[GOT7] แวมไพร์เจ้าเล่กับนายหน้าหวาน #2JAE

ตอนที่ 14 : ชีวิตที่เปลี่ยนไปของเชวยองแจ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 พ.ย. 59

     ในเช้าวันใหม่ที่ไม่มีปีศาจที่ชื่อจุนโฮมาทำให้แจบอมไม่ต้องปวดประสาทอีกต่อไป...แต่ตอนนี้แจบอมก็ต้องปวดประสาทและคิดไม่ตกกับร่างที่นอนบนเตียงกว้างภายในห้องมืดที่ให้ทำพิธีต่างๆของแวมไพร์ แจบอมยืนมอร่างเล็กที่ชุ่มไปด้วยเลือดอย่างคิดหนักว่าควรทำอย่างไรกับเจ้าตัวเล็กที่รักเขาดี ถึงแม้ว่าอยากจะช่วยสุดใจแต่ก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไร 
ก๊อกๆ 
เสียงเคาะประตูทำให้แจบอมหยุดความคิดซักพักก่อนหันไปมองผู้มาเยือนใหม่ทั้งสามคน มาร์ค แจ็คสัน และจินยอง เพื่อนแวมไพร์และมนุษย์ของเขาเอง

     "กูเห็นมึงเงียบหายไปหลายชั่วโมงแล้วตั้งแต่จบเรื่องในครั้งนั้น เลยมาดูว่าเป็นยังไง ยังอยู่หรือเปล่า หรือตายตามน้องไปแล้ว" นั่นคือคำทักทายของแวมไพร์กล้ามเป็นมัด ผมสีทอง มีเคราบางๆดูเป็นเสน่ห์อย่างมาก แจ็คสันยิ้มมุมปากก่อนจะเจอกับกำลังแขนของใครบางคนที่กำลังจะฟาดลงไปที่แขนของเขา

เพี้ย!!!

     "ย่าาาส์!!!!" เสียงแจ็คสันตะโกน

     "ไอ้แจ็คสัน!!มึงนี่จะหยุดแขวะมันบ้างได้มั้ยว้ะ ไม่ใช่เวลา" เสียงที่เหมือนดุให้กับแจ็คสันไม่ต้องเดาแวมไพร์ที่เปรียบเสมือนแม่โดยนัยของทุกคน จินยองตีแจ็คสันเบาๆก่อนหันไปหาแจบอม

     "เอายังไงกับยองแจดี ตอนนี้พ่อและแม่น้องก็กลับมาจากต่างประเทศแล้ว เราจะบอกพ่อแม่น้องยังไงกันดีว้ะ" จินยองถามขึ้น

     "อืม...ปล่อยน้องไว้แบบนี้นานๆไม่ได้นะแจบอมรีบๆทำอะไรซักทีเถอะ" หนุ่มแพทย์ มาร์คพูดขึ้นทำให้แจบอมกลับมาคิดหนักเหมือนเดิม

     "คิดไรเยอะแยะ มึงก็เปลี่ยนน้องให้เป็นพวกเราดิ เดี๋ยวกูช่วยเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนกูเลยนะ" แจ็คสันพูดขึ้นมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนกับเหตุการณ์ที่ตามมาหลังจากเปลี่ยนยองแจคนที่นอนเสียชีวิตอยู่เบื้องหน้า

     "เอาจริงอ้ะ แจ็คสัน" มาร์คผู้ขึ้นมาก่อนมองอย่างตะลึง

     "ถ้าใช้ชีวิตแลกชีวิตมันก็ได้อยู่นะแต่ใครมันอยากจะมาตายกันตอนนี้ กูรู้นะว่ามึงคิดจะใช้วิชานี้และมึงจะเอาตัวเองเข้าแลกแจบอม กูเข้าใจสถานการณ์แบบนี้นะ แต่สิ่งที่มึงเลือกมันผิดเพราะถ้ามึงตายแล้วน้องรอด น้องเขาไม่ได้นึกถึงบุญคุณมึงหรอกนะฟื้นขึ้นมาน้องเขาก็จำอะไรไม่ได้อยู่ดี สู้เปลี่ยนน้องเขาเป็นแบบพวกเราดีกว่า" เหตุผลของแจ็คสันที่พูดมามันก็ถูกถ้าแจบอมใช้ชีวิตตัวเองเข้าแลกน้องฟื้นขึ้นมามันก็ทำให้น้องเขาจำเราไม่ได้ ไม่ได้ทำแบบนั้นแล้วความรักของเรามันคงจบลง

     "กูจะเปลี่ยนยองแจให้เป็นแบบพวกเรา" แจบอมพูดขึ้นมาเบาๆ

     "มึงจะเปลี่ยนน้องเขาจริงหรอ" จินยองพูดขึ้นก่อนทำท่าทางระแวง 

     "กูปล่อยให้ยองแจจากกูไม่ได้แล้ว กูพลาดมาหลายครั้งแล้วว่ะกูปล่อยคนที่กูรักไปไม่ได้อีกแล้ว" แจบอมพูดขึ้นมาก่อนน้ำใสๆจะไหลออกจากตาอีกครั้งทั้งที่น้ำตาเพิ่งแห้งไปตะกี้แล้วแท้ๆ

     "อย่าร้องดิไม่สมเป็นมึงเลยนะแจบอม"มาร์คที่ทนดูเพื่อนรักร้องต่อหน้าไปได้เลยเดินไปลูบหลังของแจบอมเพื่อปลอบเผื่ออะไรจะดีขึ้น

     "สิ่งที่กูคิดมันดีแล้วใช่มั้ยว้ะ ช่วยบอกกูทีว่ากูต้องทำยังไงยองแจถึงจะฟื้นว้ะ" แจบอมร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนบ้า

     "มึงก็เปลี่ยนน้องดิว้ะ!!! มึงจะร้องไห้ไปทำไม" แจ็คสันพูดตะโกนออกมาอย่างหัวเสียเพราะนิสัยของแจบอมที่เขารู้จักไม่ใช่อย่างที่เขาในตอนนี้เลย เขาเป็นคนเข้มแข็งและมั่นใจกับการตัดสินใจของตัวเองแต่ตอนนี้เขาแทบเหมือนคนบ้า

     "ถ้าเปลี่ยนน้องยองแจเขาจะเป็นแบบพวกเราในอดีตหรอไอ้แจ็คสัน" จินยองพูดขึ้นพร้อมหันหน้าไปหาแจ็คสันอย่างสงสัย

     "ก็มีโอกาส50/50ว้ะ แต่ก็ดีกว่าให้น้องเขาฟื้นเพื่อนเราตายป้ะว้ะ คิดดิทีเรื่องแผนคิดกันดีจังแต่พอเรื่องนี้กลับคิดไม่ได้" แจ็คสันพูดขึ้นถึงแม้คำพูดของแจ็คสันจะแอบทำให้คนฟังลุกขึ้นมาฆ่าแต่ก็มีเหตุผล แจบอมชะงักไปและคิดบางอย่างและพูดขึ้น

     "กูตัดสินใจแบบจริงจังแล้ว" แจบอมลุกขึ้นมองหน้าของร่างบางยองแจอย่างคิดถึงเสียงหัวเราะ คิดถึงเวลาที่เราด้วยกัน แจบอมยืนมือไปแตะบนใบหน้าของยองแจที่ยังคงนิ่งใบหน้าของยองแจซีดเพราะไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยงแต่มองแล้วก็ยังมีเสน่ห์

     "ถ้าน้องเขาเป็นแบบพวกกูเมื่ออดีตขึ้นมามึงอย่าเสียใจนะ" เสียงจินยองพูดขึ้นก่อนที่จะออกไปยืนห่างๆเพื่อหลบทางให้แจบอมได้ทำกิจกรรมที่เขาคิดขึ้นมา

     "กูคิดดีแล้ว ต่อให้ยองแจต้องเปลี่ยนไปกูก็ยอม" แจบอมพูดขึ้นก่อนที่เลิกคอเสื้อของยองแจลงและก้มลงไปที่ซอกคอขาวเนียนกลิ่นหอมของเลือดที่ยังคงหลงเหลืออยู่เพียงนิดแจบอมสูดกลิ่นหอมนั้นเขี้ยวที่ปรากฎขึ้นตามสัญชาตญาณของแวมไพร์งอกออกมาพร้อมที่จะฝังเขี้ยวลงไปบนซอกคอขาวของยองแจ เมื่อแจบอมได้ฝังเขี้ยวลงไปแล้วร่างบางกะตุกขึ้นเล็กน้อยตามแรงกัดแจบอมยังคงฝังเขี้ยวอยู่นานจนในที่สดก็ถอนเขี้ยวออกและเดินออกจากห้องไปพร้อมกลับเพื่อนของเขาทั้งสามคน

1ชั่วโมงผ่านไป...

     "อื้ม...เฮ้ย!!!" เสียงร่างบางที่ฟื้นขึ้นมาครางเบาๆและพยายามลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะตกใจอย่างสุดขีดว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ตัวเองมาทำอะไรในที่แบบนี้ ร่างบางมองไปรอบๆก็เจอกับกระจกบางหนึ่งที่ตั้งไว้ในมุมหนึ่งของห้องเจ้าตัวเดินไปกระจกทันที
พรึ่บ!! 
การเดินของยองแจรวดเร็วยังกับไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาทั่วไป

     "เกิดอะไรกับฉันเนี่ย ทำไมฉันเป็นแบบนี้หล่ะนี่มันคือฉันหรอ!!!" ยองแจโวยวายขึ้นหลังจากที่เห็นพฤติกรรมและส่องกระจกบานใหญ่ภายในห้องมืด ยองแจแปลกใจทั้งที่ห้องมืดขนาดนี้แต่ตัวเองกลับมองอย่างเห็นได้ชัดแจ๋วราวกับว่าตอนนี้มันเป็นเวลากลางวันการเดินของเขาว่องไวมากและดวงของเขาก็เปลี่ยนไปมันนัยตาของเขาสีแดงก่ำราวกับเลือดที่แดงฉานอยู่นัยตาของเขาปากอวบแดงใบหน้าและลำตัวขาวซีดเหมือนไม่มีชีวิตยองแจแตะที่ซอกคอเพื่อวัดอัตราการเต้นของหัวใจและก็ต้องตะลึงอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อหัวใจของเขาไม่เต้นอีกต่อไปยองแจรีบเดินออกจากกระจกแล้วไปที่เตียงที่ตนนอนตะกี้นี้นั่งกอดเข่าและร้องไห้ออกมา
ตึง!!

     "ตัวเล็กเป็นอะไรครับ" แจบอมที่รีบเปิดประตูเข้ามาเพราะได้ยินเสียงยองแจกีดร้องออกมาตั้งนานแล้วแต่เขาติดภารกิจเล็กน้อยเลยไม่ได้ขึ้นมาหายองแจแจบอมลงไปนั่งข้างยองแจ

     "ผมเป็นตัวอะไรกัน ผม...ฮึก....ผมเป็นปีศาจ" ยองแจหวาดกลัวตัวเองอย่างมากเขายังคงนั่งกอดเข่าและพูดด้วยเสียงอู้อี้ถึงจะฟังไม่รู้เรื่องแต่แจบอมก็รู้ว่าเขาสื่ออะไรเพราะแจบอมอ่านใจเอา

     "ใจเย็นนะตัวเล็ก ยองแจเป็นแวมไพร์ไงเป็นแบบพี่ไงครับ" ยองแจที่ได้ฟังอย่างนั้นถึงกับเงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจและมองหน้าของคนที่พูดเรื่องนี้ขึ้นแต่ยองแจก็กลับกลัวมากกว่าเดิม

     "คะ-คุณ...เป็นใครกันครับ??" ยองแจทำหน้าตาสงสัยก่อนที่จะลุกและเดินถอยหลังออกจากแจบอมอย่างรวดเร็วไปยังมุมห้องแววตาของยองแจเหมือนตอนแรกวันแรกที่เขาได้เจอกับแจบอม แววตาหวาดกลัวท่าทางที่ทำให้แจบอมถึงกับใจสลายทั้งๆที่เขาเตรียมใจว่ายังไงก็ต้องเป็นแบบนี้แต่พอเจอแบบนี้จริงก็อดที่จะร้องไห้ออกมาโลกทั้งใบในตอนนี้มืดมนเต็มไปด้วยความโศกเศร้าสำหรับแจบอมในตอนนี้น้ำตาไหลออกมาเป็นสายของทั้งสองฝ่ายยองแจที่ร้องไห้เพราะความกลัวกับน้ำตาแจบอมที่ไหลออกมาเพราะคนรักลืมเขาและความทรงจำดีๆที่เขาให้ ความรักของพวกเขามันช่างยากลำบากและทรมานกว่าการถูกมีดแทงเข้าที่หน้าอกซะอีก ช่างน่าเศร้าเหลือเกินความรักในครั้งนี้ของทั้งคู่
....................................................................................................................
Talk to writer.
ฮาโหลลลล อร้าย!!กรี๊ดกร๊าดเบาๆ5555 มากันแล้วจ้า
มากันอีกแล้วนะจ๊ะ อัพแล้วเย้!!!กว่าจะมีเวลามาอัพ
ในตอนนี้รู้สึกดีใจเพราะ....ยองแจมีบทกับเขาแล้วค้าหลังจากที่
ไม่ได้พูดมา1บท(เหมือนจะเยอะ)55
ชอบกันมั้ยเอ่ยยย คอมเม้นบอกหน่อย
รักทุกคนที่เข้ามาอ่าน...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #32 L'Ollipop (@llollipop) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:05
    ชีวิตพี่แจบอมนี่รันทดเนอะ
    แต่ชีวิตยองแจนี่ ตายมาสองรอบละ5555555
    สู้ๆนะพี่แจบอม เอาตัวเล็กกลัยมาให้ได้
    #32
    0
  2. #31 0874620725arisa (@0874620725arisa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 09:00
    ไม่น่ะยองแจจะจำแจบอมไม่ได้บ่อยเกินไปแล้ว สงสารแจบอมเจ็บปวดมากสิน่ะที่คนที่ตัวเองรักจำไม่ได้ถึงแม้จะเตรียมใจมามากแค่ไหนแต่สุดท้ายก็เจ็บอยู่ดี สู้ๆน่ะแจบอมถ้าน้องจำไม่ได้และความทรงกลับมาไม่ได้จริงๆก็สู้สร้างมันใหม่กับน้องเลยสิ รอต่อน้าาา สู้ๆค้าาาไฟท์ติ้ง!!!
    #31
    0
  3. #30 iamsunshineee (@CBJamilleee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 22:14
    เฮ้อออ ท้อแท้จริงรักกันนานๆแฮปปี้ๆนี้ยากมากเหรออ ฮื่ออออ ยองแจอาา จำพี่เขาให้ได้ซี่~~
    #30
    0