยนะยองแจน้อยโตขึ้นก็กลับจำพี่เขาไม่ได้เหนื่อยมั้ยลูก แล้วก็เลิกร้องไห้นะค้ะ โตขึ้นยองแจหวงแรงนะเนี่ย55" แม่จีมินจำจนผมเริ่มอายแทน โอ้ยไม่ไหว ผมก้มหน้าลงอยากจะมุดหน้าหนีน้ำตาไหลออกมาเพราะยังโกรธพ่แจบอมที่ตะคอกใส่ผมอยู่

     "แล้วนี่รู้แล้วจะไปเรียนได้หรือยัง"พี่แจบอมพูดขึ้นผมจึงมองหน้าพี่เขาด้วยน้ำตาแล้วเดินออกจากที่นั่นไปหน้ามหาลัยทันทีคิดหรอว่าเจอเรื่องแบบนี้แล้วผมจะกลับไปเรียนต่ออย่างตั้งใจได้ ผมเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย ไม่มีที่ไปผมคิดอะไรไปเร่อยประกอบกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ผมเดินไปหยุดที่ร้านแห่งหนึ่งที่ผมเคยมากับพี่เขาเมื่อวานมันเป็นร้านเครื่องประดับเล็กๆไม่ใหญ่มากเรามาเพราะสั่งแหวนในวันแต่งงานของผม ผมยืนมองร้านนั้นอยู่นานน้ำตาก็ไหลออกมาก่อนผมจะเดินออกมาจากที่ตรงนั้นไป มุ่งตรงไปที่ป่าจีรีซานมันเป็นป่าที่อาจทำให้ผมสงบใจลงก็ได้

..................................................................................................................................

ณ ป่าจีรีซาน
     ผมมาที่นี่นั่งตรงที่เดิมที่ขอนไม้ที่ผมกับพี่แจบอมเคยมานั่งด้วยกันตอนเกิดเรื่องและตอนฟื้นความจำผม ตอนี้ผมรู้สึกไม่อยากจะเจออะไรไม่อยากจะคิดอะไรไม่อยากอยู่กับพี่แจบอมแล้ว
กึก!! เสียงหยิบกิ่งไม้ทำให้ผมหันไปมองด้วยน้ำตาแต่เมื่อเจอคนที่มาเยือนใหม่ทำให้ผมต้องร้องไห้แล้วทรุดทันที

     "ตัวเล็กหนีอกกมาทำไม บอกให้เรียนทำไมไม่เรียน" แจบอมตรงมาจับมือผม ผมสบัดออกไปแล้วเดินถอยหลังไม่ให้เขาจับมือของผมป้ายไปบนหน้าเช็ดน้ำตาตัวเอง

     "อย่ามายุ่ง" ผมพูดออกไปแล้วเดินไปผลักเขาทันที แล้วดูเหมือนว่าพี่เขาก้จะดกรธไม่แพ้กันตาเริ่มเปลี่ยนสีจากที่น้ำตาลกลายเป็นสีแดงในที่สุด

.....................................................................................................................................
[JAEBUM]

     เมื่อยองแจเดินออกไปจากคณะผมด้วยความเข้าใจผิดของตัวเองแต่ผมรู้ใจยองแจดีว่าเขาคงไม่มีกระจิตกระใจเรียนต่อแน่นอน

     "ไม่เดินตามยองแจไปหรือไงกัน น้องเขาโมโหเจ้าแล้วนั่น ไม่ปรับความเข้าใจกันหล่ะ" แม่จีมินเดินเข้ามาบอกผมให้รีบตามไป แม่จีมินเขาไม่ใช่แม่แท้ๆของผมแต่พ่ออยากให้ผมมีแม่กับคนอื่นเลยหาคนมาแทนเท่านั้นแต่ใจจริงพ่อยังรักแม่แท้ของผมแน่นอน

     "รู้แล้ว ผมกำลังจะตามไป" ผมรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันทียองแจเดินไปเรื่อยๆจนไปหยุดตรงร้านที่ผมพาเข้ามาวื้อแหวนแต่งงานกับยองแจ เขามองอยู่ซักพักก่อนที่จะร้องไห้ออกมาก่อนที่จะเดินต่อไป ผมรู้ว่าผมผิดอยากจะเข้าไปขอโทษแต่จริงๆแล้วยองแจไม่ฟังผมเลยได้แต่หนี เมื่อผมมาถึงที่ยองแจมาก็แปลกใจเล็กน้อยว่ามาทำอไรที่ป่าจีรีซานแต่ก็เดินเข้าไปดูก็เห็นตัวเล็กนั่งอยู่บนขอนไม้ท่อนเดิมที่ผมเคยพาไปนั่ง เขายังคงร้องไห้จนผมเริ่มทนไม่ไหวเดินเข้าไปหาทันทีผมหวังจะเดินเข้าไปเช็ดน้ำตาให้แต่ยองแจกลับไม่ยอมให้แตะต้องตัวและผลักตัวผมออกเริ่มจะหมดความอดทน

     "อย่ามายุ่ง" ยิ่งได้ยินคำนั้นจากปากผมก็เริ่มจะโมโหสายตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำควบคุมสติไม่ได้ผมกระชากยองแจเข้าหาตัวเองทันที

     "พี่...แจบอม...ฮึก...เจ็บ" ยองแจพูดขึ้นอย่างเจ็บปวดเมื่อแรงผมมากกว่าแรงร่างเล็ก ผมไม่ตอบได้แต่กำมือยองแจแน่นยองแจได้แต่ตัวสั่น

     "ขอโทษที่ไม่ฟังก่อนนะ...ฮึก...ปล่อยยองแจเถอะนะ...เขาเจ็บ...ฮึก...ยองแจกลัวแล้ว" ยอแจยกมือขึ้นปัดไปมาร่างกายทรุดฮวบลงกลับพื้นมันทำให้ผมได้สติคืนมา เผลอทำร้ายยองแจไปซะแล้ว ผมรีบจับร่างยองแจทันทีด้วยความตกใจ

     "ยองแจพี่ขอโทษ เป็นไรมั้ย เจ็บหรอไหนเดี๋ยวพี่ช่วย พี่ขอโทษ" ผมรีบถามอาการด้วยความเป็นห่วงทันทีตอนนี้อยากจะฆ่าตัวเองให้ตายลงไปเลย บังอาจทำร้ายคนที่ตัวเองรัก

     "เขากลัวแล้ว เขาจะไม่ทำอีกแล้ว ขอโทษฮือ ขอโทษ" ตัวยองแจสั่นทำให้ใจของผมตกวูบไม่ใช่ มันไม่ใช่แบบนั้น
"ยองแจ...พี่ผิดไปแล้วที่ไม่บอก ผิดเองที่ตะคอกใส่ ผิดที่ทำให้เจ็บตัว วันนี้พี่ผิดทุกอย่างเลย อย่ากลัวพี่เลยนะ" ผมเขากอดยองแจแน่นเพื่อไม่ให้กลัวผมเอง เขาก็โอบคอแล้วร้องไห้ออกมามาก

     "หยุดร้องนะครับคนดี คนเก่งเจ็บตรงไหนเดี๋ยวเขาช่วย" ผมยกยองแจขึ้นไปนั่งบนขอนไม้เหมือนเดิมและผมนั่งยองเพื่อให้มองหน้าคนตัวเล็กได้สะดวก

     "สัญญา" ยอแงจพูดออกมาสั้นๆผมงงจนเอียงคอมองร่างเล็กพูด สัญญาอะไร

     "สัญญาว่าจะไม่ตะคอก จะไม่ไล่ มีอะไรพูด จะไม่โกรธ จะไม่ทำให้เขาเสียน้ำตาอีก ทำได้มั้ย" ยองแจเงยหน้ามองผมขอบตาแดงปูดสงสารอยากจะฆ่าตัวเองทิ้งไปจริงๆ

     "สัญญาครับคนดี เขาสาบานด้วยชีวิตเขาเลย" ผมโอบกอดตัวเล็กอีกครั้ง ผมไม่มีวันทำให้เขาต้องร้องไห้อีกเพราะถ้าทำผมจะไม่ทำให้ตัวเล็กเจ็บคนเดียวผมจะต้องเจ็บกว่าเขาเป็นไหนๆ ผมจูบหน้าผากเขาอีกครั้งก่อนที่ยองแจจะยิ้มอ่อนโยนและมือน้อยก็ดึงมือผมเข้ามาจับไว้

     "หายโกรธแล้ว กลับบ้านกันเถอะ" ผมพยักหน้าตอบตกลงแล้วเราก็เดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้มที่สดใสราวกลับว่าเรื่องทั้งหมดมันไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตคู่ของเราเลย...

THE END.

.....................................................................................................................
Talk to Writer.
จบแบบงงๆ55555 เหลืออีก1ตอนก็ได้ปิดเรื่องนี้แล้ว
อยากทำเล่มขายแต่ไม่รู้ว่ามีใครสนใจบ้าง เลยอยากจะถามว่า
ถ้าจะทำเล่มขายจะมีใครสนใจซื้อมั้ยเอ่ยไม่มีคือจะไม่ทำค่ะ
ฝากเรื่องONLY ONE กันด้วยนะค่ะ
รักทุกคนที่เข้ามาอ่าน.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #44 L'Ollipop (@llollipop) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 23:00
    ยังดีที่ยังกลับมาเข้าใจกัน ตอนแรกกลัวใจยองแจ งื้อออ
    #44
    0